Samodzielny wyjazd 18latki

[fivi]

Planuję podróż na drugi koniec Polski, ok. 450km (8h) pociągiem, do znajomej, której nigdy nie widzieli moi rodzice, a z którą znam sie już ze 3 lata (choć widujemy się sporadycznie). Rodzice nie chcą się zgodzić ze względu na odległość, samotną podróż i nieznajomość tej osoby, rodziny ani jej "towarzystwa". Ja jednak jestem co do niej pewna i wiem, że mogę spokojnie jechać na parę dni. I tu rodzi się moje pytanie. Czy to ja jestem nieodpowiedzialna, że jako 18letnia dziewczyna chce się wybrać w taką podróż pociągiem, czy to moi rodzice są przewrażliwieni, a jeśli tak, to co z tym fantem zrobić? Bo szczerze mówiąc na wyjeździe zależy mi bardzo, a nie chcę nadwyrężać ich zaufania do mnie, upierając się i mówiąc "jadę" mając wszystkich w głębokim poważaniu.

P.S.

[fivi]

Wiem, że forum przeznaczone jest raczej dla rodziców z nastolatkami, a nie nastolatków, których problemem są rodzice ale chciałam poznać zdania z perspektywy ludzi już dorosłych, co na forach młodzieżowych było raczej niemożliwe.

Ja tez tak kiedys jezdzilem.

[maksimum]

I okazalo sie,ze ta dziewczyna byla siostra Marcina Danca.
Ciagnelo sie to troche,az zmarlo smiercia naturalna.
Jak masz znalezc rzeczywiscie kogos wartosciowego,to znajdziesz go w swoim miescie.
Ja poznalem swoja zone na Mazurach,a oboje jestesmy z Warszawy.
Ja bym Ci dal pojechac na drugi koniec Polski,ale to na dluzsza mete sensu nie ma.

[fivi]

Nie jadę do swojego chłopaka, a do dziewczyny, która jest właściwie najbliższą mi osobą, poza oczywiście rodzicami i rodzeństwem, i którą stawiam na równi z nimi. Mogłam napisać właściwie że chodzi o przyjaciółkę, a nie znajomą. Więc kończyć tego nie myślę

[andaba]

No, a jakbyś poszła rok wcześniej do szkoły i w tym roku poszła już na studia i musiała wyprowadzić się do miasta odległego o kilkaset kilometrów, to mama jeździłaby z tobą, pilnowała cię w pociągu, szukała ci mieszkania i przeprowadzała wywiad środowiskowy na temat ewentualnych współmieszkanek? A gdybyś chciała za mąż wyjść?

Ty jesteś pewna, że osoba do której jedziesz jest godna zaufania?
Wybierz dzienny pociąg lub jedź autobusem, a to, że nie próbujesz stawiać na szali swojej dorosłości, lecz myślisz o rodzicach świadczy o twojej dojrzałości. Spróbuj ich jeszcze przekonać, starając się wybrać jak najbardziej strawną dla nich opcję podróży i obiecaj częste kontaktowanie się. Masz skończone 18 lat?

Swoją drogą czasy się zmieniły, a mnie się ciągle wydaje, że jestem młoda

[mamusia1999]

ja twoj dylemat rozumiem. pewnie jeszcze mieszkasz u rodzicow?
jesli tej znajomosci jestes pewna i chcesz jechac, to nie
pozostanie ci nic innego jak postawic na swoim. maja w sumie do
wyboru: wyjazd po dobremu, bez kwachow i z telefonami itd, albo sie
obraza i nic nie dowiedza. wyjasnij im, ze rozumiesz ich "thriller
w glowie" ale dla ciebie to nie ma zwiazku z rzeczywistoscia i
jedziesz, bo jestes dorosla. zapewnij, ze dzieki ich wychowaniu
swietnie dajesz sobie rade.
przeciez 18latki wyjezdzaja na studia i tyle ich widzieli.

[verdana]

Rodziców pogięło????
Ja lecialam majac 17 lat samado Francji. Moje dzieci jechaly same
autobusem na drugi koniec Polski w podeszlym wieku lat 7 i 10. W tym
roku mialam poslać 14 latka pociągiem do Krakowa, nie wyszlo, ale do
glowy mi nie przychodzilo, ze jest za mlody, by sam podrózować.
Rodzice nie muszą znać Twoich znajomych. A już poznanie rodziny
znajomych jest idiotyzmem.
Jesli dotychczas bylas osobą odpowiedzialna, jezeli nie zrobilas
nic , co doprowadziloby rodziców do teo, ze zasadnie nie mieliby do
Ciebie zaufania (niedotrzymywanie obietnic, zle towarzystwo,
przychodzenie do domu po pijanemu, narkotyki) to ich zachowanie
graniczy z patologią. Jesli juz kiedys zawiodlas zaufanie - trudno,
to sa konsekwencje. le jakos nie sądze, aby o to chodziło.
Czyli - o ile dotychczas bylaś "grzeczna córeczką", to czas z tym
skonczyć - nie ma mowy o tym, abys "nadwyrężyła zaufanie", bo jak
widac zaufanie rodzicw do ciebie jest zerowe. Gorzej nie bedzie.
Dlaczego radze sie postawić i jechać? Cóż, widze skutki nie
stawiania się. Znam 25-latkę, mądrą, miłą, odpowiedzialną, ktora
musi być w domu na 10 i wykonuje wszystkie polecenia mamusi. Nie
postawila się wtedy, gdy był na to czas - a teraz jest juz
niesamodzielna.

[sir.vimes]

nie ma mowy o tym, abys "nadwyrężyła zaufanie", bo jak
> widac zaufanie rodzicw do ciebie jest zerowe. Gorzej nie bedzie.

Też tak mi się wydaje.
Celu poznawania rodziców dorosłej przyjaciółki dorosłego dziecka nie pojmuję.

[quba]

verdana napisała:

Moje dzieci jechaly same
> autobusem na drugi koniec Polski w podeszlym wieku lat 7 i 10.


To akurat swiadczy o twojej wielkiej niefrasobliwosci.
Twoje dzieci na pewno kiedys Ci to wypomna jako zarzut.

[verdana]

No cóz, dzieci są dorosłe, samodzielne i z przyjemnoscia wspominaja
tamten wyjazd. Cóz by miały wypominac - udane wakacje?

[sir.vimes]

Myślę, że primo: jesteś osobą pełnoletnią, secundo: to twoja znajoma, nie
rodziców, nie muszą jej znać, tertio: warto na spokojnie porozmawiać z rodzicami
jeszcze raz.

Czego się obawiają?

[bi_scotti]

Nie myslalam, ze jeszcze moga byc tacy rodzice. Na dodatek Oni sa
pewnie w moim wieku albo i mlodsi - to okropne, ze tak szybko
zapomnieli o wlasnej mlodosci. Serdecznie wspolczucje!
Oczywiscie, jedz. Ja w ogole nie rozumiem dlaczego rodzicow pytasz o
zdanie/zgode. Jesli masz swoje pieniadze na podroz, informujesz
rodzicow kiedy jedziesz, kiedy wracasz, dajesz buzi i w droge.
Ja mam 3 dzieci, najmlodsze jest w Twoim wieku - jak slowo daje nie
rozumiem Twoich starych choc to pewnie moje pokolenie. Zesz wyzwol
sie, dziewczyno! Jesli nie teraz, to kiedy zamierzasz zaczac
podejmowac samodzilne decyzje?

[allija]

tak czytam te odpowiedzi w stylu jesteś dorosła i rodzicom nic do
ciebie, no ciekawe... Dorosła to bedziesz jak zaczniesz na siebie
zarabiać i będziesz osoba samodzielną, póki co zapewne jesteś na
garnuszku rodziców i w dużej mierze jesteś od nich zalezna a mamusia
i tatuś chodzą na wywiadówki, jaka tu dorosłość? 18 lat to nie
wszystko a w dniu 18ych urodzin pewnie nagle więcej ci rozumu nie
przybyło niz miałaś dzień wcześniej.
Rady w stylu jadę po dobroci albo i nie ale wtedy nie bedę dzwonić,
o niczym mówić, no, ja chciałbym zobaczyć mamusię1999 jak jej własne
18letnie dziecko tak powie.
Nie sądzę żeby rodzice nie mieli do ciebie zaufania tylko zwyczajnie
boja się o twoje bezpieczeństwo, o to że możesz doznać krzywdy ze
strony innych ludzi przed którą sama nie zdołasz się obronic, z
braku zyciowego doświadczenia, dzieciecej jeszcze naiwności itp. Być
może rodzice popełnili błąd nie usamodzielniając cię stopniowo,
zbytnio cie ochraniali, nie wiem. Ale też i takie obawy są czymś
całkowicie naturalnym przy pierwszych wypadach dorastających dzieci,
jeśli przebiegają bez problemów, rodzice widzą że dziecko sobie
radzi, że nie powodów do obaw to sytuacja normuje sie.
Masz rodzeństwo, starsze? jeśli tak to pogadaj z nimi, oni juz przez
to przeszli więc cos poradzą. Może spróbuj zaprosic przyjaciółkę do
siebie na parę dni, rodzice poznają kim jest a i ty moze lepiej ja
poznasz bo jak piszesz za wielu okazji nie miałaś a kontakt
telefoniczny czy gadu-gadu to nie jest to samo co rzeczywistość.
Spróbuj z rodzicami negocjować, powiedz czego ty pragniesz, swoje
argumenty i negocjuj warunki, np krótszy wyjazd, telefon codziennie,
rozmowa telefoniczna z rodzicami przyjaciółki przed twoim wyjazdem,
pojedziesz expresem, pociągiem z miejscówka czy PKSem i co tam
jeszcze.

[fivi]

Owszem, jestem na ich "garnuszku", lat mają 5x, i tak - boją się o moje bezpieczeństwo. Głównym powodem jest ponoć to, że może mi się coś stać w pociągu, a jak mi się nie spodoba na miejscu "to gdzie pójdziesz?". Niestety z pewnych względów przyjaciółka nie może przyjechać. Co do tego czy miałam z nią kontakt tel, gg - poznałam ją w rzeczywistości i spędziłyśmy jednak trochę tych dni razem.

A z rodzeństwem starszym nie pogadam. Mój brat pierwszy raz wyszedł na imprezę na noc i wyjechał ze znajomymi na wakacje w wieku 22 lat, więc historia jego usamodzielniania się jest nie tyle wspomagająca co raczej przeszkadzająca (facet, a decyduje się na takie rzeczy później).

Mam wrażenie że rodzice wręcz nie chcą żebym się usamodzielniła i nigdy nie chcieli, więc to teraz tylko przysparza problemu. A argument "mam 18 lat" odpada, bo "dopóki mieszkasz z nami robisz to co my chcemy".

[sir.vimes]

"Owszem, jestem na ich "garnuszku""

to nie ma kompletnie nic do rzeczy.

boją się o moje bezpiec
> zeństwo

Ja się boję o bezpieczeństwo mojej babci pod 90 - czy mam prawo z tego tytułu
zabronić jej wychodzić z domu? Poczytalna jest, dorosła jest. Swoja drogą, moja
matka tez boi się o moje bezpieczeństwo - a ja o jej. W schronie przeciwatomowym
zamknąć się nie zamierzam.

"bo "dopóki mieszkasz z nami robisz to co my chcemy""

Szczerze? Zrobiłabym wszystko by z nimi nie mieszkać. Zresztą, w Twoim wieku
mieszkałam już sama. Było pięknie

[azile.oli]

Pogadaj jeszcze z rodzicami, ale powiedz, że i tak pojedziesz.
Jesteś pełnoletnia i masz prawo jechać, gdzie chcesz. To, że rodzice
Cię utrzymują nie ma nic do tego, bo rozumiem, że się uczysz, więc
mają taki obowiązek.
Rodzice przeginają z tą nadopiekuńczością, a szczytem jest
stwierdzenie, że masz robić, co chcą, bo z nimi mieszkasz. To ich
zapytaj , czy chcą, abyś się wyprowadziła. Mogę się założyć, że nie
chcą, więc niech się lepiej tym argumentem nie zasłaniają.

[verdana]

Jeżeli czegoś nienawidzę, to argumentu, ze jak rodzice utrzymują,
czy jak się z nimi mieszka - to mają prawo do decydowania za swoje
dziecko. czyli jesli 18-latka olewa naukę i idzie do pracy - to
znaczy, ze jest dorosła i odpowiedzialna, a jak nie daj bóg 23 latka
zda na studia doktoranckie to ma wypełniać polecenia rodziców i
wracać o 22 do domu, bo doroslość== posiadaniu kasy. Bzdura do
kwadratu.
Rodzice mają porawo się bać o bezpieczeństwo dzicka - jest to cena,
którą ONI płacą za posiadanie dzieci. Nie jest to jednak zaden
argument, aby 18-latki nie wypuszczać z domu. To jest ich sprawa,
ich problem - mają się bać, chodzić po ścianach, a pozwolić. Dziecko
nie musi być zakładnikiem lęku rodziców.
Na wywiadówki do 18 latków nie chodziłam i nie zamierzam, bowiem
jest to kompletna bzdura - połaczona ze złamaniep rawa o ochronie
danych ospobowych.

[a.nancy]

verdana napisała:

> Jeżeli czegoś nienawidzę, to argumentu, ze jak rodzice utrzymują,
> czy jak się z nimi mieszka - to mają prawo do decydowania za swoje
> dziecko. czyli jesli 18-latka olewa naukę i idzie do pracy - to
> znaczy, ze jest dorosła i odpowiedzialna, a jak nie daj bóg 23 latka
> zda na studia doktoranckie to ma wypełniać polecenia rodziców i
> wracać o 22 do domu, bo doroslość== posiadaniu kasy. Bzdura do
> kwadratu.

nie, tu nie chodzi o dorosłość. tu chodzi o władzę. i to o najbardziej
prymitywną formę jej sprawowania: "ręka, która rządzi miską, rządzi całym
światem" (Fistaszki ).
pracującej 18-latki nie ma czym szantażować, to jedyna różnica.

[verdana]

Alez oczywiscie, ze tak. Niestety, pracująca 18-latke ludzie lubiący
wladze szantazują zwykle nadal tekstami "póki tu mieszkasz', a gdy
się wyprowadzi "do grobu nas wpedzasz, niewdzięczna".

[titta]

Przy takiej postawie, pracujace dorosle dzieci szantarzuje sie
empcjonalnie "nie dbasz o mnie", "zobacz, oni maja normalna rodzine,
dzieci dbaja o rodzicow (mieszkaja z nimi) a ty taka niedzieczna
jestes", "taka slaba jestem, chora, niewiadomo ile to jeszcze
potrwa" itp.

[allija]

no a czemu ty tak wszystko rozumiesz wprost? trochę
wyobraźni...osoba, która sama się utrzymuje to nie tylko ma kasę,
także musi wiele spraw samodzielnie rozpatrywać, decydowac o sobie,
podejmować ważne, czasami nieodwracalne decyzje i ponosic ich
skutki. To wszystko właśnie powoduje, że staje się dorosła a jej
postępowanie staje się odpowiedzialne względem siebie i innych. To
tak wygodnie jest szafować tymi 18latami podczas kiedy ma się w
głowie siano i za nic nie odpowiada tak naprawdę /pomijam
skrajności/ bo jakby co to rodzice szybciutko wyciągną pomocną
łapkę. Osoba staje się dorosła kiedy potrafi podejmować racjonalne i
odpowiedzialne decyzje, kiedy potrafi przewidzieć ich skutki, także
kiedy szanuje siebie ale i innych w tym swoich rodziców, nieważne
ile ma się lat, zwyczajowo tak właśnie staje się kiedy zaczynamy
samodzielnie się utrzymywać ponieważ zostajemy zmuszeni do
zachowania jw, czasami dorosłymi stają się i 16latki a 25latki
jeszcze nie.
Na dokladkę znamy tylko stanowisko dziewczyny. Jeśli do tej pory
żyła "pod kloszem" to nie dziwiłabym się rodzicom, przy czym jak
widzę większość nastolatków to właśnie takie wrażenie odnoszę,
czasami nie potrafią załatwić najprostszych spraw, nie chce im sie
bo i po co skoro mamusia czy tatuś szybciutko wsiądą w samochód i
załatwią to czy tamto żeby dziecko nie tłukło sie przez całe miasto
tramwajem, nich lepiej posiedzi sobie na gadu-gadu. Jeśli rodzice
dziewczyny mają jakieś obawy to być może mają ku temu powód, być
może nie ale tak do końca tego nie wiemy. A juz stanowisko w
stylu "mam wszystko w d..., wyjeżdżam bo jestem pełnoletnia" to jak
dla mnie świadczyć może jedynie o rodzinie dysfunkcyjnej, nie
wyobrażam sobie żeby moje dziecko tak właśnie się do mnie odezwało.
Przy czym moje dzieciaki nie mają problemu z wyjazdami jakby co,
mając 17 lat /czyli niepełnoletni/ syn pojechał z grupą nieznanych
mi przyjaciół połazic po Tatrach a w górach wcześniej był raz, na
zimowisku. Z tym że ja swoje dziecko znam na tyle ze mogłam sie na
cos takiego zgodzić, pod ustalonymi wspólnie warunkami. I syn wie że
nie warto tych warunków łamać.
To że ty nie chodziłaś na wywiadówki to całkowicie twoja sprawa,
zależy to od szkoły i dla przykładu beton z niektórych warszawskich
szkół /tzw renomowanych/ wymaga chodzenia na wspomniane wywiadówki,
ja zaś zamiast się wykłócać wolę czas spożytkować inaczej, przede
wszystkim spokojniej, nie warto toczyć boju o 2 wywiadówki zważywszy
że matura jest w 19 roku życia ucznia, no, ale co kto lubi.

[allija]

no i a propos kasy to taka kwestia którą pomijamy, to
najprawdopodobniej rodzice sfinanasuja wycieczke dziewczyny.
I wcale nie musza tego robic.

[mamusia1999]

>> osoba, która sama się utrzymuje to nie tylko ma kasę,
także musi wiele spraw samodzielnie rozpatrywać, decydowac o sobie,
podejmować ważne, czasami nieodwracalne decyzje i ponosic ich
skutki.

no wlasnie podjela decyzje - chce jechac. i jest gotowa poniesc
skutki - ze sie bedzie zle czula u obcych, ze kolezanka na dluzej
nie taka fajna, ze podroz uciazliwa itd...itd

i zgadzam sie calkowicie - rodzice jej tego nie musza w zaden
sposob ulatwiac, ani finansowo ani organizacyjnie.

Zakładnik lęku - ładne:)

[sir.vimes]

"Dziecko
nie musi być zakładnikiem lęku rodziców. "

Nie musi i nie powinno.

A rodzicom marzącym o zamknięciu dzieci w szklanej klatce (czyli np. zabranianiu
wyjazdów) gorąco polecam powieść "Historie jednej sprawy" Kate Atkinson. Tam
tatuś by chronić 18 letnią córkę przed wieczornymi powrotami do domu z
wakacyjnej pracy w knajpie załatwia jej praktykę w swojej kancelarii.
Konsekwencje są, no cóż, ostateczne i śmiertelne.

Niebezpiecznie może być wszędzie, zakazami czy zamykaniem w domu nie da się
nikogo uchronić przed niebezpieczeństwem.

A poza tym - 8 godzinna podróż do koleżanki jest normalną aktywnością także dla
osoby sporo młodszej niż 18 lat, naprawdę.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Jeżeli czegoś nienawidzę, to argumentu, ze jak rodzice utrzymują,
> czy jak się z nimi mieszka - to mają prawo do decydowania za swoje
> dziecko.(...)

O, jakie to mądre! Jak rzadko mogę przeczytać takie opinie! Dzięki, Verdana.
Mnie też strasznie wkurzają takie argumenty. Wygląda na to, że większość
rodziców w Polsce szantażuje dorosłe dzieci pieniędzmi. Co jest głupie w sumie,
bo ludzie nawet po 30. często kupują mieszkania za pieniądze rodziców - i co,
wtedy też mają się ich słuchać, bo są na ich garnuszku?

[sir.vimes]

Wygląda na to, że większość
> rodziców w Polsce szantażuje dorosłe dzieci pieniędzmi.

Zauważ, Anuszka, ze to ma swoją drugą stronę - tzn często nestorów rodzinnych
traktuje się jak mebel bez prawa do jakichkolwiek decyzji. Zemsta za dzieciństwo
i młodość czy faktyczne przekonanie, że kto nie pracuje jest częścią inwentarza
a nie człowiekiem? Jedna i druga opcja przeraża.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Wygląda na to, że większość
> > rodziców w Polsce szantażuje dorosłe dzieci pieniędzmi.
>
> Zauważ, Anuszka, ze to ma swoją drugą stronę - tzn często nestorów rodzinnych
> traktuje się jak mebel bez prawa do jakichkolwiek decyzji. Zemsta za dzieciństw
> o
> i młodość czy faktyczne przekonanie, że kto nie pracuje jest częścią inwentarza
> a nie człowiekiem? Jedna i druga opcja przeraża.

To się chyba jakoś samo nakręca.

[orngbl]

Również ja powiem - jakie to mądre! Mam 23 lata, właśnie po dwóch latach spędzonych za granicą wracam na stałe do Polski, i trochę groszy zarobiłam po drodze. 500 euro z tego chciałabym przeznaczyć na parodniowe ściągnięcie kogoś bardzo mi bliskiego ze Stanów, i kiedy się podzieliłam swoimi planami z rodziną, to się zaczęło... "mówisz że zarobiłaś to wydasz na co chcesz,ale wspomnij kto ci w tym dopomógł i teraz może czuć się jakoś tak, w że to był wtedy nasz obowiązek,a teraz to ty sobie sama z wydawaniem poradzisz do momentu aż znów nie będziesz potrzebowała wsparcia" - fragment maila od mamy. Mały szantażyk tu i tam nie zawadzi. W takich chwilach zawsze mi przychodzi do głowy zdanie - ja się na ten świat nie pchałam; byłam dzieckiem nieplanowanym, i wypadałoby rodzicom teraz ponieść konsekwencje chwili swojego szaleństwa Aczkolwiek jestem wewnętrznie rozdarta i takie myśli wywołują też pewne poczucie winy. Mogłam im nic nie mówić, no. A chciałam być tylko dobrym, szczerym dziecięciem.

Tyle offtopa.
Ja swoim rodzicom takich wyjazdów w swojej (nastoletniej)młodości nasadziłam sporo. Warunkiem zwykle było podanie pełnych informacji o osobie, do której jadę. I tak kiedyś zajechałam ze Śląska nad morze do kolegi, którego znałam de facto dwa miesiące, i tylko z internetu. Ryzyko spore, ale to była dobra decyzja, bo ów kolega przekuty został z czasem w przyjaciela Rodzice uwielbiają się martwić, i tego się nie zmieni. Powtórzę to, co już powiedziano - jeśli jedziesz za swoją kasę, to wypisz adres i numer telefonu swej znajomej, powieś na lodówce, i w trasę Nie widzę przeciwwskazań. Tylko zadbaj o swoje bezpieczeństwo w drodze. To jest największe zagrożenie w takich podróżach. Powodzenia

[quba]

.verdana napisała:

Na wywiadówki do 18 latków nie chodziłam i nie zamierzam, bowiem
> jest to kompletna bzdura - połaczona ze złamaniep rawa o ochronie
> danych ospobowych.


No wspólczuję.. Ciebie po prostu nie obchodzą twoje dzieci.

[verdana]

Przeciwnie - obchodza. Dlatego je szanuję. I wychowuje tak, aby 18-
latek był doroslym czlowiekiem, a nie dzieckiem mamusi.

Nawet nie wiesz jak Cię rozumiem

[ewra77]

Dziś mam 32 lata, ale w czasach, gdy miałam 18 moi rodzice byli w
wieku 54 i 58. A moje dorastanie było dla nich regularnym koszmarem,
rozpaczą, tragedią itd. Tak jakby już w momencie mojego urodzenia
nie było oczywiste, że za 18 lat będę dorosła. Miałam się uczyć i
wracać codziennie o 21:00. Samodzielne wyjazdy także nie wchodziły w
rachubę. Co Ci poradzić? Stosować metodę faktów dokonanych. Nie
dyskutuj, nie negocjuj, nie pytaj o zdanie. Oznajmiasz, że
wyjeżdżasz. Na argument, że " póki z nami mieszkasz..." informujesz,
że nie ma on żadnego umocowania prawnego, natomiast rodzice mają
obowiązek utrzymaywać Cię do 26-tych urodzin, jeśli będziesz się
uczyć. Mogą oczywiście zażądac Twojej wyprowadzki, ale zachęć ich do
głębokiej reflaekcji, czy to jest to, czego rzeczywiście chcą. Po
tej miłej rozmowie po prostu wyjedź, zadzwoń po przyjeździe na
miejsce, że wszystko ok, a potem średnio co 3-4 dni. Zobaczysz, że
po Twoim powrocie, nie będą się już tak stawiać. Pozdrawiam i życzę
powodzenia w usamodzielnianiu. Aha, ja po doświadczeniach z moimi
Rodzicami wcześnie zdecydowałam się na dzieci. Za 10 lat młodsza
córka skończy osiemnastkę i mam mnóstwo planów na resztę życia

[detour]

> Co Ci poradzić? Stosować metodę faktów dokonanych. Nie
> dyskutuj, nie negocjuj, nie pytaj o zdanie. Oznajmiasz, że
> wyjeżdżasz.


W pełni się zgadzam, u mnie ta metoda okazała się również skuteczna. Oczywiście nie było to od razu "jadę na 2 tygodnie na drugi koniec Polski, cześć", starałam się przyzwyczaić rodziców do tego, że nie potrzebuję ich zgody na wszystko.

Dopóki się pytałam, czuli, że mają kontrolę nad tym co robię, w momencie postawienia ich przed faktem dokonanym nie mieli wyjścia, bo jeśli chciałam jechać (za własne pieniądze), to właściwie co mogli zrobić? "Wyrazili zgodę", by wyjść z twarzą i udawać, że wciąż mają nade mną kontrolę

Bądź bardziej asertywna wobec nich, na pewno się uda!
I życzę udanego wyjazdu, bo mam nadzieję, że dojdzie do skutku

[julamimi]

fivi napisała:

> Mam wrażenie że rodzice wręcz nie chcą żebym się usamodzielniła i
nigdy nie chc
> ieli, więc to teraz tylko przysparza problemu. A argument "mam 18
lat" odpada,
> bo "dopóki mieszkasz z nami robisz to co my chcemy".

Mialam PRAWIE podobnie (prawie, bo w wieku 19lat jednak pozwolili mi
pojechac na wakacje z moim obecnym mężem ), niemniej jeszcze na
studiach z wszelkich imprez bylam regularnie zabierana o 22 (tak,
tak, przyjezdzali po mnie, zeby mi sie krzywda nie stala).

Usamodzielnienie przyszlo u mnie wraz z koncem moich studiow, kiedy
to moj wtedy chlopak mial juz prace od roku, a ja wlasnie prace
dostalam - oboje w innym miescie. I wtedy my - mlodzi - podjelismy
decyzje, ze sie wyprowadzamy, zamieszkamy razem, przechodzimy na
wlasny garnuszek. I o tej decyzji POWIADOMILISMY rodzicow. Nie
pytalismy, czy mozemy. Bo doroslosc to miedzy innymi samodzielne
decyzje, bez pytania mamy i taty o zgode (z calym bagazem
konsekwencji tego).
Rodzice oczywiscie mieli tysiac argumentow przeciw, ale spasowali,
bo widzieli, ze nie odwiada nas od decyzji, a i o pomoc finansowa
ich nie prosilismy.

Przed Tobą pewnie też kilka lat usamodzielniania się bo to nei
przychodzi z dnia na dzien, rodzicow tez trzeba do tej mysli
przyzwyczaic. Wazne, żebys - tak jak teraz - parla do przodu, nie
ustępowała, ale wszystko z głową i poszanowaniem ich zdania (co nie
oznacza podporzadkowania się zawsze i wszedzie, tylko czasem )

powodzenia zyczę, nawet zatwardzialych rodzicow tez mozna
zreformowac, tyle ze stopniowo

pozdr

[mamusia1999]

no wiec mamusia1999 nie jest pozbawiona wyobrazni, a nawet wrecz
przeciwnie!!! co chwila jakies zmory mnie nekaja. ale to sa moje
zmory, w mojej glowie i moim dzieciom zycia nie maja prawa
zatruwac. moja 6letnia Mloda do szkoly musiala autobusem, pewnie ze
niemal zebami szczekalam - ale jej tym nie dreczylam, pojechala jak
inne dzieci. jak bedzie miala 18 to pewnie juz jej w domu nie
uswiadcze. na razie ma 10lat, zdala na karte rowerowa i w tym wieku
nie wolno juz jej jezdzic po chodniku. no i jezdzi po ulicach (na
szczescie jednak u nas raczej pusto i nudnawo), a ja sie modle,
zeby na nia kierowcy troche bardziej uwazali niz na innych
rowerzystow.

czujesz bluesa? ja nie pisze, ze tym rodzicom nie wolno sie
martwic. nie moga jej zabronic.

[rikol]

Dziewczyna ma 18 lat, czyli wedlug prawa odpowiada za siebie i nikomu nic do
tego, co ona ze soba zrobi. Juz 16-latka moze wyjsc w Polsce za maz.
Zadziwiajace, ze w Polsce uwaza sie 14-latki za zdolne do opieki nad swoim
dzieckiem, natomiast 8-godzinna podroz ma byc dla nich zajeciem ponad sily. Nie
pojmuje tego.

[tukata]

Nie wyobrażam sobie sytuacji w normalnym domu, gdzie dziecko nie
liczy się ze zdaniem rodziców, gdzie tupie nóżka i mówi mam
osiemnaście lat,jestem dorosła robię co chcę. Jeżeli ludzie
mieszkaja w jednym domu, to najczęsciej maja jakieś ustalone reguły,
a przede wszystkim liczą się ze sobą. Musza byc kompromisy, chocby
trudne. I w tym konkretnym przypadku namawianie nastolatki, żeby
robiła to co chce wbrew rodzicom ( i niewazne jest czy ich obawy są
uzasadnione czy nie) jest co najmniej dziwne i do niczego nie
prowadzi. Dziewczyna chodzi do szkoły, jest zależna od rodziców,
mieszka z nimi i musi(powinna) się z nimi liczyć, czy jej sie podoba
czy nie . To jednak ona musi się dostosowac do reguł narzuconych
przez rodziców, a nie odwrotnie. Skończy szkołę, pójdzie na studia
lub do pracy i wtedy będzie odpowiedzialna w pełni za siebie.
I nie wyobrażam sobie bym nie chodziła na wywiadówki do dziecka,
tylko dlatego, że skończyło osiemnaście lat, a co ma piernik do
wiatraka. Magiczne osiemnaście lat a dojrzałość to bardzo rozbieżne
momenty.

[verdana]

Z rodzicami nalezy się liczyć. Ale z dzieckiem takze. Sadzac z tego,
co rodzice zrobili z bratem dziewczyny, akceptowanie ich nakazow
skonczy się aresztem domowym na caly okres studiow. czasem lepiej
raz się zbuntować niż cierpie w milczeniu wiele lat i czuc do
rodzicow coraz wieksza pretensję. Oczywiscie, rodzice nie musza
wycieczki finansować. I tyle.
Co do podejmowania zyciowych decyzji. Zadziwiającym wydaje mi się
teoria, ze decyzje podejmuje się wyłącznie wtedy, gdy się zarabia.
Mlody człowiek podejmuje czesto najbardziej fundamentalne życiowe
decyzje będąc na utrzymaniu rodzicow - wybór studiow, narzeczonych,
wybor pierwszej pracy. A i sporo niezarabiajacych doroslych
podejmuje decyzje - żona na utrzymaniu męża chyba jest w pełni wladz
umyslowych i decyduje sama o sobie?

[allija]

Nie wiem, moze ja źle sie wyrażam i pisze niezrozumiałym
jezykiem...Nie chodziło mi przecież o to, że tylko osoba
zarabiająca /a dokladniej utrzymujaca się samodzielnie, wielu np.
bezdomnych nie zarabia przeciez/ podejmuje ważne decyzje ale o to,
że taka osoba, nawet jak nie chce, musi te decyzje podejmować
i od tych decyzji zależy jej byt, kariera, poziom życia i jego
jakość. Taka właśnie sytuacja uczy życia i obracania sie w świecie,
daje doświadczenie i dojrzałość życiową. To nie znaczy że w innej
sytuacji inny młody człowiek nie nabedzie tych cech ale
samodzielność do tego przymusza. Można więć wysnuć takie
przypuszczenie, że samodzielnie utrzymujący się
człowiek /zarabiający/ jest bardziej dojrzały /dorosły/ od tego
będącego na garnuszku rodziców. I to chodziło a nie o zdolności
umysłowe niepracujących żon.

[verdana]

No, przepraszam - a 18-latka wybierajaca studia decyzji podejmowac
nie musi??? Za to znam wiele zarabiajacych osób, ktore wszystkie
wazne decyzje zwalają na barki zony/męza/ rodzica. Wybor studiow,
uczenie się to jak najbardziej rzeczy, od ktorych zalezy byt i
kariera. Dojrzałośc zyciową mozna zyskać rownie dobrze na beplatnym
stazu, wyjeździe naukowym, co zarabiając w Burger Kingu - a
zaryzykowalabym , że nawet większą. samodzielność życiowa doskonale
zyskuje się przez pięć lat w obcym miescie, chocby za studia placili
rodzice.

[mamusia1999]

pytanie natury ogolnej: czy respekt wobec stanowiska rodzicow to
tylko posluszenstwo?

nikt nam nigdy nie obiecywal, ze wychowanie a juz najbardziej
dojrzewanie dzieci bedzie pasmem harmonii. smiem twierdzic, ze
konflikty w tej osttaniej fazie pozwalaja sie "odpepowic" obu
stronom, zmaltretowani rodzice z niejaka ulga patrza na
wyprowadzajace sie pociechy.

[tukata]

postawienie na swoim przez dziewczynę w tym konkretnym przypadku nie
swiadczy o dojrzałości, tylko raczej o jej braku. Można ją namawiać
do rozmów, negocjacji z rodzicami, ale przy ich sprzeciwie powinna
pozostać w domu i zacząć dążyć do usamodzielnienia się(co
nieodłącznie związane również jest z utrzymywaniem się). Natomiast
pogląd : rób co chcesz, bo masz skończone 18 lat, a starzy - no
cóż... niech sie pogodzą z tym faktem jest dla mnie nie do za
akceptowania.

[verdana]

Nie sądze, aby akurat rodzice, ktorzy pozwolili synowi po raz
pierwszy wroić o 10, gdy miał 22 lata, nadawali się do negocjacji.

[tukata]

verdana napisała:

> Nie sądze, aby akurat rodzice, ktorzy pozwolili synowi po raz
> pierwszy wroić o 10, gdy miał 22 lata, nadawali się do negocjacji.

ludzie się zmieniają, szczególnie przy kolejnym dziecku, sa na ogół
bardziej tolerancyjni. Podtrzymuję stanowisko, że jak jestem
zależna -to się dostosowuję, czy mi sie to podoba czy nie. A jak mi
sie nie podoba, to robię wszystko żyby nie być zależną.

[bi_scotti]

No wiec jako matka 18-latka jestem za buntem! Uwazam, ze
uczymy/wychowujemy sie w gore i dol - ja wychowuje moje dzieci, One
zmieniaja (w jakims sensie "wychowuja") mnie. Dynamika stosunkow
rodzinnych nie sprowadza sie wylacznie do negocjacji i kompromisow.
Czasem potrzebna jest terapia szokowa. I w opisanym przypadku,
wedlug mnie, czas na terapie szokowa nadszedl.
Co do pieniedzy to ja jestem zdania, ze kazdy mlody czlowiek odkad
chodzi do szkoly (a wiec te 4-5 lat) powinien byc uczony
poslugiwania sie pieniedzmi, oszczedzania, planowania itd. Zakladam
wiec, ze autorka watku dostaje od starych kieszonkowe. Jesli dostaje
to, co z tym robi jest wylacznie Jej sprawa - kwestia zaufania!
Jesli nie dostaje i musialaby starych prosic o pieniadze na wyjazd,
powinna po prostu znalezc sobie jakies zajecie i odlozyc na wyjazd.
Proste. Tak czy inaczej, decyzja o formie wydania pieniedzy musi byc
Jej.
Tez uwazam, ze jak sie z kims mieszka to sie trzeba z ta osoba
liczyc, szczegolnie jesli jest sie dzieckiem "na garnuszku" u
rodzicow. Ale pomiedzy "liczyc sie" a "podporzadkowac" jest duzo
miejsca na samodzielne decyzje! I o to tu chodzi. O to zeby z
rodzicami rozmawiac i przekonywac ale w poczuciu, ze nie zawsze ten
kompromis/zgode mozna osiagnac. I jesli nie mozna to dla 18-letniej
panny jest to juz najwyzszy czas zeby podjac samodzielna decyzje.
Oczywiscie, liczac sie z jej pelnymi konsekwencjami typu obraza
starych, nieprzyjemna atmosfera itd. Ale to tez jest czesc
doroslosci: swiadomosc, ze wszystko ma swoja cene, nie zawsze
zreszta wymierna w pieniadzach.
Zbuntuj sie, dziewczyno, i jedz! Zawsze lepiej zalowac, ze sie cos
zrobilo niz se sie tego nie zrobilo!

Liczyć się i podporządkować się

[sir.vimes]

Bardzo ładnie i mądrze napisałaś Biscotti. Ale zauważ, ze dla wielu (także w
tym wątku) między liczyć się a podporządkować jest znak równości. Dla mnie dość
szokujące.

Masz pomysł z czego to się bierze? Z własnego dzieciństwa?

Tez uwazam, ze jak sie z kims mieszka to sie trzeba z ta osoba
> liczyc, szczegolnie jesli jest sie dzieckiem "na garnuszku" u
> rodzicow. Ale pomiedzy "liczyc sie" a "podporzadkowac" jest duzo
> miejsca na samodzielne decyzje! I o to tu chodzi. O to zeby z
> rodzicami rozmawiac i przekonywac ale w poczuciu, ze nie zawsze ten
> kompromis/zgode mozna osiagnac. I jesli nie mozna to dla 18-letniej
> panny jest to juz najwyzszy czas zeby podjac samodzielna decyzje.

[verdana]

No, jakos cienia tej zmiany nie widać. Nie sadze, aby autorka
napisala ten post po pierwszym "nie pozwalam" , przypuszczam, ze
negocjacje już byly. Problem w tym, ze jesli rodzice boją się rzeczy
wydumanych, to jest male prawdopodobienstwo, aby pod wpływem
lagodnej perswazji zmienili zdanie.
czyli uwazasz , ze dzieci, takze dorosle , jako zalezne od rodzicow
maja obowiązek rezygnacji ze wszystkiego, co rodzicom nie odpowiada?
Że maja do wyboru albo schronisko dla bezdomnych i przerwanie
wyksztalcenia - albo bezwzgledne posłuszenstwo, wymuszane finansowym
szantazem?

[madmanu]

Ta jasne, może ma jeszcze robić dokładnie to, co jej rodzice mówią? Żeby się
samemu utrzymywać, trzeba mieć MASĘ szczęścia lub kasy, albo wyjechać na studia.
Tylko że studia to tylko namiastka. Więc nie mówcie proszę o "samodzielnym
utrzymywaniu się" bo to frazes w tej sytuacji. Jak taka zła jest córka, to może
niech ją wywalą z domu? Nadopiekuńczość zabija młodego człowieka i tyle w
temacie. Młodzi ludzie też mają własne życie i niekoniecznie chcą by ktoś za
nich o nim decydował.
Moja rada brzmi- jechać, nie przejmować się rodzicami, no chyba że oni mieliby w
100% sfinansować ten wyjazd. Najlepiej iść do pracy i milczeć jak słyszysz "w
ogóle mnie nie szanujesz, a to ja cię utrzymuję!". Jak w ogóle takich argumentów
w stosunku do najbliższych można używać? Żenada.

[cynamonowa.panna]

Mhm...nie zgadzam się z osobami straszliwie zadziwionymi lub wręcz
oburzonymi postawą rodziców, którzy nie przestają interesować się
i "zarządzać" dzieckiem w magicznym dniu ukończenia przez nie 18
lat. Moim zdaniem fajnie, że autorka wątku chce sie z rodzicami
porozumieć i szanuje ich zdanie.
Moja rada - zarządź naradę rodzinną i na spokojnie:
- zapytaj, czego tak naprawdę "konkretnie" rodzice sie boją?
- idąc tym tropem zapytaj, jakie zachowania ich zdaniem uchronią cię
przed zagrożeniem, które oni widzą? (np. siedzenie w przedziale z
trzema matkami z dziećmi, nie odzywanie sie do obcych, dezodorant w
kieszeni na wypadek ataku etc.
- zapytaj, co jeszcze mogłabyś zrobić, żeby poczuli sie
spokojniejsi, np. podanie im adres i telefonu koleżanki, do której
jedziesz, ich rozmowa z jej rodzicami (to powinno zadziałać), sms po
wejściu do pociągu (co godzinę w trakcie podróży, po wyjściu, po
dotarciu na miejsce oraz każdego dnia pobytu dwa razy dziennie,
- opowiedz szczegółowo, gdzie i w jakich warunkach będziesz spała,
jak zamierzacie spędzać czas, opowiedz im dlaczego tak bardzo chcesz
jechać, jaką osobą jest znajoma, kim są jej rodzice etc. -
generalnie przybliż rodzicom sytuację i uświadom, że wiesz co
robisz, masz to przemyślane i liczysz się z ich zdaniem, dlatego
chcesz, żeby wiedzieli wszystko, co pomoże im upewnić się, że
będziesz bezpieczna.
Uświadom im, że twoi rówieśnicy podróżują samodzielnie (daj
przykłady konkretnych osób, które znają choćby ze słyszenia) i ty
też dasz radę. Ważne! Powiedz, że ROZUMIESZ ich opory, ale jesteś
odpowiedzialną i mądrą osobą, bo tak cię wychowali, i dlatego mogą
ci zaufać, a ty chętnie skorzystasz z ich rad oraz zrobisz co się
da, żeby przestali sie spinać tą sytuacją.
Życzę powodzenia!
Napisz proszę, jak ci poszło

[maksimum]

Jesli jest na utrzymaniu rodzicow,to musi sie liczyc z ich zdaniem niezaleznie
od doroslosci.

[verdana]

Taak, jak rodzice sa wredni.

[dominikjandomin]

maksimum napisał:

> Jesli jest na utrzymaniu rodzicow,to musi sie liczyc z ich zdaniem niezaleznie
> od doroslosci.

Absolutnie słusznie. LICZYĆ się ze zdaniem, ale nie koniecznie ROBIĆ wszystko
dokładnie tak, jak chcą.

Nalezy liczyć się ze zdaniem KAŻDEJ osoby, z którą się mieszka. A potem ROBIĆ swoje.

[titta]

Bardzo sie mylisz. Mozna miec i dwadziescia kilka lat i byc na
uczymaniu rodzicow (ja bylam: dwa kierunki rownolegle i dzienne w
zadnym wypadku nie pozwalaly na prace). Jednoczesnie miec calkiem
niezalezne zycie (oczywiscie na normalnych zasadach rozmawiajac i
informujac rodzicow co sie w tym zyciu dzieje). To ze ktos finansuje
dziecko, nie znaczy, ze ma miec nad nim kontrole. Dziecko to nie
niewolnik.

[hek_sa]

Dziecko to nie
> niewolnik.
A rodzic to nie bankomat.

Jezeli mam własne środki na wyjazd i jedynym problemem jest zgoda rodziców,
można podyskutować nad, ewentualnymi, zastrzeżeniami tychze rodzicow,
dotyczącymi bezpieczeństwa i można stawiać własne warunki; w sytuacji kiedy to
rodzice mają sfinansować wypad to oni mają prawo stawiać warunki.
Ale dyskutować zawsze można, a nawet należy; dorosłosć to w końcu umiejętność
podejmowania decyzji i przyjmowania wszelkich ich konsekwencji.

[tawananna]

Moim zdaniem (z perspektywy osoby o tylko kilka lat od Ciebie starszej): z rodzicami zawsze warto rozmawiać. Niektórzy już tak mają, że obawiają się o swoje dziecko, nawet jeśli nie brakuje im zaufania. Powiedz stanowczo, że pojedziesz do przyjaciółki, ale chcesz, żeby było to jak najbardziej bezpiecznie. Skorzystaj z ich rad (może np. pociąg dzienny zamiast nocnego? ew. autobus?), daj im numer do przyjaciółki i adres mieszkania "na wszelki wypadek". Zastanów się z nimi, co zrobisz, gdyby coś nie wyszło (np. wydrukuj połączenia powrotne). Jeśli przyjeżdżasz na miejsce późno w nocy, możesz zaproponować, że weźmiesz taksówkę itd. Pokaż, że jesteś odpowiedzialna, że wszystko dobrze zaplanowałaś i wyprawa jest bezpieczna. Zaproponuj, że zadzwonisz po drodze (np. po każdej przesiadce, jeśli takie masz), i kiedy już będziesz na miejscu. A rodzicom pokaż zdjęcie przyjaciółki i trochę im o niej opowiedz - żeby nie była już taka "nieznajoma". I przede wszystkim - powiedz, że gdyby cokolwiek było "nie tak", od razu zadzwonisz.

Obiektywnie rzecz biorąc, ośmiogodzinna wyprawa pociągiem to naprawdę nic wielkiego dla osiemnastolatki. Ale u rodziców chyba zawsze pierwsza taka wyprawa dziecka budzi obawy - niezależnie od wieku. Niedługo będzie lepiej ). Sama miałam mniej więcej tyle lat co Ty, kiedy zaczęłam wyjeżdżać na takie dłuższe wyjazdy, często podróżując samemu, i rodzice się przyzwyczaili (a zaczynałam przecież bardzo późno)... choć do dziś lubią wiedzieć, gdzie jestem, i często moim zdaniem niepotrzebnie się przejmują. Szanuję to.

[vana-imago]

popieram wypowiedź tawananny, ja też jestem kilka lat od Ciebie starsza,
pierwszy raz sama jechałam pociągiem (560km, 9h drogi )) sama, jak miałam 16
lat. Trzeba rodzicom przedstawiać racjonalne argumenty, dlaczego chcesz
pojechać, warto zastosować się do rad, któryc udzieliło już kilka osób, tzn.
żeby pokazać zdjęcie koleżanki, podać numer tel, dokładny adres, itd. I
proponuję, żebyś dogadała się z koleżanką, żeby po Ciebie wyszła na dworzec. Już
spokojniejsi będą, że przynajmniej nie zabłądzisz w obcym mieście.
Powodzenia i pozdrawiam!

[tijgertje]

[tijgertje]

Ech, spisalam sie i mi wcielo NApisze moze wieczorem...

[anyaa77]

Moi rodzice nigdy nie robili problemów żebym gdzieś poszła/pojechała pod warunkiem że wiedzieli z kim, gdzie itd. W wieku 16 lat jeżdziłam z koleżankami pod namiot, chodziłam na całonocne imprezy.
Ale moja mama zawsze wiedziała gdzie jestem i miała adres/numer telefonu. Będąc na Twoim miejscu poprosiłabym koleżankę aby jej rodzice skontaktowali się z twoimi i zapewnili że bedziesz u nich nocowała, zaopiekują się tobą itd. To na pewno pomoże.Ale fakt jest taki, że Twoi rodzice są zdecydowanie nadopiekuńczy)).

[artedea]

Ja również mam 18 lat. Z tym, że u mnie sytuacja wygląda inaczej. Wyprowadziłam
się z domu majac lat 15, rodzice wynajęli mi mieszkanie w innym mieście i
chodziłam do liceum. Jakoś nigdy nei zawiodłam ich zaufania, toteż gdy w
ostatniej klasie maturalnej zechcialam przeprowadzic sie do stolicy, tez
wyrazili na to zgode. Na wakacje jezdze sama, tudziez z chlopakiem, po prostu
informuje ich o tym. Mamy jednak uklad, ktory uwazam za bardzo zdrowy: zawsze
slucham tego co maja do powiedzenia i oni mnie. Proste, ze wygrywa ten, kto ma
lepsze argumenty. Też utrzymuja mnie, w koncu sie ucze i to ich obowiazek do
czasu az skoncze 26 lat. Mysle ze powinnas pogadac z rodzicami i przede
wszystkim wysluchac ich, zeby poczuli sie wazni w podejmowaniu Twoich decyzji.
Przedstawi im tez swoje argumenty, za kazdym razem pytaj ich, czy zgadzają się z
nim i jeżeli przytakną że masz racje, sami dojdą do takiego wniosku. Tak działa
psychika Jeżeli przeprowadzisz rzeczową rozmowę sądzę, że może się udać.
Co do pisania niektórych "dorosłych" o tym żebyś się wyprowadzała bo masz 18
lat, totalna bzdura moim zdaniem. Ja mieszkam sama i uczę się, nie mam czasu na
pracę. Jeżeli nei oni, to kto zapłaciłby Ci za mieszkanie, utrzymanie się i
Twoje potrzeby? tudzież wakacje, imprezy. Praca w tym wieku nie jest dobrym
rozwiazaniem, można, owszem jako powiedzmy hostessa zarobić ok 12zł/h ale to
tylko w weekendy i to w te, w które nie musisz się uczyc.
Mam nadzieję, że trochę pomogłam Pozdrawiam!

[artedea]

aha, jeszcze cos: daj im bardzo dokladne namiary na przyjaciółkę adres,
telefon do niej i rodzicow i te sprawy. jezeli ja jade do kogos kogo moi rodzice
nie znają, daję im takie namiary dla ich wlasnego spokoju. jeszcze nigdy nei
zadzwonili, bo zawsze z nimi kontaktowalam sie i mowilam ze jest wszystko ok. a
jezeli to jest bliska przyjaciolka to postaraj sie, zeby ją poznali, osoby wazne
dla Ciebie z ktorymi utrzymujesz czesty kontakt mimo wszystko powinni znac, bo
wiadomo ze bedziesz sie z nimi spotykac itp Powodzenia!

nie dziwie sie rodzicom

[zz26]

przecież jak mówią w tv w pociągach kradną gwałcą mordują z pociągu wyrzucają
boja sie że córka tam nie dojedzie bo w pociągu jest niebezpiecznie jak w Bagdadzie

[maksimum]

Jak sie wejdzie na stacje kolejowa w Ozarowie Maz to przed oczami
Sajgon staje.

[mentice]

Zaproponuj zeby jakis rodzic pojechal z Toba (i wrocil tego samego
dnia). Powiedz ze finanse to nie problem, przygotuj te kilkanascie
dodatkowych zlotych. Warto. To sie troche uspokoja. Ale mysle ze
rodzicom (normalnym rodzicom) nie chodzi o to czy TY zaslugujesz na
zaufanie, tylko czy SWIAT zasluguja na zaufanie. Niestety, ci co
juz troche przezyli wiedza, ze swiat na zaufanie nie zasluguje i w
podrozy i na wyjezdzie trzeba sie porzadnie pilnowac, aby nie byc
zgwalconym, okradzionym czy pobitym/okaleczonym. I tego sie
rodziece boja, abys przez swa naiwosc nie wpadla w tarapaty. To
jest problem WSZYSTKICH rodzicow, nie tylko twoich.

[veroy]

ja bym sie nie zgodziła i to własnie dlatego, ze pamietam jaka sama
bylam w wieku nastu lat. Chodzi mi nawet nie do konca o glupote i
nawinosc bo jakies mega zle dziecko ze mnie nie bylo, bylam dosc
rozsadna a mimo to nie zdawalam sobie wtedy sprawy z wielu zagrozen,
ktore wydawaly sie zawsze nierzeczywiste.

Z tego tez powodu robilam wiele rzezcy, ktore wtedy wydawaly mi sie
zupelnie niegrozne i "na porzadku dziennym" a juz kilka lat pozniej
nigdy bym sie na nie niezdecydowala ze wzgledu na zwyczajny strach -
w pewnym wieku po prostu w pewien sposob mnie olsnilo

poza tym pomijajac juz nawet powyzsze, zastanawiam sie na ile mozesz
znac osobe, ktora mieszka na drugim koncu Polski. Jak sie
poznalyscie i ile do tej pory spedzilyscie razem czasu ?
przypuszczam ,ze odpowiedzi nie beda satysfakcjonujace, skoro twoi
rodzice nawet nie zdazyli tej dziewczyny osobiscie poznac (w zwiazku
z czym tym bardziej sie nie dziwie, ze nie chca sie zgodzic).

Druga rzecz do ktorej bym sie przyczepila w Twym opisie to fakt, ze
ta dziewczyna wydaje Ci sie na rowni bliska z rodzenstwem itp.
Wszystko gra, wszyscy mamy takich przyjaciol, tylko ze oni mieszkaja
z reguly na tyle blisko ze spedza sie znimi naprawde mnostwo czasu i
wiele rzeczy sie razem przezywa a Twoja przyjaciolka mieszka na
drugim koncu polski, prawdopodobnie widywalyscie sie rzadko i na
krotko, wiec jak to jest ?
Z powyzszych wzgledow wydaje mi sie ze troszke na wyrost nazywasz to
przyjaznia .

[azile.oli]

Nie zgodzę się przede wszystkim z tym, że rodzice muszą poznać
osobiście wszystkich znajomych 18-letniej córki. Bo nie muszą. Jeśli
przyjaźń przetrwa, to zapewne poznają. Wogóle dziewczyna jest
rozsądna, negocjuje i szanuje rodziców, bo równie dobrze mogłaby
zostawić kartkę typu: ''Pojechałam do koleżanki, wracam w czwartek."
Po drugie ważne jest, że dziewczyna mówi rodzicom prawdę. Jeśli im
ulegnie, to następnym razem mogą usłyszeć wielce wiarygodną, acz
nieprawdziwa historyjkę.
Jedyne, co rozumiem, to ta obawa przed podróżą pociągiem w
pojedynkę, bo niestety, tu mogą się czaić niebezpieczeństwa nawet
dla samotnej dorosłej osoby. Ale kwestię podróży można rozwiązać w
sposób, który obie strony uznają za najbezpieczniejszy.
Natomiast oczywistym faktem jest, że nasze dziecko wzrastając i
dojrzewając będzie spotykać na swojej drodze różnych ludzi, których
my być może nigdy nie p[oznamy. Ale trzymanie pod kloszem jest
najgorszym możliwym rozwiązaniem. Podobnie jak wyciąganie z
kapelusza argumentów o utrzymywaniu.

Jestem przerażona niektórymi wypowiedziami

[e-emma-e]

w stylu „powinnaś postawić sprawę na ostrzu noża, bo niby kiedy w
końcu masz się usamodzielnić, bo rodzice już nie mają prawa...” itd.
Tym bardziej, że dziewczyna raczej nie dąży do postawienia rodziców
przed faktem dokonanym i wydaje sie być w miarę rozsądna, próbując
poznać stanowisko postronnych dorosłych osób na ten temat.
Niektórzy wręcz piszą w stylu „masz już 18 lat, więc radź sobie
sama”.

Przede wszystkim usamodzielnianie się dziecka jest procesem,
a nie momentem (magiczna data 18-tych urodzin) i odbywa się
stopniowo. Chyba żaden rozsądny rodzic nie wypuści dziecka ze
swojego "gniazda" któregoś tam dnia i nie powie: "spróbuj być od
dziś samodzielny. Wszystko zależy przede wszystkim od oceny
dojrzałości tego dziecka, od zaufania, jakim go rodzice obdarzają i
od stopnia zaawansowania w usamodzielnianiu się. Ale z drugiej
strony prawdziwą sztuką jest pozwolić dziecku w pewnym wieku na
podejmowanie samodzielnie trudnych decyzji i ponoszenie
konsekwencji, pozwolić usamodzielnić się, choćby i mieszkając nadal
pod wspólnym dachem.

Argumenty ze strony rodziców typu „my cię utrzymujemy, więc masz nas
słuchać” albo „dopóki z nami mieszkasz…” są moim zdaniem „chwytami
poniżej pasa”, niegodnymi rozsądnego rodzica.

Autorka wątku niewiele pisze na temat zaufania, jakim obdarzają ją
rodzice, ani też o innych przejawach własnego usamodzielniania się
(czy były jakieś sytuacje świadczące o stopniowym wypuszczaniu jej
spod opieki rodziców, jak często, czy wtedy nadużyła zaufania
rodziców, czy okazała się osobą rozsądną?

A nawet jeśli jest w oczach rodziców osobą rozsądną, to czy rozsądne
jest jechanie w odwiedziny do koleżanki na drugi koniec Polski,
którą się zna niewiele i której nie znają rodzice? W ogóle jak to
się stało, że spotykałyście się? Gdzie? W połowie drogi (bo piszesz,
że Twoi rodzice jej nie znają, więc ona u Ciebie nie była, a
jednocześnie chyba Ty u niej też nie - tak zrozumiałam)?

I jeszcze taka sprawa: czy rodzice mogą być pewni (czy dałaś im to
odczuć, np. pozwolić zatelefonować do tamtej rodziny), że jedziesz
do koleżanki, a nie do kolegi?
Znam przypadek w bardzo bliskiej mi rodzinie, że licealistka na 2
tygodnie przed maturą pojechała prawie na drugi koniec Polski niby
do koleżanki, a tak naprawdę do kolegi miesiąc wcześniej poznanego
przez Internet. Za dwa dni już planowali ślub! Na szczęście dało im
się jakoś przemówić do rozsądku i za kolejne dwa dni dziewczyna
pojechała zdawać jednak maturę.

Przykład ten, choć wydaje się mocno skrajny dowodzi, jakim myśleniem
legitymują się niekiedy nastolatkowie. Wiadomo, nie wszyscy, a aż
tak nierozsądnym może nieliczni, ale to nie są ludzie już dojrzali
emocjonalnie i społecznie, by móc się już usamodzielnić.

[pestkaa2]

Ja mając 18 lat wyjechałam z koleżankami na wakacje do rodziny jednej z
ich,800km od domu.Mama bez problemu mnie puściła.Niestety przychodzi czas że
musimy dzieci puścić same.Natomiast nie znoszę gatki typu-jesteś na mim
utrzymaniu,mieszkasz u mnie- to tylko pogarsza stosunki.Rozumiem że to trudne
gdy dziecko jest coraz bardziej samodzielne,dorosłe,ale taka kolej życia.

[szarrak]

cóż, rozumiem doskonale sytuację. sama do niedawna miałam taką koleżankę, potem
okazało się, że niepotrzebnie czas traciłam, ale przez dwa czy trzy lata
spędziłyśmy razem łącznie ze dwa miesiące, mimo, że mieszka 700km ode mnie.
poznałyśmy się przez internet, później potrafiłyśmy po kilka godzin co parę dni
rozmawiać przez telefon (dobrodziejstwo darmowych wieczorów i weekendów ), no
i w końcu zaczęłyśmy do siebie jeździć - ja miałam 16 lat, ona 18. za pierwszym
razem przyjechała do mnie na JEDEN dzień, a później już poszło łatwo - razem
zwiedziłyśmy pół polski, ja spędziłam u niej łącznie z miesiąc mojego życia. ALE
moja mama zdążyła ją trochę poznać - nawet przed pierwszym naszym spotkaniem
wiedziała już dużo o tej koleżance, widziała jej zdjęcia, rozmawiała z nią kilka
razy przez telefon (trochę przypadkiem, tzn. kiedy koleżanka dzwoniła a mnie nie
było w domu ) itd. może to jest dobra metoda? opowiedz o niej, pokaż zdjęcia,
zostaw kontakt do domu koleżanki... no i jedź, tylko przedstaw dobre argumenty,
w końcu do Twoich rodziców dotrą.

[fivi]

Przepraszam za brak odpowiedzi przez ostatnie kilka dni, postaram się to nadrobić:
Przyjaciółkę poznałam w rzeczywistości i spędziłyśmy razem w ciągu tych 3 lat prawie miesiąc, wspólnie mieszkając i spędzając czas, na wyjazdach zorganizowanych. Swój wyjazd do niej pokryłabym w całości sama, włącznie z biletem i wydatkami na miejscu. Nasi rodzice już kiedyś się kontaktowali, moja matka nawet w rozmowie z nimi obiecała, że pozwoli na mój wyjazd w wakacje (oczywiście już nie pamięta). Już raz z nią próbowałam porozmawiać na ten temat, wywołało to tylko falę krzyków, a moje argumenty praktycznie na nią nie działają (zresztą nie pamiętam kiedy ostatnio udało się, żeby podczas rozmowy była spokojna), no bo jej troska o moje bezpieczeństwo niby przebija wszystko, zresztą decydujący argument i tak brzmi "bo ja na to nie pozwalam". Natomiast mam wrażenie, że używa wszystkich możliwych chwytów, żeby wzbudzić we mnie poczucie winy, co jej się nawet udaje.
Do domu nigdy nie wróciłam pijana, nie palę, nie biorę, nigdy nie przywiozła mnie policja itd., wracam najpóźniej o 22 bo sama tak chcę. Później praktycznie mi się nie zdarza, ale sprawiają wrażenie, że jakbym chciała zostać dłużej ze znajomymi to zgodziliby się. Uczę się bardzo dobrze. Co jednak mi się niepodoba to to, że wyręczają mnie prawie we wszystkim (oni zrobią to lepiej/jak mi pomogą będzie lepiej), poświęcając swój wolny czas. Mam wrażenie, że mają wyrzuty sumienia jak mi niedostatecznie pomogą.

Mam nadzieję, że nic nie pominęłam,
pozdrawiam

[tawananna]

Fivi, w tej sytuacji chyba po prostu powiedziałabym stanowczo, że jadę,
zostawiła wszelkie potrzebne namiary i informacje i - pojechała. Możesz jeszcze
próbować porozmawiać spokojnie z rodzicami (może zacznij od rozmowy o koleżance,
a potem przejdź konkretnie do kwestii wyjazdu?) - ale z wyjazdu nie rezygnuj.
Moim zdaniem nie ma sensu czekać z takimi wypadami aż do czasu, gdy się
usamodzielnisz - a tak długo będziesz czekać, bo nie sądzę, żeby za rok czy dwa
rodzice tak sami z siebie zmienili zdanie (chyba, że zamieszkasz sama np. z
powodu studiów).

[myelegans]

Powodzenia, mam nadzieje, ze Ci sie uda wyjechac i nie nadwyrezysz
zaufania rodzicow.
Ja w tym wieku pojechalam na 3 tygodniowa wyprawe rowerowa po
Polsce, bylo nas 10 osob z klasy licealnej. Bylo to w czasach przez
komorkowych, wiec kontakt byl znikomy. I nie bylo z nami zadnej
doroslej osoby. Na pewno sie niepokoili, WIEM, ze sie niepokoili,
ale nie przeszkadzali. Ja dopiero teraz to widze, ile ich to musialo
kosztowac.
Postaraj sie spokojnie porozmawiac z mama, moze masz jeszcze kogos
innego w rodzinie, kto stanie po Twojej stronie, tata moze,
rodzenstwo?
Trzymam kciuki

[Gość: czaj]

Tekst linka

[black_tangens]

Przecież jesteś pełnoletnia-po co się nas pytasz? Jako osoba pełnoletnia
powinnaś sama umieć podjąć prawidłową decyzje i to nie zważając na płacz i
krzyki mamusi, która czuje się niepewnie i staro, bo ma już dorosłą córkę.
Zresztą to nie jest nic niebezpiecznego: jedziesz do koleżanki w Polsce
pociągiem. Jak ci nie będzie pasowało to wsiadasz w pociąg i jedziesz z
powrotem. Tylko weź ze sobą odpowiednią ilość pieniędzy i komórkę, jakby
zrozpaczona twoją dorosłością mamusia chciała telefonicznie sprawdzić czy
jeszcze żyjesz. Poinformuj mamusię, że jesteś dorosłą osobą a zgwałcić czy zabić
mogą cię nawet we własnym domu czy w szkole.