niedopuszczalne zachowania 11latka

[kkamyczek]

Bardzo proszę o pomoc, o mądrą pomoc. Mój 11letni syn zachowuje się w szkole
na niektórych lekcjach skandalicznie. Chodzi po klasie, głośno mówi, śmieje
się, lekceważy nauczycielkę, tym samym uniemożliwia jej prowadzenie lekcji.
Dotyczy to właściwie dwóch nauczycielek, u wychowawczyni zachowuje się tak,
że ona nie ma do niego żadnych uwag. Syn przeszedł wielomiesięczną "kurację"
integracją sensoryczną, co miało między innymi go wyciszyć, wzmocnić poczucie
własnej wartości, jego sprawność fizyczna, zlikwidować problemy ze skupieniem
uwagi, problemy niewygaszonych odruchów utrudniające czytanie i pisanie,
zwiększyć koordynacje ruchową. Ma za sobą niejedną wizytę u psychologów,
badanie EEG (poprawne) i badania krwi wykluczające choroby tarczycy mogące
wpływać na zachowanie. Do tego jest bardzo inteligentny i błyskotliwy, co
pogarsza sprawę (jak twierdzi jego wychowawczyni). Ta inteligencja niestety
jest równoważona brakiem umiejętności społecznych - w tym ma jakieś wyraźne
ograniczenia, których nie potrafimy przejść.
Dwoje sie i troję żeby mu pomóc, ale już naprawdę nie wiem co jeszcze
mogłabym zrobić. Ze szkołą mam dość dobry kontakt, jednak jego zachowanie
jest absolutnie niedopuszczalne. Jak doprowadzić do tego żeby i do niego to
dotarło??

[scher]

Jest możliwe, że to złe zachowanie, to nie efekt zaburzeń, ale świadomy akt
woli. Dzieci nadmiernie psychologizowane czasami tak mają. Nabierają
przekonania, że przysługuje im zawsze taryfa ulgowa, dorośli ciągle wokół nich
skaczą, ciągle usprawiedliwiają ich zachowanie rzekomą niemożnością
dostosowania się do podstawowych zasad, rodzice, psycholodzy, nauczyciele
cackają się z nimi jak z jajkiem - i tak to się toczy i narasta.

Ja zawsze w takich sytuacjach próbuję twardo postawić sprawę: Masz się
zachowywać tak i tak, inaczej kara. Moim zdaniem ty dobrze wiesz, jak się
trzeba zachowywać, tylko świadomie nie chcesz się do tego dostosować.
Z jednej strony obserwuję reakcję dziecka, najczęściej już po oczach widać, czy
mam rację, czy nie i dziecko się przerazi, bo faktycznie nie może, nie umie
postępować inaczej. Z drugiej strony zbyt szybko nie odpuszczam. Niektóre takie
dzieci prezentują najpierw reakcje obronne ("Bo ja mam opinię od psychologa"),
ale konsekwencja czyni jednak cuda ("I w opinii masz napisane, że wolno ci
zachowywać się skandalicznie? Nie sądzę. Opinia nie może być usprawiedliwieniem
dla twojego chuligaństwa.") - i nagle się okazuje, że dziecko POTRAFI zmienić
swoje zachowanie.

Nawet w przypadku dzieci z głębokimi deficytami rozwojowymi, wykazujących
zachowania agresywne, przejawiających tendencje destrukcyjne i
autodestrukcyjne, mądry terapeuta nie pozwala im na wszystko i wymaga
odpowiedniego zachowania. Nawet w przypadku takich dzieci (autyzm np.) stosuje
się pozytywne wzmocnienia zachowań właściwych, ale i negatywne wzmocnienia
("kary") w przypadku zachowań, których nie można zaakceptować.

Nie wiem, czy po prostu nie rozpuściłaś swojego dziecka.

Sz.

[kkamyczek]

>
> Nawet w przypadku dzieci z głębokimi deficytami rozwojowymi, wykazujących
> zachowania agresywne, przejawiających tendencje destrukcyjne i
> autodestrukcyjne, mądry terapeuta nie pozwala im na wszystko i wymaga
> odpowiedniego zachowania. Nawet w przypadku takich dzieci (autyzm np.)
stosuje
> się pozytywne wzmocnienia zachowań właściwych, ale i negatywne wzmocnienia
> ("kary") w przypadku zachowań, których nie można zaakceptować.

Gdzie znaleźć mądrego terapeutę? Szukam od jakiegoś czasu, bezskutecznie...

Czy nie rozupściłam dziecka? Ja również nie wiem. Czasem jednak trudno jest
ocenić co jest wrodzoną cecha osobowości a co skutkiem błędów wychowawczych.
Wolałabym chyba błędy wychowawcze, bo te zdają się łatwiejsze to wyprostowania.

[agawamala]

Jeżeli na jednych lekcjach Twoje dziecko zachowuje się bez zarzutu, a na
drugich skandalicznie to nie wynika to z jego dysfunkcji ( potwierdziły to
badania) a tylko i wyłącznie ze złej woli!!!!!!
11 latek jest na tyle duży, żeby ponosić konsekwencje swojego zachowania.
I na tyle świadomy ( o ile nie jest chory psychicznie) co mu wolno a co nie.
Jeśli nie chcesz wychować chuligana musisz zastosować system naprawdę
dotkliwych kar. Syn musi odczuć i to bardzo dotkliwie skutki karygodnego
zachowania.
Porozmawiaj z nim i postaw sprawę jasno. Jeżeli będą skargi ( i kontaktuj się w
jego sprawie nawet codziennie ze szkołą), będzie kara. Zero przyjemności, zero
kupowania nowych rzeczy, zero ustępstw. Poprawi się - możecie dyskutować.
W przeciwnym razie - Twój syn będzie jednym z takich, którzy wkładają na głowę
nauczycielowi kosz na śmieci. Czy tego chcesz?

[kkamyczek]

Moje dziecko nie ma zadnej psychologicznej opinii usprawiedliwiającej takie
zachowania. Ma opinię na podstawie której można mu wybaczyc zmęczenie
długotrwałym przepisywaniem tekstu z tablicy (zbytnie napięcie mięśni gałki
ocznej) czy długotrwałym czytaniem, ale te problemy właściwie nie występują.
Jego niewłaściwe zachowania są przez nas w domu krytykowane i on doskonale wie,
że zachowuje się źle. W domu też próbuje, ale wspólny front jest nie do
przebicia. W domu zachowuje się poprawnie, jeśli nie od razu ponosi
konsekwencje. Przykład z wczoraj - zostawiłam na widoku słuchawki przeznaczone
dla niego do mp3-ki, ale nie mówiłam mu że to dla niego. Jak wróciłam z pracy
leżały rozpakowane. Pytam czy wziął. Wziął. Pytam czy ktoś mu pozwolił.
Odpowiedział ze nie. Kazałam mu oddać, oddał bez gadania. Dodałam, że były dla
niego, ale ponieważ wziął bez pytania, to ich nie dostanie.
Ale co mogę zrobić w szkole? Ukarać? Jak? Łatwo jest stosować konsekwencje,
gorzej karać. Co zamierzam - dziś zebranie rodziców, ma za swoje kieszonkowe
kupić kwiaty i przy mnie przeprosić nauczycielki.
Ukarany i tak został, bo nie pojedzie na szkolną wycieczkę - konsekwencja jego
umowy z wychowawczynią. Będzie musiał chodzic z inną klasą na lekcje. Moim
zdaniem to dotkliwa kara. Czy mam go dalej karać? Jak?
Znam też jego zachowania po zastosowaniu kar. Gdyby był to wyłącznie problem
braku kar i nagród, nie napisałabym tu.
A jeśli jest to problem nie braku uwagi i podstawowych błędów wychowawczych,
tylko na przykład jego nieumiejętności radzenia sobie z emocjami? - potrafi
miesiąc zachowywać się bez zarzutu (w szkole).

[agatka_s]

A pytalas syna czemu tak sie zachowuje ? (Moj zazwyczaj wtedy mowi , ze bo mu
piorun w glowe strzelil)

Moze pogadaj z dzieckiem, szczerze. Powiedz ze Cie to bardzo martwi, ze boisz
sie o niego. Ze takim zlosliwym ludziom jest potem ciezko w zyciu. Itp itd Bez
krzykow bez emocji, na spokojnie i zyczliwie.

Moze jak zamiast go karac, potraktujesz go jak dojrzala osobe, ktora moze
zapanowac nad swoim zachowaniem, bo uwaza to za OK, a nie dletego ze grozi
kara, to wtedy to poskutkuje ? Niech poprostu on sam zapragnie dobrze sie
zachowywac...

[agawamala]

Dziecko testuje dorosłych - na co może sobie jeszcze pozwolić a na co już nie.
Prawdopodobnie kiedyś jakiś błąd/błłędy zostały popełnione. Wszyscy je
popełniamy. W Waszym przypadku trafiły na podatny grunt.
Może dziadkowie ? Może tata? Nie piszesz co na to wszystko ojciec dziecka. To
też ważne.

[agatka_s]

Generalnie zgadzam sie z teza, ze skoro dziecko nie jest chore, i na dodatek to
zle zachowanie jest "wybiorcze" czyli pojawia sie tylko na niektorych lekcjach,
to syn raczej zachowuje sie tak z premedytacja.

Nie zgadzam sie natomiast ze "przykrecenie sruby" i kary, kary, kary to
skuteczna metoda.

Kazde zachowanie ma jakies swoje przyczyny. Ja skupilabym sie na ich
poznaniu. Ale nie za pomoca psychologa, tylko jak matka. Przeciez cos tym
dzieckiem musi powodowac ?

W jakas tam aspolecznosc wynikajaca z wysokiej inteligencji, to ja tam nie
wierze. Mysle ze chlopiec cos chce tym zachowaniem zamanifestowac i pokazac,
tylko co ?

To chyba tylko rodzice rozmawiajac z dzieckiem moga sie dowiedziec.

A w domu ? jest grzeczny ?

[agawamala]

Dzieci demonstrują różne rzeczy, ale przykręcenie śruby bywa nadzwyczaj
skuteczne. Normalnie wychowywane dziecko zna granice i może zachowywać się
lepiej lub gorzej, ale nie permanentnie skandalicznie na określonych zajęciach.
Dziecko sonduje co mu wolno a czego nie, jak będzie fajnie jak dokuczy
nauczycielce, a jak wspaniale jak wyprowadzi ją z równowagi. Takie dziecko
czuje się bezkarnie- purpurowa ze zdenerwowania belferka, której skacze
ciśnienie i siedzący vis a vis gagatek, któremu praktycznie nic nie grozi -
najwyzej pogadzają a on na następnej lekcji zrobi to samo, albo jeszcze coś
ciekawszego i będzie ubaw.
Natomiast jeżeli będzie miał konsekwentnie dotkliwą karę - choćby zakaz
kontaktu z kolegami, oglądania telewizji i używania komputera - może coś do
niego dotrze.
Nadmiar psychologii i filozofii szybciej zaszkodzi, a jest takiemu dziecku
bardzo na rękę.

[agatka_s]

Czyli co takie zachowanie wynika z czystej zlosliwosci dziecka?

Pytam szczerze,bo ja mam bardzo grzeczne dziecko, ktore jesli rozrabia to tylko
i wylacznie z checi dostosowania sie do "sredniej" w klasie-wiec jak ja
go "upominam" to go nie karze tylko tlumacze ze takie malpie nasladowanie jest
glupie-na jakis czas do niego to trafia. Obawiam sie ze gdybym karala-to nawet
na chwile by to nie pomoglo...

Czyli co dziecko jest perfidna istota, ktora aby dokuczyc doroslym tak sie
zachowuje ?

Moim zdaniem w kazdym zachowaniu jest przyczyna (jak np u mojego chec
dostosowania sie do innych, niezbyt grzecznych kolegow).

Mnie sie wydaje ze dzieci z natury sa dobre, jesli zaczynaja "wariowac" to z
jakiegos powodu...

[agawamala]

Niestety są dzieci i wredne i perfidne.

[agatka_s]

agawamala napisała:

> Niestety są dzieci i wredne i perfidne.


no ale ta wrednosc i perfidnosc, skads sie bierze. albo z jakiejs sytuacji
bierzacej (np dziecko jestgrube, inni mu dokuczaja to robi sie wredne i
perfidne) albo bo cos wczesniej zaszfankowalo w procesie wychowawczym (np
rodzice zamiast stawiac rozsadne bariery na wszystko pozwalali, i dziecko
nauczylo sie swoja wrednoscia i perfidia wymuszac...).

To sa jakies hipotetyczne przyklady-poprostu chce pokazac ze to zazwyczaj nie
jest "wina" dziecka i ze jak sie chce nawet takiemu wrednemu i perfidnemu pomoc
to trzeba poprostu zrozumiec co powoduje ze 11-latek ktory powinien cieszyc sie
zyciem traci czas na takie manifestacje, wrednosci i perfidie. Zazwyczaj
jednak przyczyna sa dorosli (tzn bledy wychowawcze ktore skumulowane nagle
wyrazaja sie np czyms takim)...

A karanie dziecka za bledy doroslego, to dopiero perfidia i wrednosc...

[agawamala]

Może dorośli np. dziadkowie uważali, że mają 25 cud świata i pozwalali
dosłownie na wszystko. Może ciągnął za włosy babcię a ta była szczęśliwa - jaki
to on dzielny i mądry.
Może było 101 innych powodów, ale
chłopak zachowuje się skandalicznie, przeszkadza w prowadzeniu lekcji ( cierpią
inne dzieci). Cóż one są winne?

[joanna9920]

co Twój syn ma zdiagnozowane?czemu u wychowawczyni nie ma uwag?może ta
nauczycielka sobie radzi,a pozostałe nie?

[joanna9920]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=40028 spróbuj na tym forum

[agawamala]

Co to znaczy, że nauczyciel sobie nie radzi? Czy jest treserem dzikich zwierząt
czy nauczycielem w szkole?
Nie szukajmy usprawiedliwienia, że dziecko jest chore. Nie zwalajmy winy na
cały świat.
Jeśli na jednych lekcjach zachowuje się normalnie a na innych skandalicznie to
wina leży po jego stronie. To jest 11 latek!!!!!!!! Już i jeszcze 11 latek.

[kkamyczek]

Nakłada się tu również problem tego, że nauczycielka polskiego sobie z dziećmi
nie radzi, co wie i wychowawczyni. Jednak dzieci mają tę panią za nauczyciela i
nie łudźmy się że nagle we wszystkich polskich szkołach będą sami dobrzy
nauczyciele.

[joanna9920]

Kkamyczek,przejdź jednak na to forum,które Ci wrzuciłam,bo tu chyba nie
pogadamy.możesz jeszcze do mnie napisać na gazetowy,jeżeli chcesz ,oczywiście

[agawamala]

Nie, nie będzie. Znajdą się natomiast naucyciele złośliwi, którzy za
skandaliczne zachowanie odpłacą tym samym. Mogą np. tak odpytać syna, żeby mu
udowodnić, że nic nie umie, mogą ośmieszyć w oczach całej klasy, upokorzć,
zadrwić. Jest całkiem spory asortyment "radzenia sobie" z takimi zachowaniami.
Nie pochwalam tego do końca, ale czasem nauczyciel jest bezradny, bo uczeń jest
bezczelny, arogancki, rozwala mu lekcję, a nauczyciel też jest (tylko)
człowiekiem.......

[verdana]

Ja też nie bardzo rozumiem. Dzieci zazwyczaj są albo zupelnie grzeczne albo
skandalicznie niegrzeczne. Dziecko grzeczne na jednych lekcjach i okropne na
innych nie wymaga pomocy psychologicznej, tylko zrozumienia jego działania.
Przyklad ze słuchawkami wskazywałby na grzeczne, zgodne dziecko, które umie
podporządkowac sie normom. Fakt, że otworzył słuchawki (o ktorych chyba
wiedział, ze to dla niego)- ale to ostatecznie naprawde niewielkie
przestępstwo, w ogóle zastanawiam się, czy warto było robić z tego aż taką
sprawę. Natomiast umiejetność przyznania się i oddania rzeczy, która sie
chciało mieć - bez gadania- to cecha rzadka w tym wieku - i zasługujaca na
pochwałę.
Czy ktoś po prostu spytał delikwenta, dlaczego tak fatalnie zachowuje sie na
tych konkretnych lekcjach? Może jest jakiś powod - dla dorosłych absurdalny
(albo i nie) dla dziecka zupełnie racjonalny.

[kkamyczek]

verdana napisała:

> Czy ktoś po prostu spytał delikwenta, dlaczego tak fatalnie zachowuje sie na
> tych konkretnych lekcjach? Może jest jakiś powod - dla dorosłych absurdalny
> (albo i nie) dla dziecka zupełnie racjonalny.

Tak, zapytałam go. Zapytałam co chce tym zachowaniem osiągnąć. W jakim celu to
robi. odpowiedział: chciałem rozśmieszyć dzieci i spowodować żeby nie mogly się
uczyć. Co gorsza, osiągnął cel, i obawiam się że to też jest problem.

Odnośnie słuchawek, to on ma niestety brzydką cechę branie czegoś bez pytania
(to też mu nie zjednuje ludzi). To się powtarza, stąd takie a nie inne moje
zachowanie.

[agatka_s]

No widzisz, to juz cos wiemy. Chcial rozsmieszyc. Ale czemu ?

Nie kazde dziecko, przyjmuje sobie za punkt honoru aby klase rozsmieszac...

Trzeba podrazyc, po co on chce rozsmieszac klase ? Jak okaze sie ze tak bez
zadnego sensu. No to trzeba mu wlasnie wytlumaczyc ze robienie rzeczy bez
sensu, jes BEZ SENSU. Zapytac czy zawsze chce robic rzeczy bez sensu i czy
uwaza ze ktos go bedzie podziwiac i szanowac itp itd,

A moze chcial sie popisac ? No to po co ? A jaki sens ma popisywanie sie ?

I dalej w ten desen...

Musze konczyc, bo moje wlasne dziecie wlasnie wrocilo i musimy troche
poswietowac

Pa

[agawamala]

Podsumujmy - chciał klasę rozbawić, żeby dzieci nie mogły się uczyć, a więc
nauczyciel czegoś nie przerobił, zadał do domu, albo odpuścił i cała klasa
miała lukę.
To nie jest zachowanie , które można ocenić jako wygłup. To nie jest zachowanie
mieszczące się w granicach normy. Przecież 11 latek ma już jakiś rozum i
doświadczenie życiowe.
W dalszym ciągu upieram się- jeżeli dziecko nie jest chore, powinno
systematycznie ponosić konsekwencję swoich zachowań. Uciążliwe dla siebie,
przykre. Inaczej to się źle skończy. Przede wszystkim dla niego.

[kkamyczek]

Agato,
o tym jak jest w domu napisałam w drugiej swojej wypowiedzi.
Zgadzam się z Tobą, że musi być jakaś przyczyna jego zachowań. Syn jest
osobowością bardzo skomplikowaną i mimo że bardzo sie staram pewnych rzeczy nie
rozumiem. Pewne rozumiem ale są niewykonalne - on by chiał żebym stale była
przy nim, również w szkole. On pisze wiersze, kiedyś cos takiego napisał,
bardzo wyciskające łzy, że wie że to niemożliwe ale czemu mnie przy nim nie ma
jak jest w szkole gdzie tak mu źle...

[agatka_s]

no moze cos tam dzieje sie w tej szkole ?

Moze mial jakies niepowodzenie akurat na tej lekcji ? I np dzieci go wysmialy,
to on teraz manifestuje ze te przedmioty "olewa"...

No mysle ze przyczyn moze byc wiele, ale tylko spokojna (TWOJA !) rozmowa z
dzieckiem moze tu cos wyjasnic.

Ja tylko zgaduje...tylko ze widzialam wiele przypadkow "okropnych" dzieci, a
jak dochodzilo sie do sedna to tak jak napisala verdana powody ich zachowania
byly w sumie z doroslego punktu widzenia blahe. I co najwazniejsze dawalo sie
im zaradzic, kilkoma ruchami doroslych...

A te sluchawki, no coz mysle ze tak bardzo nie narozrabial ! To jest dziecko.

[kkamyczek]

tak, miał niepowodzenie - był egzamin na karte rowerową i go nie zdał. Ale to i
tak go nie tłumaczy. Owszem to jest dziecko ale nie 3letnie. Mi się nie podoba
przede wszystkim to że w ogóle dochodzi do sytuacji że ma przewagę nad
nauczycielem. Tak nie powinno być i to właśnie dlatego że to jest dziecko.

piszesz, ze syn

[roseanne]

przeszedl terapie SI, wiec od jakiegos czasu wiesz, ze jakies zaburzenie bylo/jest
moze terapia ta nie wygasila nieporzadanych zachowan, moze potrzebna jest
jeszcze inna terapia

to, ze sa pojedyncze lekcje, gdzie twoj syn zachowuje sie nieodpowiednio
swiadczy,moim zdaniem, ze albo nie szanuje wcale nauczycielki, albo mu sie
nudzi/ albo postanowil zwrocic na siebie uwage - sa takie dzieci , nie twierdze,
ze popieram takie zachowania. Powazna rozmowa wyjasniajaca dlaczego to zrobil,
jakie moga byc konsekwencje powinna pomoc, moze nawet powazna rozmowa z
dyrektorem szkoly - w koncu to tez pedagog ...


zaniepokoooooilo mnie to , co pisalas o sluchawkach - no bo jak to tak , mowisz
dziecku ,ze to dla niego i poniewaz ruszyl zabierasz? Mowilas wprost, ze musi
zapytac czy moze wziac? Nie wiem, jakie reguly sa w twoim domu, u mnie jesli
ktos powie to dal ciebie , to znaczy wez prosze i ciesz sie....

[kkamyczek]

> zaniepokoooooilo mnie to , co pisalas o sluchawkach - no bo jak to tak ,
mowisz
> dziecku ,ze to dla niego i poniewaz ruszyl zabierasz? Mowilas wprost, ze musi
> zapytac czy moze wziac? Nie wiem, jakie reguly sa w twoim domu, u mnie jesli
> ktos powie to dal ciebie , to znaczy wez prosze i ciesz sie....

Napisałam, że NIE powiedziałam mu, że to dla niego. Po prostu zostawiłam na
widoku, wcale nie celowo. Ale on wziął. A gdyby one były na prezent dla kogoś
innego?

[roseanne]

aha, zle zrozumialam

[kkamyczek]

przy okazji, czy wiessz cos na temat zespolu Aspergera? Syna ma miec badanie w
tym kierunku, teraz musze juz leciec do domu, ale jesli cos wiesz, to napisz
prosze

[roseanne]

moj syn zostal zdiagnozowany 5 lat temu, wiec przez ten czas poczytalam mase
materialow
moze nie jestem ekspertem, ale naprawde wiem duzo

wejdz w linka, w mojej sygnaturce, natrafisz na moje forum, tudziez bardzo
pomocne linki w naglowku forum


pozdrawiam

[phillipine]

Hej!!
Jestem nauczycielem w szkole średniej, od roku mamy chłopaka, który ma
stwierdzone ADHD. Chłopak zachowuje się skandalicznie-ale też tylko na
niektórych lekcjach. Jego opiekun (terapeuta?)stwierdził,że ADHD nie tłumaczy
jego chamskiego zachowania. Dziwne jest to,że u niektórych nauczycieli jest w
porządku. Tz. nic nie robi- ani się nie uczy, ani też nie rozrabia. Znamy
dobrze matkę chłopaka, która poświeca mu mnóstwo czasu-jednak wszyscy
twierdzą,że, niestety, za późno... Chłopak próbuje wszelkimi sposobami
zaimponować(nie wiem,czy to jest dobre określenie) klasie- a trafił na
wyjątkowo podatny grunt. Ma też problemy z policją- a raczej policja z nim.
Osoby prowadzące go twierdzą,że gdy miał 10-12 lat i zadatki na chuligana, to
rodzice nie zainterweniowali. Z tego co piszesz widać,że na dziecku Ci zależy.
Pewnie nie wszystko da się załatwić karą, ale gdy zawodzą wszelkie sposoby to
nie ma innej możliwości. Ktoś już pytał o ojca- jak Twoje relacje z nim? Jak
się do siebie odnosicie? Może syn czuje się zazdrosny? Masz drugie dziecko?
Może, nawet nie zdając sobie sprawy, chwalisz je lub w czymś podziwiasz?
Rozmawiałaś z tymi dwiema nauczycielkami? Czy one go postrzegają tylko jako
łobuza- czy widzą też coś pozytywnego? Może syn nie daje sobie z tymi
przedmiotami i w taki sposób to sobie rekompensuje? Ten nasz uczeń ewidentnie
wchodzi na głowę słabym( znowu niedobre słowo-ale wierzę,że wiesz o co mi
chodzi) nauczycielom- tz takim, które proszą lub tylko krzyczą. Ja z nim miałam
parę spięć- bez krzyku, ale myślałam,że mi krew uszami wyjdzie. Wyprowadził
mnie z równowagi całkowicie-ale o tym nie wiedział-odreagowywałam w domu. Cały
czas mam wrażenie,że mnie testował-ale przeszłam te testy dla siebie
pozytywnie. Niewiele jednak brakowało,żebym mu rzuciła mięsem lub walnęła na
odlew... Niestety... Teraz mam spokój, ale było ciężko. Musisz z synem
rozmawiać- coś za coś- u jednych się da-spróbuj u innych. Za każdą spokojną
lekcje chwal i uprzedź,że w razie kłopotów będą kary i to natychmiastowe i
dotkliwe.I bąź konsekwentna. Powodzenia!

[verdana]

Zaraz - czy dobrze zrozumialam, ze syn zachowuje się źle na lekcjach polskiego?
I jakiego jeszcze przedmiotu? Czy nie jest to aby angielski?
Bo jeśli jest, to mogę zgadywać, w czym problem.

[kkamyczek]

Tak, na polskim, a drugi przedmiot to przyroda. Na angielskim zachowuje się
wzorowo - to lekcje z wychowawczynią i dobrze radzi sobie z angielskim, mimo że
nie ma dodatkowych lekcji. Z polskim zdaje się że też nie ma problemów -
wypowiada się bardzo ładnie, pisze bardzo ładnie, rymuje, generalnie
jest "wygadany". Ma trochę problemów z ortografią i pamietaniem że nazwy pisze
sie wielką literą, no i z czytaniem - wspominałam - napięcie mięśni wokół gałki
ocznej.

[joannab-o]

Nie bardzo mam czas pisac, więc krótko:
-czuję zniecierpliwienie i brak życzliwości z Twojej strony. Spróbuj robić to
samo (jak np ze słuchawkami), ale inaczej, tak żeby nie było karania
(występowania z pozycji arbitralnej siły) tylko pokazywanie, jak jego zachowanie
komplikuje Wasze życie.
-dziecko czuje brak akceptacji, jest stale na cenzurowanym i robi to co robi na
zasadzie "zobacz jaki jestem okropny i takiego mnie zaakceptuj, chcę, zebyś mnie
lubił (kochał) bezinteresownie".
Ogólnie zgadzam się z Agatką, że grozi Wam wylanie dziecka z kąpiela. A JESZCZE
jest czas, zeby odwrócic sytuację.

[kkamyczek]

Brak życzliwości? Wobec kogo??
Dziecko czuje się kochane bezinteresownie.

[agawamala]

A czy Twój syn był zwyczajnie wychowywany?
Czy na wszystko było mu wolno w domu i w przedszkolu?
Czy mial wszystko na gwizdnięcie?
Czy cały świat kręcił się dookoła jego osi gdy miał 2,3,4 lata?
Jakie wzorce miał w domu?
Jakie ma relacje z ojcem?
Jak ojciec traktuje matkę ( i odwrotnie)?
Jak dziadkowie zachowują się wobec rodziców ( i odwrotnie)?
Nic nie dzieje się bez przyczyny. Obawiam się,że wiele mam nie rozumie, że
dziecko zaczyna się wychowywać w momencie urodzenia (tak), że dzieci są
znakomitymi obserwatorami i chłoną domową atmosferę.
Niestety, coraz częściej widzi się patologie - mama chce zrekompensować dziecku
np. brak czasu, brak ojca, brak pieniędzy, brak...............( tu wstaw dowony
brak) i pozwala na rzeczy karygodne. Dziecko się przyzwyczaja i to co było
śmieszne (?)w przypadku dwulatka, jest irytujące w przypadku sześciolatka a
skandaliczne w wykonaniu 10 latka, zaś pachnie kryminałem, gdy autorem jest 20
latek. Sam tego nie wymyslił - pozwolono mu na to, nie reagowano gdy był maly.
Wiem, że brzmi to brutalnie, ale zastanówmy się. Jak często i w jaki sposób
wychowujemy dzieci.
Swego czasu był wątek o tym jak mamy nie reagowały na bieganie maluchów po
restauracji, domagały się dla nich specjalnych praw w publicznych miejscach.
Dziecko wyciagające np. numerki na poczcie ( i mama zachwycająca się jego
inwencją) za chwilę, nie licząc się z nikim będzie rozwalało lekcję ( tez nie
licząc się z nikim).

[agatka_s]

agawamala: 100% racji

Tylko ze jak ktos (dorosly) "opamieta" sie gdy dziecko ma 11-lat, i nagle chce
go wychowywac metoda (skrot myslowy) "naglego przykrecania sruby" no to wlasnie
po pierwsze to okrutne wobec dziecka (bo nagle ni z gruszki ni z pietruszki to
co bylo cacy jest BAAARDZO be), a poza tym nieskuteczne bo moim zdaniem karanie
dziecka w tym wieku jest calkowicie bez sensu. 11-latek powinien robic ABC bo
uwaza to za sluszne, dobre, majace sens itp itd, a nie bo zostanie nagrodzony
lub ukarany (taki system jest OK dla 5-latka, ale stopniowo juz nie skutkuje).
11-latek ma juz swoj rozum, rozroznia co dobre a co nie, wie jakie sa
konsekwencje (ale nie kary, tylko konsekwencje takie nieuchronne jak u
doroslych nie ide do pracy-zwalniaja mnie itp)

11-lat to juz troche za pozno na kary.

aha pisze ogolnie abstrahujac od tej sytuacji...

[agawamala]

Agatko, zaczynami się zgadzać- po wielu, wielu polemikach i wymianie poglądów.
Fajnie. I super, że w niektórych sprawach każda z nas zostaje przy swoim zdaniu
( To tak na marginesie).
Co jednak robić z niewychowywanym dzieckiem gdy zachowuje się skandalicznie i
dotarło to do nas w wieku 10-11-12 lat?
Niestety karać, bo często tylko i wyłącznie tłumaczenie na nic się nie zda (
jest już za późno).

[agatka_s]

agawamala napisała:

>> Co jednak robić z niewychowywanym dzieckiem gdy zachowuje się skandalicznie
i
> dotarło to do nas w wieku 10-11-12 lat?
> Niestety karać, bo często tylko i wyłącznie tłumaczenie na nic się nie zda (
> jest już za późno).


Ciezko mi powiedziec co zrobic w takim dosyc ekstremalnym przypadku, bo ja
poprostu nie mam takich doswiadczen. Moj syn jest dobrze wychowany (tak
mniemam i takie dostaje informacje zwrotne ze wszelkich srodowisk w ktorych
funkcjonuje).

Ale jak po ostatnim zebraniu, dostalam info ze zaczal sie zachowywac
skandalicznie (uwaga z dzienniczka "jak nauczyciel zapisuje prace domowa, uczen
mowi ZYGAM), cos co nigdy nie mialoby miejsca w domu, cos co jest kompletnie
niezgodne z tym jak on sie normalnie zachowuje. Cos co jest takim zgrzytem
styropianu po szkle, to bardzo sie zmartwilam.

Moja pierwsza reakcja byla ukarac. Ale jak juz pisalam troche ochlonelam i
zaczelam myslec ze cos musi byc tego przyczyna. No i tak po nitce do klebka,
okazalo sie, ze moj syn jako nowa osoba (bo jak wiesz zaczal nowa szkole w tym
roku) poprostu STRAAASZNIE sie chce dostosowac do reszty klasy. To co mowia
koledzy nagle jest Najwazniejsze !!!! Na zebraniu skolei okazalo sie ze te
wyglupy i rozne takie szczeniackie zachowania, sa w tej klasie ogolnym
problemem. A reakcja nauczycieli zadna (to jest to co w tej szkole mi sie nie
podoba a oczym pisalam w jakims innym watku). Na 13 dzieci w klasie jest takich
2-3 ktorzy "bryluja" i poprostu wymyslaja najgorsze wyglupy (np ktorys do pani
powiedzial "Pani jest bezczelna" jak nauczyciel cos tam zazadal od ucznia), a
reszta (w tym niestety moj syn) nasladuje ich glupio.

No coz czyli widac ze jakos nie wsadzilam do glowy synowi wystarczajaco ze
wazne jest aby mial wlasne zdanie, aby robil to co uwaza za sluszne a nie to co
reszta klasy. Jakos nie nauczylam przeciwstawiac sie glupim zachowaniom innych.

No to teraz nad tym pracuje (nie tak wprost, ale staram sie podkreslic na
kazdym kroku, jak autonomia i wlasne zdanie jest istotne a jak glupie
nasladowanie jest durne). Nie wiem czy beda rezultaty, ale poprostu nie mam
innego wyjscia.

To moja metoda na naprawianie mojego bledu wychowawczego.

No a gdybym tylko bezmyslnie ukarala za te uwage ? No coz mysle ze syn jakos
by te kare przezyl, ale "do przodu" by to nas nie posunelo.


W tej klasie jest jeszcze gorsza rzecz, mianowicie "znecanie sie" nad
dziewczynka (gruba, niezbyt sympatyczna, reaguje agresja na te dokuczania, wiec
reszta klasy jeszcze bardziej dokucza...). To mnie bardzo martwi, bo syn nadal
uwaza ze jest OK dokuczac komus, bo robia tak wszyscy. No coz to w sumie
przeciez tez jakas moja porazka, cos zabraklo w procesie wychowywania. Musze
cos z tym zrobic, ale nie karami. No bo jak zaczne go karac ze przezywa gruba
dziewczynke, to on ja bedzie przezywal jeszcze bardziej, bo cala swoja
wscieklosc np za to ze nie gra na komputerze, skieruje na te dziewczynke.

Nie wiem czy czujesz o czym pisze ? Poprostu wydaje mi sie ze jak w zachowaniu
dziecka pojawiaja sie jakies niepokojace zachowania , to moim zdaniem po
pierwsze trzeba sie zastanowic czy one rzeczywiscie sa niepokojace (verdana np
mowi bardzo czesto ze cos dla takiego wieku jest normalne, a ma kilkoro dzieci
wiec pewnie wie), a potem jesli jednak uznamy ze norma to nie jest, to trzeba
zastanowic sie nad przyczyna zachowania X. I starac sie rozwiazywac sprawe
wlasnie na poziomie przyczyny, a nie tylko efektu.

Tak jakos nieskladnie pisze ale mam nadzieje ze wiesz o co chodzi mi.

Niestety nie zawsze udaje sie wychowywac dziecko bezblednie, ale moim zdaniem
dobrze byc krytycznym i dobrze czasem poszukac przyczyn zlego zachowania
dziecka, nie od razu lapac za pas albo stosowac innych kar.

[agawamala]

Wiem co masz na myśli. Wszyscy popełniamy takie czy inne błędy wychowawcze.
Moim zdaniem ważne jest to, aby dziecko nie uważało, że za wszelką cenę musi
przypodobać się grupie.
No bo co będzie jeśli grupa będzie się domagała, aby np. zapalił trawkę i wtedy
będzie cool?

[agatka_s]

no ja mojemu mowie czy jak koledzy mu powiedza aby skakal z okna to skoczy ?...

Ja to wiem, ty to wiesz, ale jeszcze musi w to uwierzyc 11-latek.

[kkamyczek]

myślę że był wychowywany normalnie. A jednak od początku przejawiał zachowania
dziwne. W wieku ok. 2 lat unikał dzieci, gdy były w piaskownicy przyglądał się
tylko jak się bawią, sam nie chciał do piaskownicy wejść. Wystraszył się
organów w kościele, tak że następnym razem zapierał się całym sobą żeby do
kościoła nie wejść. Miał autentycznie przerażenie w oczach. Nie chodziliśmy
więc aż to nie minęło. Po latach stwierdzono u niego nadwrażliwość na dźwięki.
Teraz przyszło mi do głowy, że może przyczyną jego zachowań jest właśnie hałas
na tych lekcjach (wiem, że na tych lekcjach panuje ogólne rozprężenie i gwar).
Ojciec dziecka, o którego pytacie nie mieszka z nami. Mieszkamy z moim obecnym
mężem, mój syn jest przez niego akceptowany, syn bardzo go lubi i jest
zadowolony, że tworzymy rodzinę. Widzi ludzi, którzy się kochają, szanują,
pomagają sobie nawzajem, rozumieją się, i zgadzają się w kwestiach wychowania.
Podsumowując chcę dodać, ze moje dziecko często jest postrzegane jako bardzo
dobrze wychowane, pomocne, ale tak jest gdy znajduje się w małej grupie ludzi.
Wg mnie są to jakies zaburzenia, a ja nie wiem jakie. Podobnego zdania są
nauczyciele. Nie jest to ADHD. Obecnie podejrzewamy zespół Aspergera, badanie
będzie 19 czerwca. Ja jestem również zdania, że żadne diagnoza nie tłumaczy
chamstwa, dlatego na nie reaguję. Dziecko zastało ukarane - nie jedzie na
wycieczkę. Czy uważacie że to za mała kara? Wychowawczyni mi powiedziała żebym
mu żadnej dodatkowej kary nie dawała, bo ta i tak jest dotkliwa.

[agatka_s]

zal mi troche chlopaka, kara wedlug mnie jest bardzo dotkliwa.


A tak na marginesie. Nie uwazasz ze jest tez jakas "wina" nauczyciela. Tzn
oczywiscie dziecko zachowuje sie skandalicznie itp itd, ale nauczyciel powinien
dawac sobie rade z 11-latkiem.

Ja zamierzam w naszym przypadku interweniowac, bo mam pretensje do nauczycieli
ze zbyt dlugo przymykaja oko na drobne rzeczy, a reaguja dopiero jak juz mleko
sie rozlewa. W poprzedniej klasie moj syn dostawal uwagi nawet za
najdrobniejsze rzeczy, wedlug zasady "zero tolerancji", w tej szkole toleruje
sie moim zdaniem zbyt wiele. Dzieci musza dostawac jasne komunikaty "takich
zachowan nie tolerujemy" ale od samego poczatku, a nie dopiero jak to
zachowanie juz naprawde jest skandaliczne, i wtedy najlatwiej dziecko wykluczyc
z wycieczki i po problemie...Moim zdaniem to pokazuje bezsilnosc i brak pomyslu
jak wychowywac dzieci. Znow tylko karac, karac, karac

Zamierzam sie tym zajac, ale juz w przyszlym roku, bo teraz to juz wakacje.

[kkamyczek]

kiedys tak właśnie myślałam - to nauczyciel sobie nie radzi, a to jego praca.
Ja nie mogę szefowi powiedzieć że nie daję rady, bo mnie zwolni. Tak myśleć
uczyła mnie koleżanka psycholog (zna mojego syna). Ale teraz patrzę na to
inaczej - zależy mi na moim dziecku a nie na nauczycielce, i jak by nie
tłumaczyc jego zachowania, to tak się zachowywać nie należy. Na niego mam
wpływ, na nauczycielke nie. Jego kocham, nauczycielki nie, ale tez mi jej żal,
bo rozumiem, jak trudna ma pracę.
Szkoła i tak się stara mu pomóc i to doceniam. Być może na tych właśnie będzie
miał od nowego roku indywidualne nauczanie.
I jak tylko jestem w szkole, to proszę by mnie powiadamiano na bieżąco a nie
gdy sytuacja jest poważna.
Wychowawczyni mi wczoraj powiedziała, że sama bardzo nie lubi jak nauczycielka
JEJ syna mówi że sobie z nim nie radzi, bo to jej zadanie.
Narazie syn przeprosił, obiecał że będzie się starał, a niedługo zobaczymy czy
to zespół Aspergera.
Dziękuje wszytskim za dyskusję i wypowiedzi.
Pozdrawiam

[agawamala]

Mamy już teraz trochę więcej informacji. Po pierwsze lekcje na których panuje
gwar i luźna atmosfera to lekcje ( najczęściej) nudne i źle prowadzone. W tym
przypadku okoliczność obciążająca dla nauczyciela. Tym nie mniej nie
usprawiedliwia złego zachowania syna.
Piaskownica - być może ktoś sypnął mu piaskiem w oczy, być może czegoś nie
rozumiał czegoś się przestraszył. Moim zdaniem ucieczka z tego miejsca to
reakcja obronna.
Tak samo jak z organami przy nadwrazliwości na dźwięki.
Porozmawiałabym z DOBRYM, ALE NAPRAWDĘ DOBRYM psychologiem o Waszej sytuacji
rodzinnej. Może w niej jest sedno sprawy.
Dzieci z rodzin rekonstruowanych albo niepelnych bardzo dziwnie reagują.
Może czuje się niepewnie?
Może w którymś momencie runął jego świat ( powtórne małżeństwo)?
Może zobaczył coś w relacjach Ty- Twój mąż ( a dla niego biologicznie obcy
mężczyzna) co go przeraziło?
Może ktoś z otoczenia ( klasy, sąsiadów, znajomych) coś mu powiedział?
Może dogadal?( Ludzie w każdym wieku potrafią być okrutni).
Może zdarzyło się coś o czym nie wiesz, a syn wstydzi się lub boi powiedzieć? (
np. w przeszłości był świadkiem intymnych scen między Tobą a mężem, zaś
podświadomie czuje, że jest to zdrada wobec biologicznego ojca).
Czuję, że tu jest jakiś trop.
Zaś kara - dobra czy zła? Moim zdaniem zależy od tego czy przywiązuje wagę do
wyjazdu. Jeżeli wyjadz mu "zwisa" - to kara niewielka, jeżeli mu zależy- może
da do myślenia.

[kkamyczek]

Byc może masz racje, być może nie. Sytuacji rodzinnej ani tej co była ani tej
co jest nie taję przed psychologiem. Syn zdaje sie też nie, nawet jak sie
wstydzi powiedzieć to napisze, choćby wierszem. Chyba że coś jest
nieuświadomione...
A z tym piaskiem w oczy, to wiesz, ja aż tak głupia nie jestem, jestem dość
dobrym obserwatorem. mam umysł analityczny, nie we wszystkim sobie radzi, ale
wybacz, potrafie odróznić czy dziecko nie wejdzie do piachu bo ktos mu sypnął w
oczy czy chodzi o cos czego po prostu nie rozumiem...

[agatka_s]

no roznie z tymi fobiami bywa...

Moj mial na kilka dni przed pojsciem do szkoly po raz pierwszy taka fobie.
Bardzo sie bal, i zwykle radosne dziecko, na slowo szkola milklo i niemal
plakalo. Za cholere nie wiedzialam o co chodzi, bo nie mial zadnych zlych
doswiadczen, nigdy nic sie nie przydazylo itp itd. Po kilku probach, wyszlo w
koncu szydlo z worka, ale dopiero po jakims czasie gdy juz pochodzil.

Okazalo sie ze on jakos zobaczyl taka migawke w TV przed 1 wrzesnia, jak dzieci
siedza sztywno i prosto w lawkach, takie ubrane na galowo. No i sie
przestraszyl ze on tak bedzie musial juz zawsze w tej szkole siedziec ! Jak
sie przekonal ze niekoniecznie, to kamien mu spadl z serca.

Moze ktos nagadal Twojemu ze w piaskownicach mieszkaja wampiry ? albo cos
takiego ? Nigdy nie wiadomo co i gdzie dziecko zobaczy i jak zinterpretuje.


Ja tez jestem zwolenniczka jak najmniejszej ingerencji SPECJALISTOW, zostawiam
to juz naprawde na najekstremalniejsze okazje. W sumie mysle ze z synem nie
jest tak zle i wszystko sie naprostuje.

Pozdrawiam

[agawamala]

Nie chcialam Cię urazić, ale są rzczy , których kompletnie nie rozumiemy. Moje
starsze dziecko panicznie(!) boi się zwierząt a zwlaszcza psów. Nigdy żaden
pies go nie ugryzł, ale..... w bardzo wczesnym dzieciństwie musialo się coś
wydarzyć, z czego my- dorośli - nie zdajemy sobie sprawy.
Dodam, że młodsze dziecko - wychowane w identycznych warunkach nie ma takich
lęków.

[kkamyczek]

niektorzy inaczej interpretuja strach przed psami, nie powiem ci dokladnie jak
bo nie pamietam tej teorii, spotkalam sie z nia pare lat temu, w kazdym razie
homeopaci klasyfikuja typy ktore maja jakies wspolne cechy, podatne na jedne
choroby a odpore na inne, pamietam tylko ze w jednym z tych typow istostny byl
lek przed psami. Wiele dzieci boi sie psow od najmlodszego dziecinstwa mimo ze
zadnej zlej przygody nie mialy. Nie wiem czy to prawda, podaje jako
ciekawostke. Umysl ludzki jest bardzo ograniczony a procesy zyciowe bardzo
skomplikowane.
A buddysci powiedza ze w innym wcieleniu musialo sie cos wydarzyc, ja chce
powiedziec ze pewne rzeczy sa wrodzone i trzeba sie z tym pogodzic a nie szukac
winy w dzicku, dzioadkach, rodzicach, srodowisku szkolnym czy podworkowym. Nie
twierdze ze nic nalezy nie robic ale czasem usilne upieranie sie ze cos sie
musialo stac skupia uwage zamiast skupiac ja na faktycznej pomocy

[kkamyczek]

czy znasz takiego NAPRAWDE DOBREGO psychologa w Warszawie??

[agawamala]

Popytam, mam kilka namiarów, ale muszę, jesli już kogoś bym polecała
sprawdzić "u źródeł".

[rycerzowa]

Moim zdaniem sytuacja jest prostsza, niż się z pozoru wydaje.

Masz zwyczajne dziecko, które, jak każde dziecko, ma zalety i wady, a przede
wszystkim ma cechy dziecka, czyli jest niedojrzałe.
Czy nie przesadzasz troszkę, z tym medykalizowaniem problemów synka?
Wiem,że w przypadku poważnych zaburzeń dziecko potrzebuje diagnozy i pomocy.
Ale w twoim przypadku te liczne wizyty u psychologów, badania EKG,
skomplikowane "kuracje", czyli szukanie przyczyn tego,że dziecko zachowuje się
dziecinnie, wygląda mi na mocne przegięcie. W przypadku wrażliwego dziecka na
pewno pogarsza sytuację. "Jestem jakiś dziwny, nienormalny, chory".
Nie ma żadnych tabletek, które zlikwidowałyby męczliwość (gałki ocznej), małą
sprawność fizyczną, brak poczucia własnej wartości.
Potrzebna jest wyrozumiałość rodziców, ich miłość, życzliwość, odpowiednie
wychowanie i przede wszystkim czas.

Dziecko, nawet 11-letnie nie może być wredne. Jest na to za "głupie", w sensie
niedojrzałe.
Powiesz, ze chłopiec jest inteligentny i doskonale wie, jakie czyny są naganne.

1.Dziecko "wie", ale dziecko nie ma wyobraźni.
Młode nastolatki to najodważniejsi żołnierze - wiedzą niby, ze można zostać
zabitym, ale nie wierzą w to.
Dziecko niby rozumie,ze np. pracę mamy trzeba szanować, ale dopóki samo nie
odkurzy dywanu nie nauczy się, że nie mozna wchodzić do pokoju z buciorami.
Dziecko teoretycznie rozumie,ze na lekcji trzeba być spokojnym, ale dopóki samo
nie poprowadzi np. zbiórki zuchowej, zabawy grupowej na urodznach, albo kawałka
lekcji "w zastępstwie", nie zrozumie, jak ważna jest jaka taka dyscyplina w grupie.
Czyli trzeba spokojnie tłumaczyć i stawiać w sytuacjach, które pomogłyby synkowi
"ćwiczyć dojrzałość".

2. Jest tez problem "oparcia się pokusie". Nawet nie wszyscy dorośli to potrafią
- nie są w stanie rzucić palenia, oprzeć się romansowi, który sam wchodzi w
ręce, a choćby zrezygnować z objadania się. Nie na darmo mamy w modlitwie "I nie
wódź nas na pokuszenie".
Dziecko jest tym bardziej słabe. Praktycznie każde dziecko. Przykład ze
słuchawkami jest tego doskonałą ilustracją. To było ponad siły 11-latka!
Ponad połowa winy spoczywa na tym, kto wodził na pokuszenie.
Nie można wymagać od dziecka,aby nie wyżarło konfitur z dostępnego słoiczka,
albo nie czytało książek o seksie "z górnej półki", jesli takowe książki na
dolnej półce stoją.

Jesli słaby fizycznie i niepewny siebie chłopak ma okazję zdobyc mir i
popularność w klasie poprzez dokuczanie nauczycielowi, poprzez psoty i wygłupy,
to trzeba by wielkiej siły charakteru, by się takiej pokusie oprzeć.
Tak się zachowywał w szkole Woody Allen, mały, słaby okularnik, co zresztą na
dobre wyszło, bo wyćwiczył wygłupianie się do perfekcji.
Ale na razie trzeba temu zaradzić.
Przede wszystkim to same nauczycielki powinny wykazać więcej siły charakteru i
umiejętności poradzenia sobie z uczniem.
Tłumaczyć chłopcu,ze robienie z siebie pajaca klasowego ku uciesze publiki jest
poniżej jego godności, jako osobnika inteligentnego.
Stawiać go w sytuacjach, gdy musi przewodzić grupie w sensie pozytywnym, w
harcerstwie na przykład.

Przede wszystkim stwarzać sytuacje, w których może rozwijać swoja sprawnośc
fizyczną i zwiększać pewność siebie, poprzez sport, hobby, pomoc w domu. Niech
będzie stale zajęty, chwalony za sukcesy. Jesli ma kłopoty w inerakcjach
społecznych, trzeba go trochę "tresować", czyli uczyć odpowiednich zachowań,
poprzez wielokrotne ćwiczenia.
Nie roztkliwiać się nad nim, za to być wyrozumiałym, "bo tak to jest, gdy ma
się wisusa w domu".

[kkamyczek]

jest dużo racji w tym co piszesz.
jednak nie wszytsko da się tłumaczyć tym że ma TYLKO 11 lat. Wiem że dzieci nie
należy porównywać, jednak tu się to narzuca. 9latek (jego brat) ZAWSZE pyta nim
cos weźmie. Tez ma swoje za uszami, ale pyta. Moje dzieci mają ze mną stały
kontakt telefoniczny, i wierz mi że korzystaja z tego chętnie i często.
Wystarczyło zadzwonić i zapytać "mama, czy te słuchawki są dla mnie?" I nie
przekonasz mnie, że to za dużo dla 11latka. Jestem pewna, że 9latek by tak
zrobił, więc nie wiek może go tłumaczyć.
Zdecydowanie podoba mi się Twoje podejście do problemu, że dziecko może
wiedzieć, ale jak nie doświadczyło, to na niewiele się ta jego wiedza zda. Będę
więc próbowała stawiać go w takich rolach. A jeśli mu się świetnie uda??
Odnośnie medykamentów - źle mnie chyba zrozumiałaś, ja mu nic nie podaje z
farmakologii. Po prostu chodzi na ćwiczenia mięsni gałki ocznej. Gdy zaczynał
ćwiczenia sensoryczne, jego zmysł równowagi był na poziomie 2latka, teraz stoi
na piłce przeznaczonej do ćwiczeń 5 minut, siedzi na niej godzinami, właściwie
bez ograniczeń. Nie wydaje mi się żebym mu zrobiła jakąkolwiek krzywdę tymi
ćwiczeniami.
O badania, diagnozy itp. upomina się szkoła. Powiedzenie dziecku z autyzmem -
wyjmij ksiązki, nie przyniesie żadnych rezultatów, a nauczyciel, który nie wie
że dziecko jest chore będzie uważał, że dziecko go lekceważy.
Między innymi po to zaznaczam, że ma mądrą wychowawczynie, żebyście nie
myśleli, że ja te problemy wymyślam.
I nie twierdzę że z niego nie wyrośnie wspaniały człowiek, jednak wymaga to
wiele pracy i, tak jak piszesz obecności. Co nie zawsze w dzisiejszych czasach
jest osiągalne. A ryzyko i tak zawsze jest, zresztą nie tylko w jego przypadku.

[agawamala]

Nie do końca sie zgadzam. Obrazek sprzed godziny. Przed moim domem wysypano
korę, żeby rośliny lepiej rosły. Wyszłam do sklepu. Chodzę jeszcze słabo (po
złamaniu nogi na nartach), a przede mną sunie 2-3 latek i skutecznie rozwala
korę. Wszędzie gdzie popadnie. Mama nie reaguje. Za 10 lat to dziecko będzie
łamało drzewa- bo są niczyje. Za 15 zdemoluje autobus.Dziecku trzeba jasno
powiedzieć nie, wytłumaczyć dlaczego. Proste. I nie ma tu nic do rzeczy tzw.
dojrzałość.
Nie zgadzam się także z pokusą. Pokusę można mieć np. na kolę brylantową czy to
usprawiedliwia włamanie do jubilera?
Dziecko może mieć pokusę, aby posiąść zabawkę - czy ma ją ukraść koledze albo
ze sklepu???????
Z resztą się zgadzam.

[agatka_s]

agawa a ja mysle ze z rycerzowa mowicie o tym samym.

Rycerzowa tez chyba uwaza ze rodzice powinni zareagowac, ale nie uwaza za zle
(w sensie ze samo ruszanie swiadczy o "zdemoralizowaniu") ze dziecko te kore
rusza. Zle byloby gdyby mama powiedziala nie ruszaj, a ono dalej.

Czyli jak dziecko jest male, to wiadomo ze probuje zlych rzeczy, i to jest
normalne. My rodzice jestesmy od tego, aby uswiadamiac co jest OK, a co nie
(wzmacniajac systemem kar i nagrod). W wieku 11-lat juz kory sie raczej nie
rusza, ale rzeczywiscie mozna czytac ksiazki "z gornej polki"...

Ja zgadzam sie z rycerzowa i mysle ze ona madrze to ujela. Do mnie w kazdym
razie to bardzo trafia.

[rycerzowa]

Jeśli jubiler nie zamknie sklepu na 4 spusty i zostawi kolię brylantowa ogólnie
dostępną, i ktoś tę kolię ukradnie - firma ubezpieczeniowa nie będzie chciała
z jubilerem rozmawiać a i policja go wyśmieje.
De facto uznają zatem,że wodził ludzi na zbyt wielkie pokuszenie,więc niech nie
ma pretensji.

W wychowaniu dzieci też trzeba pamiętać, żeby nie wodzić na pokuszenie. Lepiej
zabezpieczyć piekarnik, aby dziecko nie zechciało sprawdzić, że to naprawdę
parzy, lepiej pochować noworoczne fajerwerki, zamiast ufać 7-latkowi,ze nie ruszy.

Naprawdę nie rozumiesz Janka Muzykanta? Że chłopaczek tak bardzo pragnął mieć te
skrzypeczki,że aż je ukradł?

[joannab-o]

Kkamyczek, a jakich argumentów używasz, żeby syna skłonić do zmiany zachowania w
szkole?

[kkamyczek]

na jego zdanie ze chcial zeby dzieci sie nie mogly uczyc, wyjasnilam ze tak
naprawde to on uderza w nauczycielke, bo to jej przeszkadza pracowac, to jej
robi przykrosc,
dalej tlumaczylam, ze to jak on sie zachowuje obraca sie przeciwko niemu, to
jest jego zycie i musi sie dostosowac do regul jakie okresla spoleczenstwo zeby
to spoleczenstwo moglo go zaakceptowac (zapytal co to spoleczenstwo, wiec mu
powiedzialam ze to grupa ludzi wsrod ktorych zyje, z zasadami postepowania, by
mogli razem zyc i funkcjonowac w zgodzie).
tlumaczylam, ze ja bede sie przejmowac, stresowac, ale tak naprawde ucierpi on.
Konsekwencje moga byc rozne, jesli doprowadzi do usuniecia ze szkoly, to po 3
klasach podstawowki bedzie mial prace smieciarza (nie obrazajac tego
niedocenianego zawodu, ktory dba bysmy nie utoneli w masach smieci, o tym juz
kiedys z nim rozmawialam, i on wie ze ja te prace szanuje, jednak on tez wie ze
nie chce sie zajmowac sprzataniem - spedzil kilka dni u cioci w osrodku
wakacyjnym i mial w obowiazkach jednego dnia umyc zlewy i ubikacje, wiec wie ze
nie chce tak pracowac).
Mniej wiecej tak. Dodaje ze jego akceptuje, a nie akceptuje jego zlego
zachowania.

[joanna9920]

napisałas,ze Twój syn bedzie diagnozowany w kierunku zespołu aspergera,a czy Ty
wiesz cokolwiek o tym zaburzeniu?myślę,że powinnaś trochę poczytać,może
znajdziesz odpowiedź .wejdz w moją sygnaturkę albo Roseane

[kkamyczek]

tak, co nieco czytalam, wydaje sie to byc prawdopodobne, natomiast nigdzie nie
znalazlam informacji w jaki sposob przeprowadzana jest diagnoza.
Ja mam takie doswiadczenie ze wielu psychologow z ktorymi spotykal sie synek
mowilo - to takie inteligentne, otwarte na swiat dziecko, co pani od niego
chce? jest mi czasem zwyczajnie ciezko i rece opadaja jak sie dostaje tak
sprzeczne opinie. A ja go kocham i chce zeby byl szczesliwy i wyrosl na dobrego
czlowieka!

[kkamyczek]

dziekuje Ci bardzo, czyzby stowarzyszenie miescilo sie na ursynowie???

[joanna9920]

niewiem,ja nie jestem z Warszawy.przejdź się do nich albo zadzwoń,napewno
wyczerpująco Ci odpowiedzą.jestem pewna,że nie potraktują Cię jak matki,która
czepia się dziecka

tak apropos Ursynow

[agatka_s]

na innym forum przeczytalam ze kiedys zetknelas sie ze szkola na Wilczym Dole.

Moj syn chodzil tam 2 lata (po 1 roku na Malcuzynskiego) i potem go zabralam
stamtad po 3 klasie. Tez ma 11 lat...teraz chodzi do klasy 4 ale do jednej z
ursynowskich szkol spolecznych.

To tak mi sie skojarzylo ze moze sie znamy ?

[kkamyczek]

o, moze? Adrian chodzil do klasy pani Maryli (w 3ciej klasie), na pierwsza
zmiane. Chwale szkole do ktorej teraz chodzi bo na Wilczym Dole dyrektorka
powiedziala tylko: prosze zabrac dziecko ze szkoly bo ja nie mam nauczycieli
przygotowanych do zajmowania sie dzieckiem z problemami. Poniewaz nie byl to
nasz rejon, to mogla tak zrobic. Zachowala sie bezczelnie, ale nie o tym ten
post. Szkola w ktorej jest teraz jest pomocna.

[agatka_s]

My do pani Ewy. 3 A w zeszlym roku.

[kkamyczek]

no to chyba sie nie znamy, bo inna klasa. Jestes zadowolona ze szkoly
spolecznej?

[agatka_s]

Bylam, ale teraz juz nie jestem tak do konca...

Bylam bo nie ma tloku, zawsze na rano i tak kameralnie jest.

Nie jestem, bo jak pisalam wczesniej, nauczyciele daja sobie kolki ciosac na
glowie. Tego na Wilczym Dole nie bylo. Tam byla dyscyplina i rygor, tu jest
strasznie luzno. Dla mnie troche zbyt...

Ale ogolnie jest OK.

[joannab-o]

Mój jedenastolatek miał niedawno okres podobnego (a w ogóle jest podobny -
nadwrażliwość na dzwięki i inne "nad") zachowania w szkole, nawet gorszego, bo
np przewracał dzieci na korytarzu, bił się itp. To przyszło zupełnie nagle,
nauczycielka wytrzymała 2 tygodnie i wezwała mnie do szkoły.

Prawdopodobnie argumentowała podobnie jak Ty, nie wypadało mi pytać, ale na
pewno mówiła mu między innymi to, że "koledzy nie bedą go lubili". Czyli
argumentowała zwracajac uwagę na przykre konsekwencje po jego stronie. Nie
działało w najmniejszym stopniu.

Syn był przestraszony, kiedy musiał mi powiedziec o wezwaniu do szkoły, ja
zareagowałam spokojnie. Poszłam do szkoły, przeprosiłam panią, w domu uzyłam
jednego argumentu i problem przestał istnieć. Już prawie rok minął spokojnie.

Ten argument dotyczył przykrych konsekwencji nie dla niego, tylko dla
nauczycielki i dla dzieci. Syn w swoim rozbrykaniu nie zauważył, że przekracza
miarę, że proszony jest w szkole o zmianę zachowania jak najbardziej serio, że
po prostu wyrządza komuś krzywdę. Że nauczycielka i dzieci męczą sie jego
zachowaniem i boją się.
Skoncentrowałam sie wyłącznie na zachowaniu, na jego konsekwencjach, nie
oceniając dziecka. Nie okazywałam też np. wstydu albo chocby złości, ze musiałam
jechac do szkoły (8 km.). Całą sobą dawałam mu odczuć, że traktuję jego
zachowanie wyłącznie jako wynik niezrozumienia do końca tego co robi i że jestem
pewna, że problem skończy sie natychmiast (skoro juz został zrozumiany).

Okazałam w ten sposób akceptację dla osoby (nie straszyłam, nie karałam, nie
potępiałam) jednoznacznie nie akceptując zachowania.

Może spróbujesz tak?

[kkamyczek]

moze masz racje, sprobuje tak.

Wczoraj dowiedzialam sie ze moj syn znowu wybiegl z klasy goniac dziewczynke
wyslana po pedagoga i nagle wrocil do sali i wszystkich - uczniow i pania
przeprosil, usiadl, wyjal ksiazki i zaczal normalnie pracowac. Nauczycielka nie
miala pojecia co sie stalo. Okazalo sie ze moj maz byl akurat w szkole i
spotkal go goniacego za dziewczynka. Zawrocil go do klasy, powiedzial ze ma
przeprosic i powiedzial jemu, ze mamie jest bardzo przykro ze on sie tak
zachowuje. Nic wiecej.

[agatka_s]

A nie przesadzasz ?

Daj juz sobie moze spokoj z tymi psychologami (tym bardziej ze wyglada na to ze
wszystko jest OK).

No coz trzeba z dzieckiem, byc, duzo rozmawiac, tlumaczyc, pokazywac
konsekwencje jakie wynikaja z jego glupich zachowan (np to niepojechanie na
wycieczke, trzeba byloby obgadac), pokazywac tez i zalety dobrego zachowania. Z
roznych punktow-jego, innych, rodzicow, przyszlosci itp itd No i tyle. Tak
caly czas, az w koncu zaskoczy !!! (no bo w koncu zaskoczy, jak nie
przymierzajac silnik w zime...)

Agatka

[joanna9920]

skąd jesteś taka pewna,że dzieciak nie potrzebuje pomocy.może ty sobie daj
spokój .mącisz dziewczynie w głowie.co wiesz o autyźmie,że jesteś taka pewna
tego co piszesz ?Twoje dziecko ma syndrom aspergera,że jesteś taka pewna
swego?.może Twojemu dziecku wystarcza tłumaczenie ale nie wszystkim
napewno.denerwujesz mnie tym swoim tłumaczeniem w kółko.jesteś psychiatrą od
autyzmu?zaszkodzi Ci jeżeli dziewczyna pójdzie na konsultacje?

[agatka_s]

Po pierwsze: spokojnie.

Po drugie: Z tego co kkamyczek pisze nie ma do tej pory ZADNEJ przeslanki aby
dziecko mialo jkiekolwiek problemy psychiczno-psychologiczne czy somatyczne.

Przecietne dziecko (czyli takie dzieci ktore ja znam) nie bywa u psychologow,
psychiatrow ani nie ma robionych tych wszystkich EKG czy innych galek w takiej
ilosci. Stad moja opinia, ze troche tu przesady.

Ja nie jestem psychiatra (choc corka psychiatry a i owszem- apropos) ale nie
potrzebuje byc, aby wiedziec co 11-latkowi jest potrzebne i jak z 11-latkiem
postepowac-bo jestem matka takiego 11-latka.

Skad to zalozenie ze dziecko potrzebuje pomocy psychologa czy psychiatry ?? i
skad to doszukiwanie sie ze jak nie ADHD to cos tam, a jak nie cos tam to inny
Aspa (nie wiem nawet jak to pisac). Wszyscy mowia ze dzieciak zdrowy- TO
TRZEBA W TO UWIERZYC !!!!

OK byli juz u roznych magikow i wszyscy mowia ze dzieciak jest zdrowy i wesoly
i otwarty do zycia. No to dac se spokoj i porostu te radosc do zycia w nim
wzbudzac.

Po trzecie (i najwazniejsze): Ja mam prawo miec swoje zdanie i mam prawo je
wyrazac, od tego jest forum (i nie musze byc matka dziecka z jakims A.., ani
psychologiem czy pedagogiem, nawet matka byc nie musze ostatecznie).

Nikomu nie placze w glowie, mowie co mysle.

Pozdrawiam

[kkamyczek]

a o tym ze wesoly nikt nigdy nie mowil, gdyby byl wesoly pewnie by mnie to tak
nie martwilo.
Sa przeslanki, moze nie napisalam dosc jasno, nie sposob wszytsko napisac, syn
nie nawiazuje kontaktow z rowiesnikami, nie ma do tego zwyklych zewnetrznych
powodow - jest ladny, szczuply, zdolny. Dalej - zamysla sie, i wtedy jest taki
nieobecny, to zazwyczaj nie trwa dlugo - kilka, kilkanascie minut, ale wtedy
nie odbiera bodzcow z zewnatrz. To nie jest zwykly brak koncentracji.

[kkamyczek]

Agato,
do mnie zwraca sie szkola. W domu dziecko zachowuje sie tak jak piszecie - raz
dobrze, czasem zle, jest konsekwencja, nie mamy z tym problemu, jest chwalone,
ma dostep do rzeczy ktore go pasjonuja na tyle na ile jestesmy wstanie
zapewnic. Ale to co dzieje sie w szkole wymaga poszukiwan przyczyn. Nie mozna
tego zostawic, bo jakby nie bylo prawda jest taka, ze moje dziecko sobie nie
radzi w kontaktach spolecznych.

[judytak]

agatko - jak dla mnie, laika, laika posiadającego dziecko z problemem, opisany
11-latek owszem ma problem

domyślam się (z tego, co matka dziecka pisze), że stosuje do dziecka zasadę
duuużej (aż przesadnej - zgadzam się) konsekwencji, tłumaczenia, itp. itd. od
pięciu lat przynajmniej - jeśli skutki są takie, jakie są, to znaczy, że to nie
wystarczy, nie działa, nie działa tak, jakbyśmy się spodziewali...

lepiej wiedzieć, dlaczego nie, co można jeszcze, niż nie wiedzieć...

jeśli dziecko mając 10 lat miał równowagę, koordynację dużych ruchów na
poziomie 2-latka, to samo w sobie mogło prowadzić do wielu przykrych
konsekwencji (wyśmiewanie, odrzucanie przez rówieśników, zachwiane poczucie
własnej wartości "nawet mój młodszy brat potrafi, a ja nie" itp. itd.)

rozmaici "magicy" nie "stwierdzili, że dziecko zdrowe", tylko "podejrzewają go
o zespół Aspergera" i wysyłają go do jeszcze mądrzejszych magików, żeby to
sprawdzić

zespół Aspergera owszem istnieje, nie umiera się na to, ale trzeba się rozumowo
wyuczyć w wieku szkolnym, albo nawet dorosłym wszelkie takie rzeczy, które
przeciętny trzylatek instynkotownie wie (chodzi zwłaszcza o kontakty społeczne,
wyrażanie i rozumienie uczuć itp.)

pozdrawiam
Judyta

[agatka_s]

judytko,

ja "trywializuje" (magicy i inne takie slowa) celowo, aby bylo troche dosadniej.

Oczywiscie jesli lekarz cos podejrzewa to trzeba to sprawdzic i udac sie na
konsultacje. Sama uwazam ze nie nalezy sie madrzyc tylko sluchac madrzejszych
(szczegolnie jesli moimy o medycynie !).

Ja odnislam jednak wrazenie ze to raczej jest tak, ze kolejni lekarze nic nie
stwierdzaja a kkamyczek stawia nastepne diagnozy.

No ale oczywiscie jesli sa jakies przeslanki do podejrzewania choroby, to
zupelnie inna rzecz. Isc do lekarza !

Pozdrawiam

kamyczku :), linki do testow diagnostycznych

[roseanne]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=10034&w=42380524&a=42446473

na pewno nie nalezy sie opierac na jedyn tescie, ba - nawet na kilku
przerpowadzonych w warunkach domowych
opinia psychiatry, neurologa i psychologa tez powinny byc brane pod uwage

[kkamyczek]

bardzo Ci dziekuje, na pewno skorzystam

ujmujące zachowania tegoż 11latka

[kkamyczek]

Na poprawę własnego nastroju, podzielę się z Wami tym jak uczcił moje
ubiegłoroczne urodziny (przypomniało mi się bo to było dokładnie rok temu): jak
wróciłam do domu, to wisząca na wprost drzwi kartka obwieszczała o drodze do
poszukiwania prezentu. Idąc za strzałką, znajdywałam nastepną, i następną, tak,
że obeszłam całe niewielkie mieszkanie aż strzałki doprowadziły mnie do okrytej
laurki, wyrysowanej przez niego (bardzo nie lubi rysować, gdyz idzie mu to
kiepsko), na niej wiersz, który okazał się być piosenką, napisaną specjalnie
dla mnie, którą mi zaśpiewał. Dalsze strzałki doprowadziły mnie do następnego
prezentu - kubełka lodów dla wszystkich. Nie pamiętam żebym miała piękniesze
urodziny.

[joanna9920]

i na takich rzeczach powinnaś sie skupić,a nie na zachowaniach,które dla innych
mogą być chamskie.masz dobre dziecko.i pamietaj o tym zawsze

[roseanne]

wszystkiego Naj na urodziny

pomysl na prezent - przedni