powinnam?

[zoselin1987]

Witam

Chciałabym się poradzić.
Otóż od dłuższego czasu ciągnie mnie do wróżb, ezoteryki itp.
Parę razy skorzystałam z wróżb.
Najpierw chciałabym Was zapytać czy jesteście wierzący? Bo tak się zastanawiam... przecież jedno wyklucza drugie, prawda? ' Nie będziesz miał Bogów cudzych przede mną',' Wierzę w Jednego Boga....'.Czy są wśród Was osoby, które są wierzące i zajmują się wróżeniem? Jaki macie stosunek do tego?

Mnie ciągnie już od jakiegoś czasu do tego,żeby nauczyć się wróżyć jednak nie wiem czy mam ODPOWIEDNIE cechy... czy powinnam....czy dałabym radę, z drugiej strony ciągnie strasznie...
sama nie wiem.

Kto powinien się zajmować wróżeniem, a kto nie?

[2bieguny]

Zadajesz pytania, na które nikt poza Toba nie zna odpowiedzi

[zoselin1987]

Myślałam,że może ktoś miał podobnie i zechce się podzielić swoimi wrażeniami.

[2bieguny]

Myslę, ze to nie są wrażenia do dzielenia się. Sama podejmujesz decyzje!

[algaria]

Poszukaj odpowiedzi w naszym archiwum wielokrotnie na ten temat tu dyskutowaliśmy

[dobema]

Przyłączam się zdania poprzedniczki.
Sama musisz podjąć decyzję czy chcesz się tym zajmować czy nie.
Droga nie jest łatwa. Wymaga pokory i dużo cierpliwości. Kart tarota nie nauczysz się ot tak "za pstryknięciem palców". Trzeba lat nauki, że nie wspomnę o praktyce.
Ale skoro myślisz o czymś takim więc warto podjąć naukę a wtedy będziesz wiedziała czy świat tarota jest dla Ciebie czy nie
Co najwyżej na Twojej półce znajdzie się kilka książek o tarocie i talia kart a to zazwyczaj nie jest duży wydatek.
Ja sama byłam wychowana w rodzinie katolickiej, głęboko wierzącej i praktykującej.
Odeszłam od tej wiary i całej kościelnej otoczki, więc nie mam już takiego problemu moralnego.
Rodzina jak i wielu znajomych nie wiedzą że zajmuję się Tarotem. Z prostej przyczyny:
Nie wszyscy reagują pozytywnie na taką wiadomość... więc stwierdziłam, że nie ma co się chwalić, wkońcu robię to dla siebie a nie na pokaz.
Pozdrawiam

[zoselin1987]

dobema napisała:

> Droga nie jest łatwa. Wymaga pokory i dużo cierpliwości.

Tego się bałam.... wydaje mi się,że cierpliwa nie jestem,a przecież cierpliwość we wróżeniu to jedna z podstawowych cech.

> Ja sama byłam wychowana w rodzinie katolickiej, głęboko wierzącej i praktykując
> ej.
> Odeszłam od tej wiary i całej kościelnej otoczki, więc nie mam już takiego prob
> lemu moralnego.

Ja jestem rozdarta wewnętrznie jeśli chodzi o wiarę chrześcijańską. Wierzę głęboko W Boga...ale kościół... cóż. Omijam raczej...więc może to hipokryzja? Może nie da się oderwać od siebie tych dwóch rzeczy?


> Rodzina jak i wielu znajomych nie wiedzą że zajmuję się Tarotem. Z prostej przy
> czyny:
> Nie wszyscy reagują pozytywnie na taką wiadomość... więc stwierdziłam, że nie m
> a co się chwalić, wkońcu robię to dla siebie a nie na pokaz.

Gdybym stało się tak,że będę się zajmowała kartami to myślę,że nikt oprócz partnera,by o tym nie wiedział.

[zainteresowany1977]

Masz takie same dylematy jak ja na początku i tak naprawdę to sama musisz się określić. Jestem wierzący, Bóg jest dla mnie na pierwszym miejscu, potem inne osoby a potem tarot którego stworzył człowiek\ludzie - w związku z tym nie ma możliwości by tarot stał się dla mnie czymś ważniejszym niż Bóg który jest ponad człowiekiem i jego wynalazkami, to logiczne, ale oczywiście nie dla każdego. Co do wróżenia to trzeba to robić z dużym wyczuciem, nie powinno się przecież zniewalać siebie czy ludzi wobec czego nie można dawać jednoznacznych odpowiedzi czy być czegoś pewnym bo nie ma czegoś takiego jak 100 % pewność\sprawdzalność, jest natomiast margines błędu. Mamy wolną wolę, która jest wspaniałym przywilejem i niech tak zostanie
Skoro myślisz o sięgnięciu po karty to znaczy że prawdopodobnie są Ci do czegoś potrzebne, ja np dzięki nim lepiej poznaję ludzi i nasz świat.

[zoselin1987]

zainteresowany dzięki za odpowiedź. Wszystkim pozostałym również.
Jeśli chodzi o karty. Sama nie wiem dlaczego mnie tak do nich ciągnie... nie potrafię tego nawet wytłumaczyć. Zastanawiam się czy to tylko fascynacja czy może jest w tym coś głębszego...

[tommy994]

Ja podobnie zostałem wychowany w pobożnej katolickiej rodzinie. Ba, byłem nawet w służbie liturgicznej i zostałem lektorem.
Miałem podobne zmartwienia i dylematy jak Ty. Pewien kolega jednak wyszukał dla mnie modlitwę. Może i to cwaniactwo, lecz zasady Kościoła wystarczająco ograniczają już moje życie.
Nie robię to by szkodzić innym, ale by pomagać (mam tu na myśli tarota).

www.nautilus.org.pl/?p=artykul&id=2179
Na końcu znajdziesz modlitwę

[zoselin1987]

W życiu nie ma tylko czegoś czarnego i białego. Jest też coś pomiędzy...Podobnie jak z Kościołem.
Ciekawe jest to,co napisałeś