jechać czy nie?

[bemari]

Trafia mi się z mężem możliwość wyjazdu na dziesięć dni w miejsce, które jest
dla mnie normalnie nieosiągalne.Moje dzieciaki(12 - 18 lat)twierdzą, że mamy
jechać. Mąż też.Problem w tym, że do opieki mam tylko młodziutką studentkę -
żadne babcie i ciocie nie wchodzą w grę.Studentka(córka przyjaciół) to mądra
dziewczyna(sprawdzona i znana od pieluch), dzieci też rozsądne.Nie mam cienia
wątpliwości - niecnie nie wyzyskają naszego wyjazdu(czytaj imprezki itp.),
obiadki też załatwione w znajomym barku.Organizacyjnie mąż wszystko
dograł.Chciał mi z dzieciakami zafundować podróż życia ,no i problem.Boję
się, że coś się stanie, a mnie nie będzie.No - rzeczy nieprzewidywalne -
choroba, jakiś wypadek na rowerze.I mamy patową sytuację.Rodzina (mąż i troje
dzieci)są na mnie źli, że chcą mi taką frajdę zapewnić, a ja kwoczę.Ja
uważam, że dzieci są za młode, by je zostawiać na tak długo.One są obrażone,
że przecież nigdy mnie nie zawiodły.Mąż(zasadniczo bardzo troskliwy i mądry
życiowo - do tej pory zgadzałam się z jego propozycjami)) obrażony, że
wszystko zorganizował, a ja wynajduję problemy.Stoję pod murem. Uważam, że
taki wyjazd z mojej strony byłby nieodpowiedzialny(niedostateczna opieka), a
jak nie pojadę, oni mi nie darują.Braku zaufania.Jak wytłumaczyć, że to
troska?Potrzeba mi rady obiektywnej.Proszę!!!

[iwonesik]

Moim zdaniem powinnaś jechać. Ja do tej pory zachowywałam się tak jak Ty,
liczyło się tylko dziecko i oczywiscie nadal liczy, ale stwierdziłam, że ja tez
jestem człowiekiem, który ma jakieś marzenia, pragnienia. Nie trafiła mi sie
taka propozycja, ale gdybym miała do wyboru wyjazd w wymarzone miejsce, czy
zostanie z dwójką dzieci (12 i 18 lat) wybrałabym to pierwsze. Mój synek ma 10
lat, Twoje dzieci są starsze, szczególnie 18 letnie dziecko. Decyzja należy do
Ciebie, napisz potem jak było, bo jestem przekonana, że wyjedziesz.

[verdana]

18-letnie dziecko?
To dorosly człowiek, w ogóle nie rozumiem dylematu. 18 latek sam spokojnie może
zająć się 12-latkiem.
19-latki wyjeżdżają same na studia, za granicę, a 18-latek nie moze zostać dwa
tygodnie sam w domu, zająć sie bratem?
Nie rozumiem. Traktujesz doroslego faceta jak małe dziecko.

[kasiapfk]

popieram w całej rozciągłości.
Jedź i sama nie stawiaj się w pozycji wiecznie przestraszonej mamuni. Dzieci
mają prawo do jakiej takiej samodzielności (w końcu ty je wychowywałaś, jesli
tę robotę dobrze wykonałaś to co się moze stać???). Maż i Ty macie prawo do
odpoczynku i radości tylko we dwoje. Pozostawienie dzieci będzie przez nie
odebrane jako dowód zaufania- jesli to pierwszy raz, to tym bardziej będa
chciały je potwierdzić.
ZAUFAJ swoim dzieciom! i baw się dobrze i przyzwyczajaj, że niedługo będziesz
musiała nauczyć się życ bez kontrolowania dzieciaków
Dobrej zabawy ))))

[bemari]

Uuups, ale jednomyślność.Dziękuję.A wyjazd w sierpniu, chyba się oswoję.tylko
ta moja wyobrażnia...

[mysz1978]

jedź!!!!
Naprawde to juz nie sa male dzieci i dadza sobie rade, no i przeciez w razie
czego maja ta studentke do opieki ,a w razie czegos jeszcze to pewnie rodzice
studentki (Wasi znajomi, tak?) na pewno pomoga.
Bedzie dobrze )))))

[jakw]

Jedź. Dzieciaki dadzą sobie radę.

[ponton]

Ja bym sie bardziej przejmowal tym, ze wypowiadajac swoje watpliwosci zrobilas
Im wszystkim wielka przykrosc i zakwestionowalas wszystkie dotychczasowe lata
budowania zaufania, niz samymi Twoimi watpliwosciami! Chyba wszyscy rodzice
maja watpliwosci gdy zostawiaja dzieci same albo dzieci same gdzies jada, ale
tych watpliwosci NIE WOLNO ujawniac! Bij sie z myslami w samotnosci a na
zewnatrz usmiechnieta buzia i radosc przygotowan do wyjazdu! Przeciez to jest
bez sensu - budowac zaufanie przez 5, 10, 15, 20 lat a potem je kwestionowac
gdy przychodzi moment proby! To w zasadzie Ty Ich wszystkich zawiodlas poddajac
w watpliwosc Ich organizacje i troske o Twoj wypoczynek. Gdybym byl Twoim synem
albo mezem, czulbym sie okropnie - tak jakbys Ich oszukala Zaufanie musi
dzialac w obie strony. Skoro nie chcesz jechac to znaczy, ze Im nie ufasz. To i
Oni nie beda Ci juz mogli ufac - widzisz te zaleznosc? Nawet jak teraz to
wszystko ponaprawiasz i posklejesz, i pojedziesz na wakacje to juz i tak cos
zawalilas w Waszym wzajemnym zaufaniu - szkoda Buduje sie dlugo, niszczy
najczesciej jednym slowem lub gestem.

ponton

[bemari]

Ja im dokładnie wyjaśniłam, że mój strach dotyczy rzeczy zewnętrznych, a nie
braku zaufania do nich.Boję się, że zachorują, będzie jakaś awaria(mieszkamy
trochę na uboczu), no takie tam.Oni wiedzą, że jestem strachajło, więc dziś mi
przedstawili wszelkie plany ewakuacyjne(konkretnie i bardzo wesoło).Ja też
ochłonęłam nieco po wczorajszej rewelacji.Zaczynam się oswajać i...planować.W
sumie dużo śmiechu było dzisiaj.A moja rodzinka wie, że to tylko syndrom mojej
wybujałej wyobraźni, a nie działanie kontra.Zaufania do mnie nie
stracili.Najstarsze dziecię powiedziało, że jestem trochę nadopiekuńcza, ale w
sumie to we mnie kochają.I było to bardzo czułe.Nie martw się więc o nasze
relacje i dzięki za post.Wszystkim innym też dziękuję.

[nchyb]

> jak nie pojadę, oni mi nie darują.Braku zaufania.Jak wytłumaczyć, że to
> troska?
Moim zdaniem to nie jest tylko troska. To jest przekonanie, że bez Ciebie świat
runie, stanie się wszelkie zło i jeżeli wyjedziesz - im grozi kataklizm. Myślę,
że się boisz, że sobie nie dadzą BEZ CIEBIE rady. Najgorsze, że wiele bywa
takich mam. I kiedy już się okazuje, że jednak nie miały racji i że rodzinka
dała sobie doskonale radę, one zamiast się cieszyć, odczuwają rozczarowanie.
Czują się często niepotrzebne...
Tego Ci nie życzę, ale radzę, jedź. Swiat się wcale nie zawali. Ty spędzisz
mile czas z mężem, dzieci będą miały trochę odpoczynku od troskliwości matki -
a to też dla zdrowia psychicznego jest im potrzebne...
Miłej zabawy życzę - jeżeli zdecydujesz się pojechać...

[bemari]

Jedę, decyzja podjęta.I naprawdę tu nie chodzi o fakt, że BEZE MNIE rady sobie
nie dadzą.Jestem nadopiekuńcza, ale nie zaborcza.Wiem to od moich bliskich.

[zonaniezona1]

To Ty podejmujesz decyzje. Ty musisz wiedziec , bo tylko Ty potrafisz ocenić
sytuację! Rady tu nic nie dają .

[iwonesik]

No i problem się rozwiązał, jak napisałam wcześniej, wiadomo było, że
pojedziesz. dzieci sa na tyle duże, że poradzą sobie przez te kilkanaście dni.
Z tego co pisałaś wywnioskowałam, że mąż wszystkim sie zajął. Tylko
pozazdrościć.