Gość: Tomek
IP: *.internetdsl.tpnet.pl
21.02.07, 10:20
watek przeklejony:
www.box-sport.com/domnaskale/mp3/Tomek_Kapciak/Smierc_i_co_dalej.mp3
WRÓŻBIARSTWO — MANTYKA
Jest to rzekome obwieszczanie tajemnych rzeczy teraźniejszości i przyszłości
za pomocą różnych znaków i środków. Człowiek wróżący grzeszy, wchodzi bowiem
w prawa i wyłączne kompetencje Boga (Deut. 29,28). Jest to ubliżanie
majestatowi Boga.
Najważniejsze przejawy wróżbiarstwa
Wyroczniami nazywa się zorganizowane instytucje wróżbiarskie. We wróżeniu za
pomocą wyroczni posługiwano się osobami, które spełniały zadanie
dzisiejszych „mediów" w seansach spirytystycznych. W starożytnej Grecji
popularna była wyrocznia delfijska. W świątyni Apollina w Delfach zajmowały
się tym kapłanki, tzw. Pytie, które odurzano narkotykami albo dymem ofiarnym,
a według ich słów bełkotanych w bezładzie układano wróżebne zdania,
dwuznaczne wyrocznie: „Wrócisz na tarczy" (bądź jako zabity, bądź jako
zwycięzca niesiony przez wojowników)
Pojęcie „fetysz" pochodzi z języka francuskiego „fetiche" i oznacza przedmiot
obdarzony (rzekomo) siłą magiczną i mogący pomóc właścicielowi.
Termin „fetysz" dostał się do wszystkich języków europejskich. Ze zjawiskiem
fetyszyzmu spotykamy się powszechnie zarówno na płaszczyźnie religijnej (np.
medaliki, szkaplerze, por. Zach. 10,2), jak i świeckiej — medaliony, znaczki
kuglarskie (Iz. 44,25), wisiorki horoskopowe (por. Iz. 47,13), oraz wiele
innych.
Znachorstwo
Nie ma tu mowy o naturalnych leczniczych środkach zielarskich (por. Ps.
104,14). Chodzi tu o znachorstwo zabobonne, usiłujące leczyć chorych środkami
magicznymi. Stosuje się wówczas zamawianie chorób przy dokładnym
przestrzeganiu rytuału ciemnych machinacji, przeważnie przy konwulsjach
dzieci, tamowaniu krwi, leczeniu róży, zażegnywaniu uroków i usuwaniu
kurzajek. Znachorzy przypisują siłę leczenia zażegnywaniom, zaklęciom,
zamawianiu magii. W przypadku śmierci pacjenta przypisują winę zemście
szatana lub złośliwych duchów. Pismo Święte mówi o znachorach, zamawianiu i
zażegnywaniu (Deut. 18,11. II Król. 21,6. Iz. 3,3).
Astrologia
Jest to pseudonauka o wpływie ciał niebieskich na zjawiska ziemskie. Powszech
nie przez astrologię (z jeż. gr. nauka o gwiazdach) rozumie się sztukę
wróżenia z gwiazd. Biblia wzmiankuje o astrologii i kulcie astralnym (Deut.
17,2—5. II Król. 17,16.17. Iz. 47,9—14. por. Mat. 2,2). Kolebką astrologii i
kultu astralnego była Babilonia. Od zamierzchłych czasów na cały ówczesny
świat wędrowali astrolodzy babilońscy, zajmując się wróżeniem z gwiazd.
Astrolodzy chaldejscy byli poszukiwani na wszystkich dworach panujących.
Wierzono bowiem, że każdy człowiek ma swoją gwiazdę, i z układu gwiazd oraz
ich położenia na niebie wróżono przyszłość. Pojęcie astrologii tak zrosło się
z jej ojczyzną Babilonią — Chaldeą, że w czasach Daniela
pojęcie „Chaldejczyk" oznaczało doskonale wykształconych astrologów i magów
(Dań. 2,2.4.10; 4,4.6; 5,7.11). Z Babilonii astrologia triumfalnie wkroczyła
do Grecji, potem do Rzymu, a następnie na cały świat.
Wróżenie astrologów polegało na zestawieniu horoskopu, tj. przepowiedni przy
szłości za pomocą układu gwiazd, dziś niezwykle aktualne i atrakcyjne
(kalendarz astrologiczny, horoskopy w czasopismach i periodykach, wisiorki
horoskopowe, pierścionki zodiakalne, medaliony i broszki oraz breloczki ze
znakami zodiaku).
Astrologia dzieli gwiazdy na dwie kategorie: gwiazdy pozytywne, które wywie
rają dodatni wpływ na życie i los człowieka, oraz gwiazdy negatywne, które
wywierają na niego wpływ ujemny. Do gwiazd astrologia oczywiście zalicza
słońce, księżyc i planety układu słonecznego. Astrologia powiada, że słońce
jest jasne i ciepłe, dlatego sprzyja sile, prawdzie i dobroczynności, księżyc
natomiast jest zmienny, i dlatego nie można nań liczyć, wróży jedynie
melancholię lub deszcz. Jasna Wenus i rozżarzony Jupiter przynoszą szczęście
i radość, czerwonawy Mars natomiast wskazuje na krew i ogień, oraz wróży
zapał albo posuchę. Posępny Saturn przyprawia nas o kwaśny humor, paraliżuje
energię i zwiastuje smutek albo oziębłość. Odległy Uran zaś jest korzystny
dla kolei i maszyn (samochody i samoloty), Neptun natomiast — dla spółek
akcyjnych, a Merkury wróży niestałość, itp. Waga zawsze oznacza
sprawiedliwość lub zmienne koleje losu — oto mała próbka dwuznacznych wróżb
astrologicznych.
Astrologia jest wyrazem nieufności wobec Boga. Kto zaś pokłada swą ufność w
kimś lub czymś innym oprócz samego Boga, ten znajduje się pod Bożym
przekleństwem: „Przeklęty mąż, który na człowieku polega i w ciele pokłada
swą siłę, a z dala trzyma się od Pana" (Jer. 17,5). Prorok Jeremiasz opisał
tragiczny koniec tych, którzy parali się astrologią (8,2).
Amulety i talizmany
Amulet to przedmiot posiadający, w przekonaniu pewnych ludzi, tajemniczą,
magiczną moc ochraniającą właściciela przed złem. Jeśli amulet przynosi
dodatkowe szczęście i powodzenie w życiu, nosi wtedy nazwę talizmanu. Amulety
były w użyciu u Chaldejczyków i Asyryjczyków. Od nich wiarę w amulety i
talizmany przyjęły inne narody. Już od czasów starożytnych jako amulety
noszono naramienniki, łańcuszki, sprzączki, naszyjniki, pierścienie, kolczyki
itp (por. Gen. 35,4; Iz. 18—21. zwł. w. 20).
Co przynosi szczęście?
Według przesądów i zabobonów ludowych szczęście przynoszą: kukułka, sroka,
podkowa końska (przybita na progu domu lub na antrapie samochodu), słoniątko,
kominiarz, czterolistna koniczyna, sznur wisielca, uszyte z materiału:
małpka, niedźwiadek, lew lub tygrys, łapka królika, świnka na kredensie, owce
pasące się po lewej stronie drogi itp
Co przynosi nieszczęście?
Zgodnie z przesądem nieszczęście przynoszą: wrona kracząca, wyjący pies, poda
nie ręki na progu, wstanie lewą nogą, czarny kot przebiegający drogę, feralna
13, środa itp
Jedynie i największe szczęście daje świadomość obecności i mocy Pana Jezusa
Chrystusa w naszym życiu, a nie fetysze, amulety, talizmany i końskie podkowy
(Mat. 28,18.20).
środki wróżbiarskie
Wróżono ze wszystkiego, co mogłoby wskazywać na znaki wieszcze, łatwiej
byłoby nawet powiedzieć, z czego nie wróżono. Wróżono z chmur, obłoków, ognia
(piromancja), słońca, gwiazd, faz księżyca, lotu ptaków (ornitomancja, z gr.
ornis — ptak, manteia — wieszczenie, wróżenie), śpiewu ptaków, zachowania się
zwierząt, wróżono z barw i kształtów napotkanych roślin, wnętrzności
zwierząt, zwłaszcza wątroby zabitych zwierząt ofiarnych (hepatoskopia — Ez.
21,26), wróżono z jelit, kości, winnej latorośli (Ez. 8,17). Aktualny jest do
dziś sposób wróżenia z kart — kabalarstwo, szczególnie niebezpieczny dla
młodych ludzi, zwłaszcza panienek, które idą „kłaść karty" do wróżki,
kabalarki lub cyganki. Taka wróżba zwykle kończy się nieszczęśliwym
małżeństwem, a nierzadko samobójstwem. Pan Bóg zabraniał kontaktować się z
wróżbitami (Lev. 19,26.31), ponieważ w ten sposób możemy dostać się pod wpływ
mocy ciemności. Pod koniec Księgi Objawienia Słowo Boże mówi: „Na zewnątrz są
psy i czarownicy, i wszetecznicy, i zabójcy, i bałwochwalcy, i wszyscy,
którzy miłują kłamstwo i czynią je" (22,15).
Do szerszej lektury zapraszam na strone :
www.nowasol.kz.pl/Dekalog/DrugiePrzykazanie
