Dziecko wybitnie zdolne

[mama_dorota]

Trochę już pisałam o problemie w innym wątku, ale on dotyczył artykułu, a ja nie mam zamiaru go bronić, jednak samo zagadnienie jest dość nurtującym mnie obecnie zagadnieniem, żeby nie pisać przewrotnie, że problemem.
Na pewno na forum są rodzice dzieci zdiagnozowanych jako wybitnie zdolne. Bardzo was proszę o wszelkie informacje na temat form pomocy takim dzieciom, ponieważ z tego, co widzę w sieci, dość trudno znaleźć informacje na ten temat. Dużo się pisze o tym, że takie dzieci potrzebują pomocy, ale kiedy rodzic staje przed takim zagadnieniem (na mnie to spadło niespodziewanie i po początkowej radości teraz raczej czuję się dość bezradna) i do tego mieszka daleko od Warszawy, okazuje się, że nie wiadomo gdzie zwrócić się po pomoc, szczególnie gdy dziecko jest dość małe i nie ma na swoim koncie specjalnych sukcesów, a już doświadczyło, że jego wiedza i umiejętności mają mniejszą wartość w oczach niektórych nauczycieli, niż np. grzeczne, potulne zachowanie na lekcji. Takie dziecko trudno motywować rodzicowi. Próbuję znaleźć sprzymierzeńców w szkole, ale nie mam zamiaru polegać tylko na tym, nie liczę też na wiele.
Napiszcie trochę o swoich wybitnie zdolnych dzieciach. Jak i w jakim wieku zostały odkryte ich zdolności? Jak pomagacie im rozwijać swoje zdolności. U mojego syna duże zdolności zostały rozpoznane w poradni p-p w wieku 9,5 roku, pod koniec III klasy. Mają one spektrum raczej dość szerokie, jednak jego zainteresowania skupiają się raczej wokół techniki (dość szeroko pojętej) i matematyki.
I bardzo ważne - mam teraz na myśli zdolności nie-artystyczne. Wiem, że w przypadku zdolności muzycznych dziecko idzie do szkoły muzycznej i tam ma indywidualne zajęcia z instrumentu, w przypadku innych zdolności nie jest tak łatwo. Brakuje w Polsce szkół i programów dla dzieci wybitnie zdolnych, a czasu aby na nie czekać nie mam.

Poza tym zauważyłam jedno. Temat wybitnych zdolności często zderza się z ironią, więc proszę o wypowiedź tylko osoby obeznane z zagadnieniem. Nie zależy mi na rozbudowanym, pełnym złośliwości wątku, ale na konkretnych wypowiedziach osób z odpowiednim doświadczeniem.

[bazylea1]

ja sobie chętnie poczytam bo zdaje się że stoję przed
takim "problemem". przeczytałam artykuły które wrzuciłaś w
poprzednim wątku, bardzo ciekawe, w pierwszym wypisz wymaluj mój
syn. tylko mnie zmroziła "zapracowana matka" - a co do %^&#%Q&*%@#
ojciec nie może się zająć zdolnym dzieckiem? to tak na marginesie.

moj syn ma 6,5r, jest w 1 klasie 6latków, wszystko jest dla niego za
łatwe, nauczycielka powiedziała że nie widziała tak inteligentnego
dziecka. oczywiscie nudzi się i rozrabia - ma już kilka uwag. na
razie ustalilismy robienie dodatkowych zadan. zobaczymy jak długo
podziała. to co mnie mile zaskoczyło to fakt posiadania przez
nauczycielkę takich zadan już w ramach materiałów dla nauczycieli.
jak to nie pomoże na dłuższą metę to w planach wizyta u szkolnej
pedagog. na razie nie diagnozowałam go nigdzie bo nie bardzo widzę
sens - co daje taka diagnoza?

problem jest też na nauce angielskiego bo syn uczy się dużo
szybciej, nie wiem czy w ogole warto posyłać go na lekcje grupowe.
to znaczy oczywiscie te szkolne musi zaliczyc ale w tej chwili
chodzi tez na dodatkowe płatne (w szkole) i tak też już odstaje
poziomem chociaz poza szkołą i przedszkolem nie uczył się języka.

[mama_dorota]

Dzięki za odpowiedź. Masz to szczęście, że nauczycielka już na samym początku rozpoznała zdolności dziecka. Nasza stwierdziła tylko, że on jest dziwny, ale nie wie skąd to się bierze. Wiedziała, że to nie nadpobudliwość, a w III klasie uznała, że to moja wina. Ja, szczerze mówiąc też nie zdawałam sobie sprawy z tego, co się dzieje, wiedziałam tylko, że zbyt często próbuje zwracać na siebie uwagę złym zachowaniem i próbowałam mu tłumaczyć, że to działa na jego niekorzyść. Że jest zdolny, szczególnie z matematyki, też wiedziałam, ale nie miałam z kim go porównać, tylko z młodszą siostrą, a ta też niegłupia, więc naprawdę nie wiedziałam, pani z kolei twierdziła, że lepsze od niego są 3 dziewczynki, które się zgłaszają do tablicy, a on się nie zgłasza (szkoda słów). Dopiero po otrzymaniu opinii z poradni zrozumiałam w czym rzecz. W tym momencie syn zaczął już IV klasę i nauczycielka dalej pozostaje w nieświadomości. Poza tym dowiedziałam się, że operuje bardzo dużą ilością słów i że to też nieprzeciętne. Czytało się w domu dużo od maleńkości, ale też nie wiedziałam, że to coś szczególnego. Zachowanie typowe dla mojego syna, który w I klasie miał dzienniczek pełen uwag zostało doskonale opisane w artykule prekursora, ale i w innych miejscach.
Już zdajesz sobie sprawę, że łatwo nie będzie, bo trudno sprostać potrzebom twojego dziecka, dlatego namawiam na pójście jednak do poradni właśnie teraz, na samym początku. Oni oprócz badania i przygotowania opinii podają także zalecenia, które powinny być respektowane w szkole i które, przynajmniej teoretycznie, rodzic może egzekwować. Opinia na papierze jest w końcu dokumentem i dzięki niej nie będzie konieczności udowadniania wszystkim świętym, że to nie ty masz wybujałe ambicję, tylko dziecko faktycznie ma określone zdolności i związane z tym potrzeby. O opinię rodzic może poprosić z własnej inicjatywy. Uwagi nauczyciela są jak najbardziej wskazane, ale nie wymagane.
Poza tym wydaje mi się, tak tylko z własnych przemyśleń, że zawsze warto dać dziecku szansę uczyć się innych rzeczy, jeśli tylko o nie poprosi. Mój w pewnym momencie poprosił o możliwość nauki gry na instrumencie i wtedy okazało się, że prawdopodobnie ma słuch absolutny, a trąbka go wciąga i naprawdę pozytywnie wpływa na własną samoocenę, która została w ostatnich latach mocno nadszarpnięta.

[bazylea1]

oj to współczuję przejść. u nas nie jest tak źle, syn jest dobrze
rozwinięty społecznie i również gra na instrumencie

nam plany pokrzyżowała reforma. gdyby jej nie było, posłałabym go do
klasy z obecnymi 7latkami. poziom - myslę - byłby trochę wyższy niż
obecna 1 klasa. a teraz przecież nie może pójść "klasę wyżej" bo to
byłyby dzieci starsze o 2 lata a nie rok.

mamy tez rodzinne doświadczenia związane z mężem. ten nudził się w
podstawówce do tego stopnia że wychodził z klasy oknem, pyskował
nauczycielom i miał wciąż naganne zachowanie obecnie w jego
szkole wspominają go jako geniusza który skonstruował samodzielnie
laser. on wkrótce się habilituje
a ja dokładnie jak w tym artykule szłam w przygnębienie i ukrycie -
czytałam pod ławką książki przez całą szkołę.

[mama_dorota]

Dziękuję za zachętę, mój jak na razie narabia z elektryczną
szczoteczką do rębów, którą przekształca na wiatrak, mikser i co
tylko uda mu się wymyślić i skonstruować zanim ja to namierzę.
Dojrzewamy do zakupu jakiegoś zestawu do majsterkowania dla szkolnych
laboratoriów fizycznych, bo coraz bardziej obawiam się o sprzęty
domowe. Mam nadzieję, ze zdolności mojego dziecka przysporzą mu
jakichś sukcesów i radości, bo jak dotąd to z tym raczej kłopoty.
Dzisiaj pierwszy raz poszedł do szkoły po tygodniowej chorobie, którą
to wykorzystałam przy okazji na rozmowy z nauczycielami. Matematyk -
raczej starszy pan - zdawał się mnie rozumieć, nawet trochę doradził
co robić w domu. Pani od polskiego wyżaliła się za to, że pracuje w
ślimaczym tempie, ale faktycznie jest bystry i potrafi się pięknie
wyrażać. Mam jednak wrażenie, że opinia otworzyła jej oczy, bo zanim
ją przeczytała powiedziała "musicie państwo coś z nim zrobić, on jest
taki powolny, nie nadąża za klasą, ciągle zapomina długopisu" itp.
Niestety, takie zdania słyszałam wielokrotnie przez poprzednie 3 lata
i wiem jedno - ja nic nie zrobię, muszą to zrobić nauczyciele. Zawsze
miałam problem z wydobyciem z niego rozbudowanych zdań, gdy trzeba to
było zrobić w pracy domowej, wolał proste, 3-wyrazowe. Jednak gdy
nauczycielka na zajęciach pozaszkolnych zaproponowała napisanie
opowiadania fantastycznego, okazało się, że mały napisał opowiadanie
na 4 strony i nie zdążył dokończyć, zawsze niechętny do pisania
zapytał, czy może wziąć zeszyt do domu i trochę dopisać. Jak to
czytałam, oniemiałam - pełno rozbudowanych, złożonych zdań, ciekawa
treść, poczucie humoru i związki frazeologiczne. Ja mam to z nim
robić w domu, czy nauczyciel powinien go odpowiednio zmotywować w
szkole? On jest w domu bardzo niechętny do dodatkowego wysiłku i jak
sam mówi "nie lubi pisać", zresztą w poradni stwierdzono problemy z
grafomotoryką.
Od matematyka zbierał dotąd głównie informacje, że zapomniał o pracy
domowej (pan nie stawiał za to jedynek, tylko gwiazdki lub specjalne
pieczątki, z których syn był bardzo dumny ). Z tego, że polonistka
się nad nim ulitowała też był dumny i powiedział jej: "ten długopis
będzie miał swoje honorowe miejsce w moim plecaku", na co ona z
westchnieniem odpowiedziała, że oby tylko z niego korzystał, to
będzie zadowolona. I bądź tu człowieku mądry!

[mama_dorota]

>Z tego, że polonistka się nad nim ulitowała też był dumny i powiedział
jej: "ten długopis będzie miał swoje honorowe miejsce w moim plecaku"

Zapomniałam napisać, że ulitowała się i podarowała mu swój długopis.

[azayaka]

Mhm, moja córka ma 8 lat. Jest w drugiej klasie. Owszem dość szybko nauczyła się płynnie czytać (między 3 a 4 r.ż.), zawsze lubiła wysilać główkę, łamigłówki, krzyżówki, rebusy... Z uwagi na to, iż jest moim pierwszym dzieckiem, nie miałam porównania w tempie jej rozwoju. Zachęcano mnie, by posłać ją rok wcześniej do szkoły, ale z uwagi na to, iż była dość nieśmiała, poszła z rówieśnikami. Uważam to za dobry krok.

Zdiagnozowana jako wybitnie zdolna została w I klasie. W ogóle tego nie planowałam. Odbierałam sygnały od nauczycieli o jej wiedzy i zdolnościach. Rodzice innych dzieci też mi o tym mówili. Jedna z mam podsunęła mi pomysł przebadania mojej córki w poradni psychologiczno-pedagogicznej. I tak się zaczęło.
Wyniki córki były powyżej górnych granic normy, iloraz inteligencji określony powyżej 150. Zasugerowano nam objęcie indywidualnym programem nauczania. Zaznaczę, że też mieszkam z dala od dużego miasta, na wsi. Korzystałam ze wskazówek poradni. Napisałam pismo do dyrekcji szkoły o objęcie córki indywidualnym programem nauczania. Faktem jest, że brakuje jakichkolwiek wskazówek, jak taki program budować dla tak małych uczniów. Długo czekałam na zgodę, ale udało się. Wychowawczyni napisała program dla mojej córki i teraz od września wspólnie go realizują.

Sami staramy się wspierać naszą córkę, jak potrafimy. Jest taki dylemat, że ona jest omnibusem. Nie ma ulubionej dziedziny wiedzy. Lubi wszystko.
Tak więc czyta (ostatnio przeczytała np."Krzyżaków"), a tempo jej czytania mnie przerasta. Lekturę "Doktor Dolittle..." przeczytała w godzinnym okienku między lekcjami a kółkiem plastycznym.
Zapisaliśmy ją na zajęcia logiczne, gdzie ćwiczy sudoku, układa tangramy, gra w gry logiczne z innymi dziećmi.
W szkole mamy niewiele możliwości poza kółkami zainteresowań, które i tak w większości są dla uczniów klas IV-VI. Ale i tak jestem wdzięczna wychowawczyni, że z takim zaangażowaniem prowadzi moją córkę. Szykuje teraz córkę do kilku konkursów. Zobaczymy, jak to będzie...

[mama_dorota]

Z tego, co czytałam na ten temat wynika, że zainteresowania
krystalizują się dopiero w wieku m/w 12 lat, więc bycie w tym wieku
omnibusem jest jak najbardziej w normie wśród dzieci z taką
"przypadłością". Gratuluję i życzę powodzenia.

[tijgertje]

mamo Doroto, sprobuj sie skontaktowac z Mensa. Nie wiem, jak dziala
w Polsce, ale u nas maja rozne programy dla czlonkow, rowniez dla
dzieci w roznym wieku, sa w stanie zaoferowac pomoc zarowno
merytoryczna jak i psychologiczna, bo dziecko wybitnie zdolne zawsze
bedzie "inne" i jesli nie dostanie odpowiedniej pomocy, to w
rezultacie moze miec spore problemy spoleczno-emocjonalne prowadzace
nawet do depresji i zachowan samobojczych w wieku dojrzewania, ktory
i tak jest wyjatkowo trudny dla "normalnych" dzieci. Moj mlody ma
5,5 roku, czekamy, az skonczy 6 lat, zeby mu testy zrobic. Jak mial
4 lata robil testy, ale ze byly tylko do 7 lat i zwlaszcza w czesci
na inteligencje niewerbalna po prostu braklo zadan Teksty ma
takie, ze nie wiadomo skad je bierze, pamiec wzrokowa ma niemal
fotograficzna i uwielbia lamiglowki, labirynty, zainteresowania ma
ukierunkowane dosc technicznie, potrafi skomplikowane zestawy Lego
czy Knex skaldac wedlug schematow, z tym, ze on ma inny problem: ma
autyzm, wiec ciezko mu pokazac co mu w glowie siedzi tyle, ze my
mamy pomoc zarowno w szkole jak i w domu, dostaje dodatkowe zadania,
ale ma np zakaz nauki czytania. dopadlam niedawno swietny artykul o
dzieciach wybitnych, zaleca sie, aby nie wyprzedzaly programu, bo
wczesniej czy pozniej i tak beda musialy czekac na reszte, ale zeby
program klasy zglebialy. Tak jak to sie dzieciaki np na konkursy
przedmiotowe ucza. Ten sam material, tylko duuuzo szerzej i
dokladniej. poza szkola warto, aby dziecko rozwijalo jakies
szczegolne zdolnosci, cos, czego w szkole sie nie ucza, a da mu
mozliwosc rozwiniecia skrzydel i zaglebienia sie w jakas specyficzna
dziedzine. Moze np jakis klub modelarstwa, gdzie np bedzie mogl
zglebic tajniki techniki i budowac wlasne zdalnie sterowane modele?
poszperaj w bibliotece, moze znajdziecie jakies fajne czasopisma,
ktore pozwola mu sie zaglebic w zagadnienia, ktore go interesuja,
pozwola zglebic wiedze i stumulowac jego wyobraznie? Najgorsze co
mozna zrobic takiemu dziecku, to usilowac go wcisnac w ramki

[verdana]

Bardzo dobre zajecia dla dzieci zdolnych sa przy niwersytecie dla
Rodzicow w Warszawie.
I bez przesady - moje dzieci jakos zupelnie dobrze przeszly okres
dojrzewania - prawdziwe problemy spoleczne maja nie po prostu dzieci
zdolne, ale geniusze z IQ ok 180 , ktorzy nie potrafią dogadac sie
z nikim.
I uwazalabym tez z zajeciami dodatkowymi - po pierwsze, aby dziecka
nie 'zajechac" - niezaleznie od tego,że jest inteligentne jest
dzieckiem, po drugie dlatego,ze takie zajecia rzadko kiedy sa dla
dzieci zdolnych.
I jeszcze jedno - nie oczekiwac za duzo. dziecko niezwykle
inteligentne w wieku 5-7 lat moze po prostu rozwijać się szybciej
niż rówiesnicy, ale docelowo nie będzie wcale od nich
inteligentniejsze. Nie jest dobrze, jesli przyzwyczai się do tego,
ze "wyprzedza' rówiesnikow. Dopiero znacznie później można
stwierdzić, czy pewnego rodzaju zdolnosci i IQ nie byly tylko
przyspieszeniem rozwoju. I wtedy do końca życia czlowiek uwaza się
za nieudacznika, ktory nie spelnił oczekiwań.
genialnych dzieci jest sporo - doroslych b. mało.

[mama_dorota]

Tijgertje, IQ mojego dziecka jest za niskie dla Mensy.

Zdaję sobie sprawę, że przyspieszanie edukacji nie jest rozwiązaniem
dla dzieci zdolnych. Jestem przeciwna takiemu rozwiązaniu, zresztą w
momencie gdy mój syn stał u progu pierwszej klasy gorąco się
zastanawiałam, czy nie idzie do szkoły zbyt szybko. Urodził się w
grudniu, więc od wielu dzieci z klasy jest zawsze niemal rok młodszy,
w dodatku z temperamentu sangwinik, więc ma zawsze nieziemskie
poczucie humoru i lubi odgrywać pajaca, zatem wrażenia szczególnie
inteligentnego na nikim na pierwszy rzut oka nie robi.
Nie wiem o co dokładnie wam chodzi ze społecznym rozwojem. Ma wielu
kolegów, wśród nich jest ceniony za fajne pomysły do zabawy i
poczucie humoru. Jeden z nich ma nawet status przyjaciela i
zaproszony chętnie przyjeżdża nawet na noc, koleżanki córki (młodsze
od niego o 2 lata) też bardzo go lubią. Jest tylko zawsze dość
dziecinny, lubi się wygłupiać i często śmieje się z rzeczy, które
przez innych nie są uważane za śmieszne, a jak trafi na poważnego
dorosłego, to ma przechlapane. Ogólnie w życiu radzi sobie dobrze,
tylko 3 lata w szkole mocno nadwyrężyły jego samoocenę.

[kosjanka]

oj mamo_doroto! Czytam o moim dziecku! Cechy charakteru,liczy dużo lepiej niż
pisze, wypowiada się świetnie. Pajacuje i urządza show w klasie, przez co zbiera
gromy od zasadniczej wychowawczyni. Wieczny problem z zachowaniem i
grafomotoryką. Zbyt powolne i niestaranne pismo oraz rozkręcona w drobiazgi
drukarka. A tu już mi mówi że ma następny pomysł na wynalazek. Jasny gwint! Syn
jest w trzeciej klasie. To tak w skrócie, bo wszystko o nim napisałaś już
wcześniej

[mama_dorota]

Powodzenia! Mój to wspaniałe, pełne wdzięczności dziecko. Dawniej
bardzo radosne, potem coraz bardziej przygaszone. Teraz wygląda na to,
że dochodzi do siebie.

[mama_dorota]

Napisz więcej o twoich dzieciach .

[mama_dorota]

>dopadlam niedawno swietny artykul o
dzieciach wybitnych, zaleca sie, aby nie wyprzedzaly programu, bo
wczesniej czy pozniej i tak beda musialy czekac na reszte, ale zeby
program klasy zglebialy

Czy to artykuł w internecie? Po polsku? Jeśli tak, to daj namiary. A tak swoją drogą, Tijgertje, to miło spotykać cię i tutaj

[tijgertje]

Artykul niestety w holenderskim czasopismie o psychologii, po
tubylczemu
No wiesz, ja to sie w roznych miejscach poniewieram
A z mensa to ja powaznie pisalam, zadzwonic czy napisac do nich nie
zaszkodzi, nawet jak dziecko nie zaliczy testow, to na pewno sporo
moga poradzic czy podsunac jakas fachowa literature.

[bazylea1]

Mensa w Polsce nie zajmuje się dziećmi, testy można robić od 16 lat.
przynajmniej tak było parę lat temu jak w niej działałam poza
tym to jest stowarzyszenie towarzyskie, nie ma (nie było) w niej
ekspertów od rozwoju - poza samoukami.

a co do innych miejsc zajmujących się zdolnymi dziećmi - nadal nie
rozumiem czemu ma to służyć. moim celem jest wychowanie dziecka w
jego normalnym środowisku, sprawienie żeby umiało się odnaleźć wśród
różnych ludzi. w liceum miałam kolegów którzy brali udział w
olimpiadach i mieli kontakt z młodzieżą objętą opieką Krajowego
Funduszu na rzecz Dzieci - mówili że były to geaki nad geakami - a
byłam w klasie eksperymentalnej matematycznej więc moi koledzy głupi
nie byli zdecydowanie nie chciałabym "hodować geniusza".,

jak patrzę na swoje życie to największe zagrożenie widzę w tym żeby
odpowiednio wysoko postawić poprzeczkę. zdolne dziecko które w ogole
nie musi się uczyć, któremu wszystko przychodzi łatwo, nie uczy się
systematycznej pracy. do pewnego momentu można nadrabiać
błyskotliwością - niektórzy robią to przez całe życie - ale lepiej
umieć też 'przysiąść fałdów'.

[mama_dorota]

Nie chodzi o hodowanie geniusza, ani wtłaczanie dziecku nie wiadomo
jak szerokiej wiedzy, tym bardziej, że mój genialny nie jest,
przynajmniej IQ na to nie wskazuje, choć plasuje go wśród 2%
najzdolniejszych.
Chodzi raczej o twórcze myślenie i środowisko mu sprzyjające. Dzieci
z natury są bardziej twórcze, niż dorośli, czego sama jestem
potwierdzeniem i podtrzymanie tego, uchronienie przed zatarciem przez
szkole schematy chciałabym mojemu dziecku zapewnić, tym bardziej
właśnie, że jest zdolny i ciągnie go do takich rzeczy.
Z wykształcenia jestem matematykiem, z zawodu programistą, wcześniej
zdolnym dzieckiem i najlepszą w szkole uczennicą, nie wiem z jakim
IQ, bo nigdy tego nie badałam i też nie czuję przymusu, jednak to, z
czym zetknęłam się na studiach to właśnie swoje uzależnienie od
schematów. Mniej więcej na II roku studiów odkryłam, że poprzednie
roczniki i nawet niektóre równoległe z moją grupy naszego kierunku
były uczone inaczej, bardziej schematycznie, rozwiązywali na
ćwiczeniach zadania, poznawali schematy i wg nich działali i
zaliczali przedmioty. U nas, przynajmniej na jednym, wiodącym
przedmiocie wymagano od nas samodzielnego wymyślenia sposobu
rozwiązywania zadań (a właściwie dowodzenia twierdzeń i różnych
własności). I tu niemal poległam. Wszystkie zaliczenia z tego
przedmiotu (2 lata) zdałam ostatecznie komisyjnie. Wielu było takich
jak ja i większość z nich zrezygnowała, ja przetrwałam chyba tylko
przez upór i przekonanie, że chcę ten kierunek skończyć. Czy
brakowało mi zdolności? Nie sądzę, potem w końcu dochrapałam się
stypendium naukowego, jednak jak obserwuję mojego syna widzę właśnie
duży potencjał w twórczym podejściu do wielu spraw (często nie
przychodzi mi do głowy takie rozwiązanie, na jakie on wpadł). U córki
, też zdolnej tego w takim stopniu nie dostrzegam. Mały ma z takich
właśnie rozwiązań wielką satysfakcję.
Polecam teraz inny, bardzo wartościowy i dający do myślenia artykuł,
właśnie o tym, jak typowa szkoła, nie tylko polska, oducza twórczego
myślenia, zastępując je schematami. Nie zrażajcie się tym, że jest
umieszczony na stronie szkół muzycznych, dotyczy szkół w ogólności.
W zasadzie trudno krytykować szkołę za to jaka jest, ale twórcze
myślenie warto ocalić.
szkolymuzyczne.pl/files/Szko%C5%82a%20a%20dziecko%20-%20Gra%C5%BCyna%20E.%20Kwiatkowska.pdf

[mama_dorota]

Może się mylę, ale założyłam, że specjalne zajęcia dla dzieci wybitnie
zdolnych służą właśnie rozwijaniu potencjału, a nie zdobywaniu
dodatkowej wiedzy.

[verdana]

Zajecia, na ktore chodziły moje dzieci (przy Uniwersytecie dla
Rodzicow) sluzyly TYLKo rozwijaniu potencjalu. Od razu uprzedzono
rodziców, aby nie spodzewali sie, ze dziecko nauczy się czegos
konkretnego, albo bedzie miało lepsze wyniki w szkole.

[mama_dorota]

To właśnie mam na myśli, nie zależy mi na korepetycjach ani
wyprzedzaniu programu, bo to wszystko, co jest potrzebne, aby
dostawać dobre stopnie on ma, brak mu raczej motywacji. Zresztą
stopnie miał i ma naprawdę dobre, przynajmniej na razie. Ja szóstek
nie wymagam, choć wiem, że nie raz by taką dostał, gdyby powiedział
na lekcji to, co mówi mi w domu.
Jak te zajęcia przy Uniwersytecie dla Rodziców wyglądały? Czym się
tam zajmowali? Co im to dało? Tak szeroko, nie tylko intelektualnie,
ale emocjonalnie, społecznie.

[verdana]

Ja jestem z matek wyrodnych - jak dziecko chodzi na zajecia i mowi,
ze sa OK, to juz nie bardzo się interesuje, co na nich bylo.
Wiem, ze np. trzeba bylo znaleźć niekonwencjonalen zastosowania dla
banalnych przedmiotów.
Co im to dalo? Przyjemnie spedzony czas, być może wieksza wyobraźnię
i niekonwencjonalne podejscie do problemow. Ale trzeci nie chodził i
nie widze jakiejś róznicy.

[kar-rak]

W kraju istnieją liczne placówki, które szczególnie troszczą się o
dzieci i młodzież zdolną – są to:
•Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno – Pedagogicznej
Ministerstwa Edukacji Narodowej, Warszawa, ul. Polna 46 A,
•Krajowy Fundusz na Rzecz Dzieci, Warszawa ul. Chocimska 14,
•Centrum Informacyjno - Konsultacyjne ds. Dzieci Zdolnych, Warszawa
ul. Raszyńska 8/10,
•Stowarzyszenie Szkół Twórczych, Warszawa, ul. Conrada 21/78,
•Stowarzyszenie Szkół Aktywnych, Warszawa, ul. Saska 59,
•Fundacja Pomocy Młodym Talentom Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich
Kancelaria Prezydenta RP, Warszawa, ul Wiejska 10,
•Fundacja Ewy Czeszejko – Sochackiej Promocja Talentu, Warszawa, ul.
Cegłowska 28,
•Fundacja im. Stefana Batorego, Warszawa, ul.Flory 9
•Fundacja Płocka, Płock, ul. Stary Rynek 1
może tam cosik pomogą...

[mama_dorota]

W kraju czy w Warszawie? Jedna z tej listy odesłała mnie do strony internetowej,
z której wynika, że dziecko musi mieć szczególne osiągnięcia, aby starać się o
pomoc, druga zaproponowała spotkania u siebie, a my znad morza, resztę sprawdzę,
ale na wiele nie liczę na odległość. Ogólnie nawet rozmawiać nie chcą, może im
kadry brakuje.
Potrzebuję kontaktu z żywym człowiekiem, który jest gotowy doradzać lub
instytucji przygotowanej do pomocy bardziej zdolnemu dziecku.

A z tą Mensą faktycznie spróbuję.

[evee1]

Moj syn (12 lat) jest takim, ale niekoniecznie "wybitnie" zdolnym,
dzieckiem. Pamiec ma fotograficzna, bardzo szybko sie uczy,
szczegolnie rzeczy zwiazanych z technika. W czwartej klasie
ortografie opanowana mial na poziomie doroslego - nauczycielka
wyszukiwala specjalnie dla niego skomplikowanych slow w slownikach.
Pisze tez bardzo dobrze, a tego napewno nie nauczyl sie w domu, bo
my mowimy do niego tylko po polsku (nie mieszkamy w Polsce i dzieci
sa angielskojezyczne).
Ma bardzo techniczne zainteresowania - Lego, Bionicle, budowle
architeltoniczne, koleje, samochody, itp rzeczy. Kazdy komplet w 5
minut ulozony, potem sam tworzy i projektuje nowe konstrukcje.
Swietnie rysuje (cieniowanie, perspektywa - i tez nikt go tego
nauczyl), mimo, ze do momentu ukonczenia 4 lat nie bral w ogole
(sic!) do reki olowka. Potem jak wzial, to narysowal idealne kolko,
a niedlugo potem prosiaczka z Kubusia Puchatka . Uczy sie gry na
pianinie i program przerabia w przyspieszonym tempie, ale to raczej
dlatego, ze zaczal dopiero jak mial 10 lat (dzieci, ktore zaczynaja
pozniej, szybciej sie ucza w poczatkowych kilku latach).
Co ciekawe, w ogole nie interesuje go programowanie - moze nie
dotarlo do niego jeszcze, ze to tez moze byc bardzo tworcze
zajecie .

Ale nie uwazam bynajmniej, ze syn jest jakos "wybitnie" zdolny. On
jest po prostu bardzo zdolny i chyba wystarczy, ze nie bedziemy mu
zycia utrudniac i pozwole na rozwijanie zainteresowan. Co z niego
wyrosnie za pare lat, to sie dopiero okaze.
Wydaje mi sie, ze wiele dzieci przejawia dosc nieprzecietne
zdolnosci w bardzo mlodym wieku (3-8) lat, bo a) sa faktycznie
zdolniejsze, b) rozwijaja sie nieco szybciej od rowiesnikow. Ale
czesto pozniej sie to w miare wyrownuje. To znaczy nadal dzieci
bardzo dobrze sie ucza, ale tych prawdziwie wybitnych jest naprawde
niewiele.

[mama_dorota]

> To znaczy nadal dzieci
> bardzo dobrze sie ucza, ale tych prawdziwie wybitnych jest naprawde
> niewiele.

Różne są na to poglądy. Czytała niejednokrotnie o tym, że to
wyrównywanie wynika z zaniedbania i braku rozwijania potencjału
dziecka. Ja szukam jakiegoś rozwiązania problemu zaniżonej samooceny.
W poradni stwierdzono jednoznacznie, że wynika on z niezrozumienia i
niedocenienia ze strony nauczyciela. W takiej sytuacji zaleca się
zajęcia pozalekcyjne. Poza tym w opinii jest też wyraźnie napisane,
że należy pogłębiać i poszerzać posiadaną wiedzę z zagadnień
wykraczających poza program. Ostatnio jednak przemyśleliśmy temat i
dochodzimy do wniosku, że na razie trzeba go wyposażyć w jakiś zestaw
elektroniczny lub coś podobnego, z czego będzie mógł budować to, co
mu się zamarzy.
Nie ciągnie go na razie do zajęć pozalekcyjnych typu kursy językowe,
więc nie naciskam, tym bardziej, że w planach na przyszłe wakacje
jest kurs językowy w Anglii.

Ogólnie to chciałam więcej się dowiedzieć o innych dzieciach WZ, o
tym, jakie zaplecze organizują im rodzice i szkoła.

[verdana]

IMO dla dzieci nie tyle wybitnie zdolnych, co bardzo inteligentnych
(to absolutnie nie musi się pokrywac) idealnym rozwiązaniem jest
danie świętego spokoju, podsuwanie (ale nie zmuszanie) dobrych
książek, dobrych filmów, rozmawianie, dyskusje i pozostawienie im
czasu na to, aby robily co chcą.
Ale mam tu zdanie odrebne od większosci rodziców.

[joa66]

A ja akurat z tym się zgadzam.

[azile.oli]

Ja taką metodę stosowałam u swojej córki i myślę, że dzięki temu
jest nie tylko bardzo zdolna, ale i kreatywna. Od najmłodszych lat
miała po prostu dostęp do wszelkich źródeł wiedzy, reagowałam
natychmiast na każde jej nowe zainteresowanie. W rezultacie mam w
domu taką osobę doby renesansu, o szerokich zainteresowaniach, ale
krytyczną, potrafiącą mieć własne zdanie. Prócz tego ma mnóstwo
zajęć pozalekcyjnych, ale od małego to ona decydowała o ich wyborze.
Co ciekawe, rok młodszy od niej syn, będący dzieckiem zdolnym, ale
nie super wybitnym wyrasta na faceta kreatywnego , bo jemu
dostarczane były te same bodźce, co siostrze. Z tym, że widać w jego
przypadku pewne ukierunkowanie, bo po prostu wybrał to , co go
interesuje.
Obserwując swoje dzieci jestem przekonana, że swoboda samodzielnych
wyborów wykształciła w nich ciekawość świata.
Przyznam jednak, że było nam o tyle łatwiej, że dojrzałość
emocjonalna i społeczna córki była zawsze do przodu w stosunku do
wieku, natomiast syna zgodna z wiekiem, ale nie rówieśników, tylko
rówieśniczek.
Natomiast znam chłopca wybitnie zdolnego ( a może i genialnego, ale
w ściśle określonej dziedzinie, który ma wielkie problemy z
kontaktem z otoczeniem , jest odrzucany przez grupę, bo dziwnie się
zachowuje. Niestety, matka nie dostrzega tego, jest dumna, że syn
taki zdolny i nie zauważa, że chłopak pogrąża się w swoim świecie.
Po prostu trzeba uważać, by nie przegiąć też w drugą stronę. Dodam,
że chłopak jest chorobliwie ambitny i niestety, po rozmowach z jego
matką dochodzę do wniosku, że to ona tę ( w pewnych momentach już
niezdrową) ambicję podsyca.

[mama_dorota]

Ja gdy nie skupiałam się na rozwoju intelektualnym swoich dzieci, mocno wzięłam sobie do serca zasadę, że rozwój emocjonalny, motoryczny i społeczny jest o wiele ważniejszy od intelektualnego. Zawsze się dziwiłam ludziom, którzy pokazują litery 18-miesięcznym dzieciom.
Córka z wieku niespełna 5 lat zainteresowała się literami, więc jej powiesiłam na szafkach kuchennych alfabet i jak pytała o literę, to pokazywała. W ten sposób już sama nauczyła się czytać. Syn się tym nie interesował, więc go nie uczyłam, nauczył się w zerówce. Dbałam za to, aby były w domu kredki, różne materiały papierowe, klocki, jakieś ciekawe, kreatywne programy komputerowe, ale nie za wiele, bo na wszystko, co sobie wymarzyli kasy nie było, to chyba normalne. Jak zorientowałam się, że córkę ciągnie do muzyki, zorganizowałam najpierw cymbałki, jak poprosiła o skrzypce, to skrzypce. Dużo czytaliśmy, mąż angażował syna w rożne prace techniczne w domu, razem wspinali się na wysokie ścianki.
A że syn we własnym czytelnictwie jest ciągle na etapie "Kaczora Donalda" , to też go kupuję, choć swego czasu byłam gotowa zgrzytać na to zębami .

Najciekawsze jest to, że choć syn i córka mają w domu takie same możliwości rozwoju i obserwując oboje raczej za dziecko wybitnie zdolne uznałabym córkę, teraz, gdy już oboje są po badaniach w poradni wiem, że córka jest zdolna i ponadprzeciętnie inteligentna, ale wybitnie inteligentny jest syn. Potencjałem różnią się na moje oko na tyle, że on się nie cofa przed trudnym zadaniem, raczej go do niego bardzo ciągnie, a ona stwierdza, że jest za trudne i trzeba ją zachęcić, żeby się do niego zabrała. I tu chyba jest pies pogrzebany.

[joa66]

"Zawsze się dziwiłam ludziom, którzy pokazują litery 18-miesięcznym
dzieciom"

Hmmm..czasami nie trzeba pokazywać. Mój 12miesięczny syn domagał się
wyjaśnienia co to są litery. Wyglądało to tak, że kiedy czytałam mu
książeczki typu "to jest stół" plus obrazek na całą stronę, on
palcem pokazywał na czarne znaczki (na różne literki oddzielnie) i
przeciągłym , pytającym "yyyy" . "yyyy" ustawało tylko wtedy kiedy
mówiłam "literka B" albo "literka W". A potem sam sobie "czytał"
literki.

I uwaga: następnym krokiem wcale nie była umiejętność czytania. Na
parę lat synem zawładnęły samochody, a czytać nauczył się mając 5
lat na Mikołajku (bo ja nie miałam siły czytać dłużej niż pół
godziny pod rząd, a jemu książka się spodobała)

[mama_dorota]

Nie takie absolutnie sytuacje miałam na myśli. Jakby moje dziecko wyrażało chęć nauki liter w takim czy młodszym wieku, to też bym mu pomogła. Chodzi mi o taki system rozwoju dziecka, że litery i czytanie najszybciej jak można, bo dziecko jest w stanie się tego nauczyć i im młodszy wiek, tym więcej przyswaja.
Taki model opisywała mi na podstawie swojej wnuczki znajoma z pracy. Powiedziałam, że w tym wieku dziecko ma o wiele ważniejsze rzeczy do przyswojenia, właśnie od strony społecznej. Teraz się okazuje, że to uczenie liter nic jej nie dało, czytać na początku roku szkolnego wcale lepiej niż inne dzieci nie potrafi, a kłopoty, które ma w szkole są raczej natury emocjonalnej.

[joa66]

My mieliśmy to ogromne szczęście, że byliśmy/jesteśmy bardzo
zadowoleni zarówno z przedszkola (państwowe) i szkoły (społeczna).
Indywidualne podejście nie tylko na papierze, plus dużo uwagi
poświęconej rozwojowi społecznemu (np. niedawno, wychowawca
przepraszał, że poświęcił kilka ładnych lekcji przedmiotu na lekcje
wychowawcze, bo nie sposób było zakończyć ważnych dyskusji )

A lekcje (w większości) prowadzone są bardzo ciekawie i dzieci
(nastolatki) nie tracą radości z poznawania świata.

[black_halo]

Zupelnie bez ironii - jak ponadprzecietnie zdolne diagnozuje sie ok.
30% dzieci w wieku wczesnoszkolnym. dzieci maja naturalny ped do
wiedzy, zadawania pytan i jesli sa stymulowane we wczesnym dzienstwie
to radza sobie bardzo dobrze w szkole. Ale powiem na swoim
przykladzie bo tez mnie tak zdiagnozowali a podstawowke zaczynalam 19
lat temu. Dzieci zdolnych bylo duzo, jednak po roku zostaje zwykle
kilka, zwykle pupilkow pani nauczycielki. Ja zostalam sklasyfikowana
jako zdolna ale leniwa bo nie chcialo mi sie uczyc tego co wymagali
tylko tego co ja chcialam i to co mnie interesowalo. W wieku 13 lat
przeczytalam wszystkie ksiazki z fizyki z publicznej biblioteki i
kazdy sie dziwil, ze ja w ogole cos z tego rozumiem. Wielkim fizykiem
jak widac nie zostalam, skonczylam zwykla politechnike, mam normalna
prace inzyniera i zyje sobie spokojnie. Mielismy w klasie tez
nieprzecietnie zdolne dziewczynki i na dzisiaj tylko jedna odniosla
sukces - wlasnie ta jedna niegrzeczna i zbuntowana. Wiem, ze
skonczyla Uniwerytet Viadrina a teraz robi doktorat w niemczech. Inna
bardzo zdolna byla tak chwalona, ze w koncu wyleciala kolejno z ASP,
architektury i zaocznej ochrony srodowiska, z kazdego kierunku po 1
semestrze. Trzecia skonczyla SGH i jakos sobie radzi ale wielkiej
kariery nie zrobila.

Nie musisz specjalnie cackac sie nad zdolnym dzieckiem bo ono nie
jest zasadniczo inne niz reszta. Jesli w klasie jest 30 osob, to 9
bedzie ponad przecietnie zdolnych, 9 bedzie miec zdolnosci ponizej
przecietniej a 12 bedzie zwyczajna garsta uczniow.

Pamiec fotograficzna jest przydatna i czesto takie dzieci diagnozuje
sie jako zdolne bo zbieraja dobre stopnie i nie musza sie duzo uczyc.
Nie musza bo maja dobra pamiec i czesc tych dzeci zwyczajnie pamieta
wszystko z lekcji. Prawdziwe zdolnosci ujawniaja sie w troche
starszym wieku.

[verdana]

Bo - jak juz pisałam - nie nalezy mylic zdolnosci z inteligencją.
Sama znam co najmniej dwie osoby wybitnie inteligentne, ale
niezdolne, czyli z trudem uczace się, szczegolnie w polskim systemie
szkolnym, wymagającym przede wszystkim dobrej pamieci.

[igge]

he he, ja oprócz zalecanego przez verdanę świętego spokoju rzucam
jeszcze zdolnemu dziecku kłody pod nogi, wymagam codziennej
kilkugodzinnej pomocy w domu, douczania młodszej siostry, opieki nad
nią i sforą zwierząt, często zostawiam w domu uniemożliwiając
regularną, szkolną naukę, wysyłam na czasochłonne zajęcia sportowe,
nie podsuwam lektur ani filmów, nie nagradzam za pierwsze miejsca w
szkolnych konkursach, czasami niechcący, nie z premedytacją, nie
puszczam go na nie... na razie dziecko mam fajne i mądre i otoczone
kolegami (prowadzenie nonstop otwartego dla dziecięcych przyjaciół
domu odczuwam jako wspieranie syna), ale jeśli Verdana nazywa się
wyrodną matka, to co ja mam powiedzieć (( Generalnie szkoła i mój
syn nie są pępkiem świata, nie uważam, że z racji jego
ponadprzeciętnych od zawsze zdolności, powinnam mu jakoś specjalnie
pomagać. Może trochę żałuję, że nie stać nas na społeczną szkołę dla
dzieci, rzeczywiście w państwowych, które znam, uczyć się na dobre
oceny nie trzeba, egzamin po 6 klasie to bułka z masłem,
popołudniami dziecko celebruje dwugodzinne posiłki z rodziną, potem
przegląda niespiesznie gazety, spaceruje z psem po lesie, spotyka
się z kolegami. Rzeczywiście nie widzę szans, żeby nauczył się
wytężonej pracy, wysiłku wkładanego w naukę, skoro siódmy rok
zajmuje się wszystkim oprócz szkoły. Ale jest zdrowy, wysportowany,
wyluzowany , zadowolony z życia towarzyskiego i rodzinnego,
roztargniony na maksa i rozgadany na lekcjach. Myślę sobie, że w
liceum nadejdzie wreszcie ten moment kiedy będzie musiał zająć się
szkołą. Zdać maturę. Wybrać studia. Może w prywatnych szkołach jakoś
szczególnie pielęgnuje się uzdolnione, wygrywające szkolne konkursy
dzieci. Słyszałam rzeczywiście o możliwości przygotowywania się do
olimpiad przedmiotowych na dodatkowych zajęciach. W naszej rejonówce
raczej nie, ale jakiejś szczególnej traumy te dzieciaki nie
przeżywają. Bardziej martwiłabym się o dzieci, które nie nadążają ze
szkolnym programem mimo pilnej nauki i dobrych chęci. Takie dzieci
także nie są objęte odpowiednią opieką w szkole, którą znam.

[verdana]

Ja mam dwóch synów, ktorzy jednoczesnie nie nadążaja, mimo w miare
dobrych checi (tzn. jeden już skończył szkołę na szczęście) i sa "w
przodzie" przed rowiesnikami, jesli chodzi o lektury, analize
tekstow, a nawet zajęcia dodatkowe. Gimnazjalista ma jednoczesnie
marne stopnie i ITN z polskiego. O, to jest dopiero nierozwiązywalny
problem...

[igge]

No właśnie, zgadzam się z Verdaną, też mam ciut podobną sytuację z
córką. Myślę, że takich nierozwiązywalnych problemów jest więcej i w
mojej podstawówce/gimnazjum nauczyciele nie znajdą w sobie aż tyle
entuzjazmu, troski, czasu, życzliwości, żeby takie problemy dostrzec
i spróbować choćby częściowo rozwiązać. W przeciętnej szkole
wymagałoby to zbyt wiele indywidualnego podejścia do ucznia i
stwarzałoby chociażby organizacyjne lub związane z dyscypliną
problemy nauczycielowi. Ale jednak zwykła życzliwość i chęć pomocy
duzo mogłaby zmienić. I czasami nawet rzeczywiście zdarza się i
zmienia.

[verdana]

Ja akurat na zyczliwość wobecnej szkole nie narzekam - chocby
dlatego, ze dano ten indywidualny tok nauki nie najlepszemu
uczniowi. Co jest raczej niespotykane.
Raczej narzekam na los...

[mama_dorota]

To znaczy komu ten indywidualny tok dali?

A mojemu dziecku działa się krzywda. Wcześniej zawsze pewny siebie i
swoich możliwości w rozwiązywaniu różnych problemów, pełno
niekonwencjonalnych, twórczych pomysłów. W szkole stopniowo było
coraz gorzej, zaczął nazywać siebie głupkiem, durniem, że on nie jest
tak dobry jak to czy tamto dziecko, zainteresowania słabły . Rozmowy,
zachęty, pochwały niewiele dawały, spuszczały tylko emocje. Dlatego
szukam odpowiednich dla niego zajęć, żeby doświadczył od kogoś spoza
rodziny tego, że jego zdolności, możliwości są wiele warte i mogą mu
dać satysfakcję. Że tylko znajomość schematów, zarówno w
rozwiązywaniu problemów, jak i w dopasowywaniu się do roli tzw.
"dobrego ucznia" może być ceniona.
Do poradni poszłam, gdy zaczął dostawać uwagi, że zamyśla się, patrzy
w okno, nie jest zainteresowany lekcją, lekceważy
nauczyciela!!!... Stwierdziłam, że jak z nim jest coś nie tak, to
chcę mieć na to papier. Wtedy mnie poinformowano, że jest wybitnie
zdolny, "perełka", rozwinięty na miarę swoich wysokich możliwości,
ale nie doceniony i że to bardzo przykre, że go to spotkało, że gdyby
nie taka inteligencja, to mogłoby być kiepsko.
Tak więc na szkołę w tym temacie specjalnie nie liczę.

[igge]

hmmm mój syn też przynosił uwagi, ale my zamiast zastanowić się
dlaczego bardzo zdolne dziecko nudzi się na lekcjach, odruchowo
skoncentrowaliśmy się na namawianiu syna do lepszego zachowania tzn
do skupienia się w 100% na nudnej nawet lekcji
Synowi ITN nikt nie proponował (a szkoda może, możliwe, że to nasza
wina rodziców, braku naszej inicjatywy), po prostu przenudził się
kilka lat dostając z jednego przedmiotu szóstki mimo braku
jakiejkolwiek pracy, z innych na 5,4 też nie musiał nic robić,
natomiast córce, owszem, zalecano ITN, ale nie chciałam, bo
obawialiśmy się z mężem, że skończy się to na ograniczeniu programu
tam gdzie jest wolniejsza zamiast wspierania jej mocnych stron.

[igge]

Aha, Verdano nie narzekam, nie chciałam narzekać na totalny brak
życzliwości. Ta życzliwość w szkole jest, tylko brakuje, bo ja wiem,
pomysłów, kreatywności, nieszablonowych, niestandardowych rozwiązań.
Tak się akurat składa, że moje dzieci odbiegają od przeciętnej, a
szkoła najłatwiej radzi sobie z bezproblemową przeciętnością i ma
wypracowane schematy do radzenia sobie ze standardowymi problemami.

[mama_dorota]

Postępowałam dokładnie tak samo. Jak mi mówił, że się nudzi zwalałam
to na jego niedojrzałość. Na początku III klasy dopiero zrozumiałam,
że dzieje mu się krzywda i mimo, że do końca tego etapu edukacji
został tylko rok próbowaliśmy zmienić klasę. Niestety to się nie
udało w tej szkole, bo klasa syna była znacznie mniej liczna niż
pozostałe, a szkoły nie chcieliśmy zmieniać, bo on jest mocno
związany z dziećmi z miejscowym, sąsiedzkim środowiskiem, zresztą
bardzo fajnym. Postanowiliśmy przetrwać, zaangażowaliśmy w sprawę
dyrektora, co bardzo pomogło, ale o tym, że jest tak inteligentny
dowiedziałam się pod koniec III klasy. Nie wiedziałam wtedy jeszcze o
zdolnościach muzycznych, bo tego nie przejawiał i nie interesował
się, ale to nastąpiło krótko potem, trochę wcześniej okazało się, że
córka ma też wybitne zdolności muzyczne, ale to było w jej przypadku
znacznie łatwiejsze do ukierunkowania, bo szła do I klasy. Po prostu
poszła do ogólnokształcącej szkoły muzycznej bardzo jej się tam
podoba. Uczy się grać na wymarzonym instrumencie, ma okazję dużo
śpiewać, z czasem występować na scenie, zajęcia rytmiczne w
specjalnym a'la baletowym stroju itp. Synowi zorganizowaliśmy
prywatne lekcje gry na trąbce jeszcze przed wakacjami i choć był na
tym tle kryzys we wrześniu, gdy doszła szkoła, teraz twierdzi że
bardzo mu się podoba i rzeczywiście ćwiczy z pasją, a kontakt z
nauczycielem (wykładowcą AM) jest dla jego duszy jak balsam. Od
pewnego czasu chętnie prezentuje swoje umiejętności znajomym i
kolegom i widzę, że czuje się tym dowartościowany, jednak do SM chyba
nie pójdzie, choć takie plany mieliśmy. Jeszcze nie wiem, jak to
wszystko się potoczy, zobaczymy.
Szukałam zajęć dla dzieci wybitnie zdolnych, ponieważ właśnie przez
instrument nie ma za wiele czasu na coś innego. Zawsze byłam zdania,
że dziecko powinno mieć jak najwięcej czasu na to, aby się bawić,
robić to, co lubi, dlatego wbrew temu, gdzie pędzi cała Polska dotąd
nie zapisałam syna na dodatkowy kurs językowy. Jest w klasie
sportowej, ale nie chce chodzić na zajęcia popołudniowe, choć jest
sprawny i w zeszłym roku chodził (za moją namową). Teraz odpuściłam,
bo nie był tym specjalnie zainteresowany. A i tak na wszystko czasu
brakuje.

[smerfeta7]

Moja corka ma indywidualny tok i program nauki, ktory co roku ma
przedłuzany o rok następny, co umozliwja jej zdawanie nawet po 2
lata w 1 roku. I tak zdaje. A wiesz dlaczego? bo bardzo nie lubi
szkoły panstwowej- tego co tam nauczają. Uważa to za strate czasu.
Chodzi do szkoly po to, aby sie spotkac z kolezankami i kolegami, bo
jak twierdzi, to uczyć się tam nie ma czego.
Szkoła poza klasyfikacja z zerowki do 2 klasy (zeszły rok) nie
zrobiła nic przez rok dla corki i obecnie nic nie robi. Pomoc i rady
forumowiczów bardzo mi pomogły. Obecnie uczęszcza na zajęcia z
wszelkich nauk przyrodniczych na uniwersytet, gdzie juz ma
wprowadzony poziom konca gimnazjum i konczy go, przechodząc dalej z
wiedzą i praktyką (warsztaty)
W drugiej szkole jest na poziomie 5 klasisty, gdzie wszystko odbywa
się w języku angielskim. I z w/w zajęć jest bardzo zadowolona i
szczęsliwa. Spelnia swoje zainteresowania i pogłebia wiedzę. Spotyka
tam dzieci takie same jak ona w różnym wieku. Po kazdym wykładzie
np. profesora Fizyki jest w euforiii i jak powiedziała, że jest
bardzo dumna, że taki mądry czlowiek ją uczy i tyle wie.Jest
zaangażowana i zyje tylko zajęciami poza szkołą panstwową.
W czasie wolnym buduje różne urządzenia, zbudowala czlowieka robota
poruszającego mięsniami, zoperowała krzywa kośc montując śruby,
blaszki i przecinając ją i ustawiając prawidlowo, a potem
rehabilitacja robota, aby prawidlowo poruszal nogą. fascynuje ja
wiele dziedzin. Uwielbia medycynę i nauką ktora ją dotyczy, fizykę,
astronomie i historię, biologię, mikrobiologię, nauka o czlowieku
itd..co potrafi łączyć jedno w drugie i wykorzystywac. Zbudowała
rakietę, mając konkretne do niej plany, która wystartowała na
wysokośc 3 metrow, odpadla połowa sufitu, spaliła sie częśc dywanu a
o huku nie wspomnę) Gotowane jajka, tak wyskakiwaly z garnuszka,
że w kuchni także odpadł duzy kawałek sufitu, myslalam, że to
wybuch)
podłączenie do rur od wody, między zlewozmywakiem w kuchni, umywalka
w lazience i syfonem pod wanna dodatkowych rurek, tak aby stworzyć
krwioobieg człowieka, potem odkręcała wodę, aby sprawdzić dokladnie
jak przepływa krew w czlowieku i dlaczego. Wiadomo jak to się
skończyło co nie zniechecilą ja do dalszych odkryć i pracy.
Uwielbia medycynę i wszystko co ja dotyczy. Zna budowe czlowieka w
szczegolach i zasady działania poszczegolnych narządow, wiele
narzędzi chirurgicznych. Mam nadzieję, że nie zbuduje jakiegoś
frankesztajna
Natomiast w szkole państwowej, mamy same problemy tzn. nuda i
robienie przez kilka dni tego samego, co robiła będąc w zerowce.
Robi tylko to co musi, nie angazuje się w zadne konkursy i wcale nie
ma na nie ochoty, uwazając, że sa nudne i szkoda jej czasu. Od końca
wrzesnia meczy nas, abyśmy zlozyli pismo o egzamin i przejście do 4
klasy.
My natomiast wspieramy ją i tylko umozliwjamy jej dostęp do wiedzy u
ludzi, ktorzy chętnie sie dzielą wiedza i potrafia wspierać takie
dzieci. Oczywiście korzystamy także z pomocy pedagoga specjalnego i
psychologa. To bardzo pomaga corce przezwyciężać problemy w szkole
panstwowej, bo gdzie indziej, poza szkołą ich nie ma.
Współczuję każdemu, kto ma dziecko wiedzące troche wiecej od
rówieśników. Bo takie dzieci wymagają wielkiego, a nawet ogromnego
wsparcia ze strony rodzicow, ponieważ mają więcej problemów niz ich
rowiesnicy, brak mozliwości dyskusji na wiele tematow z
rowiesnikami, ktorzy uważają ich nawet za dziwne dzieci, brak
wsparcia u nauczycielki w szkole, a wrecz rownanie takich dzieci w
dół, lub uśrednianie. Mi osobiście jest bardzo żal takich dzieci i
to bardziej niz tych slabiej uczących się. Bo dzieci mające problemy
z nauka maja ogromne wsparcie wszedzie,natomiast dzieci dobrze
radzące sobie zostaja pozostawione same sobie z wlasnymi myślami,
pomysłami i wiedzą, co prowadzi do frustracji i nieznalezienia
zrozumienia u innych, a wręcz są karane. Dopiero w swoim środowisku,
takich dzieci jak one same, wszystkie czuja sie jak rybki w wodzie,
uwielbiaja siebie i tesnknia za sobą. Ledwo się spotkają, to brakuje
im ciągle czasu na wszystko czym chcą się wzajemnie podzielić. Stąd
popieram programy dla dzieci zdolnych, ktore są tworzone, przez
ludzi wybitnych, chcących coś zrobić dla takich dzieci.
Fakt, że są obecnie płatne, ale naprawde warto. Ja mam szczęśliwe
dziecko a czas spedzony w szkole państwowej i stres obecnie
kompensuje się z radością i zadowoleniem mojej corki na zajeciach
poza szkołą. Tam nabiera sił, motywację i zapał do pogłębiania
swojej wiedzy, łącznie praktycznie.
Życzę Tobie z calego serca, aby i twoje dziecko, znalazło takie
ujście. Poszukaj innych rodzicow takich dzieci jak twoje,
porozmawiaj z nimi i na uniwersytetach o planach, o stworzeniu
warsztatów i zajęć dla takich dzieci. Resztę doradzą profesorowie i
napewno sie uda. Kwota odplatności nie jest współmierna do tego co
może osiągnąć twoje dziecko. Testy z poradni traktuję z
przymrużeniem oka, nigdy nie są adekwatne do mozliwości dzieci,
mozna trafić na lepszy lub gorszy dzień u dziecka. Patrz centralnie
na to co uwielbia robić twoje dziecko, w czym czuje radość i euforię
i wtedy szukaj.
szkołę to sobie daruje. Poradnia zaleca a szkola i tak niczego nie
robi, bo wie, że tego nikt nie kontroluje. Bo jakby ktoś kontrolował
zalecenia poradni, to wtedy mozna liczyć na jako takie wsparcie ze
strony szkoly. Szkola to liczy tylko, na to, że rodzic bedzie robił
wszystko, a ona bedzie osiągala sukcesy.
Mnie nawet cieszy, że corka nie bierze udzialu w konkursach
szkolnych, bo rzeczywiście szkoda jej czasu, na coś, co nie daje jej
żadnej radości czy satysfakcji. Córka twierdzi, że wiedze szkolną
musi posiadac, a konkursy są dla pani i jej radości, że ona radość
czerpie w innych zajęciach.

[mama_dorota]

Bardzo ci dziękuję za słowa otuchy i za wszelkie rady. Czuję, że mnie
rozumiesz.
Możesz napisać kilka słów, choćby przez PW, gdzie twoja córka
korzysta z takich zajęć?

Ja na razie znalazłam coś ciekawego, tylko chwilowo musimy poczekać
na finanse i na to, aby syn się lepiej zorganizował ze swoimi
obowiązkami szkolnymi i instrumentem. Zajmuje mu to (przez brak chęci
do lekcji) za dużo czasu, a mnie wykańcza.
Oto zajęcia, które namierzyłam w moich okolicach.
www.damb.org/index.cgi?pg=*|M%B3odzi%20wynalazcy&wtitle=M%B3odzi%20wynalazcy

To nie w porządku, że za dzieci z kłopotami szkolnymi uważa się i
wspiera (wieloma darmowymi zajęciami, terapiami) tylko te, które są
poniżej przeciętnej, a te "zbyt zdolne" zostawia się samym sobie i
kieszeni rodziców. Ech!

[smerfeta7]

mama_dorota napisała:

> To nie w porządku, że za dzieci z kłopotami szkolnymi uważa się i
> wspiera (wieloma darmowymi zajęciami, terapiami) tylko te, które
są
> poniżej przeciętnej, a te "zbyt zdolne" zostawia się samym sobie i
> kieszeni rodziców. Ech!

Tak to juz jest, ja tego doswiadczylam bardzo wczesnie w
przedszkolu, kiedy corka byla malym dzieckiem. Robiła eksperymenty z
piaskiem na placu zabaw i byla karana za obsypywanie piaskiem
dzieci, choć tego nie robiła, a wiatr sam rozwiewał piasek. Była
ciekawa jak to jest, jak sie wezmie piasek w dloń, wysypuje sie jego
w jedno miejsce i dlaczego ziarenka piasku tworzą gore, a inne
spadają, doswiadczenie z papierem toaletowym i sprawdzenie jego
wytrzymalości w przedszkolu. Tak zaczynaly sie nasze problemy.
dzieci ciekawe wszystkiego maja problemy od samego początku, przez
brak zrozumienia u innych i wgłebienia sie w to co robia i dlaczego.
Wszystko jest podciągane pod zle zachowanie.
Nie wiem dlaczego tak jest w Polsce, w innych krajach sa specjalne
klasy i szkoly dla takich dzieci, nauczyciele wylapują od wczesnych
lat zdolności dzieci i odpowiednio kierują, stwarzając im warunki. Z
moich obserwacji wynika, że powodem są pieniadze. Bo nauczyciel
niezadowolony z pensji napewno nie zrobi nic poza tym co musi zrobić.
dzieci mające problemy panstwo polskie objęło specjalnymi
programami, stąd szkoly musza im pomagać, natomiast dzieci wiedzace
troche więcej i lepiej radzące sobie, musza same sobie radzić z
problemami bo dla nich nie zorganizowano niczego, nawet pomocy
psychologicznej czy pedagogicznej. W zyciu takich dzieci odgrywaja
wazną i najwazniejsza rolę rodzice.

Dzieci przebywajac w szkole maja wiele problemów emocjolnalnych,
przez brak zrozumienia u rowiesnikow, inaczej się wypowiadaja- mają
ogromny zasob slownictwa, czego nie rozumieją rowiesnicy, a ja cos
powiedzą, to inni nawet o tym nie slyszeli i potem smieją sie z
takich dzieci. Wiec jak widzisz, problemy w szkole są podlożem do
kompletnego zniechecenia się dziecka.
Szkola przybiera inny sposob na takie dzieci, robi wszystko aby je
uśrednić lub rowna w dół tlumacząc tym, że tak bedzie dziecku lepiej
przetrwać w szkole. Osobiście spotkalam się z takim stwierdzeniem.
Co dla mnie bylo nie do przyjecia.
Widząc smutek corki, niechęc do chodzenia do szkoly, płacz, wieczne
zadawanie pytań, dlaczego szkola jest taka nudna, gdzie w zerowce
szkolnej miala wspaniałą nauczycielkę, byla radosna,szkola dla niej
była wszystkim, byla pelna zapalu, pomysłów i energi.
Więc jak widzisz wszystko zalezy od nauczyciela i sposobie jego
komunikacji z takim dzieckiem.
Obecnie corka w szkole uczy się tego, co musi, poza szkolą spelnia
swoje marzenia.
Nie warto zastanawiac się dlaczego tak jest w szkole, szkoda czasu i
zdrowia.
Jak twoje dziecko nauczy sie organizować sobie czas, znajdzie wtedy
czas na wszystko, tylko pozwól mu na to, ustalając twarde zasady.
Dzieci aby spelnić swoje marzenia potrafią "przenisić góry" a czas
na lekcje tak skrócić i zrobić dobrze, aby osiągnąć swoj cel.
Nie traktuj go jak wybitnie zdolnego geniusza, a tylko i wyłącznie
jak dziecko z doza powagi, konsekwencji i odpowiedzialności za
siebie. Te dzieci bardzo lubią być traktowane powaznie i wtedy
potrafią dokonać wiele.
rozwój umysłu u takich dzieci nie idzie w parze z rozwojem
emocjonalnym i mimo ich wiedzy i zainteresowań, musza miec czas
na "wygłupy" zabawy na placach zabaw itd... To sa jeszcze małe,
bardzo wrazliwe dzieci potrzebujące więcej ciepla i zrozumienia.
Bardzo trudno jest to wszystko połączyc razem nie popełniając błędow
po drodze, stąd przydaje sie psycholog i pedagog, patrzący z boku na
wszystko. Ich rady sa cenne, kwestia dopasować je do dziecka.
Corka od niemowlaka juz byla pod opieka psychologa, ponieważ
rozwijala sie bardzo dużo szybciej niz rowiesnicy i wtedy rady już
były bardzo cenne dla nas i bardzo nam pomagały, jak i dziecku.
Wtedy jest dużo łatwiej i mniej zmartwień)
Wiem, że w Polsce pojecie slowa psycholog przeraża dużą część
społeczeństwa, ale dzieci radzące sobie lepiej potrzebują wsparcia.
Psycholog radzi tobie, widząc i znając dziecka, a ty wprowadzasz to
w życie.
Dasz sobie radę Glowa do gory. Szkołę sobie odpuść. Szkoła
conajwyżej tylko dołoży dziecku kserokopi zadań do zrobienia w domu
i na tym skończy się rola szkoly, a po co obciążać dziecko, lepiej
kupić mu w księgarni takie książki jakie sobie samo wybierze, a
ktore go zaciekawią. Wtedy sa efekty a nie przymusowe dodatkowe
dzialania i tak nudne dla dziecka.

[mama_dorota]

Nie boję się psychologa. Teraz, gdy w szkole mam dwoje dzieci i dwoje
gra na instrumentach to chyba sama go potrzebuję... Zresztą spotkałam
się z panią psycholog w szkole po tym, jak upewniłam się, że nie jest
to osoba, która staje po stronie koleżanek - nauczycielek, ale zawsze
po stronie dziecka. Wydaje mi się, że się zrozumiałyśmy i jesteśmy
umówione, że jak będzie potrzebna pomoc, to jesteśmy w kontakcie.

Napisz więcej o tych twardych zasadach. Z tym jest u nas kłopot, bo
syn ma bardzo silną wolę, córka też, okresowo raz jednak raz drugie
jest bardziej nieugięte, a mój mąż w dyscyplinie wobec dzieci nie
zawsze mi pomaga. Nie przeszkadza, ale zbyt często jest bierny i
działa częściej "na guziki", niż z własnej inicjatywy.
Sama staram się to robić. Dzieci muszą lekcje odrabiać, codziennie
ćwiczyć na instrumencie, przeczytać lekturę, a jak się zagapił, to
budzę go wcześniej, aby czytał, jestem konsekwentna. Tylko od
początku roku szkolnego, gdy na raz spadło na mnie wszystko nie mogę
sobie wyrobić jakiegoś codziennego wzorca, procedury wg które
mielibyśmy działać. Zadane jest raz więcej, raz mniej, córka często
nie ma nic, tylko instrument, a czasem na godzinę, trudno to wszytko
ogarnąć, a najtrudniej niechęć syna i powolność w odrabianiu lekcji.
To jest zarzewie większości konfliktów w naszym domu, może dlatego,
że mieszkanie jest za małe dla nas i dzieci mają wspólny pokój.

[smerfeta7]

mama_dorota odpisze wieczorem.

[mama_dorota]

Napiszesz coś o tych twardych zasadach?

[smerfeta7]

mama_dorota napisała:

> Napiszesz coś o tych twardych zasadach?

Co do mojej corki, to stosuję je i nie ma zlituj sie i żadnych próśb.
Nie dyskutuję, mowie raz a konkretnie.
W pierwszej kolejności sa lekcje zadana w szkole i to w ograniczonym
czasie. Nie zdąży, zabieram ksiązki i koniec. Jak dostanie minusa w
szkole za nie zrobione zadanie, to na drugi dzien sama sie
mobilizuje i mieści w czasie. Po zrobionych lekcjach dopiero jest
czas na jej przyjemności. Jeżeli zawali z lekcjami, to nie ma
żadnych przyjemności tzn. zajęc ktore uwielbia.
Nie przeczyta lektury, to sama ponosi konsekwencje w szkole, ja nie
czytam za nią, nie pomagam w lekcjach a conajwyzej sprawdze i widząc
błąd oddaje i prosze o poszukanie błedow, nie mówie gdzie w jakim
zadaniu.
Mozna by wiele pisać, ale pamietaj, że kazde dziecko jest inne i na
jednego działa a na drugiego nie. Ja znam swoje dziecko i wiem ile
przyjemności czerpie z nauki fizyki, biologi, historii i odebranie
jej przeczytania ciekwej książki w danym dniu to największa
tragedia, tak jak nie kupienie pizzy, ktora uwielbia, a dostaje raz
w miesiącu.
Moja corka uwielbia te nauki i traktuje je jako ogromną przyjemność
stąd zakaz w danych dniu przeczytania ciekawych informacji jest dla
niej bolesna karą.
Ja stosyje zasadę, najpierw obowiązki szkolne, porządek w pokoju,
ktory sama sprzata, a potem przyjemności.
Nie odstepuje od kary, chocby nie wiem jak mnie prosiła. Zazwyczaj
nie prosi, bo wie, że i tak to nic nie daje.
dziecko, ktore ma zorganizowany czas musi wyrobic się z obowiązkami,
aby miec czas na swoje zabawy czy przyjemności.
Konsekwencja w stosunku do dziecka i siebie, potrafi czynić cuda

[verdana]

Mojemu synowi, ktory na pewno nie jest dobrym uczniem... nawet
z "oficjalnego" polskiego nie ma dobrych ocen.
A rozszerzające zajecia dodatkowe ma.
Najstarszemu fakt, zrobiono krzywde przy moim współudziale. Ale
widze, ze przynajmniej niektore szkoly troche jednak się zmieniły -
i o dziwo, na lepsze. A juz gimnazjum, do ktorego chodzi syn jest
naprawdę dobre, nie oczekuję, ze będą stawiali dobre stopnie komus,
kto jest nieprzygotowany i autentycznie nie umie. Oczywiscie, czasem
mnie szlag trafia - syn zna historie, ale nie zna dat - i nie bedzie
znał, bo jako dyslektyk dat nie potrafi się nauczyć. I nie ma
zmiluj.
Za nieuwage obrywaly wszystkie moje dzieci. Za lekcewazenie
nauczycieli - głównie córka.

[mama_dorota]

A wiesz na czym polegało to lekceważenie? Na tym, że wypowiedź pani
"Zima już do nas nie wróci" skomentował czymś, co i on i ja uważa za
formę żartu "A w przyszłym roku?".
Zresztą jakoś musiał sobie poradzić z tym, że cała klasa roztrząsała
temat tego, że powoli pracuje, kolega z ławki głośno zdawał pani
relację, że dopiero robi to lub to, a pani go nie uciszała i z tym,
że cokolwiek dzieci na niego doniosły, pani uważała za prawdę, nie
dochodząc jak było. On w takich sytuacjach stał, patrzył na nią i się
nie odzywał. Mnie osobiście powiedziała, że on kłamie i ja też. O ile
byłam w stanie uwierzyć w to, że kłamie dziecko, to wiedziałam, że ja
nie. Zresztą podobne zarzuty powpisywała we wniosku do poradni p-p.
Ja na jego miejscu bym się zapłakała, a on zawsze był dość silny,
więc jakoś przetrwał. To były naprawdę ciężkie chwile. Korzyścią z
tej całej sytuacji było to, że trochę dojrzał, bo każdy człowiek
dojrzewa najszybciej właśnie w trudnych momentach. Pracował powoli na
lekcji, a na sprawdzianach miał najlepsze oceny w klasie. Jakbym ja
mogła mu osobiście zorganizować naukę, odjęłabym mu te niepotrzebne
mu prace domowe (większość) i zastąpiła je takimi, z których
dowiedziałby się więcej na interesujące go tematy.

[azile.oli]

Mój syn nie cierpi szkolnej biologii, która go nudzi, chociaż z
tego przedmiotu ma ogromną wiedzę pozaszkolną. Doszedł do wniosku,
że chętnie zaliczyłby ten przedmiot eksternistycznie, bo szkoda
czasu.
Co do nudnych prac domowych, to jakkolwiek doskonale rozumiem moje
dzieci, to po prostu nałożyłam na nie obligatoryjny obowiązek
odrabiania tychże. W ramach samodyscypliny, bo w życiu nie zawsze
będą robili to, co lubią, a te prace domowe zajmują im minimalną
ilość czasu .
Moja córka też non stop podpada nauczycielom, tyle, że muszą oni
zacisnąć zęby, bo nie mają się do czego przyczepić. Jest grzeczna,
kulturalna, ale do bólu asertywna i kieruje się swoimi wyborami, a
nie ''chceniem'' nauczyciela. Bardzo często odmawia, sugerując , że
dany przedmiot nie jest dla niej najważniejszy. Nie muszę mówić, że
w szkole raczej mile jest widziana postawa przymilająco- prosząca.
Na szczęście nie u wszystkich nauczycieli.

[mama_dorota]

JA też widzę wartość prac domowych w tym, że trzeba jednak robić nie
tylko to, co się podoba, tylko że u nas to zazwyczaj zajmuje sporo
czasu, a od naganiania do tego już mam nerwy zszarpane. Jak wchodzę do
domu i widzę plecak leżący za drzwiami, to wyć mi się chce.

[black_halo]

Ale jaki jest problem w nieodrabianiu prac domowych? Ja mimo, ze
zdiagnozowana jako wybitne zdolna olewalam wiekszosc rzeczy
kompletnie i jechalam na trojkach bo mi nie zalezalo na uczeniu sie
historii i przepisywaniu ksiazek. Jak raz napisalam wypracowanie na
temat Zbrodni i Kary to nauczycielka kazala przyjsc do szkoly obojgu
rodzicom i przeczytac co ja napisalam i jak mogli wychowac takiego
potwora jak ja.

Dzieci wybitnie zdolne maja trudniej bo sa inteligentne i czesto maja
ciete ripoty. Ja sobie narobilam tym pol szkoly wrogow chociaz wcale
nie chcialam a cale stado nauczycieli szczerze mnie nienawidzilo za
te odzywki, chociaz kulturalne to jednak ciete i robiace z
nauczycieli kretynow. Bo co ma powiedziec kretynka udajaca
nauczycielke jesli smieje sie z niej cala klasa bo jedna uczennica
powiedziala dwa slowa.

Nie zmuszajcie dzieci do nudnych prac domowych, wcale one nie sa
najwazniejsze ani nie oceny. Jesli dzieci sa zdolne to i tak cos
osiagna z tymze musicie sie liczyc z faktem wyjazdu za granice. W
Polsce nie ma dla takich ludzi miejsca, nie bylo i nie bedzie. Nie ma
co liczyc na uczelnie wyzsze. Po studiach, jesli przypadkowo studiuje
sie w Polsce, zeby cos w zyciu osiagnac trzeba wyjechac. Ja
wyjechalam i bardzo sobie chwale, tu jest miejsce na rozwoj i
wymyslanie nowych rzeczy. Niedawno spotkalam moja fizyczke z liceum,
nadmienie, ze na maturalnym ma lufe z tego przedmiotu. Jak uslyszala
gdzie pracuje i co robie to ledwo na nogach ustala. A pamieta mnie ta
pipa bardzo dobrze i zapewne bardzo pamieta swoje slowa,
wypowiedzaine przed cala klasa, ze predzej sie pieklo rozstapi niz ja
chociaz jeden semetr na politechnice zalicze. Moja nauczycielka
niemieckiego nazwala mnie absolutnym beztalenciem jezykowym
skutecznie zatruwajac mi zycie w szkole sredniej. Pare lat pozniej
spotkalam ja w pociagu i zdzira mnie pamietala. Zapytala sie co
robie, powiedzialam ze sie doktoryzuje w Szwajcarii. Zrobila wielkie
oczy i zapytala w jakim jezyku. Poniewaz w przedziale siedzialo
jeszcze kilka osob poslalam jej soczysta wiazanke po niemiecku,
zamknela sie i nic juz wiecej nie powiedziala.

[verdana]

Cóż, nie "shańbiłam" się odrabianiem prac dmowych od 5 lkasy SP,
robiac wyjatki dla wypracowań, referatow i jezyka francuskiego.
Zamiast odrabiac lekcje - czytalam, a zadania przepisywalam od
kolegow. To bardzo nerwowe zajęcie... Ale nie żaluję, nie mam tez
szczególnego poczucia winy, bo praca w szkole jest praca przymusową,
nie dobrowolną.
Odrabianie lekcji ma sens o ile da się je odrobic, jednak polska
szkola przeczy zasadzie prawa rzymskiego "Nie mozna od nikogo
wymagac rzeczy niemozliwych". Gdy zaczęłam wymagac odrabiania
wszystkiego, moj syn konczył odrabianie lekcji o 23. To ja dziękuje,
wole, zeby czytał.
Jesli chodzi o "odzywki" do nauczycieli, to jestem zdania, ze
powinny być ograniczone do minimum - nie ma nic złego w dowcipnej i
niezlosliwej uwadze, ani w sporadycznym poprawieniu nauczyciela, ale
jest grupa mlodziezy, ktora chce caly czas wtracac swoje trzy grosze
i popisywac się wiedza - podczas gdy nieszczęsny nauczyciel próbuje
nauczyć resztę klasy programu wymaganego przez szkołę. I ja
rozumiem, ze to moze byc nie do zniesienia.
No i nie zgodze się, ze emigracja jest konieczna- na pewno nie
dotyczy to sporej części humanistyki.

[mama_dorota]

Wiem, że mój syn póki co nie zachowuje się nonszalancko wobec
nauczycieli. Tamta kobieta była wyjątkowo klapkowata i już nie chce
mi się o tym pisać. W ogóle on nie pasuje do opisywanego typowego
dziecka wybitnie zdolnego, które przez innych uważane jest za
zarozumialca. Raczej jest z tych, którzy próbują ukryć przed innymi
to, że wiedzą więcej. Bardzo często opowiada mi w domu, że cała klasa
czegoś nie wiedziała, a on wiedział. Na pytanie, czy powiedział o tym
nauczycielowi, prawie zawsze pada ta sama odpowiedź "NIE". Jak się
czymś popisuje, to jest to pajacowanie, a nie elokwencja czy cięty
dowcip. W tamtym momencie z nauczycielką chodziło też w jego
mniemaniu o żart. A dlaczego ona się zdenerwowała, to już jej słodka
tajemnica. Ogólnie moje dzieci tak mają, ze łapią mnie za słówka,
wyciągają niedopowiedzenia i niekonsekwencje, a ja zazwyczaj im na to
pozwalam, bo wg mnie świadczy to o aktywnym słuchaniu i logicznym
myśleniu.
O cięte wypowiedzi posądzałabym prędzej córkę, która jednej
nauczycielce, gdy ją w czymś poprawiła powiedziała, że mogła od razu
o tym powiedzieć i jeszcze kilka takich historii jej się zdarzyło,
więc stanowczo o tym rozmawiałyśmy, że to nie jest odpowiednie
zachowanie wobec nauczycieli. Ale to jest normalna kobieta i tylko
postraszyła uwagą, ale żadnego halo z tego nie robiła.

A odrabiania prac domowych nie mam zamiaru odpuszczać. Jak mu ciążą,
to niech robi szybciej i tyle. Ostatnio stwierdził, że ma do nich
więcej chęci, więc może w końcu coś się zmieni.

[black_halo]

No wiesz, humanista to dzisiaj ktos kto nie umie liczyc wiec z tym
bym uwazala. Nauki humanistyczne tez jakos nigdy nie staly u nas na
wysokim poziomie, filozofia lezy, pisarzy jakos tez specjalnie nie
mamy - raczej sie naszej literatury nie tlumaczy na inne jezyki.
Autorytety moralne po aferze z Polanskim upadlu i juz nie powstana,
polska kinematografia to wciaz martyrologia i nic wiecej, no pomijamy
komedie.
Zreszta w tych dziedzinach alno sie ma talent alno sie go nie ma i
nic z tym zrobic nie mozna.

Nuki scisle oczywiscie leza, politechniki zamiast ksztalcic
inzynierow ksztalca ... bo ja wiem co? Trudno nazwac moje studia
jakos wybitnie rozwijajacymi, wielkich umyslow nie spotkalam a
wszystko czego sie naucazylam to ciezka praca wlasna i wrodzona
ciekawosc.

[mama_dorota]

Mnie z różnych względów zależy na tym, aby dzieci potrafiły zachować
się z szacunkiem wobec innych ludzi, także nauczyciela i inteligencja
nigdy tu nie będzie tłumaczeniem.
A jeśli chodzi o możliwości rozwoju gdzie indziej, to nie sposób się
z tobą nie zgodzić. Wczoraj na kursie angielskiego kanadyjski lektor
zaczął dyskusję na temat edukacji. W Kanadzie jest nauczycielem
historii i sporo dowiedzieliśmy się właśnie o tym, że tam w dobrym
tonie jest przerywanie nauczycielowi w czasie na lekcji i
argumentowanie, że nie ma racji, że uczeń się z nim nie zgadza.
Celowo się niejednokrotnie prowadzi lekcję w taki sposób, aby to
sprowokować.
Mój problem chyba leży w tym, że sama byłam taką wzorową uczennicą i
bardzo mnie to dowartościowywało. Mama zawsze wysoko stawiała
poprzeczkę, praktycznie aż do niemożliwości i to od nauczycieli
odbierałam zachęty i pochwały. Teraz, gdy syn nie garnie się do
lekcji, a jednocześnie zależy mu na dobrych stopniach (pisałam, że
jest dość dziecinny) staram się robić co się da, aby postępował tak
jak ja, bo nie mam innego pomysłu.
Poza tym on jest teraz w klasie z synem znajomych, swoim dobrym
kolegą, też wybitnie zdolnym, który odnosi wiele sukcesów i stale mój
się z nim porównuje. My tego nigdy nie robimy.

[smerfeta7]

azile.oli napisała:
> w szkole raczej mile jest widziana postawa przymilająco- prosząca.
> Na szczęście nie u wszystkich nauczycieli.

Jak wszędzie. W klasie mojej corki dzieci i rodzice przymilający się
a nawet "wazelinujący" pani maja dobre oceny. Mnie cieszy fakt, że
corka zrozumiala, że one nie sa najważniejsze, ale i tak gdzies w
srodku ją boli. Po rozmowie z nami przechodzi do porzadku dziennego
i przestaje sie przejmowac.

[izzo]

A czy interesowałas się zajęciami na GUD? Nie są dla wybitnie zdolnych, ale dla
dziecka o szerokich zainteresowaniach może byłyby ciekawe?
www.gud.com.pl

Zdolnosci sie dziedziczy jak urode.

[maksimum]

1-Dzieci rozwijaja sie fazami.
w wieku 10 lat moze byc bardzo dobry,a juz w wieku 15 lat taki
sobie.
2-najwazniejsze jest uwarunkowanie dziedziczne.Jesli oboje
ukonczyliscie dobre studia,to pracujcie nad pracowitoscia dziecka,bo
zdolnosci mu nie zabraknie.
3-do klasy wybitnie zdolnych razem z moja corka chodzila
Samantha,ktora byla tam skierowana w wieku 4 lat(pre-K) ale w wieku
10 lat juz sie do tej klasy nie nadawala i nie pisala razem z nimi
testow szkolnych.
4-w wieku 11 lat konczy sie podstawowka i z grupy 30 osobowej tych
najlepszych do najlepszych gimnazjow dostalo sie tylko 12 uczniow.
Oczywiscie do tych najlepszych gimnazjow sa b.trudne egzaminy i nikt
tam sie nie dostaje za "dobre osiagniecia w podstawowce".
4-za rok corka bedzie miala egzamin do liceum i juz widze,ze czesc
tych najlepszych z podstawowki sie do najlepszych liceow nie
dostanie.

Oczywiscie caly czas mowie o bardzo duzej konkurencji w bardzo duzym
miescie NYC.
W malych miejscowosciach wyglada to na pewno inaczej.