co potrafi 8-latek?

[jesseno]

Podzielcie się, proszę, uwagami o osiągnięcioach szkolnych dzieci w tym wieku.
Czy w tym wieku diagnozuje się już dysleksję?

[budzik11]

Ale jak wyobrażasz sobie opisanie wszystkich umiejętności dziecka 8-letniego?
Co do dysleksji, to "opinia o specyficznych trudnościach w uczeniu się może być wydana uczniowi nie wcześniej niż po ukończeniu klasy III szkoły podstawowej", wcześniej bada się dzieci, ale dostaniesz tylko "opinię o ryzyku zagrożenia dysleksją" i zalecenia pracę z dzieckiem.

[mama-ola]

Mój syn w tym wieku niechętnie czytał i robił błędy ortograficzne. Ale mnie to nie niepokoiło, nie uważałam, że to musi być dysleksja czy inna ułomność. Wiedziałam, że jak się przyłoży, to wszystko się zmieni.
A Ty już zakładasz, że to dys i nic się nie da zrobić? Czemu?

[tusia-mama-jasia]

Ale jakie umiejętności czy osiągnięcia masz na myśli? Takie pytanie to pojemny worek, może doprecyzujesz? III-klasista ma już sporo umiejętności szkolnych i pozaszkolnych, sporo doświadczeń czy osiągnięć.
Co do diagnostyki dysleksji, to tak jak napisała budzik - do III klasy mowa jest o "specyficznych trudnościach z uczeniem się" i o "ryzyku".

[jesseno]

Z rozpoznaniem nie warto czekać!
Drugim ważnym ustaleniem uwzględnionym w Aneksie było uznanie ważności opinii dotyczącej dysleksji, wydanej już po ukończeniu drugiej klasy. Tym samym wskazano na możliwość rozpoznawania specyficznych trudności już w okresie wczesnoszkolnym, wbrew szkodliwym – z uwagi na rozwój dziecka – praktykom niektórych placówek, które „czekają z rozpoznaniem”. Podejście zaprezentowane w Aneksie pozwala na poważne potraktowanie niepowodzeń w nauce czytania i pisania występujących już na samym początku edukacji szkolnej.

Fragment pochodzi z książki „Ryzyko dysleksji, dysortografii i dysgrafii – Skala Ryzyka Dysleksji wraz z normami dla klas I i II” Marty Bogdanowicz (Harmonia, 2011). Publikacja za zgodą wydawcy.

Stąd moje pytania, fakt, że niedoprecyzowane. Więc czekać czy nie?

[pola782]

Nie czekać tylko pracować z dzieckiem. Mój 9 latek słabo czyta na głos, bazgroli straszliwie, zjada literki, błędy ortograficzne większe niż moje a wydawało mi się to nie możliwe. Nie czekam z diagnozowaniem. Pracuję z nim w domu ile się da. Od Pani wiem, że nie jeden on tak ma w klasie i nie jest najgorszy.

[jakw]

Ale z kimś, kto jest zagrożony dysleksją , to chyba pracuje się trochę inaczej niż z kimś, kto po prostu potrzebuje trochę więcej czasu i ćwiczeń.

[mama303]

"katując" dyslektyka głosnym czytaniem możesz narobic wiecej złego niz dobrego.

[jakw]

Pogadaj z panią (o ile jeszcze tego nie zrobiłaś) jak dziecko wygląda na tle klasy. Bo może ty panikujesz, a dziecko czyta i pisze całkiem w normie jak na swój wiek i program nauczania. Dzieci e-mam z tego forum nie stanowią próby reprezentatywnej więc nie należy z nimi porówynwać. Jeśli nadal jakieś problemy będą wzbudzały twoje wątpliwości - do poradni zawsze możesz pójść. Dysleksji w tym wieku nie stwierdzą, co najwyżej ryzyko, ale może zaproponują odpowiednie ćwiczenia?

[budzik11]

jesseno napisała:

> Stąd moje pytania, fakt, że niedoprecyzowane. Więc czekać czy nie?

Nie czekać. Moja córka, u której zdiagnozowano ryzyko dysleksji w III klasie (teraz jest w IV i czekamy na termin ponownej diagnozy), dostała zalecenia do pracy w domu, dostała zalecenia dla nauczycieli, jak mają z nią postępować, na podstawie opinii skierowano ją na zajęcia kompensacyjne w szkole. Absolutnie nie czekaj.
Natomiast jeśli chodzi o umiejętności 8-latka w zakresie ortografii, bo jak rozumiem, to Cię interesuje - córka robiła błędy w każdym mozliwym wyrazie, w ogóle nie było (nie ma) u niej refleksji na temat, jak coś się pisze - po prostu pisała. U młodszego mam porównanie, mimo, że ma dopiero 7,5r. - on się zastanawia jak coś się pisze, czasem wręcz chce być świętszy od papieża i za bardzo się zastanawia, ale generalnie pisze prawidłowo, czasem zrobi jakiś błąd, ale raczej sporadycznie. Lepiej też czyta od starszej siostry (nie jak była na jego etapie, ale teraz lepiej czyta od niej, mimo 2 lat róznicy), czyta chętnie.

[annubis74]

a mogłabyś oprócz cytatu, reklamy ksiązki itp. ogólnie chociaż opisać problem

[jesseno]

Książek Pani Bogdanowicz nie trzeba reklamować, są b. znane i poszukiwane
Ogólnie interesuje mnie, czy w Waszych małych dyslektykach z czasem (po ciężkiej i często bezowocnej pracy i ćwiczeniach) nie narasta niechęć do szkoły i coś w rodzaju buntu: dlaczego sobie nie radzę z czynnościami takimi jak wycinanie, pisanie, czytanie, recytacja wierszy czy gry i zabawy nastawione na konkurencyjność. Koledzy dużo mniej inteligentni dają sobie radę, a ja nie.
Dla mojego małego dyslektyka nie ma nic gorszego niż głośne czytanie przed klasą i gra w piłkę. Niestety, nauczyciel nie zawsze dostrzega jego problemy, a nawet widząc je, lekceważy, ponieważ uważa, że dziecko musi sobie z nimi w końcu poradzić. A po wszelkich takich "drobnych" porażkach w małym narasta kompleks "inności" i niechęć do szkoły. Mały nie może pogodzić się z tym, że nieustanna praca nie zawsze przynosi efekty.
Oczywiście, pracujemy z umiarem, nie non stop, często wręcz zabawowo

[ga-ti]

Skoro pracujesz z dzieckiem to pozostaje jeszcze praca z nauczycielem, cholernie trudna jeśli trafisz na niewspółpracującego, ale warto się postarać, dla dobra dziecka.
Moja znajoma ma dziecko w 5 klasie i tak sobie 'pracuje' z całą gromadką nauczycieli, nie ma łatwo, ale czego się nie robi dla dziecka.
Cierpliwości Wam życzę.

[mamma_2012]

Jeśli twoje dziecko myśli, że koledzy, którzy radzą sobie lepiej od niego, są od niego mniej inteligentni, to powinnaś mocno zastanowić się nad sobą jako matką.
Budowanie samooceny dziecka, poprzez wkładanie mu do głowy, że inni są od niego glupsi, to jakiś absurd wychowawczy.
A dysponujesz może wynikami badań wszystkich dzieci w klasie, że twierdzisz (i jeszcze mówisz o tym dziecku), że są mniej inteligentne od twojego?

[jesseno]

Nie buduję samooceny dziecka, wskazując głupotę jego kolegów. Mówię o odczuciach, które sam przynosi do domu. Na co dzień widzi, że w przeciwieństwie do niego niektórzy nie znają pewnych zwrotów i słów, bohaterów książek i bajek czy wielu gatunków zwierząt, nie rozumieją pewnych poleceń. Nie mają wiedzy, którą on nabył w toku wychowania, wynikającej ze zwykłej ciekawości świata. Dzieci szybko to wychwytują. Nigdy nie mówię dziecku, że jest lepsze czy mądrzejsze od innych.
Czy Ty, rozmawiając ze znajomymi czy nowo poznanymi, machinalnie nie oceniasz ich inteligencji? Otóż dzieci też to robią

[mamma_2012]

Piszesz o kolegach syna, że są "dużo mniej inteligentni od niego" brzmi to dość paskudnie.
A twoim zadaniem jako rodzica jest wytłumaczenie dziecku, że to, że inne czegoś nie wiedzą nie oznacza, że są od niego mniej inteligentne, a np. mnie chodziły do przedszkola czy rodzice im nie pokazali, nie wytłumaczyli. Wtedy możesz mieć nadzieję, że twoje dziecko w innych domach nie będzie uchodzić za mało bystre, bo nie radzi sobie z prostymi i oczywistymi dla nich rzeczami.
I nie mam nawyku oceniania inteligencji innych ludzi, bo nie mam do tego narzędzi. To, że uznam, że ktoś mówi głupoty nie powoduje, że uznaję go za nieinteligentnego, tylko oceniam, że moim zdaniem mówi głupoty.

[jesseno]

Są ludzie inteligentni, przeciętni i głupi, czy tego chcesz, czy nie. To, jacy są, w dużej mierze zależy od ich dzieciństwa i wychowania. Większość znajomych lubię i nie segreguję w ten sposób, ale wiem, kto jaki jest.
A dziecko uczę szacunku dla wszystkich, choć czasem bywa to trudne (np. gdy widzi awanturującego się w sklepie pijanego czy kogoś bijącego psa).

[mamma_2012]

To co myślisz o "głupim" człowieku, który dzięki innym niż inteligencja cechom odniósł wielki sukces zawodowy i finansowy i czy jest lepszy/gorszy od faceta z IQ 160 bezrobotnego, żyjącego z matką?

[srubokretka]

Jak to co? Ten "glupek" zepsul, zainfekowal glupota i synka 40letniego mama musi wychowywac dalej.
"Glupi ma szczescie" bez przyczyny nie powstalo

[lucyjkama]

>do III klasy mowa jest o "specyficznych trudnościach z uczeniem się" i o "ryzyku".

Specyficzne trudności w uczeniu się to właśnie dysleksja. Terminu "specyficzne trudności w uczeniu się" używa się w odniesieniu do uczniów na 1, 2, 3 i 4 etapie edukacji.
Diagnoza pada faktycznie po 3 klasie, choć teraz trwają rozmowy czy w związku z pójściem do szkół 6 latków patrzeć na wiek faktyczny a nie klasę. Możliwe że "sześciolatki" będą mogły uzyskać opinię o dysleksji dopiero w klasie 5.

[ania-pat1]

Moja dyslektyczka (8 latka) - już jako 4 latka miała zdiagnozowane tzw."ryzyko dysleksji" i pracowałyśmy codziennie (układanki, rysowanki, nauka czytania itp. itd.). Na chwilę obecną: czyta świetnie ze zrozumieniem zarówno na głos, jak i "oczami" - jedyny problem to fakt, że czcionka nie może być z tych najmniejszych i linijki nie mogą być naćkane, bo wtedy szybciej męczy wzrok. Pisanie: niezbyt pięknie, pomimo ćwiczeń, ale czytelnie, więc się nie czepiam i znów jeśli ma być prawie bezbłędnie to jest super wolno, a jeśli szybko to gubi litery, sylaby itp. np." pznjem" - poznajemy (.) Ortografia - jak myśli to to co miała opanowane pamięciowo napisze dobrze, jak się zawiesi to potrafi w tabelce napisać np. duł bo doły .... , czy mój hit "pszecierz".
W matematyce potrafi zrobić np. 81+6 = 78 (tu gorzej bo ona wie jak ma być i odczyta sobie 87.... ale w teście....) pracujemy... Dodatkowo kłopoty z sekwencjami ruchowymi - dużo mniejsze, a jednak są.
Nie zmienia to faktu, że i z pol. i mat. jest w grupie dzieci najzdolniejszych - więc warto ćwiczyć jak najwcześniej, bo dyslektycy są często b. uzdolnieni. Co ważne: ulubiona czynność i hobby mojej dyslektyczki to czytanie.

[saszanasza]

sorry, ale ten wątek moim zdaniem to spam mający nakłonić rodziców dyslektyków do przeczytania konkretnej pozycji książkowej

[srubokretka]

Spam, ktory ma naklonic.... i z normalnych dzici zrobic nienormalnych, zeby psycholkowie mogli trzepac kase.

[ga-ti]

Moje dziecko zostało skierowane do poradni pp przez wychowawcę (oficjalnie wych. nie kieruje, ale bardzo sugerowała, żeby iść). Poszłam dla świętego spokoju. Na luźne pytanie pedagoga, co nas tu sprowadza nie potrafiłam odpowiedzieć, bo według mnie to nic się niepokojącego nie dzieje. Pani z poradni przeczytała opinię wychowawcy i padła podobno wych. napisała, że dziecko robi błędy, dziecko po pierwszym półroczu drugiej klasy, hm. Po badaniach przez psychologa i pedagoga okazało się, że dziecku nic nie dolega, żaden z badanych obszarów nie wskazywał na ryzyko dysleksji. Jedyne co, to dziecku nie do końca ustabilizowała się lateralizacja, trzeba czekać, a może nigdy nie będzie jednorodna, tego nie wie nikt.
Konkluzja pani z poradni: zamiast dzieci trzeba by było przebadać nauczycieli, czego oni chcą od tych dzieci?!

Tak więc jeśli coś Was niepokoi to idźcie do poradni.

Moje dziecko pisze, czyta, wypowiada się, liczy... robi błędy ort., czasem myli litery w długim i rzadko używanym wyrazie, część zadanych prac robi byle jak, niestarannie, wymyślone przez siebie prace plastyczne robi bardzo dokładnie