dziecko powodem kryzysu w malzenstwie

[Gość: lila]

Jestem mloda mama i niestety nie moge powiedziec aby szczescie rodzinne
panowalo w moim domu. Od kiedy jestesmy we troje to klotnie i sprzeczki
narastaja. Mam wrazenie, ze nie potrafie, takze i moj maz zaakceptowac nowej
sytuacji zwiazanej z zalozeniem rodziny. Taka atmosfera w domu meczy i na
dluzsza mete jest nie do zniesienia. Jak temu zaradzic?

[Gość: Kasia]

My mamy już dwójkę dzieciaków i sprawa wygląda tak: ok. 2 miesiące po urodzeniu
się pierwszego dziecka sytuacja w domu była koszmarna. Wieczne pretensje mojego
męża o wszystko, sprzeczki, kłótnie. KOSZMAR !!!!!!!!! otem (tak ok. 1,5 roku)
to minęło i wszystko wróciło do normy. Teraz jest drugi bobas (10 miesięcy) i
jest tak samo . Jedyne co mi pozostaje to zaczepki męża puszczać mimo uszu i
czekać aż minie 1,5 roku. Z rozmów z innymi mamami wynika, że to częsta choroba
młodych rodziców.
Pozdrawiam i głowa do góry

[Gość: Iza2]

Niestety czesto kobiety sa tego powodem. Poswiecaja sie
calkowicie dziecku i nie rozumieja, ze mezczyzna tez nas
potrzebuje i nie rozumie dlaczego caly swiat sie kreci
wokol malenstwa. Wiecznie przy piersi, we wspolnym lozku,
kobieta zmeczona, zniechecona i jeszcze domagajaca sie we
wszystkim pomocy itd. Porozmawiajcie moze, co go drazni
najbardziej, moze uda sie zreorganizowac troche porzadek
dnia czy zwyczaje. Moze warto wziac czasem na dwie
godziny kogos do malego i wyjsc we dwojke, poudawac, ze
jest tak jak w czasach narzeczenstwa. Dla wielu mezczyzn
maly czlowiek jest jak jarzyna, do co najmniej 6 msca
zycia, poki nie ma z nim intelektualnego kontaktu, to do
niego nie trafia i zadne pisma kobiece tego nie zmienia,
trzeba cierpliwie czekac i ta "dwojka dzieci" sie opiekowac

[Gość: lila]

Gość portalu: Iza2 napisał(a):

> Niestety czesto kobiety sa tego powodem. Poswiecaja sie
> calkowicie dziecku i nie rozumieja, ze mezczyzna tez nas
> potrzebuje i nie rozumie dlaczego caly swiat sie kreci
> wokol malenstwa. Wiecznie przy piersi, we wspolnym lozku,
> kobieta zmeczona, zniechecona i jeszcze domagajaca sie we
> wszystkim pomocy itd. Porozmawiajcie moze, co go drazni
> najbardziej, moze uda sie zreorganizowac troche porzadek
> dnia czy zwyczaje. Moze warto wziac czasem na dwie
> godziny kogos do malego i wyjsc we dwojke, poudawac, ze
> jest tak jak w czasach narzeczenstwa. Dla wielu mezczyzn
> maly czlowiek jest jak jarzyna, do co najmniej 6 msca
> zycia, poki nie ma z nim intelektualnego kontaktu, to do
> niego nie trafia i zadne pisma kobiece tego nie zmienia,
> trzeba cierpliwie czekac i ta "dwojka dzieci" sie opiekowac

Nie rozumiem dlaczego mam sie opiekowac doroslym mezczyzna?? To raczej on
powinien zrozumiec, ze ma teraz rodzine i zycie z dzieckiem wyglada inaczej
niz przedtem.

[Gość: lila]

Dzieki za duchowe wsparcie.
Tytul tego postu to rzeczywiscie skrot myslowy.

[Gość: Iza]

Głowa do góry, u nas było podobnie, tylko nie trwało to długo. Po porodzie
kobiecie buzują hormony, raz byłam w euforii, to znów ryczałam po kątach nie
wiadomo o co (tzn. ja wiedziałam, ale otoczenie nie bardzo). Zamartwiałam się,
że nie nadążam ze sprzątaniem, gotowaniem etc. Wciąż ustawiałam męża, i byłam
niezadowolona. Dzięki temu, że mąż wziął na wstrzymanie i przeczekał doszłam
ze sobą do ładu. Przestałam się martwić ciągłą górą prania w łazience, etc.
Dom to nie muzeum. Gdy odpuściłam sobie kilka rzeczy, wyspałam się (spałam
wtedy kiedy i córka), humor mi się poprawił, a i mąż gdy potykał się o rzucone
brudne rzeczy, których po nim nie znierałam to je po prostu zbierał, a
przynajmniej nie słyszał mojego narzekania. Poza tym rozmawialiśmy co chyba
jest najważniejsze. Proponuję wziąć męża na poważną rozmowę, wszystko jest do
przejścia, a pojawienie się nowego członka rodziny wymaga czasu by rodzina na
nowo zaczęła funkcjonować swoim trybem. Trzymam kciuki, nie dajcie się będzie
dobrze. Pozdrawiam Iza

[Gość: ewa]

Może dobrze by zrobiło tatusiowi gdyby włączył się bardziej w opiekę nad
dzidziusiem? Mój mąż bardzo mi pomagał i lubił to. Wiedział, że miałam za sobą
koszmarne noce i w dzień chodzę ledwo przytomna więc prał, gotował i prasował
pieluchy gotował marchwianki, kaszki i zupki. Dzięki temu mogłam popołudniami
odpocząć i nabrać sił. Tatusiowie doskonale radzą sobie też z dzieckiem w
kąpieli, mój syn jako maluszek pozwalał myć się tylko tacie.
Obecnie moje dzieciątko ma 15 lat i od chwili rozpoczęcia nauki w gimnazjum
znów jest pod intensywną opieką tatusia.
Pozdrawiam! Ewa

[Gość: aleksandrynka]

Moją uwagę zwrócił tytuł tego watku - mimo, iż chyba wiem, co miałaś na myśli
bardzo mi on nie pasuje. Bo to nie dziecko jest odpowiedzialne za kryzys w
małżeństwie, ale małżonkowie; powodem nie jest samo dziecko, ale to, że mama i
tata nie potrafią się dogadać, odnaleźć w sytuacji... Ale mam nadzieję, że to
tylko takie małe, językowe nieporozumienie, myślowy skrot...
Pozdrawiam!

[sicilia]

U mnie też po narodzinach był taki problem. Teraz dziecko ma 10 miesięcy i
pomimo, że czasem jeszcze zdarzają się niesnaski to mogę chyba powiedzieć, że
kryzys mamy za sobą. Tak chyba musi być bo przecież jest to bardzo stresująca
sytuacja - taka nowa odpowiedzialność. Dziwi mnie tylko ludowe porzekadło, że
jak jest źle w małżeństwie to powinno pojawić się dziecko to scementuje ono
związek. Według mnie tylko dzięki ogromnej miłości związek może przetrwać ten
trudny okres. Wydaje mi się też, że w moim przypadku pomogła nam decyzja o
ochrzczeniu dziecka. Jakoś tak oboje poczuliśmy się wtedy bardziej
odpowiedzialni za to co robimy.

[Gość: Aneczka]

MNie niestety nie udało sie utrzymac naszego zwiazku. PO 5 latach zaszłam w
nieplanowana ciąże i gdy córka miała 2 latka tatus odszedł. Odszedł bo jak
mówił nie potrafi byc ojcem i mężem. Nie kontaktuje sie z nami. CZasem tylko
płaci na Malutką. Dopiero teraz gdy moje emocje opadaja i powoli sie odkochuje
zaczynam sie brac za sprawy alimentacyjne. nadal jednak nie rozumiem, jak
mogłam tak bardzo się pomylic w wyborze partnera. Nie rozumiem jak mozna byc az
tak nieodpowiedzialnym.
Dobrze, że mam choc moją Córeczke.

Pozdrawiam i życzę powodzenia

[pesteczka5]

Mamy dwoje i "dołowaliśmy" po każdym. Choć było to bardzo trudne, oboje
uznaliśmy, że to normalny okres przejściowy i wyszliśmy z tego obronną ręką.
Myślę, że w obecnych czsach mody na samorealizację, konsumpcjonizm,
indywidualizm i hedonizm coraz trudniej jest nam zaakceptować naturalne
ograniczenia, jakie niesie rodzicielstwo. Wiele rzeczy w codziennym życiu można
sobie ułatwić dzięki technice, pieniądzom; rodzicielstwo natomiast wciąż
pozostaje zajęciem trudnym, pełnoetatowym i wykonywanym ręcznie i na piechotę...
Małżeństwo także ( i dobrze ) chcemy widzieć nie jako pasmo obowiązków, ale
źródło przyjemności bycia z drugim człowiekiem, dlatego też transformacja w
rodzinę bywa bolesna. Dobry związek wytrzyma brak czasu, niezależności,
intymności i umości się jakoś pomiędzy pieluchami, a z czasem wręcz rozkwitnie
dzięki nowym rodzajom więzi... Choć to prawda, że czasem łezka się w oku
zakręci.

[mathras]

nie wiem dlaczego, ale jedyna odpowiedz ktora mnie zainteresowala byla Aneczki.
Reszta osob szuka winy i chce zmienic stan rzeczy poprzez tresure.

Aneczka zrobila co mogla i nie wyszlo, jak z pieczniem ciasta. Czasem jest taki
dzien ze nie wychodzi. Na pocieszenie powiem ze jest wiele samotnych kobiet
ktore wychowuja dziecko bez meza i nic z tego nie wynika zlego czy
niemoralnego. Czy jest tak lepiej? Dla kobiet chyba tak bo wygladaja bardziej
atrakcyjnie. A te 'mezatki' pojawiajace sie rano w sklepach, z twarza sztywna
jak maska (od narkotykow albo alkoholu), z prowokujaca (wg nich) opalenizna,
ktora wyglada jakby przedozowaly marchewke, tylko mnie smiesza ze nie potrafia
sie znalezc w zyciu ze swoim mezem. Acha, zapomnialem dodac ze wlasnie w tych
sklepach rozgladaja sie panami. Za jakimi nie wiem ale rzygac mi sie chce jak
patrza na mnie jak pies na kielbase. Czy mezatki sa az tak
strasznie 'wyglodzone'? Czy az tak strasznie znudzil sie im wlasny ukochany
maz? Przeciez ten czlowiek robi cuda zeby utrzymac rodzine (i te jedze) zeby
nie musieli mieszkac na dworcu.

A juz spanie z dzieckiem w malzenskim lozku uwazam za skrajny debilizm
lesbijskich ciot z magazynow kobiecych.

[Gość: magda]

Mathras chyba trochę przesadził! W dzisiejszych czasach raczej mężczyzna nie
jest już jedynym żywicielem rodziny i w domu mógłby czasem zrobić coś poza
oglądaniem TV. Ja po urodzeniu dziecka nie przechodziłam kryzysu , bo mój
małżonek wolał przesiadywać w pracy i u mamusi. Teraz pewnie nie pozwoliłabym
na to , ale myślę że to paradoksalnie uchroniło nas od wielu nieporozumień.
Rada na kryzys? Zostaw go czasem w domu ze smerfikiem , a ty się przejdź na
spacer ,i koniecznie zadbaj o siebie. Zostaw czasem brudne naczynia w zlewie i
niepoodkurzane mieszkanie , a ty się wyśpij. Jak mu przeszkadza , to odkurzacz
zawsze może wyciągnąć. Ja właśnie tak robię. Powodzenia!

[Gość: Benno]

pesteczka5 napisała:


(...)Myślę, że w obecnych czsach mody na samorealizację, konsumpcjonizm,
> indywidualizm i hedonizm coraz trudniej jest nam zaakceptować naturalne
> ograniczenia, jakie niesie rodzicielstwo (...)

Jezus Maria - samorealizacja, konsupcjonizm, indywidualizm, hedonizm, -
wymienione jednych tchem - bez sensu. Nic dziwnego, że nie można normalnie
porozmawiać z kobietami.
Benno

[mamosz]

www2.gazeta.pl/kobieta/1,24465,843003.html poczytaj sobie,a znajdziesz
odpowiedzi na wszystkie pytania i jeszcze sie uśmiejesz Głowa do góry.Pozdrawiam

Moje drogie...

[Gość: Bartek]

U nas też zdarzały sie problemy. Sądze że zdarzają się w większości małzeństw.
I niestety obawiam się że wina nie lezy wyłacznie po stronie facetów. Na tym
wątku jest już dużo kobiecego punktu widzenia, pozwólcie więc że nie bede
obiektywny i przedstawie męski.
U nas tez nieporozumienia wzięły sie stąd że poczułem sie odrzucony. I to nie
jest tak, że męzczyzna musi być niańczony jak napisała któras z was. Problem w
tym, że dopóki nie ma dziecka jest para - która sobie cos daje i bierze. Kiedy
pojawia się to trzecie, kobieta zajmuje sie wyłącznie nim. Ja poczułem sie
nagle całkowicie niepotrzebny. Oczywiście pracowałem, oczywiście zmieniałem
pieluchy, kapałem malucha i mu gotowałem, wstawałem do niej w nocy, karmiłem ją
o 3 nad ranem, kołysałem o 5 rano a kiedy wracałem na spacer jechałem z nią na
spacer itd a do tego roboiłem zakupy, gotowałem i prałem. Padałem na nos, żona
oczywiście tez - wiecie jak to jest. Tylko że ja starałem się w tym wszystkim
znaleźć dla niej czas. Żeby pozyczyc film który chciała obejrzeć, przytulić,
poczytać, opowiedzieć coś. A brakowało mi tego z jej strony. Oczywiście nie ze
złej woli tylko była wykończona.
No i tu dochodzimy do problemu - bo uwazalem ze wykancza sie na wlasne
zyczenie. Ja jako męzczyzna kieruję się logiką. uwazam że dziecko trzeba
nakarmić, przewinąc, pobawić się znim, popełzac na dywanie, iśc na spacer,
ponosic na rekach. ALE ZE NIE NALEZY TEGO ROBIC CALY CZAS. Ze bez klopotu da
sie wykroic czas dla nas dwojga. Owszem, na początku niedużo, potem więcej. Że
czasem trzeba powiedziec dosc i zajac sie sobą. Że jesli maluch jest chory to
łażę z nia cała noc, ze jesli jest głodna albo się obrzygała to lecę o 2 rano
do niej. Ale jesli ma po prostu takie widzimisie że postanowi zrobic sobie
pobudke (i nam o 2 w niocy, to nie. Po prostu nie. Ze nie można się oddać w 100
proc we władanie dziecka nawet jesli jest małe i bezbronne. Ze jesli chce je
pokochac to nie moge go zaczac nienawidzic za to że nam rozwala zycie. Ze
jestem gotow na wiele wyrzeczen, ze obejrzalem niezliczona ilisc wschodow
slonca i bezsennych nocy na zmiane z zona, ale nie jestem gotow na to zeby
całkowicie zrezygnowac ze wszystkiego. Z czytania ksiązek, ogladania filmów,
seksu (tak, tak moje kochane, ile z was o tym mysli, a ile zapomina i skazuje
meza na samotne i bardzo smutne chwile )))
Ja poczułem się zdegradowany do roli kogoś kto przynosi pieniadze i jest
jeszcze kamerdynerem, chłopcem na posyłki, pomywaczem. I moja żona myślała o
mnie dokładnie to samo co wy: taki duzy i trzeba go nianczyc, no wiesz, po tylu
latach żeby sie mazgaic, myslisz o seksie, a przeciez mala moze zacząc plakac
itd, itd. (a dlaczego mam przestac myslec o seksie? mam tez przestac myslec o
jedzeniu? O spaniu?
Od tego momentu minelo juz wiele czasu i wszystko sie zmienilo. Ale dlatego ze
osiagnelismy kompromis. Stworzylismy rodzine. A rodzina to aktualnie trzy osoby
i kazda z nich jest bardzo wazna. Ta najmniejsza osoba zajmje szczegolne
miejsce, ale nie rzucamy juz wszystkiego tylko dlatego ze ona czegos
natychmiast chce. Nauczylismy sie ze mama latajaca do dziecka na kazde
zawolanie i padajaca z nog i sztorcujaca ojca co chwila to nie jest rodzina a
wlasciwie jest rodzina dysfunkcyjna
I ja wiem oczywiscie ze jest masa nieodpowiedzialnych facetow. Ale moje drogie.
pamietajcie tez ze jest masa sfiksowanych kobiet ktore praktycznie odrzucaja
meza po urodzeniu dziecka i uwazaja ze od tej pory poswieca dziecku wszystko -
siebie ale rowniez meża.
I pewnie przelomowy byl ten moment kiedy wymoglem na zonie zebysmy nie wstawali
do malej o czwartej rano - bo zawsze sie wtedy budzila bo miala taki humor i
chciala bawic a my padalismy na pysk. Ze jesli placze to trudno. Niech placze.
I przetrwalismy codzienny wrzask o 4 rano. Zona ze zdziwieniem stwierdzila ze
mala uznala ze wrzask nie dziala, wiec zaczela sie po prostu budzic o 7.45.
I nie pisze tego zeby wywolywac dyskusje o tym co zrobic z placzacym dzieckiem.
tylko po to, zeby pokazac, ze rodzinie wszyscy musza sie przystosowywac, i nikt
nie moze byc zepchniety na margines bo jest duzy, a inny dostawac wszystko bo
jest maly. Mamy zreszta taki przyklad u znajomych ktorzy najpierw wyrzekli sie
wszystkiego dla corki, a potem kiedy urodzila sie druga, zepchneli ta pierwsza
na margines - bo byla juz dyuza i nagle wszystko zaczela dostawac ta mala. Ale
to zupelnie inna historia.
Przepraszam za przydlugiego posta, ale moje drogie - mąż to nie potwór, nie
wariat, nie osobnik nienawidzący dzieci czy uważający je za rosliny, nie
samolubny glupi egoista. To wasz partner, człowiek który chce wam i dziecku dac
wszystko, ale i dostac cos w zamian. I nie mowcie ze to dziecinne, czy glupie
bo jakbyscie sie czuly gdyby faceci mowili o was ze jestescie idiotkami bo sie
wciaz odchudzacie, ze chyba jestescie kretynkami wcierajac sobie kremy, albo
dostalyscie rozmiekczenia mozgu bo wciaz latacie i sprawdzacie czy dziecko spi.
Moze faceci są z Marsa, ale za to kobiety z Wenus. Może facetów niełatwo
zrozumieć i czesto się myla, ale czyż kobiety są nieomylne i zawsze mają rację?

[Gość: scandian]

Take a look around the world. You see such mad things happening.
There're few good men.Thank your lucky stars if he's one of them.

[mamosz]

Bartek gdybym muiała w swoim czasie, gdy ogarnął mnie szał macierzyństwa
niekiełznanego takiego faceta przy boku jak ty,który obserwuje i stara się
zrozumieć,a nastepnie szuka kompromisowego rozwiązania to pewnie moje dzieci
nie wychowałyby się z mamusio-tatusiem i tatusiem dochodzacym,Mądry facet
jesteś fajnie maja z Tobą twoje dwie dziewczyny. Pozdrawiam

[Gość: Bartek]

Mądry facet
> jesteś fajnie maja z Tobą twoje dwie dziewczyny. Pozdrawiam
))
Dzieki. Paradoksalnie to przez moich rodzicow zrozumialem duzo rzeczy. Mama
przylatywala na kazdy moj wrzask, lulala mnie calymi nocami, zgadzala sie na
wszystko (oczywiscie tego nie pamietam, ale duzo krazy w rodzinie opowiesci). A
co bylo dalej? matka usilowala sie mna opiekowac nie tylko jak mialem 1 czy dwa
lata, ale rowniez wtedy jak mialem 18 czy 22 lata. Wplywac na wybory zyciowe,
lacznie z malzenstwem i pracą. Ja oczywiscie sie na to nie zgadzalem. Jaki jest
skutek? taki ze mama ma poczucie ze dala mi wszystko, wyrzekla sie wlasnego
zycia (rzeczywiscie rzucila prace na kilka lat i potem nie mogla wrocic),
zmienila miejsce mieszkania (zebym wychowywal sie na swiezym powietrzu). A ja
co? A ja niewdzieczny nie chce zaakceptowac tego co ona mi mowi. A potem
mówiła: a ja zarwalam tyle nocy i rzucilam prace, zeby ci bylo lepiej a dla
ciebie to sie nie liczy (w podtekscie, a wiec nie żeń sie z tą, tylko z tamtą).
Ona pamieta, że poswieciła dla mnie rzeczywiście kawał życia. A ja mówię: -
mamo, teraz rozumiem co to znaczy i to wielkie wyrzeczenie. Ale ja o nie nie
prosiłem. Nie musiałas rzucac tej pracy i pamiętać to mi przez tyle lat. Nie
musiałas rzucac Warszawy, ja bym sie swietnie wychowal w Warszawie mimo ze tu
jezdza samochody.
I oczywiscie swietnie rozumiem o co chodzi, ze ma poczucie ze zainwestowala we
mnie wszystko i teraz nadal chcialaby miec swojego malego synka, a ma faceta
ktory ma wlasne zycie dokonuje wlasnych wyborow, a ona niestety sadzi ze to
błąd.
I dlatego nie chce za 30 lat wyladowac jako zgorzknialy facet ktory tyle
poswiecil dla dzieci, a one poszly własną drogą. Zamiast byc np. lekarzami,
zostały powiedzmy projektantami mody (bo to tego typu problemy). Nie chce im
wypominac, ze tyle im poswiecilismy, ze nam zlamaly zycie, ze gdyby nie dzieci,
top nasze życie wyglądałoby inaczej. Chce żeby były szczęśliwe, żebym wiedział
że dałem im ile mogłem, ale że to była przyjemność a nie mordęga. Że bym nie
mówił im: - tak, tak odkąd się urodziliście przestałem chodzić do kina, i
czytac. Musiałem ograniczyc pracę. etc.
Bo za 30 lat powiedzą.
- tato, odczep się wreszcie od tej pracy i kina i wakacji. Jak chciales jechac,
to trzeba bylo nas zostawic z babcią i jechać, a nie marudzić tyle lat. )

[mysz_]

to jest moment w którym przekonasz się jaki naprawdę potrafi być facet. Faceci to egoisci i masz teraz pierwsza
próbkę tego. Przekonasz się jeszcze nie raz że kiedy pojawiają się problemy i obowiązki to pierwsi którzy uciekaja z
tonącego okrętu. Są gorsi niż szczury.
To wszystko minie, jak juz podrośnie dziecko i skończą się nieprzespane noce. tylko uważaj żeby nie przytyć bo
mężulek szybko sobie znajdzie zgrabniejszą

[Gość: Krzysiek]

Jajkaś gorycz nieokiełznana z Ciebie płynie ( z całym szacunkiem )
Ale ja bym tak nie generalizował.

mysz_ napisała:

> to jest moment w którym przekonasz się jaki naprawdę potrafi być facet.
Faceci
> to egoisci i masz teraz pierwsza
> próbkę tego. Przekonasz się jeszcze nie raz że kiedy pojawiają się problemy i
o
> bowiązki to pierwsi którzy uciekaja z
> tonącego okrętu. Są gorsi niż szczury.
> To wszystko minie, jak juz podrośnie dziecko i skończą się nieprzespane noce.
t
> ylko uważaj żeby nie przytyć bo
> mężulek szybko sobie znajdzie zgrabniejszą

[kici.kici]

mysz_ napisała:

> to jest moment w którym przekonasz się jaki naprawdę potrafi być facet.
Faceci
> to egoisci i masz teraz pierwsza
> próbkę tego. Przekonasz się jeszcze nie raz że kiedy pojawiają się problemy i
o
> bowiązki to pierwsi którzy uciekaja z
> tonącego okrętu. Są gorsi niż szczury.
> To wszystko minie, jak juz podrośnie dziecko i skończą się nieprzespane noce.
t
> ylko uważaj żeby nie przytyć bo
> mężulek szybko sobie znajdzie zgrabniejszą

[kici.kici]

wrr



chcialam ci powiedziec ze wspolczuje ci faceta ktory polecial tylko na twoja
ladna figre dobrze ze sa jeszcze tacy ktorzy widza cos wiecej w kobiecie i duza
wiekszosc z nas ma takich mezow

[Gość: Olga]

KAŻDA zmiana płynnej równowagi w związku może się skończyć jakimś kryzysem -
problemy z teściami, utrata pracy,choroba, brak (ale i nadmiar) pieniędzy no i
oczywiście dziecko. I to nie tylko jego urodzenie, ale pójście do szkoły,
odejście z domu itp.
Jakoś trzeba zacisnąć zęby spróbować ustalić nową równowagę. Powodzenia.

[Gość: Iza]

Fakt, czytałam, że statystycznie najwięcej związków rozpada się po pójściu
dziecka do szkoły, lub wyjściu dziecka z domu (wyjazd na studia, ślub). Jeśli
ludzie się kochają, trzeba mądrze przeżyć ten czas i nie dać się burzom.

szok poporodowy

[Gość: marcin]

Drogie mamy (zwłaszcza te świeżo upieczone)

dotychczas mówi się wyłacznie o burzy hormonów i depresji poporodowej kobiet.
Nic nie wspomina się o SZOKU jaki przeżywają ojcowie. Przecież dziecko w domu,
to KOMPLETNIE zmienione ZYCIE. Pierwsze pół roku, było piekielnie ciężkie.
Najgorsze było to, że nie miałem czasu i sił cieszyć się tym maleństwem.
Urodziny dziecka zmieniły moje życie nie do poznania. Zrezygnowałem z mnóstwa
rzeczy, które sprawiały mi radość. Najgorsze jednak było zerwanie
nici "jedności" z żoną. Do urodzenia maleństwa byliśmy jednością, która
niestety musiała się rozdzielić. Dziś wiem, ze to jest naturalne, że tak musi
być skoro pojawił się ktoś trzeci, ale przyswojenie tego zajeło mi mnóstwo
czasu, przysporzyło rozczarowań, smutku i złości. Dziś myśle o tym z wyłącznie
z nostalgią. Nauczyliśmy się z żoną "nowej relacji", która może nie jest tak
idealna jak kiedyś, ale dzielimy swój czas tak, by nikt nie czuł się
pokrzywdzony. Moja córka, jest kochana, dziś nie wyobrażam sobie życia bez
niej, mimo że kosztowało mnie to sporo wyrzeczeń i rezygnacji z pewnych marzeń.
I wiecie co ??? Za rok planujemy kolejnego dzidzisuia !!! Trzymajcie kciuki i
nie zrzucajcie winy za kryzys na meżów, ale budujcie wasz związek od nowa,
oparty o nowe, też wspaniałe doznania

małżeństwo

[niedzwiedziczka]

Moim zdaniem ważne jets także, w jakim momencie pojawia
się dziecko. Jest ogromna różnica, jeśli ten moment
następuje zaraz po ślubie, czy kilka lat później. Młode
małżeństwo, które jeszcze nie nacieszyło się sobą może
mieć spore problemy z zaakceptowaniem faktu, że ktoś
trzeci (dziecko) wchodzi w ten jeszcze nie całkiem
dojrzały układ. Powiedzmy sobie szczerze, musi minąć parę
lat, zanim małżonkowie się całkowicie "dotrą". U nas
kryzys nie był aż tak widoczny, ale byliśmy małżeństwem
od trzech lat. A ja od początku starałam się "nie być
zbyt doskonała" tzn. dom nie musiał błyszczeć itd. itp.
Mój mąż okazał się wspaniałym partnerem i ojcem. No i nie
unikaliśmy seksu... Teraz mała ma 3 lata, a my czujemy do
siebie dokładnie to samo, co czuliśmy zanim się pojawiła.
Różni są ojcowie i różne są matki. Niektórzy ojcowie po
narodzinach dziecka się wycofują albo uciekają w pracę.
Niektóre matki są nadopiekuńcze i osuwają męża, żeby móc
w każdj chwili zająć się dzieckiem, a czasem dziecko
staje się dla nich wymówką, bądź wręcz środkiem szantarzu
uczuciowego. A cały problem w tym, żebyśmy umieli
wypośrodkować nasze starania, uczucia i poczucie obowiązku.

[insomnia1]

Zgadzam się z Niedźwiedziczką w zupełności. Ważny jest moment pojawienia się
dziecka. Ja z mężem znaliśmy się krótko przed ślubem i narodzinami pierwszej
córki. Nie zdążyliśmy się sobą ani nacieszyć ani w pełni dotrzeć. A tu nagle
musieliśmy sprawdzić się w potrójnej roli - małżonków, rodziców i na domiar
złego synowej i zięcia, bo mieszkaliśmy na zmianę u moich rodziców i teściów.
Trochę nas to przytłoczyło.

[zranka]

bardzo mi smutno, że to muszę napisać bo kocham moją córeczkę ponad zycie ale
nie chcę mieć więcej dzieci. Oprócz powszechnych powodów (niebezpieczeństwo a
nawet pewność utraty pracy, kopanie po tyłku przez ustawodawców z bożej łaski,
paniczny strach przed porodem i nienajlepsze wspomnienia z okresu ciąży)
istnieją jeszcze powody moze egoistyczne, może wyolbrzymione ale:
1. Od urodzenia mojej córeczki nie opuściałam jej na dłużej niż na dwa dni po
tak za nia tęskniłam - czuję sie sfrustrowana tym, że nie spędziłam z moim
mężem jakiś miłych chwil tylko we dwoje od ponad pięciu lat.
2. Mój mąż jest kochany i wyrozumiały ale wiem, że to wszystko do czasu bo
choc on zanudza mnie pytaniami kiedy będziemy mieć dziecko kolejne to tak
naprawdę nie zdaje sobie sprawy, że to ja poniosę 80% konsekwencji (patrz
wyżej)
3. Po urodzeniu w. stresował mnie notoryczny brak czasu na czytanie książek,
spokojny bezstresowy seks (bezstresowy tzn. bez obawy przed darciem się W.,
brak mozliwości zaplanowania czegokolwiek, obsesyjny lęk o dziecko

Teraz juz tak nie myślę bo ona ma prawie 6 lat, zajmie się soba sama, mogę z
nia porozmawiać o wielu rzeczach jest cudowna kochana najważniejsza (ex eqo z
moim mężem)ale na samą myśl, że musiałabym to znowu znosić brrrr
nie nie stać mnie na to

Ps. Nie myslcie, że nie czuję sie z tego powodu winna.Czasami ryczę gdy W,
smutnym głosem mówi: dlaczego ja nikogo nie mam??
Ale nie stać mnie jeszcze na takie poswięcenie
może kiedyś