Trzeba unikac smutku

[kryskaedka]

Mskaiq napisał...

Ja sie z tym zgadzam.... bo jak zaczynamy rozpamietywac negatywy.. to tworzy
sie fantasmagoria w naszych glowach .... czasem nie majaca nic wspolnego z
rzeczywistoscia..

ale dodam jescze ..olac wszystkich przez ktorych wydaje nam sie ze jest nam
smutno;)!!!

[amm06]

Moze i trzeba smutku unikac. Ale czasami wkrada sie przez dziurke od klucza no
i co z tym nieproszonym gosciem zrobic. Na zawsze przeciez sie nie wprowadza,
nie ma sensu z nim walczyc... Pomieszka kilka dni lub godzin, wysmuci sie, i
pojdzie w czorty, nie proszony, tez bez zapowiedzi.

[kryskaedka]

dobra niech wpadnie raz na miesiac..ale raczej jako nieproszony gosc..i zeby
sie nie rozsiadal za wygodnie..a juz nie daj boże piwa mu dawac ani
herbatki!!!!

[mskaiq]

Kryskaedka napisala
>bo jak zaczynamy rozpamietywac negatywy.. to tworzy
>sie fantasmagoria w naszych glowach .... czasem nie majaca nic wspolnego z
>rzeczywistoscia..
Te fantasmagorie nazywam ukladaniem scenariuszy, kiedy robimy to czesto wtedy
zaczyna zanikac granica pomiedzy fikcja a rzeczywistoscia.
Zwykle owocem tych fantasmagori jest podejrzliwosc. W pracy, zaczynamy ukladac
scenariusze ze ktos dziala przeciwko nam, kazdy pretekst jest wtedy dowodem.
Pretekst moze byc blachy, usmiechnalem sie a osoba nie oddala usmiechu, itp.
W domu zwykle podejrzliwosc o partnera, o jego intencje, inne kobiety, itp.
Te fantasmagorie biora sie ze strachu, czasem z zalu i prowdza do zmiany
nastroju na negatywny.
Ten negatywny nastroj trwa tak dlugo az cos go zmieni, dobra wiadomosc, praca,
partner, itp.
Wiekszosc ludzi nie zmienia negatywnego nastroju swiadomnie, zmieniaja go
okoliczmosci az do momentu kiedy okolicznosci przestaja go zmieniac. Wtedy
zaczyna sie depresja, nie chcemy pozbyc sie negatywnego nastroju, czujemy sie z
tym nastrojem podle ale robimy wszystko aby w nim pozostawac bo nasze myslenie
zmienilo sie na myslenie emocjonalne. Przykladem myslenia emocjonalnego jest
zal sie nad soba. Zal wywoluje placz i potezny bol. Kiedy probuje tlumaczyc ze
trzeba inaczej ze trzeba pozbyc sie zalu wtedy natrafiam na atak, ze nie
rozumiem, ze nie pomagam, ze jestem przeciwko. Ta osoba mysli emocjonalnie
zadne racjonalne argumenty nie docieraja.
Dlatego nie przekonuje, pierwsza rzecz to zmiana nastroju. Kiedy to osiagam
zaczynam tlumaczyc wtedy ta osoba slyszy. Uczyc mozna tylko kiedy osoba jest
pozytywna bo wtedy jest otwarta.
Serdeczne pozdrowienia.

[krytyk2]

Są dwa sposoby kontaktu ze smutkiem:
1)Pogrążanie sie w nim,rozplywanie smutku na calych nas samych,przenikanie
perspektywy widzenia az po horyzont,dryfowanie smutne myslami,
2)Wzięcie smutku pod lupę ,zadanie sobie pytania -dlaczego sie smucę/
Smutek jest jednym z prawdziwych naszych/należacych do istoty nas samych/uczuć
i jako taki jest objawieniem prawdy o nas samych.Walczenie ze smutkiem na
zasadzie -nie lubie go ,jest mi nieprzyjemnie,itd, jest nieskuteczne i
niepotrzebne.Rozpoznanie przyczyny smutku odejmuje mu troche ciężaru ,ktorym
obarcza calą naszą istotę.
Smutek jest objawem poszkodowania naszej osoby w jakiejs bardzo istotnej
potrzebie.Czasem prezd chwila a czasem 20-30 lat temu...

[jan_stereo]

Nie wiem dlaczego ale jest taki jeden rodzaj smutku (taki wynikajacy z samego tylko istnienia),ktory sprawia mi przyjemnosc (i nie uwazam wcale, ze to sprzecznosc) jest to taki smutek zwiekszajacy w nas poczucie nas samych(niekoniecznie z jakas tam analiza,wrecz przeciwnie). Taki smutek wyciszajacy/oczyszczajacy, uwielbiam go wrecz i zanurzam sie w nim godzinami podtrzymujac go w odpowiedniej ilosci i ksztalcie bez tresci wyrazniejszych. Macie tez tak ? Wydaje mi sie, ze wszyscy przezywamy to samo tylko inaczej sie o tym wyrazamy...z grubsza chociaz.

[krytyk2]

z pewnościa jest też taki rodzaj smutku ,o ktorym piszesz/skoro o nim piszesz
a zasada jest że nie podważamy uczuc innych osób../
sa smutki beznadziejne,wyrażające żal za bezpowrotnie odeszłymi mozliwościami
sa smutki spowite w nadzieję,ktora rozświetla obrzeża horyzontu jasniejszą
obwódką
sa smutki małe ,spowodowane małą stratą i odwracalnymi sytuacjami
W smutku- w ktorym obecna jest tęsknota za minionym czasem-nostalgia
Psychologowie okreslaja smutek jako przedostatnią fazę po utracie,ostatnia jest
pogodzenie się.Tam gdzie tego pogodzenia sie jest juz dużo i smutek wydaje sie
pogodniejszy...

[jan_stereo]

Juz wiem co to za smutek :")

On jest polaczony ze stanem niewinnosci, wowczas czujemy sie bardzo ok. wobec otoczenia/bezmiaru istnienia, a jednoczesnie bardzo smutno z racji tej niemoznosci spelnienia sie (nieokreslonej) mimo zrobienia wszystkiego co mozliwe i realne, wobec wlasnej oceny sytuacji.
Nie chce nam sie walczyc z tym,mamy olbrzymie skupienie na tym(co tez jest przyjemne,smutek generalnie wymaga koncentracji na nim inaczej znika)stanie emocjonalnym,lekka apatia z melancholia sie tu tez wdziera i olbrzymi spokoj,wynikajacy z tej niewinnosci. Nie chce tego analizowac bo sobie to zepsuje i nie bede tego stanu mogl latwo utrzymac nastepnym razem.

[krytyk2]

mnie to co opisujesz kojarzy sie z przezywanymi czasami stanami lagodnej
rezygnacji i pokory,ze "rzeczywistość jest nie do przerobienia w swojej
masie".Takie stany zdarzaja mi sie coraz częściej..

[jan_stereo]

rezygnacja jest mniej smutna, to jest bardzo gleboki smutek, taki wrecz paralizujacy czlowieka swa sila i stad to takie mocne i ciekawe,tak jakbym niechcacy lapal jakos dodatkowa perspektywe i sie temu przypatrywal dzieki owemu ulamkowi swiadomosci nie zlapanej przez ten smutek,ktora (swiadomosc) to wlasnie sie nim syci miast uciekac. Pokora i rezygnacja sa u mnie znacznie bardziej radosne (wzglednie sie odnoszac) i delikatniejsze..sa bardziej efektem wyeksploatowania sie.

[e_w_a_g_5]

[e_w_a_g_5]

w smutku, kiedy nie widac w zasadzie żadnej nadziei, jest poddanie, które jest
rodzajem wyzwolenia.
I nie jest to bynajmniej przyzwyczajenie, jak wiekszość uważa, tylko ta jedna,
jedyna swoista pokora.
Zastanawiałam sie, czy na dnie tego poddania, nie tkwi jednak jakas nadzieja. To
trudne, do sprecyzowania.
Poniewaz całą ewolucje, powyższych stanów, przerabiałam na własnej skórze, moge
chyba powiedziec, że nigdy nie nastapi, calkowicie końcowy etap, kiedy jest nam
wszystko jedno.

Wiec...chyba jest ta nadzieja. A jesli nie, to co?
Jak nazwac owo pogodzenie, gdy racjonalne przesłanki, wołaja NIE?

To nie jest ten kokon?

[krytyk2]

e_w_a_g_5 napisał:

> w smutku, kiedy nie widac w zasadzie żadnej nadziei, jest poddanie, które jest
> rodzajem wyzwolenia.

Twoje słowa przywodzą mi na mysl powiedzenie ,ze przegrana bitwy nie oznacza
jeszcze przegranej wojny.Sa pewnie konkretne zdarzenia,mysli, odniesienia,ktore
wywołuja uczucie smutku.On jest zaraźliwy i obleka nas całych.Ale przeciez
jeszcze nie kończy sie nasze zycie,skończyla sie tylko jakas mozliwośc ,ale
jeszcze inne rysuja sie na horyzoncie...
Pogodzenie się jest zbawienne,bo przywraca nas do świata zywych.Zaczynamy znowu
dostrzegać blask słońca,czujemy znowu zapach trawy,świat traci swoja
jednowymiarowośc jaka mial w smutku.

a co to za dziwne uczucie

[shachar]

ktore ogarnia mnie kiedy klikam n zdrowie i tam Ocean i my w nim, zaraz po
Rozstepie Wargi i Podniebieniai Refluxie Moczowym..
i jakos wydaje mi sie to wlasciwe miejsce

[krytyk2]

bo byc może przychodzimy tu żeby ukoić swoja duszę,opatrzyc stare rany,nabrać
nadziei i otrzymać pokrzepienie
nic tak nie leczy jak swiadomośc ,że nie jestesmy sami ze swoimi/czasami
dziwacznymi-jak nam sie osobno zdaje/ problemami

ja bym tego nie ubrala w takie slowa

[shachar]

ja czuje ze nasze tutaj sprawy sa duzo powazniejsze niz zajeczy rozstep wargi i
reflux
i heine
moze wykrzywiam ale w tym momencie czuje sie totalnie wykrzywiona, niech sie
mna specjalisci dzieciecy zajma
normalnie czuje sie chora, po tym co musialam napisac

to czujemy razem,sacharoza n/t

[e_w_a_g_5]