Ku rozrywce godnej zacnych forumowiczek spisane co smakowitsze fragmenty.
Dialog I
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „8 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – dyżurująca na izbie przyjęć.
L: To co? Przyjmujemy Panią do indukcji?
P: Pani doktor, a za jakie grzechy?
L:
No, teraz według zaleceń, to tak 7-10 dni po terminie indukujemy…
P:
(litościwie nie pyta, czyje to zalecenia) Ale ja wolę poczekać aż się moje dziecko samo zdecyduje. Mam już pewne doświadczenie i wiem, że moje dzieci to tak lubią po terminie się rodzić…
L: To co ja mam z Panią zrobić?
P: Do domu wypuścić.
L: Acha… A badanie wewnętrzne zrobimy?
P: Wolę nie, bo potem jest mi niedobrze a musze autobusem do domu jechać.
L:
Czemu niedobrze?
P: Pani doktor, wiemy obie, jak takie badanie po terminie wygląda…
L: No, tak…
(wykonuje wymowny okrężny ruch palcem wskazującym i kiwa głową ze zrozumieniem…
P: Też kiwa głową z równym zrozumieniem…
L: To może chociaż USG pozwoli sobie Pani zrobić?
P: A, proszę bardzo!
L:
(po USG) To, co robimy dalej? Kiedy Pani chce przyjść do nas znowu?
P: A kiedy trzeba?
L: Może pojutrze? Tylko proszę mi tu podpisać, że się Pani nie zgadza na hospitalizację.
Dialog II
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „10 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – inna dyżurująca na izbie przyjęć.
L: No, to kiedy się Pani kładzie do nas na oddział?
P: Wolałabym wcale.
L: Ale przecież jak się do 14 dni po terminie dziecko nie urodzi, to trzeba indukować!
P: Wolałabym nie…
L: To proszę się rozebrać, to Panią zbadam.
P: Wolałabym nie, bo po takim badaniu źle się czuję a muszę wracać do domu autobusem…
L: Dobrze, tylko musi mi Pani podpisać, że się Pani nie zgadza na badanie. A chociaż ilość wód płodowych pozwoli Pani sobie sprawdzić na USG?
Ciekawa kwestia – tym razem nie ma mowy o podpisywaniu braku zgody na przyjęcie na oddział (na karcie informacyjnej stoi jak wół, że nie ma wskazań do hospitalizacji, chociaż dwa dni temu na tej samej IP wskazania były…, za to lekarka wymaga podpisu pod brakiem zgody na badanie wewnętrzne, do którego dwa dni temu nie było wskazań.
Dialog III
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „12 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – jeszcze inna dyżurująca na izbie przyjęć.
L:
(po zapisie KTG i badaniu USG u specjalisty, które oba wyszły bez zarzutu) I co ja mam z Panią zrobić?
P: Puścić do domu.
L: Ale przecież w końcu musi Pani urodzić!
P: I wierzę, że w końcu urodzę. Moje starsze dzieci też się rodziły po terminie, więc traktuję to raczej spokojnie.
L: A starsze dzieci rodziła Pani u nas?
P: Nie, w domu.
L: Aaaaa, to już rozumiem… No, teraz jasne, dlaczego pani nie chce do nas na oddział – jak przyjmiemy, to już do domu nie puścimy…
Dialog IV
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „13 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – jeszcze inna dyżurująca na izbie przyjęć, znajoma „z praktyk” pacjentki.
Pacjentce udaje się dostać do gabinetu po 3 godzinach oczekiwania po zapisie KTG na konsultację lekarską.
L: A skąd my się znamy?
P: Z praktyk na oddziale X.
L: No, tak!!! To co? Na oddział nie chcesz i zbadać też się pewnie nie dasz?
(trafnie wnioskuje na podstawie informacji z kart dotyczących poprzednich wizyt na IP)
P: No, wolałabym nie…
L: To który to już tydzień?
P: Końcóweczka 42. Jutro będzie równo 42.
L: No, tak, tyle po terminie, wielkie dziecko a ty chcesz w domu rodzić… Wariatka! Inne przylatują bez powodu i badać się każą i na oddział przyjmować, a ta, co by miała powód, na oddział nie chce… A podpiszesz mi się pod tym?
P: Oczywiście.
L: Dobra! Ale jak się temu dziecku coś stanie, to głowę ci urwę! Jutro przyjdź znowu na zapis!
Dialog V
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „14 dni po terminie” i „Lekarz (L)” młody lekarz dyżurujący na izbie przyjęć.
L: Tyle dni po terminie to już łożysko może być niewydolne…
P: Ale przedwczoraj w USG była oceniana wydolność łożyska i pan doktor X. nie miał zastrzeżeń.
L: No, niby tak…
(…
L: Poprzednie dzieci u nas pani rodziła?
P: Nie, w domu i chciałabym przy tym pozostać.
L: A z którą położną?
P: Z panią I.
(…
L: Jako położna, ma pani świadomość, czym jest dystocja barkowa?
(to w kontekście dużej szacowanej masy dziecka)
P: Tak.
L: Nie sądzą, żeby pani I. poradziła sobie z tym w domu…
P:
Powstrzymuje się od jakiegokolwiek komentarza ale myśli sobie: „Cóż, waść, możesz wiedzieć o tym jak wygląda ryzyko dystocji w porodzie domowym oraz, z czym potrafi sobie poradzić w domu pani I.?”
L: Wie pani, że w pani sytuacji jest duże ryzyko subatonii macicy i położna w domu powinna czynnie prowadzić III okres porodu? Czy pani I. poda pani w domu oksytocynę?
P:
Myśli sobie: „Cóż, waść, wiesz o porodach domowych?...” Nie sądzę, by było to niezbędne, ale jeśli będą do tego wskazania, to wiem, że położna jest przygotowana na podanie oksytocyny.
(…
L: Bo ja jestem zdania, że w położnictwie powinniśmy zawsze przewidywać najgorszy możliwy scenariusz.
P: Pani doktorze, gdybyśmy mieli tak myśleć, to najlepiej byłoby i z domu wcale nie wychodzić, bo w każdej chwili może człowiekowi na ulicy cegła na głowę spaść.
L: No, nie przesadzałbym. Ale jak idę ulicą i widzę, że jest budowa i tam cegły mogą spadać, to przechodzę na drugą stronę i omijam łukiem.
P:
Powstrzymuje się ale myśli sobie: „No właśnie, więc jak mam rodzić, to też omijam łukiem miejsca, gdzie nie czuję się bezpiecznie…”
(…
L: Oczywiście, to pani decyzja, ale jestem zdania, że w pani przypadku, kwalifikacja do porodu domowego jest błędem. Ale to już odpowiedzialność pani i pani I.
Dialog VI
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „15 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – ta sama, co w Dialogu II.
L: I nadal nie chce pani na oddział?
P: Raczej nie. Na indukcję i tak się nie zgodzę, to po co mam wam tam zalegać?
L: No dobrze, to zrobimy tylko USG z oceną profilu biofizycznego i zapraszam ponownie jutro na zapis.
Dialog VII
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „16 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – ta sama, co w Dialogu III.
L: A jakiś ostateczny termin sobie pani wyznacza, kiedy jednak będzie trzeba jakieś działania podjąć?
P: Bezwzględnie, jeśli tylko zdarzy się coś niepokojącego…
L: To oczywiste! Ale gdyby wszystko było OK, to jak długo zamierza pani czekać?
P: No, w mądrej literaturze piszą, że ciąża fizjologicznie trwa 40 +/- 3 tygodnie. Z tym -3 to nikt jakoś nie widzi problemu – od 37 tygodni uznaje się, że ciąża donoszona. Ale już to +3 budzi w praktyce większe opory – nie spotkałam się, żeby ktoś chciał tyle cierpliwie czekać. Ale ja sobie myślę, że tak do 3 tygodni to warto by poczekać.
L: Oooooo!
Dialog VIII
Osoby: „Pacjentka (P)” – zdrowa osoba mająca pecha być „17 dni po terminie” i „Lekarka (L)” – taka co się wszystkim bardzo przejmuje zazwyczaj, więc rokowanie co do przyjemnego przebiegu konsultacji marne.
L: To już 42 tygodnie?
P: 42 i 3 dni tak żeby być dokładnym.
L: Pani wie, że moją rolą jest uświadomić pani, że ze wszystkich badań wynika, że po ukończeniu 42 tygodni istotnie wzrasta ryzyko śmierci dziecka?
P: Jestem świadoma takich statystyk.
L: I mimo to nie chce pani na oddział?
P: Nie.
L: I podpisze się pani pod odmową przyj
