psycholog czy psychiatra?

[kasper68]

Obserwuję u swojego 12-letniego syna niepokojące objawy i nie bardzo wiem czy
podpada to pod badanie u psychologa czy u psychiatry. Wygląda to tak jakby
miał nerwicę natręctw, ale nie wszystko się zgadza. Miamowicie często mamroce
sam do siebie jakby prowadził rozmowę zdrugą osobą, wychodząc z pokoju musi
kilkanaście razy poruszyć klamką, kilkanaście razy gasi i zapala światło,
idąc do szkoły umie wrócić się kilkadziesiąt metrów aby nadepnąć parę razy
wybraną kostkę brukową. Pytany o powody, mówi, że nic takiego nie robił i że
mu wmawiamy takie zachowanie, płacze i histeryzuje. Myśleliśmy, że takie
zachowanie jest wynikiem częstego u nastoletnich dzieci robienia czegoś
tam "na szczęście". Ale ciągnie się to zbyt długo i wygląda, że on nie
pamięta co robil. Doradźcie, udać się najpierw do psychologa czy raczej do
psychiatry.

[nchyb]

o cholera, Ty naprawdę uważasz, że takie coś podpada pod leczenie?
I jeszcze stresujecie dziecko, doprowadzając je do łez wypytywaniem

przecież to jest drobiazg, który wielu osobom się zdarza...

[kasper68]

To wcale nie jest takie proste jak to sobie wyobrażasz.Gdyby twoje dziecko przy
każdorazowym zamknięciu drzwi tak mocno kilkanaście razy łomotało klamką, że ja
go słyszę dwa piętra wyżej i mówiło na zwróconą uwagę, że nie pamięta aby coś
takiego zrobiło, i te dziwne praktyki trwały już od roku, to pewnie też
zastanowiłabyś się nad niespotykanym zachowaniem dziecka. Nie widzę u znajomych
dzieci takich zachowań. Po prostu niepokoję się. On w tym roku skończy 13 lat i
powinien pamiętać co robił minutę temu. Albo przestać tak robić gdy mu się po
raz setny zwróci uwagę. Dodam, że nie tylko mnie niepokoi jego zachowanie.
Dziadków z obu stron także.

[nchyb]

moje prawie 12-letnie dziecko przechodząc ze swojego pokoju do kuchni idzie
trąc łapą po ścianie. Że łapa niezbyt czysta, więc parę razy zwróciłam mu
uwagę, a on na to, że przecież nawet nie dotykał ściany!

Ja nie zdawałam sobie sprawy, dopóki mi nie powiedziano, że grając na
plejstejszynie wystawiam język. I byłabym gotowa się wykłócać, że tego nie
robię, gdyby mi nie pokazano i nie udowodniono

Mam w zwyczaju, podobnie jak wielu mi znajomych iść okresloną drogą i stanąć na
określony kawałek chodniczka, a jak ktoś mi tę własnie płytkę zajdzie, to
potrafię się cofnąć, by jednak na niej stanąć. Nawet jeżeli jest to forma
nerwicy natręctw tonapewno łagodniejsza w formie od tej którą prezentuje
serialowy Monk. I na pewno dopytywanie się dziecka, dlaczego tak czyni, z tego
go nie wyzwoli.

> dzieci takich zachowań. Po prostu niepokoję się. On w tym roku skończy 13 lat
> i powinien pamiętać co robił minutę temu. Albo przestać tak robić gdy mu
> się po raz setny zwróci uwagę.
Ale to nie jest brak pamięci. To nie chodzi o to, że Twój syn nie pamięta. On
po prostu nie rejestruje w ogóle takiego zdarzenia. Robi to mimochodem,
odruchowo i nie dostrzega tego.

A to, że komuś sto razy coś się wypomina, nie srawia, że się o tym zapomina i
przestaje to robić, ale problem może nasilić. Bo skoro to nie jest (a tak
przypuszczam - chyba, że syn Wam na złość robi i udaje - w co jednak wątpię)
celowe działanie, tylko odruch, to on nie kojarzy w ogole, że to robi.

> Dodam, że nie tylko mnie niepokoi jego zachowanie.
> Dziadków z obu stron także.
Akurat to mnie nie dziwi. Dziadków (wielu) zdecydowana większość zachowań
młodzieży dziwi, niepokoi itp...


Ewentualnie jeżeli odczuwasz taką potrzebę, przedyskutowałabym sprawę z
psychologiem (nie psychiatrą). Najlepiej bez dziecka, na spokojnie omów
zachowanie i wtedy albo się uspokoisz, albo zgodnie z zalkeceniami psychologa
się zachowasz.
Pozdrawiam

Właśnie zauważyłam, że koleżanka buja się na krześle. Na zwróconą jej uwagę,
żeby uważała, bo się przewróci odpowiedziała, że ona przecież nigdy sięnie
buja. Nie chciała nam uwierzyć, że niebezpiecznie się jednak na tym krześle
przechyliła

[thaures]

Ja do tej pory mam pewne zachowania, które powtarzam, np przy zamykaniu drzwi-
śmieszy mnie to samą, ale robię. Poobserwuj jeszcze przez pewien czas syna, nie
zwracaj mu uwagi, a potem pogadaj z psychologiem. To o czym piszesz jest
bardzo - nie wiem jak to określić- wyraźne-ale być może tylko dla Ciebie, bo
bardzo zwracasz na to uwagę. Spróbuj podpytać osoby postronne czy coś zauważyły-
dziadkowie się naprawdę nie liczą, bo często też przesadzają. Jeśli inni też
zauważyli że coś jest nie tak, to wtedy idź do specjalisty. Dla mnie na
pierwszym miejscu byłby psycholog. Powodzenia

[thaures]

I podstawowa zasada- przez pewien okres nie zwracaj na to uwagi i nic na ten
temat nie mów

[kasper68]

Właśnie tak robiliśmy przez pierwsze pół roku, nie zwracaliśmy na to uwagi
wychodząc z założenia że samo przejdzie. Ale wydaje mi się że to się pogłębia.
Tych czynności które musi powtarzać jest z kazdym tygodniem więcej. Wygląda na
to, że on przestał nad tym panować. Ma jeszcze inne zachowania które niepokoją,
np. przy zasypianiu najpierw musiała być zaświecona jedna lampka - no , OK,
każdy może się bać, kupiliśmy specjalną lampkę która daje mninimalną poświatę.
Ale to na nic. W tej chwili nie zaśnie nie mając światła w pokoju, na
korytarzu, i świecąc jeszcze lampkę na biurku.

[kasper68]

Mnie się wydaje, że psycholog raczej tu nie pomoże, dlatego pytałam czy takie
zachowanie podpada pod psychiatrę. Chodzi o to, że te jego zachowanie nie jest
jakimś nieuświadomionym działamiem w danej chwili. On się zachowuje jakby miał
przymus działania tak a nie inaczej. Mnie bardziej niż te zachowania martwi te
mamrotanie do siebie. Dziś na przykład rano słyszałam, jak przez 20 minut
mamrotał do siebie różnie intonując głos jakby rozmawiał z inną osobą. Gdy
weszłam do jego pokoju nie był ubrany , nie był spakowany do szkoły. Na pytanie
co robił przez tyle czasu, nie umiał odpowiedzieć, zupełnie jakby te 20 minut
bylo poza jego świadomością. Po prostu boję się o jego zdrowie psychiczne.

[thaures]

12 lat to trochę za dużo by rozmawiać z " wymyślonym" kolegą , od dawna Twój
syn tak się zachowuje? Pytałaś jak w szkole?

[kasper68]

W szkole raczej nie zgłaszano mi takich problemów. Za to na każdą zwróconą
uwagę płacze, przez to nie ma najlepszych notowań u kolegów choć nie jest
tragicznie, ale niekiedy robi za ofiarę szczególnie na lekcjach W-Fu.
A mamrocze od ok.2-3 tygodni.

[martheatre]

Te objawy, zwłaszcza u dwunastolatka są bardzo niepokojące. Koniecznie
skontaktuj się z psychologiem. Myślę, że na pierwszą rozmowę możesz iść sama.
Mam w rodzinie czternastolatka z podobnymi objawami i zdiagnozowaną nerwicą
natręctw. Idź, warto pogadać z fachowcem.

[kasper68]

A co psycholog poradził, jaką terapię zastosował?

[martheatre]

Mogę skontaktowac się wieczorem z mamą tego chłopca. Przyznam, że nigdy nie
rozmawiałyśmy o szczegółach, gdyż spotykamy się razem z dziećmi, rodzinnie. No i
tak z dziećmi o dzieciach... Nie dało rady.
Na pewno skończyło się w końcu na jakiś lekach (na początku) i terapii
rodzinnej. najczęściej problem leży bowiem gdzieś głębiej w psychice dziecka.
Spróbuje dziś przedzwonić. Dam znać.

[kasper68]

Będę ci bardzo wdzięczna za jakiekolwiek informacje. Chciałabym przed wizytą u
psychologa zorientować się co i jak, gdyby to była rzeczywiście nerwica
natręctw.

[thaures]

Chyba jednak potrzebny specjalista-tylko na dobrego trudno trafić. Idż najpierw
sama.

[nchyb]

nie chciałabym się wykłócać itp. Na pewno konsultacja u psychologa (nie
psychiatry) pomoże mamie chłopca. Jednak z tą nerwicą natręctw nie jest tak
prosto. Z tego co pamiętam i co czytałam, dla nerwicy natręctw, zwanej też
anankastyczną, charrakterystyczne jest to, że chory na nią zdaje sobie
doskonale sprawę z faktu występowania tych przymusów, fobii i obsesji, często
próbuje z nimi walczyć. Tymczasem w przypadku syna autorki wątku, jak wynika z
postu, tak nie jest. Dziecko wogóle nie kojarzy takich własnie zachowań.

Dlatego nie jest to wskazujące jednoznacznie na to właśnie zaburzenia.

Ale na pewno dla uspokojenia, warto wybrać się do specjalisty. Podkreślam
jeszcze raz jednak. Samej, żeby syn jeszcze nie wiedział o tym, ze to własnie
tak bardzo Cię zamartwia.

A co do mówienia do siebie, nawet osobom powyżej 12 lat się to zdarza co jakiś
czas. I nie chodzi o to, że to tak miło pogadać z kimś inteligentnym, czyli
sobą, ale bywa odruch wypowiedzenia czegoś na głos, głośnego pointowania
jakiejś zasłyszanej wczesniej rozmowy itp. I dopóki ktoś inny nam na to nie
zwróci uwagi, często jesteśmy tego nieświadomi!
Pozdrawiam

[5_monika]

jeśli uważasz, że to konieczne psychiatra jest dodatkowo lekarzem i może
przepisywać recepty.Może idź najpierw sama i przedstaw sytuację.
Moj robi tak samo oprócz mamrotania po nosem- ale dla mnie to normalne.
Pozdrawiam

Kasper68

[gaika]

Twój syn przejawia obsesyjno -kompulsywne zachowania. Sporo ludzi miewa
takie "epizody", a dzieci na różnych etapach rozwojowych (wiek dojrzewania jest
jednym z nich). Te czynności przymusowe najczęściej objawiają się jako reakcja
lękowa (bardzo silna)i mają przeciwdziałać temu, czego dziecko się boi, czyli w
jakiś sposób to złe "odczarować". Ludzie martwią się różnymi rzeczami, ale te
zmartwienia zwykle przychodzą i odchodzą. W sytuacji, w której są one niezwykle
silne, mózg jest "zaabsorbowany" lękami (np. obsesyjne myślenie o tym, ze cos
się stanie mi, albo rodzicom). Można sobie wyobrazić jak trudne staje się to
dla dziecka, które nie jest w stanie koncentrować się na czym innym. Rytuały
mają chronić przed wystąpieniem tego, czego się dziecko obawia.
Ludzie często stosują jakieś rytuały, ale jeśli ich nasilenie i częstotliwość
jest duża zaczynają one przeszkadzać w normalnym, codziennym funkcjonowaniu i
wizyta u psychologa jest wówczas konieczna. Życie z czynnościami przymusowymi
jest zwyczajnie ciężkie, bo zabierają one mnóstwo energii, której zaczyna
brakować na codzienne rzeczy(choćby na to, żeby się cieszyć z życia
Najlepsza w leczeniu tego typu problemów jest terapia behawioralna lub/i
leczenie farmakologiczne. Warto znaleźć psychologa, który się specjalizuje w
pracy z obsesyjno -kompulsywnymi zachowaniami i na pewno nie zwlekać.
Powodzenia.

[mamusia1999]

a to napisal fachowiec.
moja przyjaciolka przypomina sobie taki okres ze swojego zycia, teraz cierpi na
powazna nerwice lekowa o charakterze hipochondrycznym i ma przed soba dluga
droge terapeutyczna.
tylko bez paniki oczywiscie, kazdy moze oblaskawic swoje leki - wiem cos o tym.

[zonaniezona1]

O ile często bagatelizuję pewne rzeczy - tym razem bym nie bagatelizowała.
1. czy to są nowe zachowania, czyli takie , które dziecko nie przejawiało
poprzednio?
2. Czy dziecko w ostatnim czasie miało jakis uraz...zarówno fizyczny jak i
psychiczny. ?
W tym wypadku poszłabym do pediatry, poprosiłabym o konsultację z psychiatrą
lub neurologiem - może potzebne są specjalistyczne badania.
Może to wyglądac np. na zaburzenia pamięci krótkotrwałej , które to zaburzenia
mogą powstać w wyniku np. róznych chorób....niekoniecznie psychicznej !!!!!!

do lekarza koniecznie

[sion2]

Myślę ze to forum nie jest od stawiania diagnoz ale na pewno w tym wypadku
poszłabym z dzieckiem najpierw do psychologa a potem jesli okaze się to
konieczne, do psychiatry

z tego co wiem, najprawdopodobniej zalecą jakąś psychoterapię, leczenie
farmakologiczne w tym wieku stosowane jest gdy nie ma innych mozliwości

moim zdaniem, to że syn zapytany po co kilkanaście razy naciskał na klamkę
odpowiada że nie pamięta ze to robił - wcale nie musi wskazywac że nie pamięta,
tylko ze zdaje sobie sprawę że to jest coś dziwnego, że robi coś pod wewnętrznym
przymusem i jest mu z tym źle, widzi sam dziwnosć sytuacji i stosuje wobec was
mechanizm wyparcia

natrętctwa to nie to samo co rytuały
natręctwa człowieikiem rządzą, wykonuje bo czuje wewnętrzny przymus a nie bo
chce - jak jest w przypadku rytuałow, które uspokajają, a człowiek wykonujący
ruchy obsesyjnie wcale nie jest z tym szczęśliwy, gdyż jest przymuszany do ich
czynienia

rozmawianie z kimś na niby w tym wieku jest głęboko niepokojące, naprawde nie
zwlekajcie z wizytą u lekarza

[martheatre]

Przepraszam, że nie odzywałam się wcześniej. Dopadło nas jakieś wściekłe stado
bakterii i dziś pierwszy raz zwlekłam się z łóżka i zadzwoniłam.
Oj nasłuchałam się... Nie wiedziałam, że u nich sytuacja była tak trudna.
Szczegółów nie podaję, ale kuzynka rdazi wizytę u psychologa. Ona poszła sama i
wszerz i wzdłuż została wypytana. Póżnie terapia, rodzinna w ich przypadku.
Farmakologia została wprowadzona na jakiś czas z powodu pogorszenia
zagrażającego zdrowiu chłopca.
Szukaj learza. Powodzenia.

[evee1]

kasper68, jezeli pojdziesz do psychologa/psychiatry to daj znac jak poszlo.
Uwazam, ze koniecznie musisz skonsultowac sie z psychologiem. Nie zeby jakos to
zagrazalo zyciu , ale jezeli tego typu rytualy zaczynaja uniemowliwiac
normalne funkcjonowanie - to znaczy jezeli czlowiek rytualu nie wykona, to
zaczyna sie zle czuc, odczuwac leki i powodowac, ze nie robi sie czegos co
mialo sie zamiar zrobic - to to kwalifikuje sie do terapii.
Ja tez mialam i mam rozne swoje rytualy, ale nad nimi panuje i o ile odczuwam
jakis tam psychiczny dyskomfort jak jakiegos nie dopelnie, to jestem w stanie
sobie z tym poradzic.
Ale ja to w ogole jestem "psychiczna" i teraz po zdobyciu wielu informacji
(chwala internetowi!!!) widze, ze te moje zachowania sa czescia pewnej calosci.