czy isc z dzieckiem na pogrzeb dziecka z rodziny

[zza_sciany]

dzieci sie znaly, lubily, mieszkaly blisko siebie. Rodzina najbliższa w sumie.
Niestety (nie wdajac sie w szczegoly) tamto dziecko umarło. Nagla choroba
zabrala go w tydzień. Przede mna pogrzeb.
mam mieszane uczucia by zabrac na niego moja 7dmiolatkę. Waham sie jeszce czy
moze do kosciola tak a na cmentarz nie, sama nie wiem. Tam beda sie działy
dantejskie sceny. Z jednej strony chce ich dziecku oszczedzic, z drugiej nie
wiem czy robie dobrze.
Stosunek mojego dziecka do tamtej smierco jest obojetny, ale wiem ze to tylko
pozory

Prosze o opinie czy dziecko moje powinno uczestniczyc w tej smutnej ceremonii,
na decyzje mam 3 dni

pozdrawiam i licze na odpowiedzi z uzasadnieniem

[mrowka75]

Kurcze, miałabym wielki dylemat. Sama mam 7-latka. Zależałoby od
tego, czy był bardzo blisko związany z tym zmarłym dzieckiem i od
jego stosunku do tego. Na pewno rozmawialibyśmy o tym smutnym fakcie
i próbowałabym dowiedzieć sie jaki miałby stosunek do ewentualnego
pójścia na pogrzeb. Chyba w ostateczności zabrałabym go na same
nabożeństwo (bo to też forma pożegnania się dziecka z bliskim mu
rówieśnikiem) i oszczędziłabym prykrej sytuacji na cmentarzu.
Z drugiej jednak strony - uczestniczenie w chwilach radosnych i
smutnych jest udziałem każdego i wcześniej czy później nasze dzieci
tez będą uczestniczyć w tym. Bałabym się chyba jednak o jeszcze dość
delikatną psychiką 7-latka, czy nie byłoby to zbyt wielkie przeżycie
i nie odbiłoby się na codziennym funkcjonowaniu.
Myślę, że także rozmowa z córką na ten temat mogłaby Ci pomóc podjąć
decyzję

[sylki]

ja swojego syna bym nie zabrała, wiem jakie ma podejście do śmierci
i byłoby to dla niego straszne przezycie
Pamiętam też jakim przeżyciem był dla mnie (a miałam wtedy 10 lat)
pogrzeb mojej babci - koszmar. Widok mojej mamy w wielkiej rozpaczy,
która o mało nie rzuciła sie za trumną do grobu.
Nigdy tego nie zapomne

Myśle, ze rodzice tego zmarłwgo dziecka, będa to przeżywać
strasznie. Twoje dziecko będzie to widzieć, może nie warto narażać
dziecka na takie przeżycia
Aha i czasami do dziecka fakt śmierci podczas pogrzebu i wtedy też
może być dla niego to okropnym przeżyciem.

Wybór należy do ciebie

[mika_007]

nie
nie zabrałabym dziecka
ani na pogrzeb starszej osoby ani tym bardziej na pogrzeb innego
dziecka
no way
nie zabrałam swoich dzieci na żaden pogrzeb w mojej rodzinie i wisi
mi co na to inni
uważam,że ceremonie pogrzebowe nie są dla dzieci i już

[kerry_weaver]

Zabrałam teraz ośmiolatka na pogrzeb jego prababci
wyjaśniłam, że to ostatnie pożegnanie i ostatnia okazja "odwiedzić"
prababcię
zniósł to dość spokojnie, w kościele popłakaliśmy sobie razem, na
cmentarzu już nie płakał
ale
to była inna sytuacja, osoba starsza, schorowana, wszyscy
wiedzieliśmy że niedługo odejdzie, na cmentarzu żal ale i spokój.
Odejście dziecka - wielka rozpacz rodziny, wrażliwy rówieśnik może
pomyśleć "to mogłem być ja" i mieć wielki uraz, strach...
więc na pogrzeb dziecka chyba bym nie zabrała syna, chyba że tylko
do kościoła. Raczej później odwiedziny na cmentarzu, w spokojnej
atmosferze, bez tłumu rozpaczających żałobników.

[koza_w_rajtuzach]

Przykre. Bardzo współczuję rodzicom tej tragedii.
A co do meritum postu, to nie, nie zabrałabym dziecka. Myślę, że to
mogłaby być pewnego rodzaju trauma dla Twojej 7-latki.. Mogłoby to
się źle odbić na jej psychice. Oszczędziłabym jej tych emocji.

[nangaparbat3]

Zabrałabym, jak najbardziej, starając się ja wspierać w trakcie, tłumaczyc, co
sie dzieje i własnym zachowaniem pokazać, ze chociaż boli, mozna przez to
przejść. Dziecko powinno od początku wiedzieć, że śmierć jest częścią życia, że
lączy sie z bolem i cierpieniem tych, co zostają - ale nie powinno za bardzo się
jej bać. A najbardziej boimy sie nieznanego, tego co ważne i silne w naszych
oczach osoby staraja sie przed nami ukryć. Małe dziecko boi sie tego, czego boją
sie rodzice.

[marina2]

zabrałabym-śmierć to część życia
rozumiem ,ze dziecko już wie o tej śmierci?

[zza_sciany]

Tak Marino, dziecko wie o śmierci, ja rozumiem oczywiscie ze smierc
to czesc zycia i nikt od niej nie ucieknie.
Gdybym miala pewnosc ze pogrzeb odbedzie sie "lagodnie" ( zle slowo
ale nie przychodzi mi inne do glowy) zaryzykowalabym obecnoscc mojej
corki, ale mam pewnosc ze tam beda sceny, ktore nie sa dobre dla
psychiki malego dziecka. Rodzice sa w stanie potwornym, dziadkowie i
pradziadkowie tez, rodzina w totalnym szoku. Nie chce by moje
dziecko bylo siwadkiem, omdlen, placzow, albop i czegos gorszego.

Niestety to potworne jak rodzice przezywaja wlasne dzieci

[catinka1]

nie iść, na tym pogrzebie sceny będą się działy straszne i według
mnie to nie jest najlepszy sposób na oswajanie dziecka ze śmiercią.
Raczej bałabym się, że będzie to dla niego traumatyczne. Dodatkowo
pomyśl jak na widok Twojego dziecka będą się czuć rodzice zmarłego
dziecka.

[nangaparbat3]

Na pogrzebach jest zwykle na tyle duzo ludzi, ze jeden siedmiolatek nie musi sie
rzucac w oczy.

Oczywiście, że iść!!!!

[wewaw]

Oczywiście, że iść!!!!dziecko musi wiedzieć, że nie ma drugiego
życia jak w grze komputerowej, że ludzie odchodzą, młodzi i starzy,
że ludzie płaczą bo kochają, że rodzice płaczą, że kochają, że ono
samo może płakać i że wejście pod samochód albo jazda na rowerze
może się skończyć tragicznie, że wolno nam myśleć co jest potem, że
możemy o tym rozmawiać... Ja z dziećmi chodzę na wszystkie pogrzeby
w rodzinie, bo dziecko ma prawo do przeżywania smutku takie samo jak
ja. Jakże by inaczej...

[zza_sciany]

twoja decyzja o chodzeniu z dziecmi na pogrzeby ale wiedz ze twoja
psychika jest mocniejsza niz psychika dziecka i podejrzewam, ze
pewne "stopklatki" z tych uroczystosci beda w pamieci Twoich dzieci
odbijac sie negatywnie - chocby w postaci paraliżujacego strachu o
Ciebie i Twoje zycie.

Przy rozsadnym wychowaniu dziecko wie ze nie istnieje mnogosc zyc
jak w grze komp. - nie trzeba tego budowac tak smutnymi
uroczystosciami.
JEdnak rozumiem i szanuje Twoje stanowisko. dzieki za odp.

[kornelia111]

Nie trzeba chodzić na pogrzeby, żeby bać się o życie najbliższych.
Ja zabrałabym dziecko na pogrzeb osoby bliskiej, czy dobrze mi
znanej. Tak samo ja byłam zabierana i tak samo ja teraz zabieram
moje dziecko. Miałam 8 lat, kiedy uczestniczyłam w pogrzebie
dziecka - sąsiada. Byłam nie tylko w kościele czy na cmentarzu, ale
także w domu, gdzie widziałam je w trumnie. Widziałam rozpaczających
rodziców i dziadków tego dziecka. Nigdy w domu nie ukrywano takich
spraw, zawsze byłam świadoma, że śmierć, żałoba, ból po stracie
kogoś bliskiego jest częścią życia. A kiedy dziecko widzi, że ludzie
cierpią po stracie kogoś bliskiego, staje się wrażliwsze i mniej
egoistyczne, niż to wychowane pod kloszem i chronione za wszelką
cenę przed smutkiem i bólem.

[pamama]

Parę miesięcy temu zmarł mój tata po ciężkiej walce z rakiem, mimo,
że syn nie był bardzo związany z dziadkiem też bardzo mnie martwiło
czy zabrać go na pogrzeb tym bardziej że jest bardzo wrażliwy.
Wiedział, że dziadek umrze i to szybko bo to było nieniknione i
często mówił, że szkoda, że dziadek nie może żyć dłużej do późnej
starości. Mimo to dzieci czasami nas zaskakują i na pogrzebie był
zajęty wyłącznie sobą i kłótnią z bratem, mimo, że widział mnie
zapłakaną.Dla mnie było ważne żeby pożegnał się z dziadkiem ale
zastanów się co ma ten pogrzeb znaczyć dla twojego dziecka. Wydaje
mi się, że twoje dziecko raczej będzie odnosiło tą śmierć do siebie
i może czuć jakieś leki np. że samo umrze.

chyba zdecydowalam

[zza_sciany]

Dziekuję Wam bardzo za opinie.
Wczoraj rozmawiałyśmy z corka na temat sytuacji. Ona na pogrzeb isc
nie chce. W atmosfere sytuacji jest wprowadzona bo niestety(albo
stety) wszystkie smutne przygotowania odbywaja się przy niej.
Myślę, że za tydzień-dwa na spokojnie podjedziemy na cmentarz i
wówczas będzie czas na jej osobiste pozegnanie się z tamtym
dzieckiem.

Boje się, że sceny które tam się będą rozgrywaly zbyt mocno wpłyną
na psychike mojego dziecka, szcegolnie ze jako rodzina najblizsza
przypadnie mi siedzenie w lawkach tuz za trumna

[k1234561]

Podjęłaś bardzo mądrą decyzję.Moje gratulacje.Zrobiłabym tak samo.

Pozdrawiam w tym smutnym dla Was wszystkim czasie.
Anika

[pgosia87]

Dokładnie. Mi w wieku 6 lat wystarczyło usłyszeć w telewizji o dziecku z wadą
serca, żeby na parę tygodni wkręcić sobie, że ja też taką mogę mieć i że na
pewno umrę. Co dopiero widok rówieśnika w trumnie, płacz, rozpacz na cmentarzu
itd. Są mniej drastyczne metody oswajania dziecka ze śmiercią.

[akitis]

ja nie zabrałam swojego 6-cio letniego dziecka na pogrzeb swojej
ciotki i jestem zadowolona ze swojej decyzji.

a tu link do dyskusji na ten temat
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=63915158&a=63915158&v=2&wv.x=0

[new_machine]

Wg mnie nie powinno, a jak Ci ktos radzi odwrotnie, to sie go zapytaj czy sam,
kiedys byl w podobnej sytuacji...

[ea-szarri]

Ja byłam.
Miałam pięć lat, kiedy umierał brat mojej mamy. Mieszkałam z nim pod
jednym dachem, bywałam w szpitalu, byłam na pogrzebie, potem na
cmentarzu...
Pogrzeb nie był traumą. Był zakończeniem.

A poczucie własnej śmiertelności nie jest niczym złym.

[new_machine]

Czy ten brat umierał jako dziecko??

[kornelia111]

Nie będę powtarzać postu zamieszczonego wyżej, ale tak, byłam w
podobnej sytuacji. BYłam jako 8 - latka na pogrzebie dziecka, w domu
przy trumnie (otwartej), w kościele i na cmentarzu. Możliwość
zostania w domu nie wchodziła nawet w grę i nikt nawet nie
zastanawiał się czy mam iść czy nie. Było oczywiste, że w pewnych
uroczystościach się uczestniczy - nawet gdy są bardzo smutne. Bo
właśnie to pozwala dziecku oswoić się ze śmiercią i - być może jest
to dziwne dla niektórych - nie bać się jej.

[wanilia39]

uważam, że podjęłyscie z córką bardzo dobrą decyzję!
ja tez nei zabrałabym dziecka w tym wieku na pogrzeb, zwłaszcza
rówieśnika
pamiętam, kiedy miałam 6 - 7 lat byłam z babcią na pogrzebie
sąsiadki, długo sniła mi się i wieczorami myślałam o niej, to było
niedobre doświadczenie.

[protozoa]

Nie jest to dobry pomysł.
Czymś innym jest śmierc osoby starszej i schorowanej - nawet
bliskiej a czymś innym dziecka w podobnym wieku.
7 latek to jeszcze dziecko,będzie pracowac wyobraźnia. Pogrzeb
dziecka jest jednak czymś innym niż dorosłego człowieka. I choć
żaden moment nie jest dobry na umieranie, gdy odchodzi ktoś starszy,
zwłaszcza po długiej chorobie, jest to w pewnym sensie śmierć
naturalna.
Gdy umiera dziecko nigdy nie jest to normalne czy zwykłe. Trudno też
wyobrazić sobie jak zachowają się zrozpaczeni rodzice.
O tym, że śmierć też jest w naszym życiu 7 latka nie musi dowiadywać
się w bardzo namacalny sposób na pogrzebie kuzynki w podobnym wieku.
Wie, otrzymała informację, jest świadoma, że nigdy się nie zobaczą
i.....na tym etapie życia to wystarczy.
Oszczędziłabym dziecku traumatycznych przeżyć. Możecie za miesiąc
iść na cmentarz.

[moruswawa]

cześć niedawno miałam podobną sytuacje szliśmy na pogrzeb
16latka.Mam 6letnią córke ale to nie onią mi chodziło ona go znała i
wydawało mi się że powinna iść pożegnać adrianka.problem miałam z
6miesięczną córeczką bo podobno niechodzi się z małymi dzićmi na
pogrzeby,ale niemiałam jej zkimś zostawić.poszliśmy więc całą
rodziną do kaplicy,kościoła i cmentarz musiąłam miałam taką
potrzebe.coprawda dzieci niewchodziły do kaplicy i kościoła ale
byliśm znim blisko.pozdrawim.

[dorciaz]

Ja znam problem z autopsji i Ci z całego serca odradzam!!!!
Jak miałam 6 lat moja mama zabrała mnie na pogrzeb dziecka sąsiadki
i wiesz....pamietam to do dzisiaj!a mam 30 lat
Pamiętam rozpacz matki i całą sytuacje....rozpacz,ból...nie do
opisania a do zrozumienia dopiero w wieku późniejszym.
Moim zdaniem...absolutnie.

[scher]

dorciaz napisała:

> Jak miałam 6 lat moja mama zabrała mnie na pogrzeb dziecka
> sąsiadki i wiesz....pamietam to do dzisiaj!a mam 30 lat

I bardzo dobrze, że pamiętasz. Przynajmniej wiesz, czym jest śmierć.
Moim zdaniem nie wolno dziecka trzymać pod kloszem. Podzielam zdanie
nangaparbat - przygotować dziecko, wspierać w trakcie, wyjaśniać, co
się dzieje. Wziąć - i pomóc mu przez to przejść.

[9-x-2]

Nie. Po co masz fundować dziecku TAAAAKI stres?

[novembre]

Nienawidze pogrzebow.
Chodze, kiedy juz naprawde musze, do tej pory na dwoch, Taty i Dziadka.
Mialam 6 lat, kiedy zmarla moja babcia. Rodzice zapytali mnie, czy chce isc na
pogrzeb, czy zostac u sasiadki bawic sie z jej corka.
Wolalam zostac i nei zaluje.
Pozegnac sie zawsze mozna w inny sposob a widok rodzicow rozpaczajacych po
naglej smierci dziecka moga byc straszna trauma.
Jestem matka i wiem, ze kazda matka chce chronic swoje dzieci przed zlem i
smutkiem tego swiata. Wiem tez, ze zetkniecie dziecka ze zlem jest nieuniknione.
Uwazam jednak, ze takie 'hartowanie' zabraniem dziecka na taki pogrzeb to
nieporozumienie.

nov.

[kornelia111]

Też nienawidzę pogrzebów. Ale nie zmienię świata i nie sprawię, żeby
ludzie nie umierali. Tak naprawdę wszystko zależy od nastawienia
rodziców. Jeżeli dziecko widzi, że rodzice chcą je przed czymś
chronić za wszelką cenę, to znaczy, że to coś jest absolutnie złe i
należy się tego bać. Co złego w tym, że dziecko zobaczy ból i
rozpacz innych? Co złego, że samo będzie płakać? To jest sposób na
rozładowanie emocji, a nie udawanie, że wszystko jest OK, że nic się
nie stało. Nie popieram opcji "keep smiling" za wszelką cenę.

[novembre]

Ale nikt tu nie mowi o keep smiling!
Wyobrazasz sobie rodzicow na pogrzebie wlasnego dziecka/ Wyobrazasz sobie
histerie, placz, krzyki, lament, omdlenia?
Chcesz to dziecku zafundowac? Zeby potem budzilo sie w nocy z pytaniem, czy ono
tez umrze? Zeby zaczelo sie moczyc w nocy?
Dziecko nie jest izolowane od sytuacji, autorka watku pisze, ze jest to dosc
bliska rodzina i ze corka jest w atmosfere wprowadzona.
I uwazam, ze wystarczy, mozna jutro - pojutzre (o ile juz jest po pogrzebie) isc
na cmentarz i tyle.

nov.

nikt nie pomyślał o tamtych rodzicach

[mavva]

Ze względu na nich lepiej, żeby nie było dzieci.

[mharrison]

Nie wiesz mavva co piszesz. Na szczęście.

No to teraz przynajmniej już wiem dlaczego na pogrzeb mojego syna
przyszło tylko 2 dzieci. Nagle koledzy i koleżanki się wykruszyły.
Pyk i zniknęli. Ba, jeden z rodziców zadzwonił i poprosił bym, gdy
zadzwoni do mojego syna jego syn, powiedziała, że on żyje

Dodam jeszcze, że pogrzeb nie równa się dantejskim scenom i otwartej
trumnie.

[protozoa]

Są bardzo różne reakcje na śmierć i rózne zachowania na pogrzebach.
Tego nie da się przewidzieć.
Pożegnać się mozna w rózny sposób. Nieobecność na pogrzebie nie
znaczy, że nie pamięta się o zmarłym i odwrotnie - są "etatowi"
uczestnicy pogrzebów, umarł szwagier sąsiada i już jest okazja, żeby
pójść na pogrzeb, bez emocji, uczuć w stosunku do zmarłego.
Nieuczestniczenie w pochówku nie oznacza izolowania dziecka od
problemów związanych ze śmiercią. O śmierci trzeba rozmawiać, ale
czymś innym jest rozmowa, wizyta na cmentarzu a czymś zupełnie innym
udział w pogrzebie, widok zrozpaczonej rodziny.
Nie wszyscy dorosli są opanowani - zwłaszcza, gdy umiera dziecko
albo ktoś bardzo młody. Mogą dziac się rózne sceny. A nawet gdy
wszystko przebiega bez nieprzewidzianych okoliczności sama ceremonia
tez może być szokująca dla dziecka.
I tak jak jestem zdeklarowaną przeciwniczka zabierania dzieci na
pogrzeby, tak oburza mnie opisana przez Ciebie sytuacja ( telefon
rodziców i ich propozycja). To nie tylko brak delikatności, ale
zwyczajne chamstwo.

[aedo]

JA pierwszy raz byłam na pogrzebie chyba w 1 klasie SP. Przynajmniej
wcześniejszego nie pamiętam. Pamiętam, że jak miałam 6 lat umarła
moja ciocia i bardzo żałowałam, że nie mogę iść, bo byłam wtedy
chora. Nigdy mi się nic nie śniło w związku z pogrzebami, nie miałąm
żadnej traumy. Zawsze chodzę na pogrzeby ludzi, którzy byli mi
bliscy, bo chcę ich pożegnać, pomodlić się. Każde dziecko jednak
jest inne i może inaczej to przeżywać. Jeśli dziecko samo mówi, że
iść nie chce, to tym bardziej nie należy go, moim zdaniem, zabierać.
Byłam na pogrzebie mojego kuzyna, jak miałam 18 lat. Była cała jego
klasa- ponad 20 jedenastolatków, były jego młodsze siostry, choć
myślę, że wtedy niewiele rozumiały. Ciocia, matka mojego kuzyna,
pocieszała płaczące koleżanki i kolegów syna. Myślę, że11- latkowie
są w większości na tyle "duzi", żeby móc uczestniczyć w pogrzebie,
żeby wiedzieć, że życie jest jedno i kiedyś każdy umrze itd.

[kornelia111]

Nie muszę sobie wyobrażać, bo - jak pisałam wcześniej w wieku 8 lat -
uczestniczyłam w pogrzebie bardzo dobrze mi znanego dziecka (dodam,
ze włącznie z zobaczeniem zwłok w trumnie). Nie wpłynęło to na mnie
w sposób, w jaki opisujesz. Dziecko zadaje pytanie, czy też umrze
niezależnie od faktu uczestniczenia w pogrzebie. Po prostu kluczowe
jest nastawienie rodziców. Jeżeli się z dzieckiem rozmawia, to nie
ma mowy o jakichś traumach. Poza tym w przypadku, gdy dziecko jest
izolowane od takich wydarzeń, to dopiero przeżywa stres. Bo działa
wyobraźnia. I brak wiedzy dziecko uzupełnia we własnym zakresie na
podstawie idiotycznych historyjek, które słyszy od kolegów. A
ponieważ rodzice są smutni, to dziecko wyobraża sobie śmierć jako
coś czego należy się bać. Moczenie nocne od udziału w pogrzebie?
Daruj.
Jeżeli miałabym się zgodzić z przeciwnikami udziału dziecka w takim
pogrzebie, to jedynie ze względu na argument znajdujacy się niżej.
Ten o uczuciach rodziców zmarłego dziecka na widok innych dzieci.

[protozoa]

Masz prawo miec takie zdanie i pozwól, aby inni mieli odmienne.
Ja po raz pierwszy zobaczyłam nieboszczyka - choc trudno uzyć tu
okreslenia "nieboszczyk" - na I roku studiów na ćwiczeniach z
anatomii prawidłowej na Akademii Medycznej. Miałam 19 lat.
Były to zwłoki osoby mi nieznanej i z formaliny.
Później widziałam zwłoki na sekcjach z anatomii patologicznej i na
sądówce.
Zwłoki osób, które znałam widuję ( na szczęście rzadko), gdy
stwierdzam zgon. I zawsze, choć pracuję dość długo, robi to na mnie
jakieś wrażenie.
Nigdy nie widziałam po śmierci nikogo z bliskich ( rodzina, znajomi).
Gdy zmarła moja Babcia - Ojciec ( lekarz) też nie chciał widzieć jej
po śmierci. Podobnie było gdy umarła teściowa - mąż ( lekarz) nie
był obecny przy zamykaniu trumny.
A wierz mi, że wszyscy bardzo dobrze wiemy czym jest śmierć.

Nie byłam na pogrzebie z dzieckiem, ale.....

[zebra12]

Moje dzieci widziały jak ich kolega z bloku wypadł w okna. Zginął na
miejscu. Dużo rozmawiałyśmy o tym. Na pogrzebie była tylko rodzina.
Więc my nie. Traumy nie mają.
Uważam, że o śmierci powinno się mówić. nie powinna być tematem
tabu. Teraz doszło do tego, że otwarcie mówi się o seksie o innych
rzeczach a o śmierci się milczy! Dziwne!

jednak poszlam z dzieckiem

[zza_sciany]

ostatnie dni i noce spedzilam na odpowiadaniu na pytania mamo czy ja sie nie
obudze w trumnie, mamo czy ja tez umre, mamo choc ze mna do lazienki bo sie
boje. W zasadzie w ostatniej chwili corka poprosila byu nie isc tego dnia do
szkoly a na pogrzeb. Mialam mieszane uczucia ale szanuje jej zdanie,
powiedziala to spokojnie i nad wiek dorosle ze chce sie pozegnac i naprawde to
zrobila. Nad grobem powiedziala "czesc... tu imie" i odeszlysmy. Jakos nam obu
tak lzej a dzis przespalysmy noc spokojnie, wybralysmy ladny znicz i jeszcze
dzis pojdziemy go zapalic.
czuje, ze zrobilam dobrze, mam nadzieje ze sie nie pomylilam

[paprochy]

Przeczytałam wszystkie komentarze z niecierpliwością czekając na
ten, z podjętą przez Ciebie decyzją. Odetchnęłam czytając co
postanowiłaś, zdziwiłam się od tego, co postanowiła Twoja córka.
Mimo, że jestem stanowczo przeciwna udziałowi dziecka w pogrzebach,
to.. postawa Twojej córy wydała mi się dorosła i taka.. przemyślana,
chyba dobrze, że było Cie stać na jej uszanowanie. Powiedz, intuicja?

Oswajanie, trzymanie pod kloszem - nosz do jasnej anielki, to nie o
to chodzi! Stara baba już jestem, a pamiętam jak czułam będąc
dzieckiem, dokładnie, umiem odtworzyć kadr po kadrze, miewam sny od
opowiadania których moja mama płacze! Podobno z wiekiem się
zapomina, wydaje mi się, że ci którzy piszą o kloszach i oswajaniu
po prostu nie pamietają (szczęśliwcy), albo ich wrażliwość jest na
poziomie paska napędowego od młockarki. Przepraszam za porównanie,
ale trudno o inne, jak można aż tak nie rozumieć, że dla dziecka
WIEdzieć i WIdzieć to zupełnie co innego?! Jeśli dziecko jest silne
i nie wrażliwe, to milion pogrzebów i stosy zwłok nie zrobią na nim
wrażenia, wrażliwości i życia się nie uczy poprzez stykanie ze
smiercią, nosz urwa! Dzieciństwo to czas, który ma być szczęśliwy,
radosny, pozbawiony trosk, pełny wiary, na oswajanie z tzw. zyciem
jest czas, prawde i smuty wprowadza sie stopniowo, w miarę
możliwości percepcyjnych malucha, nie oczekujmy rozumienia śmierci
przez sześciolatka! Znam dzieci, które biegają wokół trumny
wystawionej na katafalku przez trzy dni (taki obyczaj na wsiach
panuje), znam jedno, które po pogrzebie babci przestało sypiać i
jeszcze po kilku latach budzi się kilka razy w nocy, a po
wiadomości w faktach, ze turyści misia zatłukli płacze do teraz i
codziennie pyta, jak sąd postanowił ich ukarać. Od kiedy się urodził
dbałam by był odporny, by nie reagował jak ja, wiem, jakim
nieszczęściem jest nadwrażliwość, więc chowałam ją przed nim
skrzętnie. Nie udało się, podejrzewam że tak samo, jak nie udałoby
mi się nauczyć wrażliwości szyny tramwajowej, gen?
Co do "klosza" i "oswajania" jeszcze: po co wmawiać dziecku
istanienie mikołaja? a powiedzmy mu juz w pielusze, ze prezenty to
od rodziców, niech nie ma złudzeń.

Kornelio, ty nie masz dzieci, prawda?

[kornelia111]

Wywołano mnie do odpowiedzi, więc odpowiadam. Mam 11 - letnią córkę.
Kiedy miała 7 lat, zmarła moja babcia, a jej prababcia. Dodam, że
obie byłyśmy z babcią bardzo zżyte. Mieszkałyśmy w jednym domu.
Babcia opiekowała się mną w dzieciństwie i mogę powiedzieć, że mnie
wychowywała, bo rodzice pracowali i dodatkowo się uczyli. Więc
większość moich wspomnień wiąże się z babcią. Uwielbiała moją córkę,
dodam, że z wzajemnością. Dlatego też, kiedy zmarła, było dla mnie
nie do pomyślenia, że można nie iść na pogrzeb. Dla mnie normą jest,
że w takich sytuacjach żegna się najbliższych. Poza tym ze względów
lokalizacyjnych nie można było ukryć przed dzieckiem, że babcia
zmarła. Bo niby jak - wyrzucę dziecko z domu do czasu pogrzebu? Nie
będzie widzieć, że przyjechali ludzie z zakładu pogrzebowego z
trumną? Oczywiście nie była obecna przy wszystkich zabiegach,
związanych z przygotowaniem ciała do pogrzebu. Ale, na miłość boską,
dlaczego nie miała babci zobaczyć po śmierci, skoro tak dobrze ją
znała? Nie stwierdziłam natomiast żadnych objawów histerii bądź
jakichś lęków. I właśnie wyrazem mojego szacunku dla córki było
przedstawienie jej prawdziwej sytuacji w sposób delikatny i bez
naturalizmu. Bo doskonale pamiętam, jakie historyjki potrafią
opowiadać sobie dzieci w temacie śmierci. Nasłuchałam się dość w
dzieciństwie. Wystarczyłoby na niejeden horror. I to jest właśnie
źródłem lęków i złych snów. A nie sam fakt uczestnictwa w
pogrzebie.
A to co piszesz o wrażliwości paska napędowego od młockarki jest po
prostu w kontekście udziału w pogrzebie osoby bliskiej po prostu
chamskie. Na pogrzeb idzie się, żeby pożegnać kogoś, kogo się znało,
kochało, a może tylko szanowało. Więc może nie oceniajmy wrażliwości
ludzkiej na podstawie liczby omdleń, bo to żaden miernik.
Sama poza tym napisałaś, że postawa córki autorki wątku wydała Ci
się dojrzała i przemyślana. Więc jednak wygląda, że racja jest
jednak po mojej stronie. Udział dziecka w pogrzebie nie jest dla
niego źródłem lęków, ale może być właśnie od tych lęków uwolnieniem.

[chalsia]

> Więc jednak wygląda, że racja jest
> jednak po mojej stronie. Udział dziecka w pogrzebie nie jest dla
> niego źródłem lęków, ale może być właśnie od tych lęków
uwolnieniem.

Nie ma "racji po Twojej stronie", bo jest tyle racji ile
ludzi/rodzin (oraz dzieci).

Powyższe zdanie Twoje powinno brzmiec tak: "Udział MOJEGO dziecka w
pogrzebie nie BYŁ dla niego źródłem lęków, ale może być właśnie od
tych lęków uwolnieniem.". I wtedy mogę się z Tobą zgodzić.

[protozoa]

Nie chciałam takiego porównania, ale skoro już jest to napiszę co
myslę. Tak, o śmierci trzeba mówic tak jak o seksie i wielu, wielu
innych rzeczach, ale czy ktoś uważa za słuszne, aby dzieci były
świadkiem aktów seksualnych? Nie! Bo trauma itd. Po co więc fundować
im widok osoby zmarłej, sceny z pogrzebu?

[zza_sciany]

www.edziecko.pl/przedszkolak/1,79345,2985125.html
ciekawy tekst o temacie śmierci w kontekscie malego dziecka.
Nie szukam teraz potwierdzenia ze dobrze zrobilam, ale w opinii autorki tekstu
dziecko powinno moc sie pożegnac wlasnie poprzez uczestnictwo w ceremonii
pogrzebowej.
Teraz mamy czas chodzenia po grobach, robimy to obie. Widze ze w corce jest
spokoj, pogodzenie sie ze smiercia, na ktorej temat duzo teraz rozmawiamy, nawet
duchy w scooby doo nie sa juz takie straszne.
Oczywiscie nie wykluczone ze nie idac na pogrzeb moja corka zachowywalaby sie
podobnie ale uwazam ze takie doswiadczenie nie wplynelo na nia traumatycznie
pozdrwienia

[protozoa]

Każdy z nas ma prawo do dowolnego wychowywania dzieci w granicach, w
których nie robia ewidentnej krzywdy innym.
Można wychowywać bezstresowo albo być temu przeciwnym; można
pozwolić aby dziecko mówiło do rodziców po imieniu lub nie; można
być zwolennikiem długiego karmienia piersią albo uważać, że pierś
jest zbędna; można wychowywac w głębokiej wierze takiej lub innej
religii albo z dala od jakiejkolwiek; uświadamiać albo traktować
sprawy seksu jako tabu; trzymać w domu zwierzęta albo postawić na
laboratoryjna czystość, która wyklucza jakiekolwiek zwierzę . Ile
rodzin tyle sposobów wychowania i poglądów.
A na efekty musimy poczekać pamiątając, że są one składową róznych
doświadczeń.
Nie wiadomo czy i w jaki sposób takie czy inne postępowanie odbije
się na późniejszym życiu.
Ja jestem zwolenniczką krótkich, jasnych informacji adekwatnych do
wieku. Bez sensacji ( ile matek z maleńkimi dziećmi leci oglądać
krwawe sceny wypadku samochodowego, ilu gapiów w różnym wieku zbiera
się gdy ktoś celowo lub przypadkiem wypadnie przez okno).
Moje dzieci wiedzą co to jest akt seksualny, ale nie były jego
świadkiem ; wiedzą co to jest śmierć, ale nie widziały umierania i
nie chodziły na pogrzeby; wiedzą czym jest poród, ale w nim nie
uczestniczyły.
Nie oznacza to, że prędzej czy później nie będą miały życia
seksualnego, nie pójdą na pogrzeb czy nie zobaczą porodu. Moje
dzieci dość długo nie wyjeżdżały na obozy i kolonie - słyszałam
nawet głosy, że są niesamodzielne i trzymane pod kloszem, ale gdy
osiągnęły pewną dojrzałośc zaczęły wyjeżdżać radząc sobie w róznych -
nawet trudnych dla dorosłego - sytuacjach.
I moim ( aczkolwiek niekoniecznie innych) mottem w wychowaniu jest
zachowanie adekwatne do wieku i jednolita jasna linia. Bez zimnego
prysznica i chowania pod kloszem.

[wypasiona_blondyna]

Jesli o mnie chodzi, popieram w 100% zdanie Kornelii111 i ja
bezwzględnie zabrałabym dziecko i na ślub, i na pogrzeb i na
chrzciny, ale to jeśli chodzi o moje zdanie, nie będę powielać myśli
Kornelii.
Natomiast myślę, że Autorka wątku podjęła już decyzję zgodną z jej
zapatrywaniami, że dziecka nie powinno sie narażać na stres i teraz
oczekuje potwierdzenia swojej racji.
Moja droga... Jeśli tak czujesz jako matka swojej córki (a znasz ją
najlepiej, każdy atom w niej znasz), jeśli uważasz, że tak jest dla
niej lepiej, to tak zrób. Wydaje mi się - to moja szersza
obserwacja - że współczesne mamy za mało ufają sobie, swojemu
instynktowi w wychowaniu własnego (!) dziecka. I to uważam za błąd.
Sama najlepiej znasz psychikę swojej córki. Jeśli ma się moczyć w
nocy, mieć koszmary, depresję czy lęki to oczywiste, że powinna
zostać w domu.

[srebrnarybka]

Myślę, że ważne jest też, co Twoje dziecko wie o śmierci w ogóle,
czy często chodziło na cmentarz na groby bliskich, czy wie, że
zmarłego skład się do trumny, czy wie, że ciało zmarłego potem się
rozkłada, czy widziała Śmierć i Heroda i jakie na niej to zrobiło
wrażenie etc. Jeżeli jest z tym oswojona, to może być łatwiej,
jeżeli dowie się tego w kontekście śmierci innego, znanego jej
dziecka, to może być za duży szok i może zaowocować lękami. W wieku
7 lat byłam na pogrzebie babci, było to bardzo smutne przeżycie, a
przy okazji dowiedziałam się masy szczegółów technicznych (trumna,
konstrukcja grobu etc.). Miesiąc później w czasie wycieczki byłam w
muzeum archeologicznym, gdzie zobaczyłam szkielet i objaśniono mnie,
że człowiek po śmierci zamienia się w coś takiego (wcześniej o tym
nie wiedziałam). Uświadomiłam sobie, co dzieje się teraz z moją
babcią... W efekcie lęki miałam prawie do końca podstawówki. Więc z
zabieraniem dziecka na pogrzeb bardzo ostrożnie - może lepiej nie
brać Oczywiście nie wiem, co Ci radzić, opisała swoje przeżycia,
żebyś miała więcej materiału do przemyśleń.

[anetkamati]

To twoje dziecko i ty zdecydujesz .Ja nie zabrałaby 7-latki byłam na pogrzebie
2-latka i sama ledwo to przezyłam Postarałabym się wytłumaczyć.Zabrałabym na
drugi dzień na cmentarz na spokojnie.Jest taki film familijny jest dwoje
przyjaciół mają po 9-10 lat jedno z nich umiera.Film pięknie pokazuje Przyjazn i
śmierć i jak to przetrwać.Możesz jej go wypozyczyc. może będzie jej łatwiej
zrozumieć.Nie pamiętam tytułu jak będziesz chciała napisz na pcztę znajdę i
podam ci tytuł ,,most do...,,dalej ni pamiętam.

[liloom]

Nie rozumiem dlaczego w wielu z nas/was istnieje taka silna tendencja oceniania
czy pouczania innych?
Wiadomo, ze zarowno rodziny jak i dzieci sa bardzo rozne, podejscie do smierci u
wielu z nas inne, okazywanie emocji i uczuc takze. Malo tego, czesto odchodzi
osoba, ktora wydaje nam sie "dalsza", a przezywamy jej odejscie mocniej niz tej
blizszej. Przyklad? Bylam bardziej zzyta z moja babcia, ale po odejsciu dziadka
odczuwalam duzo wieksza rozpacz. Czesto jest to kwestia momentu w zyciu takze.
Dzieci tez sa rozne. Jedno placze, a drugie nie, co nie znaczy wcale, ze nie
przezywa. Jedno placze i zaraz zapomni, a drugie przezywa glebiej i dluzej
wlasnie nic nie mowiac. Nie mozna wszystkich wrzucic do jednego worka.
Jedna matka moze dziecku zostawic decyzje, druga, wie, ze absolutnie tego zrobic
nie moze.
Wydaje mi sie, ze nie ma jednoznacznej odpowiedzi i zalezy to od wielu rzeczy,
mysle, ze autorka watku chciala przemyslec sama rozne mozliwosci i ewentualne
skutki, a i tak podjela decyzje, ktora najlepiej do dziecka i do sytuacji pasowala.