Po co jest szkoła i co właściwie oceniają testy?

[jakw]

Zainspirowana wątkiem pt. "6-latek nie umie czytać" (i kilkoma
innymi) zastanawiam się, po co właściwie jest szkoła? Jak wynika z
licznych postów od szkoły nie należy oczekiwać, że nauczy dziecko
czytać. Nie należy też chyba oczekiwać, że nauczyciele wychwycą
ucznia z problemami typu dysleksja. Nie należy też pewnie oczekiwać,
że dziecko nauczy się języka obcego, matematyki i paru jeszcze
innych rzeczy. W związku z tym czy jest wogóle sens wysyłać dziecko
do szkoły? A jeśli szkoła ma dobre/złe wyniki testów to czy to
oznacza, że nauczyciele są dobrzy lub źli? A może po prostu szkoła
jest w tzw. gorszej dzielnicy i rodzice nie radzą sobie z uczeniem
dzieci (albo im na tym nie zależy)? Zaczynam dochodzić do wniosku,
że ta cała nauka w szkole to pewnie jedna wielka ściema...

[bomba001]

szkloly sa rozne, nauczyciele tez. moj syn chodzi do I kl i jestem przyjemnie
zaskoczona, ze w zasadzie uczy sie w szkole. zadania ma, nie wymagaja mojej
ingerencji, choc w zasadzie oczywiscie moglabym. ale nieoceniony jest, ogolnie
rzecz ujmujac, wspoludzial rodzicow w edukacji. nie wiem, dlaczego uwazasz, ze
nauczyciel nie wychwyci problemow dziecka. w przedszkolnej zerowce dzieci byly
regularnie wysylane na diagnoze do poradni, podobnie jest w szkole: po pierwszym
msc pani wysylala.
czy jezeli szkola ma kiepskie wyniki to oznacza, ze zle uczy? nie do konca.
znaczy, ze moze otrzymala gorszy "material", z ktorym sobie bardzo dobrze, wbrew
wynikom poradzila. wynik szkoly to tez srednia, jezeli jest w roczniku 2 dzieci,
ktore maja np obnizone wymagania, ale pisza testy, ktore, jak rozumiem, sa
wliczane do sredniej, to ta srednia moze byc znacznie nizsza. podobnie np szkola
prywatna, ktora przepwowadza selekcje na wstepie. doskonale wyniki moga oznaczac
nie ze tak doskonale uczy, tylko ze pracowala na bardzo dobrym "materiale".
fajny wskaznik uczenia, ktory powinien zostac spopularyzowany to wskaznik dodany
edukacji. przprowadza sie testy na poczatek i na koniec edukacji w danej szkole
i porownuje indywidualne osiagniecia. ten wskaznik jest na pewno do zasosowania
w gimnazjum. pzrychodza dzieci po tescie kompetencji (test) i koncza testem
gimnazalistow. i mozna ocenic, jak zostali "nauczeni". jest to ta wartosc dodana.
a jak sobie wyobrazasz edukacje swoich dzieci? homeschooling? mozna, ale ja znam
potwory, bedace produktami takiej metody. nie w polsce, i moze to nie jest
regula. ale nawet w naszym kraju prekursor edukacji domowej, prof. jakis tam,
opowiadal o niej z duma, ale jak przyszlo pytanie o jego dzieci, ktore wbrew
systemowi tak szkolil to sie okazalo, ze skonczyly edukacje gdzies na 6 klasie.
teraz uczeszcaja na studia jako wolni sluchacze, bo zadnego egzaminu nie moga
zdac. czy to jest ok? czy to oznacza szczescie dla tych dzieci?
wikeszosc moich znajomych, a temat edukacji sie pojawia, bo dzieci na jej
poczatku, ocenia szkoly, ktore wybrali dobrze i bardzo dobrze. ale powtarzam,
ktorzy, szkoly wybrali. ci, ktorym wszystko jedno bylo przy wyborze, tak sobie
czesto.
wiec mozze trzeba swiadomie wybierac? i nie zdawac sie na slepy lut szczescia?
i moze nie trzeba na wszystko i zawsze narzekac?

[mama-maxa]

a ja uważam, że wszystko ma sens, ale w tej kwestii musi być pełna
współpraca szkoły i rodziców.

[azile.oli]

Cały problem polega na tym, że różne są szkoły, nauczyciele, dzieci
i rodzice. Generalnie, dziecko idąc do pierwszej klasy nie musi
umieć czytać i z reguły się tego tam nauczy, choć może będzie
musiało trochę gonić bardziej zaawansowanych rówieśników. Są jednak
dzieci , które mają jakieś problemy i zdecydowanie lepiej, jeśli się
zacznie pracować z nimi wcześniej. Zazwyczaj już nauczyciel w
zerówce sygnalizuje rodzicowi, że dziecko sobie z czymś nie radzi. I
albo rodzic nie zrobi z tym nic, stwierdzając, że dziecko ma czas,
albo spróbuje z nim pracować i zobaczy, w czym tkwi problem.
Nauczyciel w szkole wychwyci natychmiast dziecko z trudnościami i z
pewnością skieruje rodzica do poradni, bo sam nie jest specjalistą
od diagnozowania. Może coś podejrzewać, ale nie zawsze musi mieć
racje, niekoniecznie kłopoty z nauką muszą być związane z dysleksją.
Takie dziecko z trudnościami , wymaga , niestety, także pracy w
domu. Nauczyciel na lekcji ma prócz niego innych uczniów i nie może
koncentrować się na tym jednym. Oczywiście, są zajęcia wyrównawcze,
ale to często zbyt mało, aby wyrównać braki.
Dlatego, jeśli dziecko 6-letnie wyraźnie sobie nie radzi, warto
sprawdzić, z czego to wynika.
Co do roli szkoły : nie jestem może wielką entuzjastką takiego
systemu, jaki istnieje, ale po prostu edukacja domowa nie zawsze się
sprawdza i nie na każdym poziomie.
Co do testów : testom po 6-tej klasie nie przypisywałabym jakiegoś
znaczenia opiniotwórczego na temat szkoły. Tak naprawdę mogą w niej
uczyć świetni nauczyciele, ale po prostu dzieci są różne i nie każde
osiąga określony poziom, czasem nawet z lenistwa (bo do gimnazjum
rejonowego musi być przyjęte, rodzice też często wychodzi z takiego
założenia). Poza tym te testy nie są absolutnie miarodajne, ponieważ
połowa punktów pochodzi z tzw testu wyboru. Na dobrą sprawę, dziecko
które potrafi wyszukać informacje, zawarte w tekście, ma już 20 pkt.
Tak naprawdę, to nawet nie jest czytanie ze zrozumieniem, bo wtedy
dziecko musiałoby pomyśleć, wyszukać wiadomości zakamuflowane.
Tak naprawdę, to rzeczywiście trudno ocenić szkołę na podstawie
wyników testów. Trudno też ocenić nauczycieli. Zresztą, nie ma
szkoły gdzie wszyscy pracownicy byli świetni. Mało tego, znam np
znakomitą anglistkę z absolutną nieumiejętnością przekazywania
wiedzy.
A wracając do nauki języków obcych :właśnie dlatego konieczne jest
prywatne douczanie, że dzieci prezentują bardzo różny poziom.
I tu, niestety, nauczyciel nie może nagle przyspieszyć, bo przyjdzie
moment, że będzie w stanie rozmawiać tylko z jedną osobą. Część
dzieci jest dwujęzycznych, uczy się języka obcego już od
przedszkola, część dopiero zaczyna, z czego część się uczy, a część
nie. W przypadku np matematyki rzadkie są przypadki, kiedy dziecko
uczy się tego przedmiotu prywatnie, jeśli nie ma problemów, lub
jednostkowo nie jest wybitnie uzdolnione (choć wtedy zazwyczaj radzi
sobie samo).
Szkoła jest generalnie po to, aby przekazać uczniowi wiedzę i go
ukierunkować. Nie zwalnia go to jednak z pracy indywidualnej,
szczególnie zaś wtedy, gdy sobie nie radzi. Niestety, dziecko z
problemami powinno otrzymać wszelką pomoc, ale nauczyciel, to nie
cudotwórca. Jeśli coś można wyćwiczyć, to dziecko niestety musi też
pracować w domu i potrzebuje pomocy rodzica. jeśli problemy dziecka
wynikają z braku zaangażowania, to też , niestety rola rodziców, aby
potomka zdyscyplinować.
Wyniki testu świadczą o uczniu - niekoniecznie o szkole i
nauczycielach. Bardzo zdolny poradzi sobie dzięki swoim zdolnościom,
słaby czy leniwy nawet w dobrej szkole napisze przeciętnie, bo nikt
mu wiedzy do głowy nie wsadzi na siłę. Nie lekceważę także tego, że
wynik testu może być też przypadkowy, bo świetny uczeń ma gorszy
dzień lub zje go trema , a słaby będzie celnie ''strzelał'' w części
zamkniętej.

[smerfeta7]

jakw zapomnialaś jeszcze dodać, że zdolnych uczni równa w dól i to
wszelkimi sposobami, aby nie robić sobie dodatkowego trudu pracy ze
zdolnym uczniem. Bo jak sie okazuje, to także trudne dziecko dla
nauczyciela.
Dziesiejsze hslo w szkole odnośnie wszystkich dzieci, to trudna
klasa, ja pracuję 20 lat i wiem lepiej niż rodzic, psycholog czy
poradnie PPP. I na tym kończy sie rozmowa.
Może w tym jest problem polskiej szkoły.
A rzeczywiście dziecko w szkole nie uczy sie niczego, poza stresem,
lękiem, uczy sie jak mozna być nie slusznie ponizonym, co to jest
niesprawiedliwośc itd.. Może tego uczy szkola male dzieci.
Co pozniej punktuje w gimnazjum, że mlodzież "wyrzucić" z siebie
ogromny stres po 6 letniej edukacji w podstawowce.
Obecna szkola caly proces nauczania zrzucila na rodzicow, nikomu już
nie zależy na pracy z uczniem, robią tylko to co muszą, bez względu
na to czy dziecko rozumie, zrobił swoje i tyle.
Poziom nauczania dziecka w szkole, to dla mnie podsumowanie pracy
nauczyciela i jego wkladu w proces nauczania dzieci.
Rodzic powinien pomóc dziecku, ale nie powinien byc jego
nauczycielem. Obecnie to rodzic jest nauczycielem, a szkola tylko
sprawdza, co potrafi uczeń.

[jakw]

No właśnie - z wielu postów wynika, że dzieci tak naprawdę są uczone
w domu przez rodziców (najczęściej wieczorami, jak rodzic wróci z
pracy). Co gorsza, wielu rodziców uważa to za normę i się nie
buntuje. Pomijając przypadki totalnych leserów wydaje mi się jednak,
że przeciętny uczeń, nie jakiś specjalnie zdolny, ale też nie
kwalifikujący się do szkoły specjalnej, powinien być w stanie
opanować materiał tylko z pomocą nauczyciela, bez mieszania w to
rodziców czy korepetytorów. Co do zdolniejszych uczniów - często są
z nimi kłopoty, a przyczyną większości jest pewnie to, że taki uczeń
się po prostu nudzi. Ale co w sumie ma zrobić nauczyciel w 25- czy
30-osobowej klasie? O nauce języków obcych to nawet szkoda mówić. W
klasie mojej starszej to chyba wszyscy chodzą na jakieś dodatkowe
zajęcia z angielskiego. Tak naprawdę jakby angielskiego w szkole nie
było to chyba dużej straty by nie było. I nie jest to kwestia tylko
i wyłącznie nauczyciela. Po prostu w 20-osobowej grupie przez 2
godziny w tygodniu, uczeń ma niewiele okazji do mówienia w języku
obcym.

[smerfeta7]

jakw masz rację zdolny uczeń się kompletnie nudzi, robi material w
pare minut i przesiaduje lekcę nudząc się. Rzeby się nie nudzić robi
sobie inne zadania, aby sie nie nudzić i nie przeszkadzac, czyli
wyprzedza materiał. Za to jest także karany i zastraszany czyli musi
sie nudzić i czekać na wszystkich, a wystarczylo by, aby pani
pozwolila takiemu uczniowi robić dalej, aby się nie nudzil, skoro i
tak ma opanowany materiał do końca roku i wyżej. lepiej karać i
rownac w dół niz pomyslec.
Co do angielskiego, to wielka pomylka. Piszesz o mowieniu w języku
angielskim, to chyba zart. lekcje mojej corki w szkole panstwowej
polegaja na tym, że pan puszcza kompakty, prosi dzieci o zrobienie 1
ćwiczenia, mówiąc jak zrobicie możecie robic co chcecie. A sam pisze
sobie i rozmawia przez komorke, zamiast wykorzystać ten czas na
cwiczenie mowy, prawidlowe wypowaiadanie słowek itd...
Poziom nauczania kompletnie zerowy.
od początku roku z angielskiego w szkole zrobili około 6 stron razem
z ćwiczen i książki, wszystko jest zadawane do domu. W domu rodzic o
ile zna język musi dziecku wytlumaczyć, nauczyć wymowy,
przetlumaczyć tekst.
W książce jest wiele wierszykow i piosenek, jak do tej pory, ani
jednej się nie uczyli, zadnego wierszyka. poprostu nic, poziom
zerowy.
Ciekawe po co ten angielski w szkole mojej córki poziom 1-3, skoro
to tylko fikcja.
Nawet w 20 osobowej grupie idzie nauczyć dzieci. W szkole corki,
mojej znajomej dzieci w 1 klasie wiedza wiecej niż w szkole mojej
corki w drugiej klasie.
Bardzo dużo zalezy od nauczyciela, jego umijętności nauki malych
dzieci, podejścia do nich i wlasnego zaangazowania.
Jezeli szkoly zatrudniają swiezo "upieczonych" studentow, bez
jakiegokolwiek przygotowania do pracy z dziecmi to i efekty marne.
Ale taniej dla szkoly, oplacac studenta niz osobę z kwalifikacjami.
Tu nie chodzi o to jak naucza, ważne że jest angielski i jest czym
się pochwalić.
Czasami jak czytam na witrynach te wielkie mozliwości jakie oferuje
szkola, to smiac mi się chce.

[inguszetia_2006]

Witam,
Szkoła jest po to, by uczyć. Rodzice po to, by wychować i umilać
życie;-D Rodzice powinni się wreszcie zbuntować, bo po pracy mają
też prawo odpocząć i powylegiwać się,a nie sprawdzać zeszyty.
Pzdr.
Inguszetia

[nika_j]

Cóż, gdybym miała polegać na tym, czego nauczyciel nauczy dziecko w szkole, to
moje dziecko skończyłoby szkołę na bardzo miernym poziomie. Skoro nawet
polonista po studiach robi błędy ortograficzne? Nie mówię, że każdy nauczyciel
to ignorant, jest wielu porządnych fachowców, ale parę lat doświadczeń nauczyło
mnie czujności. Pan od przyrody wciskający kit dzieciakom, które czasem więcej
wiedzą od niego (te, które przedmiotem się interesują i dużo czytają) itp.
kwiatki. Poza tym to, czego szkoła uczy, ten zakres wiedzy, wystarczy może dla
naprawdę przeciętnego dziecka, które niczym poza tym się nie interesuje, nie
jest zainteresowane żadną dziedziną nauki, jest bierne. Dzieciak powyżej
przeciętnej (nie mówię już o bardzo zdolnych dzieciach) do szkoły w zasadzie
tylko chodzi, w domu odrabia lekcje, które rzadko sprawiają mu trudność, zatem
nie rozwijają. Szkoła jest w stanie wyuczyć przeciętnego ucznia. Czasem bardzo
przeciętnego. Wszystkie dzieciaki, które startują do jakichkolwiek konkursów
szkolnych, międzyszkolnych itp., uczą się same, w domu, pod kierunkiem rodziców.
Śmieszy mnie takie wyszczególnianie nauczycieli, wymienianych tuż obok nazwisk
dzieci-laureatów konkursów, tak jakby rzeczywiście ktokolwiek z nich pracował z
uczniem (wyjątki są potwierdzeniem reguły). Mój syn zawsze uważał szkołę za
startę czasu i coś w tym jest. Jeśli chodzi o wiedzę, znacznie więcej nauczyłby
się, czytając w domu podręczniki i inne źródłą. Szkoła to bardziej miejsce
spotkań dzieci, niż miejsce, gdzie zdobywają wiedzę. Gdyby szkoła czymś się
wyróżniała, np. prowadzeniem doświadczeń, dyskusji, wyposażeniem pracowni, to
ok, ale jeśli nauka polega na odpytywaniu z tego, co dziecko przeczytało PO
lekcjach w domu i z ćwiczeń, które odrobiło PO lekcjach w domu?

[smerfeta7]

nika_j zgadzam się z toba w calosci.
Moja corka także chodzi do szkoly, tylko po to aby sie spotkac z
kolezankami i tylko to ja motywuje do pujścia do niej.

Do smerfeta7

[jotka001]

Masz chyba jakieś koszmarne doświadczenia związane ze szkołą (pewnie
też chodziłeś/aś tam tylko po to, żeby się spotkać z kolegami i
skutki widać) i chyba przerzucasz je na własne dzieci. Trudno.
Biedne dzieci. Pewnie już z tego nie wyrośniesz. Ale przynajmniej
nie uogólniaj, bo są różne szkoły, tak samo jak są różni rodzice i
różne dzieci. Douczaj więc swoje dzieci w domu, ale najpierw
popracuj nad swoim wykształceniem. I na pewno nie ucz swoich dzieci
polskiego - weź fachowca, który nie robi błędów, albo umie korzystać
ze słownika. Swoją drogą, kto doucza te wszystkie biedne dzieci,
które w szkole niczego się nie uczą - rodzice (oczywiście genialni w
każdej dziedzinie)? nauczyciele (przecież oni nie umieją niczego
nauczyć)? koledzy z innej szkoły (ale skąd oni posiadają swoją
wiedzę)? studenci (ale oni też przecież jeszcze niedokształceni)?
PS. W razie czego nie trudź się usprawiedliwianiem błędów modną
obecnie dysleksją - porządny, pracujący nad sobą dyslektyk,
zwłaszcza w twoim wieku, potrafi pisać bez błędów albo przynajmniej
potrafi skorzystać ze słownika.
PS2. Wytrzyj tę pianę z ust i zmień dzieciom szkoły, jeśli są takie
fatalne. Naprawdę jest mnóstwo szkół, które uczą, i to dobrze.
Przypadki takich nauczycieli jak opisywany anglista, należy tępić
nie bluzganiem na forum, tylko rozmową w szkole. Tam zgłoś to, że
nauczyciel nie wykonuje swoich obowiązków.

[smerfeta7]

jotka001 napisała:

> Masz chyba jakieś koszmarne doświadczenia związane ze szkołą
(pewnie
> też chodziłeś/aś tam tylko po to, żeby się spotkać z kolegami i
> skutki widać) i chyba przerzucasz je na własne dzieci.

Nie!! mialam więcej szczęścia nie ksztalcąc się w tym kraju. Więc
edukację przeszlam spokojnie ze wspanialymi nauczycielami, kolegami
i kolezankami, ktorych milo wspominam.

>Trudno. Biedne dzieci.

Biedne dzieci i rodzice, to sa w polskich szkolach.


>Pewnie już z tego nie wyrośniesz.

Nie mam z czego wyrastać

>Ale >przynajmniej nie uogólniaj, bo są różne szkoły, tak samo jak
są >różni rodzice i różne dzieci.

Tu nie chodzi o szkoly a o nauczycieli w niej uczących. Oczywiście
bez uogolnien. Ale ci ktorzy lubia swoja pracę, giną w tłumie.

>Douczaj więc swoje dzieci w domu,

Moja corka uczy sie samodzielnie lub uczą ja wspaniali lektorzy.
Bo na szkołę nie mogę liczyć.
Poziom np. języka obcego to kompletne zero. Wszystkie dzieci w
klasie, nie korzystające z kursow poza szkolą, po 3 latach nauki
znają kilka slówek, czyli mniej niż 5 latek.
Jak widzisz efekty nauczania są powalające z nóg.
Dzieci w drugiej klasie nie wiedzą jak sie pisze duże F.
Wiele by pisac.
Stąd moja corka kompletnie się nudzi. Podobają jej sie tylko
przerwy, bo się wtedy nie nudzi.


>ale najpierw
> popracuj nad swoim wykształceniem.

Całe zycie czlowiek sie uczy i ......
A o moje wyksztalcenie nie musisz sie martwić, o to zadbali moi
rodzice. A ja nie narzekam.
Co do jezyka polskiego, potrzebny mi jest tylko do porozumiewania
się i to jeszcze przez kilka lat. Nie lubie tego języka i nigdy nie
polubię.



>I na pewno nie ucz swoich dzieci polskiego - weź fachowca, który
nie robi błędów, albo umie korzystać
> ze słownika.

Dzieki za radę, masz rację!!!!!!


>Swoją drogą, kto doucza te wszystkie biedne dzieci,
> które w szkole niczego się nie uczą

Rodzice, korepetytorzy, lektorzy itd... Rodzice placą za wszystko,
aby dzieci mogly osągnąc odpowiedni poziom wiedzy, dający im szansę
na dalszą naukę.

> - rodzice (oczywiście genialni

Tak, rodzice w Polsce sa genialni, skoro musza sami nauczac swoje
dzieci i placic za korepetycje tego, czego powinien nauczyć
nauczyciel w szkole.
nawet podziwiam ich. Bo do konkursow także rodzice przygotowuja
swoje dzieci, a nauczyciel zbiera tylko zniwo chwaląc się, tym czego
nie uczył.

> PS. W razie czego nie trudź się usprawiedliwianiem błędów modną
> obecnie dysleksją - porządny, pracujący nad sobą dyslektyk,
> zwłaszcza w twoim wieku, potrafi pisać bez błędów albo
przynajmniej
> potrafi skorzystać ze słownika.

Nie musze się tlumaczyc, a szczegolnie przed toba w internecie

> PS2. Wytrzyj tę pianę z ust

Bardzo prosze cię o to.

>i zmień dzieciom szkoły, jeśli są takie
> fatalne. Naprawdę jest mnóstwo szkół, które uczą, i to dobrze.

Przymierzam się do tego od wrzesnia, ale w gre wchodzi tylko
prywatna szkola.

> Przypadki takich nauczycieli jak opisywany anglista, należy tępić
> nie bluzganiem na forum, tylko rozmową w szkole. Tam zgłoś to, że
> nauczyciel nie wykonuje swoich obowiązków.

Zgłosiłam i co? nic.
Wytłumaczono mi, że nauczyciel jest świeżo po studiach i nie ma
podejścia do dzieci.
Tyle, że ja znam tego nauczyciela, pracował w dwoch miejscach i
musiał odejśc, ze względu na kiepskie nauczanie, a nawet zerowe
dzieci i mlodziezy języka angielskiego.
Nie tylko ja zglaszalam zglaszali rodzice z innych klas i co i
wielkie nic.
Po drugie ja nie bluzgam, a wyrazilam swoja opinię, a to jest duża
róznica. Chyba, że inaczej rozumiemy slowo bluzganie.
Obecna polska szkola, to jedna wielka pomylka.












O moje dziecko nie musisz sie martwic, dobrze sobie radzi.
Poprawia codziennie na kazdej lekcji błędy ortograficzne
nauczycielki kiedy pisze na tablicy, co panią bardzo ja denerwuje.
Wiesz kto doucza dzieci, wspaniali lektorzy poza szkolą.

[aluc]

po to, żeby dostać świadectwo ukończenia szkoły