Dodaj do ulubionych

Mój trójkowy syn.

02.06.14, 11:48
Zainspirowana wątkami "pochwalmy się", kto ma lepsze wyniki czy "..teścik trzecioklasisty...brr" napiszę Wam o moim synu.
V klasista, oceny 3, 2, czwórki to sukces okupiony godzinami wspólnej nauki. Tyle może osiągnąć teraz i tyle osiąga. Nie wyręczmy go w robieniu prac plastycznych czy technicznych, a wierzcie że mamusie tkają, wycinają i kleją za swoje dzieci.
Wspomagany korepetycjami.
Czy może więcej, pewno tak. Kosztem wyjść na dwór, spotkań z kolegami, jazdy na rowerze, godzin nad książkami (ADD) czy depresją szkolną (przerobione). Przy tym dyslektyk i modelowy dysortograf.
Emaptyczny wrażliwiec. Ciekawy i kreatywny. Potrafi dyskutować i wyciągać fajne wnioski.
Opiekuńczy, wstydliwy ale kiedy trzeba odważny, jedyny postawił się klasie w obronie nadpobudliwego kolegi. Typ niesportowy ale bił się broniąc kolegi.
Mega uczciwy, sprawiedliwy i prawdomówny.
Kulturalny i pomocny. Siada mi jeszcze na kolana i przytulasmile)
A że trójkowy? Cóż czas pokarze, lepszy solidny np. stolarz niż naciągany mgr.
Poza tym dla mnie wspaniały.
Obserwuj wątek
    • verdana Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 11:55
      Po takim oświadczeniu "lepszy dobry rzemieślnik, niż byle jaki magister" psycholog zrobiła mi piekło i odesłała syna na badania. Bo część trójkowych dzieci jest trójkowa i jest OK. A część jest trójkowa, bo ma dysleksję, co bardzo przeszkadza w podstawówce i nie przeszkadza w zostaniu, mgr, ani nawet prof.
      Innymi słowy, bardzo dobrze, ze nie oceniasz dziecka po stopniach, tylko po tym, jaki jest. Ale stopnie nie mają nic do tego, czy dziecko jest inteligentne i bystre. Tylko, ze czasem się tej inteligencji nie zauważa, bo jest zamaskowana trójkami - i można zmniejszyć szanse dziecka.
      Więc obserwuj, lepszy dobry stolarz od byle jakiego magistra, ale trójki nie oznaczają jeszcze, że sie nie zostanie wybitnym magistremsmile
      I nie warto poświęcać spotkań z kolegami czy wyjść na dwór na naukę. Bo w końcu może się okazać, ze dziecku nie zostaje nic - ani koledzy, ani zdrowie, ani oceny. Lepszy słaby uczeń majacy dobre towarzystwo i wysportowany, niz słaby uczeń bez kolegów i bez formy.
    • melancho_lia Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 12:34
      Mój mąż w szkole leciał na trójkach. Jedynie matma go fascynowała i tu faktycznie 5 i 6. Resztę olewał.
      Jako dorosły człowiek jest świetnym specjalistą w swojej dziedzinie. Studia skończył.

      Super napisałaś o swoim dziecku smile
    • ida_marcowa1 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 13:04
      pięknie napisałaś... smile a oceny o niczym nie świadczą. mój mąż był przyspieszony w obowiązku szkolnym, potem w szkole same tróje. licea zaliczył trzy w tym jedno prywatne i ... żadnego nie ukończył. maturę zdał eksternistycznie, gdy sobie uświadomił,że chce iść na studia ( nauczył się w ciągu 2 miesięcy). studia były pasją więc odstawał od innych studentów wiedzą zdecydowanie.obecnie wykonuje zawód nie związany z kierunkiem studiów. w mojej ocenie jest w tej pracy specjalistą na bardzo wysokim poziomie ( jest samoukiem), dobrze zarabia, utrzymuje rodzinę - czego kariera szkolna nie wróżyła smilezdecydowanie jest indywidualistą
      moja córka idzie od września do klasy I, jest bystra, inteligentna ale nie oczekuję super stopni.mam takie marzenie, by była uczniem przede wszystkim szczęśliwym a nie koniecznie 5 czy 6 - kowym.
    • aleksandra1357 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 13:09
      Wspaniale napisane, dzięki. Oceny niepotrzebnie dominują życie rodziców, a przez to dzieci. Wartość dziecka nie zależy od jego ocen. Poza tym oceny mierzą ok. 10% rzeczywistych umiejętności dzieci, najważniejsze rzeczy (takie jak wymieniłaś - dobra moralne, duchowe, osobowościowe) są niemierzalne i nie znajdują odbicia w ocenach.
    • makurokurosek Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 13:41
      Dla mnie natomiast przerażające sa te posty o teście pierwszoklasisty, trzecioteściku, przyszłych najlepszych gimnazjach , liceach. Przerażające jest to skupianie się na nauce i jeszcze większe skupienie na ocenach, to przerabianie z dzieciakiem materiału do przodu byle by tylko zabłysną w klasie.
      Czytając to forum i patrząc na klasę córki mam wrażenie, że ludzie zapomnieli o tym że życie nie kończy się na ocenach, a bycie pierwszym w pierwszych klasach nie gwarantuje ani sukcesu ani szczęśliwego życia.
      Wszystko kosztuje i warto zastanowić się czy koszty siedzenia godzinami nad nauką warte są swojej ceny : straconego czasu, sił, coraz większej przepaści w kontakcie między dzieckiem a rodzicem.
      Jak dla mnie masz świetne podejście, moja mama miała dość podobne, ja natomiast cały czas pracuję by się do niego zbliżyć.
      • verdana Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 13:46
        Mnie najbardziej przeraża i to, o czym napisałaś i jeszcze co innego. Uznanie, że dobre oceny oznaczają dobre dziecko. Że szkoła, która przyjmuje tylko najlepiej zdające dzieci, to szkoła w której jest "dobre towarzystwo", a ta, gdzie są źle uczący sie, to szkoła pełna niedobrych dzieciaków.
        Trzeba zdać sobie sprawę, ze charakter i zdolności nie idą w parze.
      • morekac Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 15:31
        Dla mnie jeszcze bardziej przerażający był wątek o szlabanach i konieczności poprawiania ocen typu 4/4+ i wiecznego niezadowolenia z ocen, które nie są najlepsze.
    • koza_w_rajtuzach Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 13:45
      Z tego co piszesz masz fajnego syna.
      A to, że trójkowy? To nic złego, nie powinno Was to wpędzać w kompleksy. Wolałabym mieć słabszego ucznia, ale dobrego i przyzwoitego człowieka niż zdolnego, ale egoistę pozbawionego wyższych uczuć.
      Poza tym znam wielu chłopców, którzy z nauki podciągnęli się dopiero w starszych klasach. Często te osoby kończyły zawodówki, potem szkołę średnią, a potem bez problemu studia.
      • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 14:03
        O takich przykładów znam na pęczki. Podstawówka na trójach i dwójach (w czasach gdy jedynek nie było). Potem zasadnicza szkoła zawodowa, technikum i studia na wiodących uczelniach. Dobra praca i kasa.
        Z kolei kariera większości prymusów nie szokuje. Często pracują gdzieś w recepcji czy lądują zblazowani w okienku pocztowym. Przynajmniej w moim środowisku tak to wygląda.
        Dzieci paskowe są po prostu przystosowanie doskonale do warunków szkolnych. I tylko o tym te ich paski świadczą. Nie są wskaźnikiem inteligencji, kreatywności, zdolności itd.
        Jeszcze polecam książkę:
        www.gwp.pl/9023,nie-jest-zle-byc-slabym-uczniem.html
    • saszanasza Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 14:12
      Mój mąż był trójkowy aż do rozpoczęcia studiów. Na studiach miał średnią 4,5 i stypendiumsmile
      Angielskiego biegle nauczył się sam, oczywiście na studiach.
      • pasik Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 14:21
        sporo tych trójkowych mężów tutajsmile
        mój też podobno taki był...w liceum się poprawił.
        • melancho_lia Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 14:56
          ja za to byłam szóstkowa do bólu. Nie wiem po co mi to było tak naprawdę.
        • heca7 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 18:20
          Dołączam mojego wink W podstawówce teściowa miała nieomal swoje krzesło u dyrektora. Z wywiadówek wracała z płaczem bo ciągle się na syna skarżyli. Jak raz wychowawczyni powiedziała a J ostatnio był grzeczny to teściowa się zerwała i zapytała coooo !?! big_grin
          W liceum dalsza jazda- to znam z autopsji bo z nim do klasy chodziłam. W drugiej klasie zimował nawet. A potem matura 4 i 5, dostał się na studia, na prawo (zdawał egzamin), studia skończył, potem jeszcze podyplomowe.
          Podejrzewam, że szkoła nie miała podejścia do takiego ruchliwego, niestrachliwego dziecka z tysiącem pomysłów na minutę, który wszystko chce dotknąć wink
          • heca7 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 18:23
            Aaa zapomniałam. Jak miał 4 lata i poszedł do przedszkola to w drugim dniu przekonał przedszkolankę , że mieszka za płotem przedszkola i ona go puściła do domu! ( to było 37 lat temu).Teściowa spotkała syna parę domów dalej. I nie mieszkali za płotem tylko po przeciwnej stronie torów kolejowych uncertain
            • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 19:09
              Już lubię Twojego męża wink
              Tak naprawdę najbardziej wartościowi ludzie rozwijają się przez przekorę a nie posłuszeństwo.
              • morekac Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 09:38
                Już nie przekreślajmy osób, które dobrze się uczą. Też mogą osiągnąć sukcesy i pewnie jest im w kilku momentach łatwiej - pod warunkiem wszakże, że nie zniszczy się im wiary w siebie przez dramatyzowanie nad oceną od 3,5 do 4,5... Niemniej rzeczywiście słabsze oceny w latach szkolnych - przy wsparciu w domu - chyba nie muszą determinować ich późniejszego marnego losu.
              • agni71 Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 09:59
                > Tak naprawdę najbardziej wartościowi ludzie rozwijają się przez przekorę a nie
                > posłuszeństwo.

                tak tak, li i jedynie, panie dziejku wink

                Troche się zaczynacie robić zaślepione. Co innego akceptowanie lub wręcz zachęcanie dziecka do nieskupiania sie na ocenach, a co innego deprecjonowanie "piątkowiczów". Opanujcie sie trochę, baby smile
                • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 18:33
                  Ja o piątkowiczach źle nie pisałam. Sama mam w domu egzemplarz który się zapowiada na ucznia z wybitnymi wynikami.
                  Mi raczej chodziło o to, że lepiej się zapowiada dziecko kreatywne, myślące, mające swoje zdanie niż pokorne, bezmyślnie kujące cielę.
                  • morekac Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 00:28
                    niż pokorne, bezmyślnie kujące cielę.
                    Nie da się kuć bezmyślnie. Naprawdę nie ma nic złego, jeśli ktoś ma świetne oceny - gorzej, jeśli te oceny ma za cenę rozwoju swoich zainteresowań, jeszcze gorzej: jeśli otrzymanie słabszej oceny skutkuje jakąś histerią w domu. Ale wtedy dziecko ma gorzej nie dlatego, że się dobrze uczy, tylko dlatego, że jego rodzice podkopują jego wiarę we własne siły.
                    • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 14:48
                      Zgadzam się.Pamiętajmy,że dzieci są różne.Jeden zrozumie drugi musi wykuć.
                  • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 07:51
                    lucyjkama napisała:
                    > Mi raczej chodziło o to, że lepiej się zapowiada dziecko kreatywne, myślące, ma
                    > jące swoje zdanie niż pokorne, bezmyślnie kujące cielę.

                    to jedyna alternatywa ?
                    przecież są też niepokorne, mające swoje zdanie ma mające odpowiedniego rodzica mającego swoje zdanie i jak zakuwa to już napewno nie z pokory .
                • koza_w_rajtuzach Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 09:58
                  > Troche się zaczynacie robić zaślepione. Co innego akceptowanie lub wręcz zachęc
                  > anie dziecka do nieskupiania sie na ocenach, a co innego deprecjonowanie "piątk
                  > owiczów". Opanujcie sie trochę, baby smile

                  Dokładnie tak smile)).
                  Każdy jest inny, ma inne zdolności.
                  Moja córka leci na samych 5 i 6-kach. Przecież nie będzie sobie zatykać uszu w czasie lekcji, żeby innym osobom w ten sposób poprawić humor. Pani zadała wierszyk na pamięć, a córka w ten sam dzień wróciła ze szkoły znając go na pamięć, bo znudzona słuchaniem tego jak dzieci czytają czytanki składając po jednej literce, postanowiła w tym czasie nauczyć się wierszyk. Gdy nadszedł dzień recytacji połowa klasy nie zdołała się go nauczyć, a rodzice mówili mi, że wierszyk miał takie trudne słownictwo, że mieli z nim duży problem.
                  Czytanka przeczytana przez nią dwa razy, to już czytanka znana przez nią na pamięć, dlatego mamy zasadę, że czytamy tylko raz.
                  Jakieś testy, sprawdziany raczej zawsze pisze bez nawet jednego błędu.
                  I tak ciągle ze wszystkim. Ale dla mnie najważniejszy jest charakter, dobroć, empatia, a to posiada moje jedno i drugie dziecko, a to drugie choć jeszcze przed szkołą, to nie zapowiada się na 5-kowego ucznia. I szczerze nie obchodzi mnie to, że nie jest tak zdolny jak siostra. Mam to gdzieś. Mam nadzieję, że odkryje w sobie też jakąś pasję i nadal będzie fajnym, wrażliwym chłopcem.
                  • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 10:10
                    > Moja córka leci na samych 5 i 6-kach.

                    Przepraszam nie mogę się powstrzymać tongue_out
                    Kozo z tego co kojarzę Twoja córka zaczynając 1 klasę miała 7 lat i 8-9 miesięcy czyli aktualnie 8 lat i 5 miesięcy. Naprawdę zaskakuje Cię, że ma 5 i 6 przerabiając program dla sześciolatków?
                    Nie neguję zdolności, pewnie jest zdolna skoro tak twierdzisz ale póki co nie może się faktycznie wykazać bo ją szkolnie opóźniłaś.
                    Nie mogę tego zrozumieć. Mam koleżankę z identyczna sytuacją, tylko dziecko rok młodsze ze stycznia 2007 i kibluje w zerówce. Dyskutujemy mocno na ten temat więc jestem zaangażowana emocjonalnie smile
                    Jeśli Cię uraziłam to sorki.
                    • koza_w_rajtuzach Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 10:25
                      Jasne, opóźniłam ją szkolnie ;P.
                      Tylko dwie dziewczynki są rok młodsze od niej. Reszta klasy jest w jej wieku, a jest to jedyna klasa pierwsza w całej szkole.
                      Planowałam wysłać ją rok szybciej do szkoły (nie było mowy o żadnym kiblowaniu, bo miałyśmy wybór), ale z całej grupy przedszkolnej tylko jedno dziecko szło do szkoły, więc uznałam, że też nie będę się z niczym spieszyć.
                      Gdyby była w klasie z dziećmi młodszymi, to racja, ciężko byłoby porównywać. Ale jest z rówieśnikami i pani przecież też jest świadoma, że te dzieci przyszły do szkoły jako 7-latki wink). Może w innych miastach jest inaczej, ale u mnie praktycznie cały rocznik 2006 poszedł do szkoły w wieku 7 lat.
                      • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 18:38
                        > Tylko dwie dziewczynki są rok młodsze od niej.

                        Raczej jest najstarsza skoro styczniowa a klasa złożona z rocznika 2006. No chyba że 20-kilkoro dzieci urodziło się w pierwszych dwóch tygodniach stycznia to może i od Twojej jest tylko dwie dziewczynki młodsze tongue_out

                        > Planowałam wysłać ją rok szybciej do szkoły (nie było mowy o żadnym kiblowaniu,
                        > bo miałyśmy wybór), ale z całej grupy przedszkolnej tylko jedno dziecko szło d
                        > o szkoły,

                        Moja idzie sama z grupy w dodatku jest z końca października.
                        Czytałam ostatnio badania z których wynika, że rodzice wolą opóźnić dziecko bo wtedy są większe szanse, że będzie błyszczało (czyli jednak znów ten wyścig). 20-30 lat temu było odwrotnie, rodzice dzieci które poszły wcześniej do szkoły pysznili się jakie to ich dzieci mądre.

                        >Może w innych miastach jest inaczej, ale u mnie pra
                        > ktycznie cały rocznik 2006 poszedł do szkoły w wieku 7 lat.

                        To nie zmienia faktu, ze realizują program dla 6 -latków czyli jednostce w normie intelektualnej bez zaburzeń typu nadpobudliwość, zaburzenia analizy, syntezy wzrokowej, słuchowej itp. jest nadzwyczaj łatwo w tej pierwszej klasie.

                        Co do nauki wierszy na pamięć. Wiele dzieciaków z autyzmem, upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim i umiarkowanym ma doskonałą pamięć mechaniczną. Ona nie świadczy o zdolnościach.

                        No nic. Dobrze, że jesteś zadowolona z decyzji. Tylko naprawdę jeśli dziecko bystre to sporo traci na tym programie dla sześciolatków. Chyba na Twoim miejscu zorganizowałabym jej np. jakąś matmę dodatkową na stosownym poziomie, eksperymenty przyrodnicze, żeby mózg miał się na czym rozwijać.
                        • kkokos Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 19:24
                          naprawdę dziecko kozy nie ma ocen opisowych tylko piątki i czwórki? wszyscy dookoła mają opisowe, a ona jedna zamiast tego szóstki?

                          > Co do nauki wierszy na pamięć. Wiele dzieciaków z autyzmem, upośledzeniem umysł
                          > owym w stopniu lekkim i umiarkowanym ma doskonałą pamięć mechaniczną. Ona nie ś
                          > wiadczy o zdolnościach.

                          no ba! nie trzeba do tego autyzmu - wiele dzieci znudzonych przeraźliwie dukaniem innych uczy się tego cholernego wierszyka mimochodem. tylko potem z takich mimochodnych geniuszy w klasie pierwszej wyrastają dzieci, które nie umieją się uczyć. i w klasie czwartej, kiedy naprawdę zaczynają stawiać stopnie, zaczynają się schody.
                          i wiem co pisze, bo sama miałam takiego mimochodnego geniusza. ale oceny miał opisowe tongue_out
                          • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 08:58
                            kkokos napisała:

                            > naprawdę dziecko kozy nie ma ocen opisowych tylko piątki i czwórki? wszyscy doo
                            > koła mają opisowe, a ona jedna zamiast tego szóstki?

                            u nas w ciągu roku pani stawia oceny nazywane punktami do 6 . opisowa jest dopiero na koniec roku i jak pisze np." bardzo dobrze opanował" to rozumie sie przez to maks i w skrócie sie mówi :"szóstki miał" . znaczy to tyle że miał najlepsze możliwe .
    • mamcia2014 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 14:46
      Nie zgodze się. Nie każde dziecko, które się uczy bardzo dobrze ma od razu prace robione przez rodziców itd. Ja się uczylam świetnie i nikt do tego ręki nie przylożył. Sama się uczyłam, sama odrabialam lekcje. Byłam po prostu ambitna. Nie twierdzę, ze twoj syn nie jest ale mając takie podejście to tez wynik tego co mu mówisz: ze oceny nie sa ważne, że nauka też wazna nie jest- wystarczy jak będzie ,,jechał" na 3.... Mozliwe , ze masz dziecko z problemami ale od psychologa powinnaś uzyskac informacje jak dziecko motywowac do nauki.
      • mamcia2014 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 14:54
        a co do przyszłego zawodu. Żeby zostać mechanikiem to w dzisiejszych czasach trzeba mieć trochę oleju głowie, to nie te czasy że jednym kluczem mozna bylo naprawić fiata 126p. Jest elektryka i ktoś kto nie potrafi mysleć mechanikiem nie zostanie. To samo w budowlance czy w stolarce. No może, że ma w przyszłości kopac rowy- tu potrzeba siły fizycznej.
        • morekac Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 15:26
          No może, że ma w przyszłości kopac rowy- tu potrzeba siły fizycznej.
          Rowy to się kopie koparką, mniejszą lub większą...
          • jakw Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 17:47
            morekac napisała:

            > No może, że ma w przyszłości kopac rowy- tu potrzeba siły fizycznej.
            > Rowy to się kopie koparką, mniejszą lub większą...
            Dokładnie. Przechodzę niemal codziennie od kilku lat obok budowy metra - i łopaty (sztuk: dwie) w robocie widziałam raz. Nawet błoto z jednego miejsca w drugie panowie przekładali koparką. I podejrzewam, że na te wszystkie koparki itp to są pewnie jakieś uprawnienia do zdania tudzież potrzebne pewne uzdolnienia.

            ---
            Wiesz, co myślę ? - powiedziała Anna - Myślę, że to wszystko, co napisane było w gazecie, to kłamstwo. Bo to zupełnie wszystko jedno jak się mówi do małych dzieci. Czy się mówi łagodnie i uprzejmie, czy się na nie krzyczy, robią i tak, co chcą.
          • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 18:59
            morekac napisała:

            > Rowy to się kopie koparką, mniejszą lub większą...
            I przy okazji za to kopanie całkiem nieźle płacą.
      • ewa_mama_jasia Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 15:21
        Nie każde dziecko, które się uczy bardzo dobrze ma od razu prac
        > e robione przez rodziców itd.
        Nie każde. Ale jest to rozpowszechnione. W klasach I - III widać to szczególnie wpracach wymagających zdolności manualnej - prezentacje, rysunki, prace plastyczne. W klasach IV - Vi w pracach na technike, plastykę i w pracach domowych. Opisywał tu ktoś dzieci w klasie IV, które mając piątki z wypracowań domowych i nie kryjąc się ze pisali rodzice, nie potrafiły sklecić 3 zdań na pracy klasowej.
      • makurokurosek Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 15:34
        N
        > ie twierdzę, ze twoj syn nie jest ale mając takie podejście to tez wynik tego c
        > o mu mówisz: ze oceny nie sa ważne,

        Czy oceny sa ważne? Chyba tylko dla rodziców by zaspokoić ich próżność. Czy kogokolwiek interesuje to czy miałaś w 4 ,5 czy przez całą podstawówkę czerwony pasek ? Czy twoje oceny z podstawówki mają jakiekolwiek przełożenie na twoją przydatność jako pracownika?

        Ważna jest wiedza, a jeszcze ważniejsza umiejętność jej wykorzystania. Co z tego, że dzieciaki mają czerwony pasek jeżeli połowa z nich nie potrafi skorzystać z wiedzy którą posiadają, a inni działają na zasadzie 3xZ ( zakuć , zdać, zapomnieć ).

        "Mozliwe , ze masz dziecko z problemami ale od psychol
        > oga powinnaś uzyskac informacje jak dziecko motywowac do nauki.

        Ma latać po psychologach bo dziecko nie spełnia wymagań co niektórych rodziców. Toż to chore. Dziecko należy akceptować, pomóc mu sie rozwijać i pomóc w samoakceptacji a nie w szukaniu sposobu na jego naprawę
        • mamutut Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 21:06
          Przede wszystkim nie należy porównywać edukacji z lat 70-tych, czy 80-tych z dzisiejszą. Wtedy oficjalnie nie było "dyslektyków", "dyskalkulików", ADHD i innych (narkomanów też nie, tylko ciekawe kogo leczył M. Kotański). Np. w II kl SP pisaliśmy stronicowe dyktanda i obowiązywała nas tabliczka mnożenia do 100; wypracowania miały 2-3 strony itp. Dziś naprawdę szkoła (może nie każda) jest bardziej otwarta na problemy ucznia. "Trójkowy syn"- jeśli dobrze zrozumiałam- ma już zdiagnozowane jakieś "dys-y". To bardzo dobrze. Rodzice, którzy mimo trudności dziecka nie proszą o diagnozę (poradnia psychologiczno- pedagogiczna) robią, moim zdaniem, krzywdę dziecku. Np. można uzyskać zalecenia, których nauczyciele powinni przestrzegać, oraz takie, które może zastosować rodzic w domu. Jeśli to nie przekonuje, to może to, że np. na sprawdzianie po 6 klasie można mieć wydłużony czas (aby dokładniej przeczytać tekst, zastanowić się nad pisownią, zadanie z matematyki przeliczyć dwa razy). Ani 3 ani 6 nie są same w sobie złe. WAŻNE ŻEBY DZIECKO nauczyło się PRACOWAĆ, bo jeśli w SP nie będzie się przykadać to nie tylko w dalszej edukacji będzie mu trudno, ale w pracy też (lekarz, handlowiec czy operator koparki dość często jednak muszą pracowaćsmile.
          Jeśli dziecko ma dobre oceny to łatwiej jest mu dostać się do dobrych gimnazjów i kontynuować edukację w wybranym liceum czy technikum. Proszę mi wierzyć, prawie każdy rodzic może być korepetytorem swojego dziecka w klasach I-III, spotykam takich, którzy już w kl IV-VI miewają pewne problemy (np. z językiem obcym), a na wyższych etapach to chyba mało kto jest ekspertem od wszystkiego smile i jeśli dziecko nie chce (nie może?) pracować samo to rodzina ma spory problem. Dziś bardziej od ocen umiejętności dziecka weryfikuje np. sprawdzian po 6 klasie. Naprawdę nie trzeba mieć świetnych ocen, ani być geniuszem, żeby napisać go dobrze [od następnego roku zmieniają się zasady, więc nic o nim nie napiszę], a jednak zaledwie 10% (!!!!) młodzieży pisze go z wynikiem powyżej 34p/40. I to jest powód do smutku!!! Nie ważne czy miał 3,4,5 czy 6. Ważne, żeby umiał czytać i pisać a wielu niestety nie ma podstaw. Dokładne dane na CKE i OKE (Komisje egzaminacyjne). Po III klasie też jest taki sprawdzian, który pokazuje jakie są rokowania uczniasmile
      • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 16:58
        >ale mając takie podejście to tez wynik tego c
        > o mu mówisz: ze oceny nie sa ważne, że nauka też wazna nie jest- wystarczy jak
        > będzie ,,jechał" na 3....

        Mieszasz dwie sprawy. Ja mówię dzieciom że oceny szkolne nie są ważne bo naprawdę nie są. Nie odzwierciedlają autentycznej wiedzy i umiejętności. Źle wypływają na motywację wewnętrzną dziecka - zwyczajnie ją zabijają sad Co ciekawe, badania pokazują, że negatywny wpływ na motywację mają także oceny bardzo dobre i chwalenie.
        Natomiast nauka jako taka jest ważna ale niekoniecznie polegająca na wykuciu podręcznika na 100%. Taka nauka nie interesuje mnie. Próbuję tworzyć dzieciom środowisko naukowe aby z pasją i radością zdobywały wiedzę.
    • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 16:27
      Moim zdaniem fajna postawa.Pomagam,wspieram ale nie wyręczam.Liczę się z dzieckiem.Patrzę nie tylko na oceny.

      Emaptyczny wrażliwiec. Ciekawy i kreatywny. Potrafi dyskutować i wyciągać fajne
      > wnioski.
      > Opiekuńczy, wstydliwy ale kiedy trzeba odważny, jedyny postawił się klasie w ob
      > ronie nadpobudliwego kolegi. Typ niesportowy ale bił się broniąc kolegi.
      > Mega uczciwy, sprawiedliwy i prawdomówny.
      > Kulturalny i pomocny.
      To pewnie bardziej zapunktuje w życiu niż 5 z plastykismile
      Nie oceniajmy po okładce.Bo te trójkowce mogą być obrotni w życiu dorosłym.Niestety bywa czasami,że te same 5i6 nie odnajdują się w realiach codzienności.Nic nie jest regułąsmile
      Najbardziej podoba mi się ostatnie zdanie- Poza tym dla mnie wspaniały.smile
    • cleris Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 18:35
      pięknie napisałaś, popieram Cię w całej rozciągłości
    • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 19:09
      Miałam kolegę, "od zawsze" po cichu sąsiedzi wiedzieli, że to będzie patologia, nieciekawa rodzina, nieciekawi znajomi, problemy z zachowaniem. Matura z matematyki rozszerzonej 90%, fizyka niewiele słabiej, pasek na świadectwie, zachowanie wzorowe, stypendium na PW.
      Drugi dla odmiany nauką zainteresowany był raczej średnio przez całą swoją karierę szkolną. Poszedł do zawodówki. Siebie i rodzinę, którą założył utrzymywał na całkiem niezłym poziomie, kiedy większość klasy nadal woziła do akademików jedzenie z domu.
      Także wczesne lata szkolne o niczym w życiu nie decydują tak naprawdę.
      A, i z opisu masz bardzo fajnego syna smile
    • scarlett74 Re: Mój trójkowy syn. 02.06.14, 19:54
      Bardzo ciepło i pięknie napisałaś o swoim synku.W natłoku postów "my z kangura tylko 55%" rzadki post.Ważne że syn ma w tobie oparcie i wierzysz w niego, to bardzo podnosi własną ocenę i wiarę w siebie i we własne możliwości. Pozdrawiam serdecznie.
      • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 09:27
        scarlett74 napisała:

        > Bardzo ciepło i pięknie napisałaś o swoim synku.W natłoku postów "my z kangura
        > tylko 55%" rzadki post.Ważne że syn ma w tobie oparcie i wierzysz w niego, to
        > bardzo podnosi własną ocenę i wiarę w siebie i we własne możliwości. Pozdrawia
        > m serdecznie.

        moja droga scarlet74, mój też ma we mnie oparcie i wierze w niego , było tak zawsze , przed tym jak cokolwiek pokazał z tej prostej przyczyny że to MOJE DZIECKO, podniosło to znacznie jego własną ocene i wiare w siebie i swoje mozliwości z tym że jest jedna róznica , ja mu dawałem faktyczne wsparcie , nie tylko psychiczne ,z czasem syn przez swoje sukcesy zyskał też wiare osób z poza rodziny , nauczycieli i trenerów,co jeszcze bardziej mu pomaga ,i nie tylko chodzi o ilość "wierzących" osób ale o to że część z nich jest "obca" a wyniki konkursów i zawodów są obiektywnym dowodem jego umiejętności .
        nauczyciele widzą tylko co prawda tylko efekt ale trenerzy widzą również pot,ból i łzy zawodników co dodatkowo ich z nimi łączy .
        kiedyś jak ktoś powiedział synowi że jest ciapą lub głupi ( przedszkole) to beczał, teraz spływa to po nim i nie musi szukać potwierdzenia u innych osób , fakty mówią za siebie i są znacznie silniejszym czynnikiem wspierającym niż wiara rodziców .
    • rolly_mo Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 08:50
      Super Mama z Ciebie, wiec nie dziwie sie ze Twój Syn to fajny facet big_grin
      • giokonda.it Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 19:56
        Zgadzam się!
    • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 09:30
      wlazkotnaplot napisała:
      > Mega uczciwy, sprawiedliwy i prawdomówny.

      to dość niepokojące wink
      • mamcia2014 Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 11:52
        do tego brak mu ambicji, bo mama woli mu powiedzieć że najlepiej byc ,,szaraczkiem" eh...
        • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 03.06.14, 16:40
          Bo wszyscy muszą być najlepsi w e wszystkim...Tylko skoro wszyscy się najlepsi, to jednocześnie wszyscy są szarakami. Nie każdy rodzi się geniuszem, nie każdy dobrze czuje się w systemie szkolnym, ale to nic, ma mieć 5, bo to cel życia, mieć dobre oceny.
          Może możliwości z matematyki czy polskiego na 5 nie ma, ale jeśli opis się zgadza z prawdą, to odwagę cywilną ma o wiele większą niż większość dorosłych. I duże umiejętności "miękkie".
        • soffia75 Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 00:26
          mamcia2014 napisał(a):
          do tego brak mu ambicji, bo mama woli mu powiedzieć że najlepiej byc ,,szaraczkiem" eh...
          No, nie przesadzajmy! Ambicja nie polega na tym, żeby być najlepszym we wszystkim, tylko żeby działać, pokonywać trudności i dawać z siebie wszystko na miarę swoich możliwości, choćby to było poprawianie ocen z 2 na 3.
          Autorka wątku pisze o długich godzinach nauki, korepetycjach - gdyby jej syn nie był ambitny, powiedziałby: "Mam to gdzieś, szkoła jest głupia, po co mam się starać, skoro i tak pewnie zostanę na drugi rok? Poza tym mam dysleksję, dysortografię i nic nie muszę." On jednak się stara; czy wartość tych starań umniejsza fakt, że w efekcie zamiast 1 otrzyma 3, a nie 6?
          Autorka nie sugeruje synowi "Jesteś szaraczkiem"; ja jej przekaz odczytuję raczej jako "Jesteś wyjątkowy i kochany". Gratuluję i doceniam, tym bardziej, że w dzisiejszych czasach chorej ambicji i wyścigu szczurów wiele matek nie potrafi oceniać swojego dziecka inaczej niż przez pryzmat świadectwa z paskiem.
        • rolly_mo Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 08:44
          A co masz przeciwko "szaraczkom". Nie jeden "szaraczek" więcej wart niż szóstkowy prymus. Jak mnie wkurza ten wyścig szczurów serwowany dzieciom od przedszkola, potem sie dziwić że jest jak jest. Masakra.
          • aleksandra1977 Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 10:08
            rolly_mo napisała:

            > A co masz przeciwko "szaraczkom". Nie jeden "szaraczek" więcej wart niż szóstko
            > wy prymus. Jak mnie wkurza ten wyścig szczurów serwowany dzieciom od przedszkol
            > a, potem sie dziwić że jest jak jest. Masakra.

            Zaden przechyl nie jest normalny i zdrowy.
            Wymaganie od dziecka, by mialo piatki i szostki ze wszystkich przedmiotow jest wg mnie okropnym wymaganiem w stosunku do dziecka. Nie ma takich ludzi, ktorzy byliby genialni w kazdej dziedzinie. Mozna miec zainteresowania, pasje, predyspozycje w jakims kierunku i to nalezy wspierac, motywowac, rozwijac, ale oczekiwanie, czy moze lepiej powiedziec rzadanie, ze zawsze i wszedzie bedzie celujaco, jest chyba proba zaspokojenia wlasnych, niespelnionych ambicji.
            W swoim najblizszym otoczeniu mam ludzi, ktorzy w szkole musieli byc najlepsi, bo jak nie to kara, a takze takich, ktorzy byli ciagnieci za uszy, by zdac do nastepnej klasy. W efekcie ci pierwsi, gdy tylko wyrwali sie spod opieki rodzicow, gdy nie mieli nad soba wciaz bata i gderania, ze znowu nie ma 100%, trzymaja sie jak najdalej od swoich domow rodzinnych, czesc dopiero wtedy mogla zajac sie tym, co tak naprawde lubi, gdzie czuje sie mocna, bez kretynskiej presji ze strony rodzicow. I sprowadzalo sie wlasnie do tego, ze w jedej dziedzinie rzeczywiscie byli najlepsi, a w innych juz nie. I swiat sie nikomu nie zawalil.
            Z drugiej strony te osoby, ktore byly slabsze, ktore juz w szkole zostaly zaszufladkowane do tych, ktorzy zawsze sa na koncu, ktore nawet jesli sie bardzo staraly, to i tak nigdy nie mialy prawa dostac dobrej oceny, nigdy nie zostaly pochwalone, teraz okazuje sie, ze rowniez znalazly w zyciu to, co chca robic, w czym sie czuja dobrze, gdzie sie spelniaja.
            Jak dzis pamietam kolege, ktory przez cala szkole podstawowa mial oceny mierne i dostateczne, ktoremu nikt nie dawal szans na to, ze bedzie kims. Do czasu. On postanowil sobie, ze bedzie aktorem i tak zdererminowanej, dazacej do celu i spelnienia swojego marzenia osoby nie spotkalam nigdy. Do szkoly teatralnej zdawal 2 razy, za pierwszym razem sie nie dostal, ale nie tracil czasu na siedzienie, tylko poszedl do szkoly pielegniarskiej. Po roku byl juz w szkole teatralnej i jednoczesnie konczyl szkole pielegniarska. I udalo mu sie. Obie szkoly skonczyl z wyroznieniem. Teraz wiekszosc patrzy na niego z podziwem, co z takiego "brzydkiego kaczatka" wyroslo.
            A te "orly z czerwonym paskiem", ktore nie mialy sobie rownych, zawsze najlepsi, najgrzeczniejsi, stawiane wszystkim za wzor, dzis, majac 40 lat na karku, w wielu przypadkach nie maja sie czym pochwalic i to z ich ust pada stwierdzenie "niczego w zyciu nie osiagnalem" - zarowno zawodowo jak i prywatnie.
            • carrie.bradshaw-preston Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 11:50
              autorko lepsze 3 i 4 wyuczone niz 5 i 6 wyjęczane czy wypłakane u nauczyciela wink widac ze Twój syn to fajny chłopak smile
              • grocholica Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 12:16
                a czy zauważyłyście, że piszecie o samych mężczyznach - trójkowy syn, podobni mężowie
                I tak sobie uświadomiłam, że dla faceta jest przyzwolenie, by nie uczyl się piątkowo - szóstkowo, ale juz dla dziewczynki mniej.

                Rzadko się zdarza, by ktoś o dziewczynce mówił zdolna, ale leniwa. Nie, nie ma piątek - słaba uczennica. Nie wiem też czy ktoś powie lepsza dobra kwiaciarka niż słaby mgr pedagogiki.

                I te wymagania to też mają głownie mamy wobec swoich córek. Qrczę, ależ my kobiety mamy ciężej, często na własne życzeniesad
                • koza_w_rajtuzach Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 12:32
                  > I te wymagania to też mają głownie mamy wobec swoich córek. Qrczę, ależ my kobi
                  > ety mamy ciężej, często na własne życzeniesad

                  Moim zdaniem to nie prawda i nie o to chodzi.
                  Dziewczynki po prostu częściej są ambitne, bardziej skupione. Chłopcy są mniej poważni, bardziej myślą o zabawie. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich dzieci, bo każde jest inne.
                  Sama nie mam nadmiernych ambicji wobec moich dzieci. Sądziłam, że córka będzie uczyć się średnio właśnie z powodu swojego lenistwa. Byłam wlaśnie pewna, że będzie zdolna, ale leniwa. Okazało się, że lenistwo jej przeszło wink.
                  • morekac Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 13:06
                    I znowu lecisz stereotypem. Dziewczynka ma być skupiona, poukładana, staranna i pracowita. I oczywiście jej piątki czy szóstki to zasługa tego, że to poukładany kujon i osoba wymuszająca poprawianie stopni szlochem, nie zaś tego, że młoda dama jest wybitnie zdolna. Chłopca, który rozrabia, może czasami i chuligani, łatwiej rozgrzesza się, łatwiej przytacza się różne anegdotki mające podnieść samopoczucie jemu czy rodzicom (nic zresztą w tym złego), niemniej dziewczynka, która ośmieli się nie być pilną uczennicą - jest po prostu uczennicą przeciętną (nawet jeśli ma pasek) albo słabą, zaś nawet dobra uczennica nie zachowująca się zgodnie ze standardem typu 'pilna kujonka' ma po prostu w szkole dużo bardziej przerąbane niż dobry uczeń z zachowaniem pozostawiającym nieco do życzenia.
                    • verdana Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 13:58
                      O tak. Dziewczynka z pogniecionymi zeszytami, niezbyt grzeczna, niezbyt pilna - to ktoś, dla kogo nie ma w szkole miejsca. Moja córka do dziś pamięta pokazywanie jej zeszytu całej klasie z komentarzem "To ma być zeszyt dziewczynki?". Syn (u tej samej nauczycielki!) nigdy nie był aż tak krytykowany i poniżany, choć uczył sie gorzej, a zeszytów praktycznie w ogóle nie miał.
                      • mamcia2014 Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 14:52
                        Nie miał zeszytów i ty na to przyzwalałaś ? To jest zaniedbanie z twojej strony...

                        Ja widzę, że wiekszość popada ze skrajności w skrajność. Albo słaby uczeń albo geniusz mający same 6. Ja uważam, ze autorka wątku powinna porozmawiać z synem co go interesuje i z tych przedmiotów oczekiwać wyników. Nie może być tak, że matce wystarczą same 3....bo po co więcej ? Mi by było przykro, gdyby moja mama mi powiedziała: ,WYSTARCZY JAK BĘDZIESZ MIEĆ 3. KOŃCU NIE MUSISZ IŚĆ NA STUDIA- WYSTARCZY JAK BĘDZIESZ KOPAŁA ROWY" No dzieki....
                        • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 15:04
                          Mi by było przykro, gdyby moja mama
                          > mi powiedziała: ,WYSTARCZY JAK BĘDZIESZ MIEĆ 3. KOŃCU NIE MUSISZ IŚĆ NA STUDIA
                          > - WYSTARCZY JAK BĘDZIESZ KOPAŁA ROWY"
                          Nikt nikomu tak nie powiedział w wątku.Nie skrajności tylko może inne podejście niż ślepy pęd po oceny.
                        • verdana Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 15:22
                          Nie zezwalałam. A zeszytów i tak nie miał.
                      • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 15:21
                        W podstawówce pisałam brzydko, ale czytelnie. Kolega obok sam siebie nie był w stanie odczytać, nauczycielka więcej zgadywała co poeta miał na myśli,l niż czytała. Ja byłam niechlujna (zbrodnia dla dziewczyny), K. miał zostać lekarzem.
                      • jakw Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 17:21
                        verdana napisała:

                        > O tak. Dziewczynka z pogniecionymi zeszytami, niezbyt grzeczna, niezbyt pilna -
                        > to ktoś, dla kogo nie ma w szkole miejsca. Moja córka do dziś pamięta pokazywa
                        > nie jej zeszytu całej klasie z komentarzem "To ma być zeszyt dziewczynki?". Syn
                        > (u tej samej nauczycielki!) nigdy nie był aż tak krytykowany i poniżany, choć
                        > uczył sie gorzej, a zeszytów praktycznie w ogóle nie miał.
                        Skoro nie miał zeszytu to nawet nie było co pokazywać. Obrał słuszną taktykę wink
                        • verdana Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 17:31
                          Też to dziś widzęsmile
                    • koza_w_rajtuzach Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 15:02
                      A tam lecę stereotypami.
                      Po prostu widzę z obserwacji, ot i tyle.
                      A moją córkę ciężko podpiąć pod stereotypy. Woli spełniać się artystycznie niż spędzać czas na podwórku z dzieciakami, nigdy nie bawiła się lalkami, tylko autami, choć nie jest chłopczycą. Nie uważam, że dobre wyniki w nauce to wynik bycia kujonką (bo po szkole nie robi nic ponad odrobienie lekcji) ani wymuszanie szlochem, bo umie przegrywać i dobrze znosi porażki, choć fakt, że póki co w szkole nie doświadczyła tego.
                      Wydaje mi się, że to nie jest przypadek, że w pierwszych klasach najlepsze uczennice to były dziewczynki, a chłopcy dopiero w późniejszym czasie rozwijali skrzydła, nawet jeśli nie byli rozrabiakami, chuliganami itd.
                      Mój brat był zdolny, ale genialne wyniki w nauce zaczął osiągać dopiero w końcowych klasach podstawówki. Skończył studia matematyczne jako najlepszy na roku. W przypadku brata mojego męża było to samo (wiem, że technikum skończył ze średnią 5,6), a wcale pierwsze lata nauki w podstawówce nie wyglądały tak optymistycznie.
                      A ja byłam dobra tylko w polskiego i z matematyki, ale fakt, że nie od pierwszych klaswink, ciężko więc mnie nazwać staranną, skupioną i poukładaną. Nie mam w głowie takiego obrazu dziewczynki jak sugerujesz.
    • inga_iga Re: Mój trójkowy syn. 04.06.14, 15:40
      bardzo mądry i dojrzały głos rodzica. Mi niestety zajęło 2 lata żeby przemyśleć pewne rzeczy i przestać się przejmować wyścigiem szczurów od najmłodszych lat. Moja córka była jedną z najlepszych w klasie, diagnozy pa poziomie 90% ale... ale nie miała koleżanek, a bo nauka, bo zajęcia dodatkowe. W klasie stwierdziłam,ze mam wokół siebie trochę wybitnych dzieci, za to zupełnie aspołecznych. Nie chce żeby moje dziecko takie było. Wolę by przynosiło gorsze oceny, nie chodziło na 4 różne zajęcia dodatkowe, ale miało czas na zabawę z koleżankami. Czas pokaże, czy była to słuszna decyzja.
    • daga_j Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 12:57
      Ładnie napisane i teoretycznie jak najbardziej słusznie, ale niestety wtrącę trochę nieprzyjemne trzy grosze...
      Otóż jest to podstawówka, wiemy jaki ma program, dość łatwy, no nie mówcie, że nie, i trudno mi byłoby pogodzić się z myślą, że te podstawowe wiadomości (np. tabliczka mnożenia, umiejętność obliczenia pola kwadratu, wiadomości o stanie skupienia wody, o paru faktach z historii starożytnego Rzymu czy umiejętność pełnymi zdaniami opowiedzieć o przeczytanej książce) moje dziecko zna w stopniu tylko dostatecznym a i tu po kuciu na cztery nogi i spotykaniu się z korepetytorem!... Martwiłabym się jak z takimi wątłymi (bo na tróję) podstawami poradzi sobie to dziecko w gimnazjum ale i w prawdziwym życiu, gdy wyślę go po bułki, dam 5zł a on pomyśli, że kupi sobie jeszcze do tego słoik nutelli...
      Rozumiem, że trója jako taka to nie dramat, ale w podstawówce i to gdy mowa o dziecku naprawdę poświęcającym czas na próbę nauczenia się tych rzeczy, to już niepokojące...
      • morekac Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 13:24
        poradzi sobie to dziecko w gimnazjum ale i w prawdziwym życiu, gdy wyślę go po bułki, dam 5zł a on pomyśli, że kupi sobie jeszcze do tego słoik nutelli...
        Chyba dramatyzujesz - dzieci całkiem nieźle radzą sobie z takimi operacjami.
        To, że nawet tytuł profesora nie chroni przed głupotą i naiwnością w sprawach finansowych, to inna sprawa.
      • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 17:13
        To, że dziecko ma 2 i 3 to nie znaczy że nie ma wiedzy i umiejętności. Oceny świadczą tylko i wyłącznie o przystosowaniu do warunków szkolnych. Wielu uczniów trójkowych ma większą wiedzę niż ci piątkowi. Częste są też przypadki, że dziecko słabe w podstawówce nagle wybija się w gimnazjum albo liceum. Podobnie jak dziecko które ma problem z opanowaniem czegoś nagle bez żadnych ćwiczeń robi to z marszu. Ot, dojrzewanie, rozwój mózgu.
        • verdana Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 19:14
          Poza tym dla dyslektyków trudniejsza bywa podstawówka, niż elitarne liceum. Bo podstawówka wymaga przede wszystkim tego, czego nie umieją - czytelnego pisma, płynnego czytania i pisania bez błędów. Często jest tak, że gdy wymagania sie zmieniają i pismo czy ortografia przestają mieć takie znaczenie, a liczy się treść - nagle okazuje się, że słaby podstawówkowicz kończy bez wysiłku liceum. A moja znajoma nawet habilitację, a zaczęła od przechodzenia z trudem z klasy do klasy.
        • daga_j Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 10:29
          Nie no, macie rację - może nastąpić późniejszy nazwijmy to rozwój mózgu czy też dojrzałość do przyswajania wiedzy "szkolnej", więc każdy ma szansę na bycie tym habilitowanym profesorem mimo kiepskiego startu w podstawówce, faktycznie.
          Ale też pisanie, że może ten uczeń ma większą wiedzę niż piątkowi, tylko nie przystosowuje się do warunków szkolnych - to takie bujanie, jakby umiał dobrze zrobić zadanie (czy znał odpowiedź na teście z przyrody przykładowo) to by je pewnie zrobił/napisał, widzi jak matka go uczy, pomaga mu, że jej zależy, nie olał by tego gdyby tę wiedzę miał. Na razie nie umie jej przyswoić, jedynie w stopniu dostatecznym, także nie wiadomo co będzie dalej - lepiej czy gorzej, czy tak średnio, życzę powodzenia.
          A co do dysleksji i co on tam jeszcze miał, ja wiem, ja uczyłam się na studiach, że to istnieje i nawet w to wierzę, ale niekoniecznie w tak wczesnym wieku do zdiagnozowania! Dzieci w tym wieku praktycznie mało mają lekcji z zasad ortografii, mogą tych zasad jeszcze nie znać, nie pamiętać, i robić masę błędów nawet będąc dobrymi uczniami i nie dyslektykami. Moja córka jest 10 latką, ma świetne wyniki w nauce, oczytana i w ogóle ale jak czasem napisze "bochater" albo "odkórzacz" to mi aż skóra cierpnie, no i co? Nawet nie przeszło mi przez myśl prowadzić ją na badania dyslektyczne, bo wiem, że w szkole mało uczą ortografii jeszcze na tym etapie to czego oczekiwać?
          • jakw Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 10:37
            daga_j napisała:
            > ale jak czasem napisze "bochater" albo "odkórzacz" to mi aż skóra cierpnie, no i co?
            To masz lajcik. Mój kuzyn wsławił się słowem typu "chósaż" - i było to w czasach gdy dzieci więcej pisały w zeszytach
            • agni71 Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 11:36
              moja drugoklasistka napisała "strasz porzarna" smile
          • morekac Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 11:04
            Moja córka jest 10 latką, ma świetne wyniki w nauce, oczytana i w ogóle ale jak czasem napisze "bochater" albo "odkórzacz" to mi aż skóra cierpnie, no i co?

            Problem z dyslektykami polega na tym, że robią błędy w najmniej oczekiwanych miejscach, czasem w ilościach hurtowych. Błędami typowymi dla dyslektyków są błędy ze zmiękczeniami, mylenie głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych – jeśli dziecko robi takie błędy, a nie tylko myli rz/ż , ó/u, h/ch – to można podejrzewać dysleksję.
            Aby zrozumieć to, co pisało moje własne dziecko, musiałam to sobie przeczytać – na głos. Dopiero wtedy pojmowałam, że ‘foncha rusze’ oznacza ‘wącha róże’… Albo że ‘silectwo’ to ‘śledztwo”
          • berdebul Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:11
            > Ale też pisanie, że może ten uczeń ma większą wiedzę niż piątkowi, tylko nie pr
            > zystosowuje się do warunków szkolnych - to takie bujanie, jakby umiał dobrze zr
            > obić zadanie (czy znał odpowiedź na teście z przyrody przykładowo) to by je pew
            > nie zrobił/napisał
            Wystarczy że taki uczeń jest nadwrażliwy słuchowo, albo ma ADHD i rozprasza go szuranie krzesłem, stukanie długopisu, szelest przewracanych stron etc. W szkole taki dzieciak ma przerąbane, w pracy zakłada słuchawki i słucha muzyki, lub zakłada słuchawki dla robotników, lub (tak jak ja) ma osobny pokój. Bo w pracy liczy się to co umiem, a nie czy w warunkach walki o przetrwanie potrafię to zaprezentować. Dodam, że maturę z polskiego (ustną) ledwo zdałam, bo weszłam w dyskusję z komisją, która próbowała mi udowodnić że powinnam opowiedzieć o wydarzeniu X, a ja poinformowałam szanowną komisję że ten motyw nie występuje w książce, tylko został pokazany w filmie, a moja prezentacja dotyczy literatury.
            Istnieje też ryzyko, że dziecko ma wiedzę ponad program, ale ponieważ nudzi się w czasie lekcji, więc nie uważa i nie ma bladego pojęcia o co pyta nauczycielka. wink
            > A co do dysleksji i co on tam jeszcze miał, ja wiem, ja uczyłam się na studiach
            > , że to istnieje i nawet w to wierzę, ale niekoniecznie w tak wczesnym wieku do
            > zdiagnozowania! Dzieci w tym wieku praktycznie mało mają lekcji z zasad ortogr
            > afii, mogą tych zasad jeszcze nie znać, nie pamiętać, i robić masę błędów nawet
            > będąc dobrymi uczniami i nie dyslektykami.
            Wiesz jak wyglądają badania? Dziecko musi znać zasady, chodzić na zajęcia itd. Znam na wyrywki zasady, wszelkie wymiany ó-u itd. Co nie znaczy że nie zdarza mi się napisać "dżwi", czy walnąć byka. W pracy mi to nie przeszkadza.
            W szkole podstawowej miałam wyniki mocno średnie, w 6 klasie po wynikach testu próbnego jak polonistka zobaczyła że mam 10/10 pkt powiedziała że to wyjaśni, bo na pewno ktoś się pomylił. Gimnazjum kończyłam z 4 z polskiego (5 za pisanie, 3 za gramatykę), liceum z 5, maturę pisałam rozszerzoną. Na studiach miałam stypendium za wyniki w nauce, studia skończyłam z najlepszym wynikiem na roku, bez problemu dostałam się na doktorat. Więc nie wróż ze złych ocen w szkole podstawowej, bo one naprawdę mają niewielkie znaczenie.
            • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:41
              Więc nie wróż ze złych ocen w szkole podst
              > awowej, bo one naprawdę mają niewielkie znaczenie.

              nic nie jest przesądzone ale korelacja istnieje .
              faktycznie trzeba brać poprawke na adhd czy dyslekcje ,których intensywnośc objawów czy znaczenie maleje wraz z wiekiem czy kolejnymi etapami edukacji ( ortografia to wogóle powinna być pominięta w ocenie edukacyjnej smiletak samo na wymowe i emocjonalność wpływającą na pozycje w grupie które bardzo sie z wiekiem potrafią zmienić same z siebie .
              więc ja jednak wróże swojemu że skoro jest w stanie opanować matme pare lat do przodu, w szkole mieć same dobre oceny to głupi nie jest a skoro ma normalne zycie towarzyskie i sie nikomu nie podporządkowuje to i umiejętności społeczne są oki i moje obawy są mniejsze .
              gdyby zaś sobie rady w jakimś aspekcie nie dawał to obawy by były znacznie większe .
              kiedyś tak było ,w przedszkolu mówił niewyrażnie,pani mówiła że dzieci go lubią ale ja widziałem że on czesto siedzi sam i musi starać sie o towarzystwo , miał też kolege któremu za zainteresowanie gotów był sie podporządkować ( jak i inni , ten kolega był nad wiek emocjonalnie stabilny i fizycznie silny a teraz stał sie poprostu dla nich nieco nudny a fizycznie to zadbałem o to że mój niemały synek miał złoto na miejskiej olimpiadzie, zresztą i bez tego zrobiły sie z niego same gnaty i mięśnie i sie skończyło wodzowanie kolegi ) .
              czyli miałem duże obawy a nadzieje tylko w tym że ja dałem sobie rade i rodzina zony też to da i on , czyli w genetyce a jak są osiągniecia to obawy zmalały smile
              • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:44
                > ały synek miał złoto na miejskiej olimpiadzie

                w zapasach
              • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:51
                > czyli miałem duże obawy a nadzieje tylko w tym że ja dałem sobie rade i rodzina
                > zony też to da i on , czyli w genetyce a jak są osiągniecia to obawy zmalały :
                > )

                z tym że my sie budziliśmy koło 20 jak przychodziło do zarabiania pieniędzy a czasy sie zmieniły , teraz trzeba zapewnić dziecku takich rodziców jak my ocucenie znacznie wcześniej i już w sp trzeba brać za 4 litery by jak bedzie nastolatkiem i nie bedzie sie słuchał ta wczesna koncentracja na wyniku go poprowadziła sama a wiedza czy umiejętności to tylko cząstka wyniku , trzeba też patrzeć na umiejętnośc przekonywania do nich innych, na początku nauczycieli.
              • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 18:44
                Nie bardzo rozumiem, dlaczego u osób bez zaburzeń akurat ortografia powinna być pomijana w ocenie (żeby nie było, sama miałam okres, kiedy pisałam strasznie)? A może pominąć coś innego, np. nie oceniać składni? Albo pomińmy literaturę baroku, po tym chyba nikt nie będzie płakał wink
                • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 08:45
                  learning-to-fly napisała:

                  > Nie bardzo rozumiem, dlaczego u osób bez zaburzeń akurat ortografia powinna być
                  > pomijana w ocenie (żeby nie było, sama miałam okres, kiedy pisałam strasznie)?

                  bez zaburzeń ? hmm. ortografie sie albo łapie albo nie , jak nie to są zaburzenia , to jak widzenie kolorów . zrobiłem uśmieszek po tej wypowiedzi . oczywiście nie należy jej pomijać , pamietam jednak że 3 orty na maturze powodowały jej oblanie i jej znaczenie wtedy było przesadzone.teraz nie wiem jak jest.
              • dorek3 Re: Mój trójkowy syn. 14.06.14, 14:33
                <ortografia to wogóle powinna być pominięta w ocenie edukacyjnej >

                Dokładnie tak twierdzi mój niespełna 11 letni syn. Elokwentny (pomimo opóźnienia rozwoju mowy) i podejrzewany o dys-(grafię i/lub leksję) od 1 sp. big_grin
            • agni71 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:51
              > Wystarczy że taki uczeń jest nadwrażliwy słuchowo, albo ma ADHD i rozprasza go
              > szuranie krzesłem, stukanie długopisu, szelest przewracanych stron etc. W szkol
              > e taki dzieciak ma przerąbane, w pracy zakłada słuchawki i słucha muzyki, lub z
              > akłada słuchawki dla robotników, lub (tak jak ja) ma osobny pokój. Bo w pracy l
              > iczy się to co umiem, a nie czy w warunkach walki o przetrwanie potrafię to zap
              > rezentować.

              W szkole na lekcji podczas sprawdzianu jest duzo większa cisza niż w przeciętnej pracy, biurowej czy też nie. Charakter pracy często nie pozwala na odizolowanie sie od otoczenia słuchawkami z muzyka, poza tym wiele osób (w tym ja) gorzej się skupia przy muzyce, pozostałyby więc stopery do uszu wink
              • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:55
                > W szkole na lekcji podczas sprawdzianu jest duzo większa cisza niż w przeciętne
                > j pracy, biurowej czy też nie. Charakter pracy często nie pozwala na odizolowan
                > ie sie od otoczenia słuchawkami z muzyka, poza tym wiele osób (w tym ja) gorzej
                > się skupia przy muzyce, pozostałyby więc stopery do uszu wink

                a stopery też rozpraszają bo nie jest zbyt wygodnie coś wcisnąć sobie w uszy.
                pozatym masz racje , szkoła bada i uczy przydatności do pracy w warunkach rzeczywistych i najczestrzych a nie czy ktoś jest dobry w warunkach dla siebie wyidealizowanych
              • berdebul Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 23:52
                W takiej nienaturalnej ciszy, każdy odgłos - szurnięcie, spadający długopis, przewracane kartki itd rozpraszają jeszcze bardziej. Tak jak buty na obcasach w czasie matur pisemnych. wink
                Zamiast stoperów polecam wieelkie wyciszające słuchawki. W każdym budowlanym można je kupić.
        • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 09:55
          lucyjkama napisała:

          > To, że dziecko ma 2 i 3 to nie znaczy że nie ma wiedzy i umiejętności.

          to że ktoś otrzymuje marną pensje nie oznacza że zle wykonuje swoją prace .
          rzecz tylko w tym że to właśnie o tą pensje chodzi, a wykonywanie właściwie pracy do niej jedynie przybliża i bez niej jest niewiele warte.
          • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 10:05
            Z pracą masz rację, ale to nie przekłada się na szkołę. Ocena to nie pensja. Wiedza z marną oceną jest więcej warta, niż brak wiedzy i oceny celujące --co nagminne u tzw. kujonów których nauka polega na zakuć-zdać-zapomnieć.
            • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 10:15
              lucyjkama napisała:
              > Z pracą masz rację, ale to nie przekłada się na szkołę. Ocena to nie pensja.

              dla dziecka uznanie otoczenia to niemal jedyna pensja, a wiedze może sprawdzać w najróżniejszych konkursach przedmiotowych gdzie nie ma uznaniowości .

              Wi
              > edza z marną oceną jest więcej warta, niż brak wiedzy i oceny celujące

              rzecz w tym że to jakieś wyjątki .
              • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 10:25
                Uznanie otoczenia nie jest pozytywnym zjawiskiem wbrew powszechnym opiniom. Zabija motywację wewnętrzną. Z wielu badań wynika, że dzieci chwalone przestaje interesować czynność której się podejmowały same z siebie. Są skłonne dalej ją wykonywać ale pod warunkiem otrzymania nagrody. Oceny szkolne niszczą autentyczny zapał do nauki, chwalenia za rysunek powoduje ze dziecko zniechęca się do rysowania, itd itd. Z tego tez powodu jestem przeciwniczką konkursów bo znów nie ważne że mam pasję, walczę o nagrodę.
                Mnie samą te badania przerażają. Głowię się jak teraz pracować z moimi własnymi dziećmi.
                Polecam książkę "Wychowanie bez nagród i kar"

                > > edza z marną oceną jest więcej warta, niż brak wiedzy i oceny celujące
                >
                > rzecz w tym że to jakieś wyjątki .
                To częste przypadki. Znam takich wiele z dzieciństwa i obecnie z pracy z nastolatkami.
                Aczkolwiek, nie zaprzeczam, że są dzieci które nie mają wiedzy i słabe oceny a także dzieci z wiedza i dobrymi ocenami. Jednak ocena najmniej odzwierciedla jakie I.Q. ma osobnik, jaką wiedzę i jakie zdolności.
                • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 12:09
                  lucyjkama napisała:

                  > Uznanie otoczenia nie jest pozytywnym zjawiskiem wbrew powszechnym opiniom. Zab
                  > ija motywację wewnętrzną. Z wielu badań wynika

                  już było o tych badaniach , mówią one tyle że jak dziecko lubi sie uczyć i np. dostanie za to kase to potem już nie uczy sie bez kasy . problem z tym jednak taki ze żeby do czegoś dojść to często powinno sie jednak uczyć znacznie więcej niż to wynika z jego zamiłowania ( które stwierdza sie przez porównanie do tej większości która nie ma go najczęściej wcale ) .
                  gdyby szkoły(prywatne?) w to wierzyły nie prowadziły by żadnych ocen i miały najwyższy ewd co przełożyło by im sie przecież na kase . widać nie znają tych badań wink hehehe

                  > Mnie samą te badania przerażają. Głowię się jak teraz pracować z moimi własnymi
                  > dziećmi.

                  no to wychodzi że Twoja praca powinna polegać na powstrzymaniu sie od chwalenia czy dawania innych komunikatów co do aktywności dziecka .

                  Jednak ocena najmniej odzwierciedla ja
                  > kie I.Q. ma osobnik, jaką wiedzę i jakie zdolności.

                  ocena daje komunikat dziecku i rodzicom jak ono dało sobie rade z wymaganiami nauczyciela, nikt nie twierdzi że wprost odzwierciedla ona IQ , w praktyce jest z nim jednak skorelowana dodatnio.
                  • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 18:49
                    Jeśli chodzi o pensję, to hydraulik wpadł do nas ostatnio na dosłownie 20 min., wziął za to 100zł. Taak..zawodówki skazują na klepanie biedy i patologie...
                    • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 08:46
                      learning-to-fly napisała:

                      > Jeśli chodzi o pensję, to hydraulik wpadł do nas ostatnio na dosłownie 20 min.,
                      > wziął za to 100zł. Taak..zawodówki skazują na klepanie biedy i patologie...

                      a ty myślisz że on tak co 20 minut ma te 100zł ?smile
                      • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 09:17
                        Wystarczy że ma jednego klienta na godzinę. Pracując 8 godzin wyciąga dniówkę 800 zł. To jest dobra kasa!!! Poza tym dobry hydraulik ma więcej klientów, wiem to na pewno bo ciężko w ogóle fachowca zgodzić, tacy zarobieni. Za zrobienie instalacji w domu zgarnia kilka tysięcy.

                        Murarz zarobi nawet 8-10tyś tygodniowo. Przy budowie mojego domu pracowało 2 murarzy i za tydzień pracy zgarnęli 20 tyś. Pomocników nie opłacali bo ich my zapewnialiśmy i opłacaliśmy dodatkowo.I żeby nie było że ma te 20 tyś raz na jakiś czas. Tych murarzy trzeba było umawiać dużo wcześniej. Cały sezon zaplanowany co do dnia.
                        Fakt robota ciężka i nie po 8 godzin ale nawet 12.
                        • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 13:10
                          lucyjkama napisała:

                          > Wystarczy że ma jednego klienta na godzinę.

                          ucz swoje na hydraulików smile ja jakoś w to nie wierze z tej prostej przyczyny że rynek już dawno by to zrównoważył.
                          • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 16:17
                            Rynek tego nie równoważy, bo "każdy powinien studiować", "studia drogą do sukcesu" i inne pierdoły, które sprawiają, że ludzie studiują byle co, byle gdzie, zupełnie niezainteresowani tematem. na fali tego poprawiania statystyk zlikwidowano wiele szkół zawodowych, tworząc w zamian licea o tragicznym poziomie. A rury jak przeciekały, tak przeciekają, instalacje też się uparły, że się same nie założą. I dlatego hydraulik/elektryk/budowlaniec zarabia więcej niż spora część magistrów.
                            • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 16:24
                              learning-to-fly napisała:

                              > Rynek tego nie równoważy, bo "każdy powinien studiować"

                              jest kupa ludzi którzy byli by gotowi to robić za takie pieniądze o jakich piszesz . do bycia hydraulikiem nie trzeba być geniuszem .


                              I dlatego hydraulik/elektryk/budowlaniec zarabia więcej niż spora część
                              > magistrów.

                              co do tego to zgoda , ale wydaje mi sie że hydraulikiem to zawsze sie zdazy zostać .
                              • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 16:59
                                . do bycia hydraulikiem nie trzeba być geniuszem .


                                I dlatego hydraulik/elektryk/budowlaniec zarabia więcej niż spora część
                                > magistrów.

                                co do tego to zgoda , ale wydaje mi sie że hydraulikiem to zawsze sie zdazy zostać .

                                Geniuszem nie trzeba być.Trzeba wiedzieć z czy to się je.Ludzie potrzebują specjalistów a nie osoby,którym się zdarzyło.
                          • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 21:02
                            > ucz swoje na hydraulików smile

                            Nie miałabym nic przeciwko jakby syn został hydraulikiem albo elektrykiem.
                            Chciałabym, żeby syn skończył studia bo jednak rozwija sam kontakt z ludźmi wykształconymi a potem niech wybierze zawód jaki chce.
                            Lepszy elektryk, hydraulik czy naprawiacz sprzętu AGD niż niewolnik w korporacji, pracownik w salonie sieci komórkowej czy kasjer w okienku banku. Lepiej być samemu sobie szefem a kasa naprawdę godna.
                            No ale nie do mnie należą decyzje, pozostawię dzieciom wolny wybór. Jak nie wybiorą studiów to płakać nie będę. Ja pokończyłam kilka kierunków ich ojciec też, nasze dzieci muszą spełniać naszych ambicji.
                            • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 11:35
                              lucyjkama napisała:

                              > > ucz swoje na hydraulików smile


                              > Chciałabym, żeby syn skończył studia bo jednak rozwija sam kontakt z ludźmi wyk
                              > ształconymi a potem niech wybierze zawód jaki chce.
                              > Lepszy elektryk, hydraulik czy naprawiacz sprzętu AGD niż niewolnik w korporacj
                              > i, pracownik w salonie sieci komórkowej czy kasjer w okienku banku. Lepiej być
                              > samemu sobie szefem a kasa naprawdę godna.

                              zalezy jaki "niewolnik" . co do reszty to zgoda. studia są przereklamowane, kiedyś kończyło je 10% populacji a teraz 50% więc już niewiele gwarantują . ważne raczej jaki kierunek a nie że studia .też swojego nie widze w korpo , też bym wolał by już rury przepychał ale w swojej firmie a nie u jakiegoś wyzyskiwacza wink
                              pozatym jeszcze raz powiem. twoje szacunki co do zarobków hydraulików itp sa z d... wziete .
                              owszem cena za pare minut jest niezła tylko że taka fucha to mu sie trafia raz na miesiąc . inaczej by zarabiali jak podajesz 800 na dzień ( 8 godzin ) x 22 dni robocze i mamy 17600 zł smile buheheheh . no wiem że brutto smile buhehehe

                              ja znalazłem takie : wynagrodzenia.pl/moja_placa.php?s=266&Hydraulik#

                              Miesięczne wynagrodzenie (mediana) hydraulika wynosi 2670 PLN. Zarobki 50% hydraulików wahają się od 2000 PLN do 3600 PLN. Premia stanowi średnio 4% pensji całkowitej hydraulika, natomiast 96% to płaca podstawowa. Część hydraulików otrzymuje również benefity. Zarobki hydraulików zostały szerzej opisane w pełnym raporcie.

                              albo tu: finanse.wp.pl/kat,1013819,title,Ile-naprawde-zarabiaja-najbardziej-rozchwytywani-pracownicy-w-Polsce,wid,15959423,wiadomosc.html
                              • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 13:05
                                Nie wiem ile zarabiają zwykle hydraulicy. Mam jednego znajomego sąsiada i widzę na co go stać. Wiem też ile musiałam czekać aż będzie miał czas popracować nad moją instalacją i potem kiedy robiliśmy przeróbki c.o. Elektryk z kolei za 2 dni pracy (ze swoim synem jako pomocnikiem) zarobił u nas 4 tyś.
                                W moim mieście hydraulicy i elektrycy mają jak w raju.
                                Aha jeszcze zawód -układacz płytek- wygląda dobrze smile
                                • lucyjkama Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 13:09
                                  Wiele też na pewno zależy od tego czy się pracuje na własny rachunek czy u kogoś. Wiadomo, ze wtedy zarobki są inne.
                                  • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 16:08
                                    lucyjkama napisała:

                                    > Wiele też na pewno zależy od tego czy się pracuje na własny rachunek czy u kogo
                                    > ś. Wiadomo, ze wtedy zarobki są inne.

                                    a kto by pracował u kogoś przy takiej ilości klientów i cenach ?
                                    dałem konkretne linki szacujące te dochody a bardziej ogólnie chyba jasno wytłumaczyłem że za 17600 miesiąc to już dawno rynek by to zweryfikował .
                                    kto by jechał na zmywak ? i do tego po studiach ? zrobił by sobie kurs , troche porobił jako pomocnik albo w firmie i poszedł na swoje .
                                    • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 16:20
                                      Teraz te zawody są w cenie bo fachowców mało.Mnóstwo z tego wyżu zawodowego wyjechało.Teraz jest wyż licencjacko-magisterski.No i leżymy z podstawami.
          • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 17:01
            dla dziecka uznanie otoczenia to niemal jedyna pensja, a wiedze może sprawdzać w najróżniejszych konkursach przedmiotowych gdzie nie ma uznaniowości .



            Zależy jaką ma klasę.Nie każde dziecko akceptuje kolegów kujonów.Bo to jest jego otoczenie.
            • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 18:32
              alin9 napisała:

              >> dla dziecka uznanie otoczenia to niemal jedyna pensja,
              >
              > Zależy jaką ma klasę.Nie każde dziecko akceptuje kolegów kujonów.Bo to jest jeg
              > o otoczenie.

              nie mówiłem o akceptacji tylko o uznaniu i oczywiście dopuszczam taką sytuacje że syn z powodów swych sukcesów nie uzyska szansy przyłączenia sie do grupy jakiś obszczymurków tylko wątpie by laureat konkursów mat. i złoty medalista miejskiej olimpiady w zapasach tam zaaplikował .

              • alin9 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 19:27
                nie mówiłem o akceptacji tylko o uznaniu i oczywiście dopuszczam taką sytuacje
                > że syn z powodów swych sukcesów nie uzyska szansy przyłączenia sie do grupy ja
                > kiś obszczymurków tylko wątpie by laureat konkursów mat. i złoty medalista miej
                > skiej olimpiady w zapasach tam zaaplikował .


                Nie myl pojęć.Rówieśnicy nie myślą o uznaniu.Chyba,że to świetnie prosperujący do wyścigu szczurów.Teraz ominie go towarzystwo obszczymurków a w pracy osłoni go tatuś własną piersią czy znajomościami?
                • jotde3 Re: Mój trójkowy syn. 12.06.14, 08:52
                  > Nie myl pojęć.

                  ja myle ? pisałem o uznaniu a ty napisałaś o akceptacji, to 2 rózne sprawy . można kogoś szanować a wcale go nie lubić . jak np. rywale w sporcie .

                  Rówieśnicy nie myślą o uznaniu.Chyba,że to świetnie prosperujący
                  > do wyścigu szczurów.

                  nikt nie myśli , to sie czuje .

                  Teraz ominie go towarzystwo obszczymurków a w pracy osłoni
                  > go tatuś własną piersią czy znajomościami?

                  doprawdy twoja logika jest dla mnie zagadką smile
      • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 18:41
        Dyslektyk i dysortograf ma w szkole ciężko, zwłaszcza w podstawówce. Program jest łatwy dla dorosłego (choć z kolejnością działań nie jest już tak różowo), skoro każdy dorosły wie, że za 5zł nie kupi czegoś za 7,50, to ryzyko, że dziecko tego nie załapie jest praktycznie żadne. Zresztą, dzieciakom łatwiej liczyć pieniądze w sklepie, niż słupki w zeszycie, bo pieniądze w ręku są konkretem. Autorka pisze, że młody umie dyskutować, argumentować, czyli dwa zdania o książce też stworzy, z zapisem pewnie jest gorzej, ale tu się dys- kłaniają, nie brak myślenia.
    • przeciwcialo Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 17:25
      I tak trzymaj.
    • grave_digger Re: Mój trójkowy syn. 05.06.14, 20:58
      Ja mam taką córkę. Już pisałam, że psuje wychowawczyni statystyki. wink
      I też dużo pracujemy etc. etc. etc. etc. etc.

      Anyway, moja córka ma dar, którego nie mają wszystkie dzieci, czy ludzie w ogóle - zjednuje ich sobie i otacza opieką. Jako jedyna przyjaźni się z totalnie odrzuconą przez klasę dziewczynką z Aspergerem - włącznie ze wzajemnym nocowaniem u siebie - czy najgrubszym chłopce (coś ma z tarczycą). Mam wrażenie, że takie osoby widzą w niej ostoję. Ona im ją daje. To cenny dar. Ważniejszy od piątek na świadectwie.
      • mamcia2014 Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 08:50
        Może i ważniejszy ale kilka piątek też by się przydało.
        • grave_digger Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 08:58
          Ma 6 z anglika na koniec, może być? wink
          Reszta to ciągłe ups and downs.
          • janka345 Re: Mój trójkowy syn. 11.06.14, 11:09
            U mojego syna trochę podobnie: 6 z anglika i hiszpana, 2 z fizyki, żeby mieć 3 z matmy musi chodzić regularnie na korki 2xtyg. Z języków ma b. dobre oceny przy minimalnym wkładzie pracy
        • otira Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 12:13
          do mamcia2014

          Ty masz jakąś fobię kobieto! współczuję Twoim dzieciom... tylko piątki się liczą..
          Nic poza tym nie wydaje się być dla Ciebie wystarczająco ważne.
          Maskra sad

    • anaj75 Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 12:04
      Mój czwartoklasista ma w dzienniku niemal pełną skalę ocen od 1 do 6. Na świadectwie parę trój (cząstkowe oceny też rozjechane z tych przedmiotów, należą tu takie przedmioty,jak np. religia, gdzie próbuje prowadzić dyskusje na temat dogmatów, czy plastyka, gdzie czegoś zapomina), większość czwórek i jedną piątkę z ulubionego przedmiotu. Do tego półkę z pucharami oraz medalami sportowymi i szachowymi. Z zapałem uczy się hiszpańskiego, poza szkołą, o angielskim słyszeć nawet nie chce. IQ ma wysokie (pisemnie potwierdzonewink), ale w pakiecie z cechami nadpobudliwości i dysleksją, więc takie są realia. Do ocen mam dystans. Nie wiem kim zostanie, nie mam na ten temat żadnych wyobrażeń i wizji. Dla mnie istotne jest, by się rozwijał społecznie, rozszerzał zainteresowania i próbował się w różnych dziedzinach. Ja to czerwony pasek miałam na świadectwie maturalnym, wcześniej sporadycznie, potem stypendium naukowe na studiach (i wtedy oceny się liczyły, by w wyższych widełkach się znaleźćwink,) a ojciec dzieciom oceny szkolne miał różne a skończył kilka fakultetów i ma fajną pracę.
      Może na początku czułam się dziwnie jak mi dzieć przynosił słabsze oceny, ale sobie ustawiłam to odpowiednio w hierarchii i oficjalnie mówię, że w wyścigu szczurów udziału nie bierzemysmile
    • annubis74 Re: Mój trójkowy syn. 06.06.14, 13:10
      podoba mi się Twoje podejście i mam nadzieję że też nie będę matką której ambicją będzie to żeby dziecko miało "same piątki". Moja córcia zacznie szkołę w tym roku
      Powiem jako nauczyciel z pewnym stażem - obserwując moich dawnych uczniów i studentów
      dobre stopnie (zwłaszcza w wersji od góry do dołu) nie zawsze są gwarancją lub zapowiedzią sukcesu zawodowego w późniejszym życiu, nie zawsze przekładają się na sukces życiowy.
      są oczywiście dzieci zdolne, którym nauka przychodzi bez wysiłku (sama byłam takim dzieckiem - w kilku dziedzinach miałam spore osiagnięcia ale to nie znaczy że byłam genialna we wszystkim), ale są też dzieci które ambicje rodziców okupują straszliwym stresem, wiecznym zmęczeniem, nerwicami i fobiami szkolnymi. Moja dawna uczennica (b. zdolna ale też niebywale eksploatowana przez swoich rodziców różnymi zajęciami dodatkowymi, olimpiadami, komkursami itd. - kilka razy zsłabła na zajęciach)jest teraz psychologiem dziecięcym - bo jak mi powiedziała zawsze marzyła by pomagać dzieciom takim jak ona sama - niezrozumianym
      • sonrisa06 Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 06:46
        Trochę mnie dziwi to co piszecie. A dziwi mnie pewnie dlatego, że moi rodzice mieli zupełnie inne podejście. Mianowicie moi rodzice uważali, że skoro poszłam do liceum potocznie zwanego ogólniakiem to powinnam mieć wiedzę ogólną z każdego przedmiotu. Ich zdaniem piątki od góry do dołu na świadectwie licealnym (nie miałam takiego pięknego świadectwa) świadczyłyby o tym, że dziecko posiadło wiedzę ogólną z poszczególnych przedmiotów. Czwórka czy trójka oznaczały, że z danego przedmiotu dziecko nie posiada wystarczającej wiedzy ogólnej. A wykształcony człowiek, powinien mieć wiedze ogólna z każdej dziedziny i na każdy temat powinien umieć się wypowiedzieć - zdanie moich rodziców. Dopiero studia w ich przekonaniu pozwalały skupić się na jednej dziedzinie.
        • agni71 Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 10:41
          No bo tak to w zasadzie powinno funkcjonować, w idealnym świecie. Ale cóż poradzisz, jesli nie jesteś w stanie opanować tej ogólnej wiedzy z jakichś dziedzin? W pewnym momencie trzeba sobie odpuścić, i skupic na tym, co będzie potrzebne do egzaminu na studia, a z pozostałych przedmiotów zadowolić się niezbędnym do zdania minimum.
          Jak ktos pisał, pewne rzeczy mozna nadrobić w późniejszym okresie życia. Ja np., zawsze na bakier z fizyką, ostatnio chętnie oglądam programy popularnonaukowe o kosmosie, bo mnie to interesuje. Coś tam zawsze w głowie zostanie....
          • learning-to-fly Re: Mój trójkowy syn. 13.06.14, 17:25
            Wiedza ogólna to jedno, wiedza szkolna to drugie. Prawda jest taka, że mało kto pamięta jednocześnie daty urodzin pisarzy i wszystkie wzory z fizyki i chemii. Ważniejsza jest moim zdaniem wiedza "jak to działa", szczegółowe daty, wzory i informacje o pogłowiu świń na świecie można bez problemu znaleźć w książce czy internecie. Owszem są ludzie mający ogromną wiedzę ogólną (był taki zawodnik w "Miliard w rozumie" niesamowity), ale to jest dla większości ludzi nie do osiągnięcia niestety.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka