Historia Lwowa w świadomości ukraińców????

[donawan]

O ile powojenny podział Europy zabrał nam to miasto to ciężko znieść
systematyczne zakłamywanie historii tego miasta przez Ukraińców. Po przeciwnym
biegunie leży Wrocław, polskie władze od upadku komunizmu nie fałszują
niemieckiej historii Wrocławia o tyle Ukraińcy chyba jeszcze nie dorośli by
poradzić sobie z przeszłością. Polska historia Lwowa marginalizowana jest do
minimum w broszurach czy książkach o tym mieście. Polscy królowie budowali to
miasto, czuć w nim polski klimat, patrząc na architekturę miasta ma się
wrażenie ze jest się w Polsce a jednak dla naszych wschodnich sąsiadów nie
wiele to znaczy. Polacy pogodzili się z utratą tego miasta ale ciężko jest
pogodzić się z fałszowaniem jego historii.

[wianuszek_kresowy]

donawan napisał:

Polscy królowie budowali to
miasto

Ktory konkretnie?

[donawan]

- W 1356 Kazimierz Wilki przejął to miasto a raczej zagrodę i lokował je na
prawie Magedburskim.
- W 1526 roku król Zygmunt I nadał miastu herb.
- Pod koniec XVI w. szybko rozwijający się Lwów należał już do największych i
najbogatszych miast Rzeczpospolitej.
- W 1620 roku, po klesce cecorskiej Stanislaw Lubomirski bronil miasta przed
Tatarami. 1621 bawil tu krol Zygmunt III Waza.
- Na poczatku 1656 roku przybył tu powracający ze Śląska do kraju król Jan
Kazimierz. l kwietnia przed cudownym obrazem Matki Boskiej Łaskawej złożył swoje
śluby lwowskie.
- 24 sierpnia 1675 - pod Lwowem Jan III Sobieski już jako król pokonał pod
Lwowem Turków .
Poczytaj sam trochę historii.

[wianuszek_kresowy]

Slowo
BUDOWAC

Co konkretnie budowali krolowie polscy?

Kazimierz Wilki najpierw go spalil, zburzyl.....
Wiec mamy: zburzyl, potem lokowal,nadal herb,bronil przed Tatarami,
zlozyl sluby lwowskie, pokonal Turkow.
Pytalem o budowanie....

[donawan]

Co znaczy słowo Budować?
Drewniany gród nie zmienia się samoistnie w piękne miasto, co do polskich królów
a raczej polskich architektów to zostawili oni po sobie historyczne centrum
Lwowa. Miasto to ma przewagę nad Krakowem że było stolica Galicji i rozwinęło
się w XIXw. poza historyczne fortyfikacje, gdzie prym więdła Austriacka
architektura skierowana na Wiedeń. Drugim ważnym rozdziałem polskiej
architektury jest secesja Lwowska z przełomu XIX i XXw.

[tomekk46]

ni ma jak lwow))))))))

[tomekk46]

dalej sie klocicie,musicie spalic fajke pokoju polaczona z hortyca albo lwiskim mocnym))))))))

[wianuszek_kresowy]

Nie klotnia to, ja tylko staram sie ocenic ogrom klamstw ukrainskich
na temat Lwowa, miasta, ktore budowali krolowie polski

[wianuszek_kresowy]

donawan napisał:

> Co znaczy słowo Budować?
> Drewniany gród nie zmienia się samoistnie w piękne miasto,

Pewnie, ze nie samoistnie,wedlug ciebie budowali go polscy krolowie
i chcialbym wiecej szczegolow.


co do polskich królów
> a raczej polskich architektów

Ktory z polskich krolow byl architektem pracujacym we Lwowie?
Se jakos nie przypominam....

to zostawili oni po sobie historyczne centrum
> Lwowa. Miasto to ma przewagę nad Krakowem że było stolica Galicji
i rozwinęło
> się w XIXw. poza historyczne fortyfikacje, gdzie prym więdła
Austriacka
> architektura skierowana na Wiedeń.


Jakiego krola miala Polska w XIX wieku?
Trzymm wlasnie w rece Poczet Krolow Polskich, malowany przez Matejke
ale w XIX wieku nic nie widze, moze, cholera dzieci kartki
powyrywaly?



Drugim ważnym rozdziałem polskiej
> architektury jest secesja Lwowska z przełomu XIX i XXw.

Przelom to by bylo do kiedy?(1910?, 1915?,1920?,1925?)
Kto byl w tym czasie krolem Polski?

[donawan]

"Pewnie, ze nie samoistnie,wedlug ciebie budowali go polscy krolowie
> i chcialbym wiecej szczegolow."
A to już trzeba by się zagłębić w dokładną histografię każdego budynku a są ich
tysiące. Generalnie Lwów od końca XIVw do XIX. należał do Rzeczpospolitej,
Polacy stanowili większość w ludności miasta, budowano według polskiej myśli
architektonicznej z domieszką innych nacji. Generalnie historyczny Lwów
architektonicznie jest bardzo podobny do Krakowa, przypadek

"Ktory z polskich krolow byl architektem pracujacym we Lwowie?
> Se jakos nie przypominam...."
Żaden, chodziło mi o zwykły architektów a nie o króli. Król wyznaczał trend
architekci projektowali. Największy rozkwit miasta przypadał na czasy
Jagiellonów i XVIw.gdzie powstało wiele budowli w stylu renesansowym.


"Jakiego krola miala Polska w XIX wieku?
> Trzymm wlasnie w rece Poczet Krolow Polskich, malowany przez Matejke ale w XIX
wieku nic nie widze, moze, cholera dzieci kartki
> powyrywaly?"

XIXw. To był okres w którym polska była pod zaborami i nasilił się wpływ
architektury Austriackiej-Wiedeńskiej(Galicja była pod zaborem Austro-Węgier)
głównie w śródmieściu poza historyczna zabudową.Pisałem o tym. Co nie oznacza że
polacy nie mieli wpływu na rozwój miasta w tym okresie.

Przełom to by bylo do kiedy?(1910?, 1915?,1920?,1925?)
> Kto byl w tym czasie krolem Polski?

)))) Przełom to przełom nie potrafię określić co do roku. Secesja lwowska
powstała przeszło sto lat temu. Została liczącym się ogniwem w zjawisku Młodej
Polski. Trwała krótko ok. 20 lat.

"Kto byl w tym czasie krolem Polski?"
Czy musiał być król byli ludzie, architekci.
Jedna z najładniejszych budowli tamtego okresu w Lwowie Teatr Wielki został
wzniesiony w latach 1895-1900 według projektu arch. Zygmunta Gorgolewskiego.

jeżeli pomyliłem sie w jakimś fakcie historycznym proszę mnie poprawić

Problemy ze swiadomoscia Ukraincow.

[wianuszek_kresowy]

Podsumowujac, klamstwa ukrainskie o Lwowie polegaja na tym, ze
krolowie tam cudow nie wybudowali, polska mysl budowala w XVI i XVII
wiekach kiedy Polacy wiekszosci w tej stolicy wojewodztwa ruskiego
nie stanowili(Niemcow pewnie wiecej bylo),nic to, ze opierala sie ta
mysl na wzorcach i budowniczych italijskich i niderlandzkich, kiedy
i tak byla zgodna z trendami lansowanymi przez krolow polskich.
Rozkwit miasta nastapil w czasie gdy Rzeczposolita niewidzialna
byla, prosperita miasta za babki Austrii i tak sie nie liczy bo to
byli Polacy.To, ze Lwow podobny do Krakowa, innych miast Galicji i
Bratslawy oczywiscie nie przypadek, ale, ze sie znacznie rozni od
miast zaboru rosyjskiego to pewnie tak.
We zwiazku ze czym Ukraincy straszne klamczuchy sa, a Polacy od
czasow gdy nastala ta no.. demokracja juz nie.

[donawan]

Polscy królowie cudów tam nie budowali? gdyby nie oni nie było by dzisiaj tego
miasta w tej postaci, gdyby nie kulturowa i religijna tolerancja tych królów w
czasach gdy w Europie szerzyły sie represje Niemcy, Włosi, i inne nacje nie
przyjeżdżały by licznie osiedlać sie w tym mieście, gdyby nie liczne przywileje
ekonomiczne i ułatwienia celne wciągu wieków nadawane przez polskich władców
Lwów nie miał by szans rozwinąć sie do dzisiejszej postaci. Do jakiegokolwiek
rozwoju trzeba stworzyć klimat zarówno ekonomiczny i kulturowy i to jest zasługa
Władcy. Czy w dzisiejszych czasach premierzy sami budują miasta, nie oni tworzą
klimat do rozwoju a architekci, budowniczy budują. Nie zaprzeczam że wkład
miasta był wielokulturowy i oprócz Polaków wkład w to miasto mieli Niemcy,
Włosi, Żydzi późniejszych czasach ton nadawali Austriacy i to czyni Lwów
wyjątkowym. Przez większość czasu od XIV-XIXw miasto te należało do
Rzeczpospolitej, Polscy władcy w tym czasie nadawali ton i trend rozwojowi tego
miasta a ty piszesz ze cudów tam nie budowali i to jest właśnie to o czym pisze
, ograniczanie polskie wkładu do minimum. Co do ludności to po zaborze
austriackim wyglądała ona następująco, Lwów liczył 227521 osób, w tym 136519
Polaków, 19866 Rusinów i 60431 Żydów. 60% stanowili polscy i to po okresie
całego stulecia panowania Austro-Węgier.

[pole78]

wianuszek_kresowy napisał:

> Slowo
> BUDOWAC
>
> Co konkretnie budowali krolowie polscy?
>
> Kazimierz Wilki najpierw go spalil, zburzyl.....
> Wiec mamy: zburzyl, potem lokowal,nadal herb,bronil przed
Tatarami,
> zlozyl sluby lwowskie, pokonal Turkow.
> Pytalem o budowanie....


to się nazywa wianuszku budowanie cywilizacji, ale co wy z tego może
zrozmieć

[liberum_veto]

Polska historia Lwowa jest dla młodego państwa ukraińskiego pewnym
problemem. Potrzeba pewnie czasu, aby podchodzić do tego bez emocji.
U nas po wojnie też usilnie wmawiano, że Polska odzyskała prastare
ziemie piastowskie w rodzaju Szczecina, który byl wcześniej w
granicach Polski bodaj zaledwie przez 13 lat w całej historii.
www.lwow.com.pl/cywilizacja.html
Krótka wzmianka dotyczyła referatu Mykoły Riabczuka. Jest to jeden z
najbardziej reprezentatywnych autorów opiniodawczego
czasopisma „Ji", krytyk literacki, tłumacz, absolwent Politechniki
Lwowskiej (ur. 1953 na Wołyniu). Wygłosił referat pt. Lwów i Kraków
w nowej Europie. Według niego nowej lwowskiej tożsamości środowisk
intelektualnych nie kształtuje już etos UPA ani walki z Polakami o
Lwów, lecz mitologizowane wyobrażenia o wielokulturowości Lwowa i
przynależności do Europy, do której zawsze należeli i do której
muszą wrócić. Lwów wyrósł na symbol innej Ukrainy, bardziej
prawdziwej i europejskiej, i jest powołany do szczególnej roli w
odrodzeniu kraju. Guru filozofii lwowskiej Riabczuka to Jurij
Andruchowycz, pisarz ceniony na Zachodzie, również z kręgu „Ji". To
on w poetyckiej wizji odkrył miasto, które jest zupełnie inne niż
postsowiecki Lwów chamstwa i brudu, przyniesionego przez
euroazjatyckich barbarzyńców, którzy wdarli się do secesyjnych willi
i luksusu solidnych kamienic. Ani Riabczuka ani Andruchowycza nie
stać (na razie?) na przyznanie, że ten inny Lwów to pejzaż Lwowa
polskiego z 1939 r., bo nawet jeżeli wille czy kamienice należały do
mniejszości narodowych, a tak się niekiedy zdarzało, to
zamieszkiwała je elita związana z polską kulturą miasta, a była to
kultura europejska. Tymczasem inny Lwów Andruchowycza, przywołany
przez Riabczuka, jest nieautentycznie europejski, jest zafałszowany,
bo to miasto snu i marzenia, gdzie rozmawia się wyłącznie po
ukraińsku, wysyła do niego sygnały o operze rockowej Stepan Bandera,
film Tarkowskiego, spacer po cmentarzu Łyczakowskim (?), nocna
wyprawa po Rynku lwowskim.

Upadek Lwowa, który grupa ukraińskich intelektualistów widzi, to
m.in. dziedzictwo przeszłości i dominacja postsowieckich
rosyjskojęzycznych elit w Kijowie, cynicznie wykorzystujących
patriotyczny entuzjazm galicyjskich Ukraińców. Riabczuk cytuje nawet
słowa Jurija Szuchewycza, syna sławnego generała UPA, że Ukraińcom w
okupowanej przez Polaków Zachodniej Ukrainie wiodło się lepiej niż
we własnym państwie, gdzie rządzi kryminalny element. Dlatego młodzi
Ukraińcy we Lwowie dystansują się od Kijowa i Wielkiej Ukrainy. Ale
przedwczesne jest mówienie o galicyjskim autonomizmie jako
powszechnej ideologii. Lwów i Kraków należą do tego samego kręgu
cywilizacji, ale Kraków nie ma kłopotów z tożsamością (?!).
Natomiast z jej powodu cierpi Lwów, bo w świadomości Ukraińców
odgrywa dwoistą rolę z uwagi na punkt widzenia Wielkiej Ukrainy i
samych współczesnych lwowian oszukiwanych politycznie przez Kijów.
Dlatego rodzi się u nich poczucie zagrożenia wzorcowo narodowej i
niewątpliwie europejskiej tożsamości. Narody, które jak Ukraińcy i
Polacy rozwijały się dłuższy czas w warunkach bezpaństwowości,
fetyszyzują własną kulturę jako ostatni przytułek tożsamości
narodowej. Przy całym zrozumieniu i popieraniu prawa Ukraińców do
własnego państwa, dziwi jednak zrównanie tysiącletniej historii
państwowości polskiej z okresem księstwa halickiego i 13-lecia
Ukrainy. Nie sposób zgodzić się z takim poglądem Riabczuka. Ostatni
z referatów komentowanych w „Cracovia-Leopolis" był autorstwa
Oleksandry Matiuchiny, filozofa z Politechniki Lwowskiej.
Przedstawiła ona doskonale znany Polakom z autopsji opis
codzienności okupowanego sowieckiego Lwowa. Ale jej poglądy różnią
się zdecydowanie od poglądów Riabczuka i Andruchowycza. Np. odwilż
chruszczowowska miała wpływ na powstanie oryginalnej kultury
miejskiej Lwowa i zwrócenie się w kierunku przedsowieckiej tradycji
ukraińskiej. Kultura ta wyraźnie prezentowała swoją odrębność, bo
np. do odzieży wprowadzano elementy ludowego stroju. Ale to co dla
niej było odrodzeniem, Andruchowycz wyśmiał, że tzw. inteligencja
narodowa dokonywała sublimacji swej ukraińskości poprzez wyszywane
koszule, a wszystko razem stanowiło dla niego najohydniejszą ze
znanych mu odmian Sojuzu. Matiuchina uważa, że współczesny Lwów jest
centrum kultury ukraińskiej w najbardziej zeuropeizowanym wariancie
i nie zaanonsowała kłopotów z tożsamością.

[donawan]

Nie którym ciężko jest zrozumieć ze bez Polaków nie było by dzisiaj tego miasta.
Gdyby Lwów nie znalazł sie pod panowaniem Rzeczpospolitej przejęła by go pewnie
carska Rosja albo Tatarzy albo władali by nim na zmianę, wątpię aby któryś z
tych władców otoczył szczególna troską to miasto, nie było by dzisiejszej
pięknej architektury, nie było by dynamicznego rozwoju. W XIXw. Lwów nie byłby
stolicą Galicji( zapewne Kraków piastował by ta funkcję, Lwów byłby pod wpływem
Rosji), zamiast dzisiejszego gotyckiego, renesansowego i secesyjnego Lwowa
mielibyśmy miasto w stylu Bizancjum o bliżej nieokreślonej formie.

[wianuszek_kresowy]

donawan napisał:

> Nie którym ciężko jest zrozumieć ze bez Polaków nie było by
dzisiaj tego miasta
> .

Mialem wrazenie, ze wiekszosc miast swiata obyla sie jakos bez
Polakow

> Gdyby Lwów nie znalazł sie pod panowaniem Rzeczpospolitej przejęła
by go pewnie
> carska Rosja albo Tatarzy albo władali by nim na zmianę, wątpię
aby któryś z
> tych władców otoczył szczególna troską to miasto, nie było by
dzisiejszej
> pięknej architektury, nie było by dynamicznego rozwoju. W XIXw

Gdyby, a gdyby i gdyby..... Prawda jest prosta nie wiesz!!!


Lwów nie byłby
> stolicą Galicji( zapewne Kraków piastował by ta funkcję, Lwów
byłby pod wpływem
> Rosji)

To w koncu, Krakow to Halyczyna?
Wedlug historykow nigdy do Halyczyny nie nalezal, moze bys cos
dodal Chyba sie ze swiadomoscia Polakow pogubilem


, zamiast dzisiejszego gotyckiego, renesansowego i secesyjnego Lwowa
> mielibyśmy miasto w stylu Bizancjum o bliżej nieokreślonej formie.

A forme mial podobna do reszty CK imperium.
Przekonales mnie, to nie Ukraincy, ale Polacy maja luki(szczerby,
wyrwy, dziury) w swiadomosci

[donawan]

To w koncu, Krakow to Halyczyna?
> Wedlug historykow nigdy do Halyczyny nie nalezal, moze bys cos
> dodal Chyba sie ze swiadomoscia Polakow pogubilem

Zachodnia Galicja obejmowała Kraków (formalnie nie należał do Galicji - Wielkie
Księstwo Krakowskie, lecz de facto był jej częścią)

A forme mial podobna do reszty CK imperium.
Forma miasta nie powstaje w ciągu jednego 100lecia( ja już napisałem wszystko co
miałem do powiedzenia na ten temat).

Mialem wrazenie, ze wiekszosc miast swiata obyla sie jakos bez
> Polakow
Jasne ze sie obyła, Lwów też by się obył, tylko byłby to całkiem inny Lwów niż
jest teraz. To ze Lwów był pod panowaniem CK tak jak wiele innych miast polski
wynika z rozbiorów polskich ziem, to że Lwów stanowiły część Galicji wynika z
tego że CK uznawała te ziemie jako terytorium Polski.

Gdyby, a gdyby i gdyby..... Prawda jest prosta nie wiesz!!!
Ok. Rzeczpospolita nie przejmuje kresów i Lwowa w XIVw. i historia miasta
rozwija się... właśnie jak? Przedstaw swoja wizję, skoro moja alternatywa jest
mało prawdopodobna.

[wianuszek_kresowy]

donawan napisał:

> To w koncu, Krakow to Halyczyna?
> > Wedlug historykow nigdy do Halyczyny nie nalezal, moze bys cos
> > dodal Chyba sie ze swiadomoscia Polakow pogubilem
>
> Zachodnia Galicja obejmowała Kraków (formalnie nie należał do
Galicji - Wielkie
> Księstwo Krakowskie, lecz de facto był jej częścią)


Reasumujac, gdyby Lwow nalezal do Rosji, Krakow bylby stolica
Halyczyny(ksiestwa halickiego) do ktorego formalnie nie nlezal.
??????

>
> A forme mial podobna do reszty CK imperium.
> Forma miasta nie powstaje w ciągu jednego 100lecia( ja już
napisałem wszystko c
> o
> miałem do powiedzenia na ten temat).

To, ze Lwow lezal w wojewodztwie ruskim RP, na prastarych ziemiach
ruskich nie ma znaczenia, to, ze architektura jest najpierw wloska i
nierlandzka, a potem taka sama jak w na innych ziemiach CK
imperium , znaczenia zadnego.

>
> Mialem wrazenie, ze wiekszosc miast swiata obyla sie jakos bez
> > Polakow
> Jasne ze sie obyła, Lwów też by się obył, tylko byłby to całkiem
inny Lwów niż
> jest teraz. To ze Lwów był pod panowaniem CK tak jak wiele innych
miast polski
> wynika z rozbiorów polskich ziem, to że Lwów stanowiły część
Galicji wynika z
> tego że CK uznawała te ziemie jako terytorium Polski.


Tak i dlatego powojac sie na Ludwika Wegierskiego przylaczyla nawet
Krakow do Galicji)))
>
> Gdyby, a gdyby i gdyby..... Prawda jest prosta nie wiesz!!!
> Ok. Rzeczpospolita nie przejmuje kresów i Lwowa w XIVw. i historia
miasta
> rozwija się... właśnie jak? Przedstaw swoja wizję, skoro moja
alternatywa jest
> mało prawdopodobna.

Po co? Dla was i tak we wszystkim tylko polskosc, tak jakby innych
nacji w RP nie bylo.

[donawan]

Reasumujac, gdyby Lwow nalezal do Rosji, Krakow bylby stolica
> Halyczyny(ksiestwa halickiego) do ktorego formalnie nie nlezal.
> ??????
Być może w tej sytuacji nie udało by się uzyskać statusu dla Krakowa jak
oddzielnego Księstwa i Kraków byłby stolica Galicji bądź inne miasto pełniło by
tę funkcję.

o, ze Lwow lezal w wojewodztwie ruskim RP, na prastarych ziemiach
> ruskich nie ma znaczenia, to, ze architektura jest najpierw wloska i
nierlandzka, a potem taka sama jak w na innych ziemiach CK
> imperium , znaczenia zadnego.

Architektura może być albo renesansowa albo Gotycka bądź secesyjna(to jest trend
który nie ma narodowości) a nie włoska czy niderlandzka. Już o tym pisałem
miasto w tym czasie należało do rzeczpospolitej(XIV-XIX) i to co w nim powstało
jest jej dziedzictwem a to ze działali tam tez włosi czy holendrzy to normalne
w Krakowie też zapraszano do współpracy zagranicznych architektów tak jak w
wielu innych miastach Europy. W Warszawie połowa wieżowców dzisiaj jest
projektowana przez zagranicznych architektów a miasto o dziwo ciągle polskie
Prastare ziemie ruskie tak jak Wrocław dzisiaj leży na prastarych ziemiach
piastów a mimo tego niemcy z nostalgią wspominają swój Breslau, z ta różnica że
w Polsce nikt niemcom nie wmawia ze oni tak naprawdę nie zrobili we Wrocławiu
nic wielkiego.

Tak i dlatego powojac sie na Ludwika Wegierskiego przylaczyla nawet
> Krakow do Galicji)))
To że Kraków miał status wolnego miasta to zasługa krakowian że sobie ten
przywilej uzyskała. Co chcesz w ogóle przez to powiedzieć że to nie polskie
ziemie były przedmiotem rozbiorów?

Po co? Dla was i tak we wszystkim tylko polskosc, tak jakby innych
> nacji w RP nie bylo.
Oczywiście lepiej krytykować i podważać czyjeś tezy niż wysuwać własne.

[pole78]

donawan napisał:
> Polacy pogodzili się z utratą tego miasta

donawan, jeszcze raz błagam, pisz we własnym imieniu,

depolonizacja Lwowa

[liberum_veto]

ciekawe spojrzenie prawdziwego Ukraińca, znacznie odbiegające od
patologicznej antypolskości jaką prezentuje "wianuszek_kresowy"
www.zaxid.net/articlepl/2085/
Już od ponad sześćdziesiąt lat nasze miasto pozbawione jest polskiej
składowej, brutalnie wyrwanej z jego duchowego serca przez
gwałtowników stalinowskich. Ta plaga stała się nieodwracalną utratą
i dotychczas ma bolesny oddźwięk w życiu skaleczonego społeczeństwa.
Spadkobiercy miasta, posiadającego wielką przeszłość, dotychczas
cierpimy na amnezję, która wyraźnie zubaża przestrzeń naszej pamięci
historycznej.
Stalinowcy patologicznie nienawidzili Polaków. Być może, w tym samym
stopniu, co i Ukraińców. Po tym, jak drogą infernalnego Wielkiego
Głodu komunistyczni zbrodniarze przebili grzbiet ukraińskiemu
społeczeństwu Ukrainy Centralnej i Wschodniej, wzięli się za
tamtejszych katolików obrządku łacińskiego. Liczba rozstrzelanych w
ramach tak zwanej „Polskiej operacji" NKWD lat 1937-1938 dotyczy
każdego czwartego Polaka (111 tysięcy spośród ok. 420 tysięcy
polskich mieszkańców radzieckiej Ukrainy), a ponad trzydzieści
tysięcy powędrowało w wagonach towarowych na Sybir. Później w wyniku
czterech fal deportacji, które miały miejsce we wschodniej części
okupowanej przez nazistów oraz komunistów Rzeczypospolitej w latach
1940-1941, na spotkanie ze śmiercią, z cierpieniem, poniewieraniem i
upokorzeniem pojechało co najmniej trzysta tysięcy Polaków z terenów
obecnej Ukrainy Zachodniej. Ale do „ostatecznego rozwiązania
polskiej kwestii" paranoik z wyschniętymi rękami, który nie mógł
wybaczyć zabrania Kijowa przez zjednoczoną armię Piłsudskiego oraz
Petlury, a także późniejszej upokarzającej ucieczki armii
bolszewickiej spod Warszawy w 1920 roku, dotarł w latach 1945-1946,
kiedy to 800 tysięcy Polaków z Galicji i Wołynia zostało skazanych
na wieczne wysłanie. Było wśród nich także ponad sto tysięcy Polaków
ze Lwowa, którzy jesienią 1944 roku stanowili ok. 67% jego
mieszkańców.
Stalinowscy zbrodniarze nazywali ten haniebny uczynek „repatriacją",
to znaczy, „powrotem do ojczyzny". Ale jaką ojczyzną była dla moich
rodaków ziemia, brutalnie oczyszczona od niemieckich aborygenów
(przesiedleńców wysyłano głównie na Zachód obecnej Rzeczypospolitej
Polskiej)? Prawdziwą ojczyzną dla lwowskich Polaków był tylko Lwów,
gdzie przez ponad tysiąc lat mieszkała dynamiczna polska wspólnota.

Współczesny Lwów jest jeszcze bardzo oddalony od europejskich
standardów bytowych, ale tego można nabyć i nie trzeba wątpić w to,
że on osiągnie je w dość bliskiej perspektywie. Ta nadzieja wyrasta
z pragmatycznego, sensu stricte, pragnienia dzisiejszych
lwowian „sprzedawać" milionom turystów image miasta sławnego i
bogatego na zabytki kultury i historii.
A mimo to są rzeczy, o których warto mówić, aby zdołać upartych
demonów mroku, czatujących na nas w ciemnych szczelinach naszej
egzystencji. Chodzi przede wszystkim o dyskursy, które apelują do
ukrytej tradycji stalinowskiej, polegającej na „wykorzenieniu" z
mego rodzimego miasta „całego polskiego duchu". Depolonizacja Lwowa,
dokonana w ramach dobrze opanowanych przez komunistów legitymowanych
strategii szowinistycznych, na ogół stała się trwała i skuteczna.
Cząstka polskiego dziedzictwa została skutecznie wymazana z
oznaczonej przestrzeni i z licznych obiektów materialnych i
kulturowych, oraz, co najważniejsze, - ze społecznej pamięci
historycznej dzisiejszych lwowian.
Wirus rzetelnie wpajanej przez komunistyczną propagandę nieprzyjaźni
do narodu „panów" (adepci identyczności tłumu nie byli
przyzwyczajeni słuchać ten banalny zwrot z ust nawet najbardziej
przeciętnych osób, które w taki sposób stwierdzali swoją
indywidualną godność oraz duchową odrębność!) całkiem naturalnie
został wrośnięty w molekularne tkanki naszego dzisiejszego myślenia
o świece. Większość z nas żyje z nim, nawet nie zauważając tego zła,
zwykle przekazywanego w ramach programów szkolnych i uczelnianych, w
potocznej publicystyce, najbardziej ogólnymi modelami zachowania.
Katastroficznie mało mamy wiedzy o polskiej przeszłości Lwowa. Tutaj
nie ma żadnej restauracji, gdzie można byłoby delektować się
daniami „starolwowskiej polskiej kuchni". W świadomości społecznej
miejsce genialnych uczonych i gospodarzy urbanistycznego organizmu
zajęli barwni chuligani-batiary, którzy zubożyli obraz miasta Boja-
Żeleńskiego, Banacha i Bartla, miasta sławnego Uniwersytetu i
unikatowej tradycji intelektualnej, do poziomu złodziejskiej stolicy
mętów społecznych. Ofiarą tego prymitywizmu zostały nawet tysiące
reprezentantów ukraińskiej tradycji demokratycznej, - narodowcy,
socjalistyczni demokraci czy po prostu demokraci, którzy trafili
poza granice pamięci historycznej większości rodaków, zblaknąwszy na
tle gloryfikacji plebejstwa i prymatu siły.

depolonizacja Lwowa ???

[wianuszek_kresowy]

A jak wygladala polonizacja Lwowa, to tez musialo nastapic by to
miasto moglo sie stac polskim, czy moze to przyszlo jak morowe
powietrze, cholera, czerwonka lub inna zaraza

[mat120]

wianuszek_kresowy napisał:

> A jak wygladala polonizacja Lwowa....

Przedstaw swoją wersję. Ciekaw jestem.

[lokis1271]

Cześć Mat !
A jak miała wyglądać polonizacja Lwowa ? Na pewno była bardzo
brutalna, Król Kazimierz zapewne kazał wyrzucić ze wzgórka kilka
zmurszałych chat (jeszcze danielowych), zepchnąć na zbocza rozmyte
wały ziemne ze zbutwiałą palisadą i wybudować w to miejsce porządne,
murowane zamczysko otoczone murem.
Jak pamietam z Monumenta Poloniae Historica śp. Bielowskiego,
dotychczasowym mieszkańcom Lwowa nadano obywatelstwo miejskie, przez
co znacznie podnieśli swój status materialny i społeczny (jestem
prawie pewien , że mozna to uznać za przejaw kazimierzowego
ukrainożerstwa).
Dodam , że jeszcze za swego panowania, król Kazimierz nadał
przywileje wielu gminom wyznaniowym, w tym Ormianom (na miejscu
Braci z PuK, uznałbym to za przejaw polskiego ludobójstwa !!!).
Pozdrawiam
L. Bodio

[donawan]

Jedna mała uwaga Król Kazimierz nikogo nie musiał wyrzucać, gród założony przez
księcia Daniela o tej samej nazwie już wtedy nie istniał, a jego szczątki
znajdowały się w innym miejscu niż miasto lokowane przez króla polskiego.

[donawan]

Ten tekst powinien wyjaśnić lepiej historie Lwowa i tych terenów.
W najstarszej kronice kronikarza ruskiego Nestora z roku 981 znajduje się
pierwsza wzmianka o terenach, na których położone były siedziby Lędzian; poszedł
Włodzimierz na Lachów i zajął im grody ich Przemyśl, Czerwień i inne grody
mnogie, które i do dziś są pod Rusią. W czasie wyprawy wojennej w 1018 r. odbił
te tereny Bolesław Chrobry. Królestwo Piastów ponownie utraciła je w roku 1031.
Z powrotem przyłączył je Bolesław Śmiały w 1069 r. Znów utracił te ziemie
Władysław Herman, gdy weszły one w skład Rusi kijowskiej. Kazimierz Wielki
przejmując stopniowo Ruś Halicko-Włodzimierską pod swoje berło czuł się
spadkobiercą tronu "królów halickich" (Rex Galiciae et Lodomeriae). W jego
osobie złączyła się korona polska z koroną halicką. Król opanowując te ziemie
nie odwoływał się do tradycji Lędzian jako ich spadkobierca odbierający należne
mu tereny, bo nikt o Lędzicach już wówczas nie pamiętał, ale do tradycji władców
halicko-włodzimierskich. Aby uwydatnić ten fakt nazwał król lokowane przez
siebie w roku 1356 miasto Lwowem by nawiązać do tradycji tutejszych książąt,
swoich poprzedników. Gród założony przez księcia Daniela o tej samej nazwie już
wtedy nie istniał, a jego szczątki znajdowały się w innym miejscu niż miasto
lokowane przez króla polskiego.

[wianuszek_kresowy]

Wysmienity tekst!!! Czy o szewczyku Dratewce tez bedzie?
Tylko mnie chodzi o polonizacje,w takim Krakowie polskosc mieszczan
o wiele pozniej sie zaczela,a tu se..se.. semper fi..fi..fidelis,
Le..le.le..leopolis od zarania dziejow polski najwyrazniej byl.
I to oczywiscie w swiadomosci polskiej

[donawan]

Radzę już więcej nie pić, mocny trunek nie każdemu służy Może pan odszukać
przodków Danielowych i ich spytać o polonizacje grodu który już nie istniał, co
oni mogli by na ten temat powiedzieć? pewnie że... puścili lachy naszą wiochę z
dymem i zabrali się za porządne budowanie.

[wianuszek_kresowy]

Raczej z alkoholem wstrzemiezliwie sie obchodze. Niczyich przodkow
szukal nie bede, bo nie potrzebuje
Tu wszystko jak na dloni widac, polska swiadomosc na bajkach oparta,
zadnego odniesienia do historicznych realiow. Nawet przyjecie takiej
interpretacji Nestora, nie wyjasnia sprawy polskosci mieszczanstwa
Lwowa, bo niby skad z boleslawowego Mazowsza, a i potem
mieszczanstwo w wiekszosci niemieckie bylo.
Najpierw krolowie, teraz Lachy budowali? Chyba konstrukcje gietkie
(wiklina).

[donawan]

To pan opowiada bajki, nie podaje pan nigdy żadnych faktów tylko pisze jakieś
"widzimisię" nie poparte niczym.

"Najpierw krolowie, teraz Lachy budowali? Chyba konstrukcje gietkie"

Lachy to określenie Polaków od Lędzian z których wywodzą się Polanie,
Mazowszanie, Pomorzanie pan o tym dobrze wie ale mimo to pisze bzdury.

Tu wszystko jak na dloni widac, polska swiadomosc na bajkach oparta,
> zadnego odniesienia do historicznych realiow. Nawet przyjecie takiej
> interpretacji Nestora, nie wyjasnia sprawy polskosci mieszczanstwa
> Lwowa.
Rozmowa z panem przypomina uświadomienie dziecka czasami nie pisze sie o jakiś
faktach bo wydaje sie za logiczne że dorosły człowiek w mig je skojarzy ale nie
pan. Proszę pomyśleć co robi władca gdy przejmie nowe tereny albo zacznie
budować miasto, pierwsza rzeczą jest zasiedlenie tych terenów swoimi ziomkami,
by utrzymać te ziemie,szczególnie tyczy sie to miast. Jeśli chodzi ludność
Rusińską to nie jest tajemnica że ta głównie zamieszkiwała okolicznych wsiach
przy Lwowie.
mieszczanstwo w wiekszosci niemieckie bylo.
Niemcy? a skąd w tamtym czasie na tych terenach wzięli się panu Niemcy , jeżeli
już to zaczęli przybywać później gdy miasto już było w miarę rozwinięte. Żaden
niemiec nie ciągnął by na wschód by osiedlić się w w drewnianym Danielowym
grodzie, proszę bajek nie opowiadać. Pan nigdy nie przytoczył żadnego faktu
pisze pan w to co chce pan wierzyć co widocznie jest podyktowane nienawiścią do
Polaków, dla pana we Lwowie byli wszyscy niemcy, włosi, holendrzy tylko Polaków
nie było a fakt że przez tyle wieków miasto należało do Polski to taki mały fakt
nie warty odnotowania. Ja nie zamierzam już więcej pana do niczego przekonywać
jeśli chce pan wierzyć w swoje kłamstwa to pana sprawa, mamy wolność słowa może
pan wierzyć ze kosmici lwów wybudowali.

[liberum_veto]

Nie przejmuj się. "wianuszek" to skrajny szowinista ukraiński. Dla
niego wszystko co polskie, zasługuje wyłącznie na pogardę i nienawiść

[wianuszek_kresowy]

Skrajny szowinista?
Czy szowinizm sam w sobie nie jest juz wystarczajaco skrajny?

[liberum_veto]

Najważniejsze, że się zgadzamy, żeś szowinista nienawidzący Polski

[wianuszek_kresowy]

Ot i przyklad percepcji liberum_veto
Sie sam ze soba chlopie nie zgadzasz

DLACZEGO?

[liberum_veto]

dlaczego ty tak bardzo nienawidzisz Polski i Polaków???

Dlatego,

[wianuszek_kresowy]

ze rzadko(i to baaaardzo rzadko) zgadzam sie z glupotami
prezentowanymi przez polska propagande i czasami(moze ociupinke
czesciej)sobie z tego poszydze, mam nienawidziec Polski i Polakow?
Ba i to jeszcze bardzo.

Wybacz, ale to juz kwestia zwichnietej percepcji tej czesci Polakow,
ktorzy wiedze czerpia z propagandowych mitow i sloganow.

[wianuszek_kresowy]

Donowan, ja nie pytam o przemyslenia oparte na propagandzie i
bezpodstawne interpretacje, mnie chodzi o fakty.

[donawan]

Fakty, o jakie fakty ci chodzi, może reportaż filmowy z XIV wieku, wywiady z
Kazimierzem Wielkim albo potomkami Daniela)). Każdy fakt z tak odległych
czasów może pochodzić jedynie z publikacji historyków. A to że Kazimierz Wielki
zbudował miast od nowa na ruinach bądź obok(kwestia sporna) grodu Daniela nie
negują nawet Ukraińscy historycy z wyjątkiem nacjonalistów którym tak to wadzi
ze chcieli by to za wszelka cena wymazać z historii. Oskarżasz tu o praktyki
polskiej propagandy jednocześnie sam nie potrafisz przedstawić tej rzekomo
prawdziwej historii Lwowa. I tak świadomość wielu ukraińców o Lwowie jest taka,
Daniel założył prastary gród o nazwie Lwów... czarna dziura w historii miasta...
i nagle mamy XIXw. gdzie za pomocą babuszki austrii nastąpił rozkwit Lwowa no
można dodać jeszcze że w XXw. podstępni Polscy chcieli zagarnąć nam nasz Lwów,
zjawili się w tym mieście nie wiadomo skąd ale wszystko dobrze się skończyło pan
Stalin przyznał nam nasz Lwów. Kazimierz Wielki popełnił widocznie błąd chcąc
nawiązać do tradycji halickich książąt i nazywając lokowane przez siebie miasto
od starego grodu Daniela, mógł nazwać miasto od swojego imienia "Kazimierz" i
nie było by dzisiaj problemu z przedstawieniem historii miasta np. panu
Wianuszkowi. Za nim pan zarzuci komuś propagandę proszę przedstawić alternatywną
historie miasta do której ta propaganda sie odnosi już nie proszę nawet o fakty
i publikacje tej prawdziwej historii chciałby tylko usłyszeć tą prawdziwą
historię Lwowa według pana wyobrażenia bo jeszcze pan jej tu nie przedstawił.
Z poważaniem Donawan.

[tomekk46]

ale wy tu macie problemy.lwow nasz lwow wasz.wigilia we wsi irhowica.wigilia we
wsi zimna wodka)))

[wianuszek_kresowy]

Moja historia Lwowa?
Nie istnieje, ja staram sie opierac na faktach, a nie na
demagogii,uwazam, ze eksport polskiej mysli nacjonalstycznej w
minione wieki jest powaznym naduzyciem. Dla polskich demagogow
wszystko o co otarla sie Rzecz Pospolita staje sie automatycznie
wlasnoscia narodu polskiego, a tak nie bylo.

[donawan]

Jeżeli faktem że przez kilka wieków Lwów należał do Polski nazywasz otarciem się
o Rzeczpospolitą to ja boje wdawać sie z panem w dalszą dyskusję. A na jakich to
faktach sie pan opiera, zanegować wszystko co ma związek z Polską.

[mat120]

wianuszek_kresowy napisał:

> Donowan, ja nie pytam o przemyslenia oparte na propagandzie i
> bezpodstawne interpretacje, mnie chodzi o fakty.

Przedstaw w końcu te fakty. Tak szczerze, po banderowsku.))

[wianuszek_kresowy]

Mat!!! nie badz dzieckiem, sam oddziel ziarno od plew

[mat120]

wianuszek_kresowy napisał:

I to oczywiscie w swiadomosci polskiej

A w Twojej? Jak to wygląda?

[pole78]

lokis1271 napisał:
> Jak pamietam z Monumenta Poloniae Historica śp. Bielowskiego,
> dotychczasowym mieszkańcom Lwowa nadano obywatelstwo miejskie,

czy śp. Bielowski raczył coś nadmienić o źródłach onych ?

[lokis1271]

Szanowny Kolego Pole !
Śp. dr Bielowski był jednym z redaktorów pięciotomowego wydawnictwa
źródłowego "Monumenta Poloniae Historica" (czyli: Pomniki Dziejowe
Polski), w którym jak nazwa wskazuje zostały opublikowane same
źródła dotyczące historii Polski (w MPH - średniowieczne), łącznie z
tym, na które powołuje się Pan Donawan.
Pozdrawiam
L. Bodio

[pole78]

lokis1271 napisał:

> Szanowny Kolego Pole !
> Śp. dr Bielowski był jednym z redaktorów pięciotomowego
wydawnictwa
> źródłowego "Monumenta Poloniae Historica" (czyli: Pomniki Dziejowe
> Polski), w którym jak nazwa wskazuje zostały opublikowane same
> źródła dotyczące historii Polski (w MPH - średniowieczne), łącznie
z
> tym, na które powołuje się Pan Donawan.
> Pozdrawiam
> L. Bodio

Szanowny Kolego Lokis !
Dziękuje za poinformowanie mnie, uzupełnię tylko, że
nie "pięciotomowego" tylko 6, na marginesie nazwa wydawnictwa wcale
nie skazuje, że są to źródła. Jeśli nie sprawi to problemu,
oczekiwać będę odpowiedzi na pozostawione przeze mnie zapytanie. I
przyjmij Łaskawco ten link, jako dar ...

kpbc.umk.pl/dlibra/publication?id=9073

[lokis1271]

Szanowny Kolego Pole !
Istotnie wydanie lwowsko-krakowskie liczy sześć tomów, aczkolwiek tom ostatni ma charakter appendyksowy, inna rzecz, że MPH cały czas są kontynuowane w Seria Nova, zob.:
www.hist.uni.wroc.pl/biblioteka_new/zrodla/mph/index.htm
Co do Pańskiego pytania, w chwili obecnej nie dysponuję żadnym tomem MPH i nie mam możliwości przeprowadzenia kwerendy w najbliższym czasie, więc nie wskażę konkretnego tomu i strony, aczkolwiek nie wzbudza większych wątpliwości, że przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim dla Lwowa został wystawiony 17 VI 1356 roku, zob.:
www.lwow.com.pl/rocznik/93-94/poczatki.html ,
pewne wzmianki są też na ten temat w kronikach Jana Długosza (księga 9).
I proszę bez obrazy Kolego
Pozdrawiam
L. Bodio

[pole78]

lokis1271 napisał:
> aczkolwiek nie wzbudza większych wątpliwości, że przy
> wilej lokacyjny na prawie magdeburskim dla Lwowa został wystawiony
17 VI 1356 r

Aczkolwiek nie wzbudza wątpliwości data wydania przywileju
lokacyjnego, acz beznadziejnie wzbudza moje niedowierzanie
nadanie "dotychczasowym mieszkańcom Lwowa obywatelstwa
miejskiego".

lokis1271 napisał:
>"Aczkolwiek tom ostatni ma charakter appendyksowy."
Kologo Lokis polecam ten link jako addytament do twojego
komentarza
kpbc.umk.pl/dlibra/doccontent?id=22560&dirids=1

lokis1271 napisał:
>"w chwili obecnej nie dysponuję żadnym tomem MPH i nie mam
>możliwości przeprowadzenia kwerendy w najbliższym czasie"
Nie jest tak źle możesz skorzystać z moich tomów, nakład jest nie
do zdarcia
kpbc.umk.pl/dlibra/publication?id=9073

Pozdrawiam

[lokis1271]

Szanowny Kolego Pole !
Zaiste więcej wiary !! Przy lokacjach miast nadawanie mieszkańcom osad praw miejskich było w czasach kazimierzowych (i nie tylko) często stosowane.
Link niestety mi nie chodzi ze względu na brak Lizardplugincośtam
Pozdrawiam
L. Bodio

[pole78]

lokis1271 napisał:
> Zaiste więcej wiary !!

Szanowny Kolego Lokis !
Argumentacja rodem z PuK

Pozdrawiam

Do Kolegi Pole !

[lokis1271]

Szanowny Kolego !
Jeszcze raz proszę o nie żywienie urazy. I nie tylko proszę o więcej wiary ale i więcej poczucia humoru )
Sprawa jest banalna - na głupawy list Pana W_K dotyczący polonizacji Lwowa, odpowiedziałem w podobnym tenorze, wg zasady : "jakie pytanie, taka odpowiedź".
Inna sprawa, że to co napisałem nie do końca jest żartem i aby zakończyć nasze nieporozumienie przytoczę wypowiedź wybitnego znawcy epoki, prof. Wyrozumskiego, cyt.:
"[...] Na czasy Kazimierza Wielkiego przypada bardzo wielka liczba tzw. lokacji miejskich. Miasta znacznie rzadziej niż wsie były zakładane od nowa, na tzw. surowym korzeniu. Zwykle wyrastały z innych form osadniczych, przeważnie jednak na gruncie istniejących już nieco większych skupisk ludności [...] Lokacje miejskie zasilane były często nowymi osadnikami, czasem przybywającymi z dalszych lub bliższych miast, a z reguły także z okolicznych wsi [...]", zob.:
Jerzy Wyrozumski, Kazimierz Wielki, wyd II, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź, s. 160
Pozdrawiam
L. Bodio

[wianuszek_kresowy]

Tenor i to w wykonaniu Slowikow Polskich

ad rem

[pole78]

> i więcej poczucia humoru )

"Album Civium Leopoliensium. Rejestr przyjęć do prawa miejskiego we
Lwowie. ISBN: 8370634443. 2005.
Wpisy przyjęć do prawa miejskiego od przejęcia w spadku Lwowa w
1340, do lokacji miasta w 1356, aż po okres rządów starostów
węgierskich i do reformy administracyjnej w 1787

[lokis1271]

Witam Kolego Pole !
Mam prośbę, może dałoby radę zamieścić kilka skanów na fotoforum ? Choćby za lata 1355-1358.
Pozdrawiam
L. Bodio

[pole78]

lokis1271 napisał:
> ta 1355-1358.

czy nazwy osobowe na konkretną literę alfabetu

Ad rem - czyli zdobycie Lwowa

[lokis1271]

Witam Kolego Pole !
Jeśli pozwolisz zamieszczę informację Jana Długosza o zdobyciu Lwowa
przez wojska króla Kazimierza, cyt.:
"Rok Pański 1340
kiedy wiadomość o jego śmierci doszła do króla polskiego Kazimierza,
ten zebrawszy jakie takie wojska spośród swoich dworzan i panów
wkracza szybko na Ruś po oktawie Wielkiejnocy7i oblega miasto Lwów.
Miasto przez jakiś czas wytrzymywało oblężenie, w końcu przyciśnięte
i udręczone dotkliwym głodem, razem z panami ruskimi, którzy bronili
obydwu zamków: górnego i dolnego oraz miasta, posyła
parlamentariuszy do króla, nie odmawiając poddania się, byleby król
obiecał, że nie naruszy i nie zmieni ich obrządku. Kiedy król
zgodził się na ten warunek (wiedział bowiem, że jeżeli go odrzuci,
Rusini z uporem wytrzymają oblężenie i wycierpią najgorsze),
[Rusini] otwarłszy bramy przyjmują króla z wojskiem do miasta, a po
wydaniu mu obydwu zamków, składają mu hołd i przysięgę wierności i
należnego poddania się. Król po opanowaniu zamków i miasta Lwowa,
znalazłszy tam należący do dawnych książąt ruskich skład wielu
ogromnej wartości rzeczy w złocie, srebrze, drogich kamieniach i
klejnotach, wśród których pokazywano dwa złote krzyże, znane z tego,
że zawierały znaczną część drzewa Krzyża Chrystusowego i dwie
ko¬rony mające ogromnej ceny kamienie i perły, nadto szatę i
wspaniały tron zdobiony zlotem i drogimi kamieniami, zagarnia je do
swego skarbca8. Następnie wkroczył do Włodzimierza9 i zagarnął
zarówno zamek, jak miasto i całą ziemię wołyńską10 pod swoje
panowanie. Pali nadto zamki lwowski i włodzimierski — były one
wówczas zbudowane z drewna i wymagały dla ich całkowitego
zabezpieczenia wielkiej liczby wojska i broni — żeby po jego
odejściu nie podniosły buntu. A ustanowiwszy spośród swoich rycerzy
starostę dla ziemi lwowskiej i miasta Lwowa pozostawia tam pewną
część swoich wojsk, aby przynajmniej ci, co się świeżo poddali, ze
strachu dochowali wierności, wracał do Polski bez szwanku, jako
zwycięzca ze wspaniałymi łupami i hojnymi darami Rusinów. Po
złożeniu skarbów w Krakowie zamierzał tu szybko wrócić z większą
potęgą.

6) Przyczyny spisku – jeżeli chodzi o sprawy wiary — podaje tylko
DŁ, inne — oba Rki, zob. przyp. 2.
7) Jest kwestią sporną w nauce. czy była jedna wyprawa Kazimierza
W. na Ruś 16 IV — czy dwie: w kwietniu i z końcem czerwca (jak
podaje R. Traski, a za nim DŁ.). H. Paszkiewicz, Polityka ruska
Kazimierza Wiekiego, Warszawa 1925,s. 55 przyjmuje drugą połowę
kwietnia i pierwszą maja na pierwszą wyprawę, toż Z. Kaczmarczyk,
Kazimierz, s. 81. Zasadniczo w nauce polskiej przyjęto obie wyprawy.
8) O tych łupach wziętych w wyprawie na Łwów piszą oba Rki.
9) O wzięciu w tej wyprawie Włodzimierza źródła nie wspominają,
dopiero pod 1349 r. Także nic nie wiadomo o pozostawieniu
jakichś załóg we Lwowie, raczej król wycofał się z łupami, zabrał
też ze sobą katolickich mieszczan lwowskich.
10) Ziemię wołyńską (n/górnym Styrem, Horyniem po lewy brzeg Słucza)
zajął Kazimierz W. w drugiej wyprawie, w 1349 r.",
zob.: Jana Długosza Roczniki czyli Kroniki Królestwa Polskiego, ks.
9, Warszawa 1975, s. 269-270

Pozdrawiam
L. Bodio

[pole78]

lokis1271 napisał:

> i udręczone dotkliwym głodem, razem z panami ruskimi, którzy bronili
> obydwu zamków: górnego i dolnego oraz miasta, posyła
> parlamentariuszy do króla,

ten Długosz a po nim

[pole78]

lokis1271 napisał:

> udręczone dotkliwym głodem, razem z panami ruskimi, którzy bronili
> obydwu zamków: górnego i dolnego oraz miasta, posyła
> parlamentariuszy do króla,

ten Długosz a po nim mistrz Wincenty mieli bujną wyobraźnię

[lokis1271]

Witam Kolego Pole !
"...ten Długosz a po nim mistrz Wincenty..." - myślę, że jednak mistrz Wincenty pisał ciut wcześniej, aniżeli Jan Długosz.

"...mieli bujną wyobraźnię ..." - nie bardziej, niż nasi Bracia z PuK-u )

Pozdrawiam
L. Bodio

polski Lwów - dzisiejsze spojrzenie

[liberum_veto]

Polski okres w historii kultury Lwowa to nie tylko ogromne
dziedzictwo dzisiejszego miasta, ale także ogromny dorobek
intelektualny i artystyczny, bez którego nieomal nie można sobie
wyobrazić dzisiejszej polskiej nauki, kultury czy też sztuki. Dziś
nazwiska tych wybitnych Lwowiaków patrzą na nas z wspaniałych
grobowców na Cmentarzu Łyczakowskim. Ze Lwowem związani byli
najwybitniejsi twórcy polskiej literatury, tutaj mieszkał m.in.
poeta, narodowy wieszcz i żarliwy działacz niepodległościowy Seweryn
Goszczyński, poetka Maria Konopnicka, pisarka Gabriela
Zapolska, „poeta serca" epoki polskiego Oświecenia Franciszek
Karpiński, poeta Jan Kasprowicz, znany pisarz fantasta Stanisław
Lem, pisarz i pracownik Narodowego Zakładu im. Ossolińskich
Władysław Bełza, genialny poeta Zbigniew Herbert, znana poetka Beata
Oberyńska, wspaniali piewcy Lwowa Marian Hemar i Jerzy Janicki oraz
wielu, wielu innych. We Lwowie tworzył znakomity malarz Artur
Grottger, plastyk, autor witraży w Katedrze Łacińskiej Teodor
Axentowicz, malarz Jan Rosen - autor fresków w Katedrze Ormiańskiej
i wielu innych.
„Polski Lwów" - to także ogromne osiągnięcia w dziedzinie nauki,
które otwiera słynna na cały świat lwowska szkoła matematyczna, z
plejadą wybitnych matematyków, m.in. Hugona Steinhausa, Stefana
Banacha, Stanisława Mazura, czy jednego z twórców amerykańskiej
bomby wodorowej Stanisława Ulama. Genialny samouk Stefan Banach
uznawany jest za największego polskiego uczonego obok Mikołaja
Kopernika oraz Marii Skłodowskiej-Curie. W historii ludzkości
złotymi zgłoskami zapisał się wynalazca szczepionki na tyfus Rudolf
Weigl, a także jego uczeń i następca Henryk Mosing, znany orędownik
ubogich, który w jesieni życia przyjął potajemnie święcenia
kapłańskie z rąk Kardynała Wyszyńskiego. Wynalazku o światowym
znaczeniu dokonał lwowski aptekarz Ignacy Łukasiewicz, wynalazca
lampy naftowej oraz metody destylacji ropy naftowej. Z Lwowem
związany był Henryk Arctowski, polski geograf, geofizyk, podróżnik,
który zajmował się badaniami krajów polarnych, a także Benedykt
Dybowski, wielki patriota, badacz Bajkału i Kamczatki.
Na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza prowadzili swoją działalność
naukową i dydaktyczną m.in. historyk, dyplomata i filozof Szymon
Aszkenazy, historyk prawa polskiego Oswald Balzer, Jan Czekanowski -
polski podróżnik, antropolog, etnolog, statystyk, demograf, geograf
i artysta muzyk Jan Ernst, Juliusz Makarewicz - wybitny prawnik,
twórca polskiego kodeksu karnego. Kierownik Zakładu Prawa Karnego,
Ludwik Kubala - prof. UJK, znany historyk, człowiek, który
zainspirował Henryka Sienkiewicza do napisania „Trylogii".
Lwów - to podwaliny polskiego sportu, tutaj powstały pierwsze
polskie drużyny piłkarskie, legendarni Czarni Lwów, Lechia Lwów, na
lwowskich boiskach grał legendarny Spirydon Albański oraz Wacław
Kuchar - piłkarze KS Pogoni Lwów, wielokrotny reprezentant Polski, a
także późniejszy legendarny trener reprezentacji Polski w piłce
nożnej Kazimierz Górski.
Fenomen polskiej kultury we Lwowie polegał na tym, że jej twórcami
byli ludzie o różnym pochodzeniu etnicznym, wzbogacając ją w ten
sposób o cenne właściwości, charakterystyczne dla swoich kultur. Ci
Lwowiacy, o obco brzmiących nazwiskach niejednokrotnie oddawali
swoje życie za wolność Polski, ich nazwiska zostały na wieczność
utrwalone na nekropoliach wojskowych. Nie sposób w tym miejscu
wymienić wszystkich, warto wspomnieć o takich nazwiskach jak
Longchamps de Berier, z tej patriotycznej rodziny pochodzili m.in.
Bogusław - powstaniec listopadowy, a także Roman prawnik i profesor
Uniwersytetu Jana Kazimierza, zamordowany przez hitlerowców w 1941
na Wzgórzach Wuleckich, a także Jadwiga - polska artystka malarka.
Złotymi literami w polskiej historii miasta zapisała się rodzina
Badeni, ten wywodzący się z Italii ród dał miastu m.in. Kazimierza,
namiestnika Galicji oraz premiera Austrii, Stanisława Marcina -
marszałka krajowego Galicji. Cudzoziemcami z pochodzenia byli tacy
żarliwi patrioci polscy jak polityk Franciszek Smolka, pisarz
Leopold Staff, historyk Karol Szajnocha, czy wspomniany Rudolf Weigl.
Tak, więc „polski Lwów" - to przede wszystkim miasto polskiej
kultury, z którą identyfikowali się i którą wzbogacali
przedstawiciele innych narodowości. Jeszcze dzisiaj zdumione
wycieczki turystów dopytują się przewodników, dlaczego oto w
Katedrze Ormiańskiej sławne freski Jana Henryka Rosena opatrzone są
cytatami z Pisma Świętego w języku polskim. Podczas gdy przedwojenni
Ormianie wielokrotnie dawali wyraz swojemu patriotyzmowi i
przywiązaniu do Polski.
Polski Lwów - to także ci, którzy z tego miasta nigdy nie wyjechali,
nigdy go nie porzucili pozostając wiernymi do końca - lwowscy
Polacy, spychani w czasach komunistycznych na margines życia
społecznego w ZSRR. Wielu z nich prowadziło tajne nauczanie języka
polskiego, oraz religii. Wśród wielu znakomitych postaci należy
wymienić m.in. biskupa Władysława (Rafała) Kiernickiego, w czasie
wojny księdza w lwowskiej parafii Chrystusa Króla, po wojnie
więzionego w łagrach za działalność patriotyczną, w latach 1948-1995
proboszcza Katedry Lwowskiej. Ojciec Rafał pełnił swą posługę w
najsroższym dla wiary w Boga okresie niewoli komunistycznej,
prześladowany nie poddał się, sprawując obowiązki kapłana często
potajemnie. Kiedy w latach 60-tych władze zakazały mu pełnienia
posługi duszpasterskiej, pracował jako stróż w Parku Stryjskim,
pozostając zawsze blisko swoich wiernych. Na pozostanie w sowieckim
podówczas Lwowie zdecydował się także prof. Wydziału Humanistycznego
Uniwersytetu im. Jana Kazimierza Mieczysław Gębarowicz, ostatni
dyrektor Narodowego Zakładu im. Ossolińskich we Lwowie, zdegradowany
do rangi młodszego pracownika naukowego i funkcji bibliotekarza.
„Polski Lwów" - to wspólna spuścizna dawnych i obecnych mieszkańców
Lwowa, Polaków i Ukraińców, jednocześnie część dziedzictwa
europejskiego. Każdy z narodów zamieszkujących w historii gród nad
Pełtwią posiada swój „własny Lwów", dziś polska część historii
miasta powinna być pomostem, łączącym Polaków i Ukraińców, nie zaś
ścianą podziału pomiędzy naszymi narodami.
My, Polacy, dobrze rozumiemy, że taka spuścizna jest również
wyzwaniem akceptacji i adaptacji dorobku innych narodów, z sytuacją
taką zetknęli się m.in. powojenni mieszkańcy Gdańska, czy Wrocławia.
Dzisiejsi Gdańszczanie szczycą się wybitymi niemieckimi obywatelami
swojego miasta. W dobie istnienia niepodległej Polski oraz Ukrainy
obydwa narody powinny zrozumieć, że o ich wielkości stanowi nie
stosunek do swojej historii i spuścizny kulturowej, a podejście i
szacunek do dokonań innych narodów.
Marcin Zieniewicz
www.zaxid.net/articlepl/1535/

twierdza narodu na Kresach Wschodnich

[liberum_veto]

Bardzo niewiele pozostało od tego Lwowa. Murowane nagrobki na
cmentarzu Łyczakowskim, Janowskim i innych dawnych nekropoliach. W
centrum miasta napisy łacinką, które występują poniekąd na ścianach
spod tynku. Kult kawy? Kilku nieznanych dla Ukraińców z Naddnieprza
słów, dotychczas używanych przez lwowian, szczególnie starszego
pokolenia (na przykład, "wariat", "placok", "gembluwaty"?). Pomniki
B. Głowackiego i J. Kilińskiego? bohaterów, imiona których prawie
nic nie mówią Ukraińcom. Zresztą, w niedzielę pod katedrą widać
grupy nie turystów, rozmawiających po polsku?
A jeszcze zdumiewająco bogaty miejski folklor! Liczne wzmianki w
źródłach literackich o naszym mieście jako w dużej mierze polskim, a
nawet które słynie ze swojej polskości. Coraz rzadziej, ale jeszcze
przybywają do nas z całego świata starsi wędrowcy, którzy
zapamiętali ten sam polski Lwów i spodziewają się zobaczyć go
ponownie. Współczuje ich rozczarowaniu...
Ten Lwów przeżył wiele poważnych i groźnych prób, pozostając sobą, i
każdy Polak uważał, że jego świętym obowiązkiem jest bronić tej
twierdzy narodu „na kresach wschodnich". „Droga, leżąca przed nami, -
wspominał generał broni K. Sosnkowski, czyje jednostki wojskowe we
wrześniu 1939 r. walczyły z przeważającymi oddziałami Wehrmachtu w
okolicach Lwowa, - była dla nas jedyną, nawet gdyby tam nas czekała
pewna śmierć... Musieli odwdzięczyć się wiernością za wierność
kresowego miasta, które od wielu stuleci było świadkiem niejednej
burzy i niejednego potopu, ciągle jednak wracając do Ojczyzny,
chociaż sponiewierane i przygnębione, a jednak jeszcze bardziej
dumne, niezłomne, polskie" (K. Sosnkowski. Cieniom września. W.
1988, s. 119).
Przy tym w żadnym przypadku nie zamierzam idealizować polskiej
przeszłości naszego miasta. Gdyż było ono miastem ostrych kontrastów
społecznych i jeszcze ostrzejszych - narodowościowych. Ukraińcy
zajmowali w nim najniższe szczeble w hierarchii społecznej, a polski
szowinizm kwitnął nie raz jeszcze pyszniejszym kwiatem, niżeli
gdzieś w Warszawie czy Krakowie...
To miasto, rozbudowywane przez sześć wieków, prawie znikło w ciągu
jakichś kilku lat po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej... W
dostępnych dla autora źródłach nie ma żadnej wzmianki o przebiegu
powojennej depolonizacji Galicji. Prawdopodobnie, swoją okrutnością
ta akcja ustępowała deportacji krymskich Tatarów czy sudeckich
Niemców: przesiedleniem opiekowała się strona polska, licząca na
lojalność i aktywność kresowiaków w zagospodarowaniu tak zwanych
ziem odzyskanych, do tego większość z nich nie chciała
pozostawać „pod moskalami". Mimo to, trudno się pozbyć odczucia
ogromnej ludzkiej tragedii, którą stało się przesiedlenie.
Uwiecznienie pamięci ofiar i doniesienie do współczesnych
mieszkańców Galicji prawdy o tych tragicznych dla kraju wydarzeniach
należy uważać za moralny obowiązek władzy, organizacji społecznych,
inteligencji, Kościoła... Stojąc w parku miejskim w Teodozji przy
pomniku ofiarom deportacji Tatarów, autor miał odczucie, iż takiego
pomnika zabrakło we Lwowie - w pamięć o deportowanych stąd Polakach.
Historię polonizacji Lwowa można uważać za zakończoną w latach 1945-
1948. Wcześniej żydowską obecność w kraju skutecznie zlikwidowało
SS, a nieliczne wspólnoty Niemców, Czechów i innych narodowości,
wywodzących się z Monarchii Austro-Węgier przestały istnieć jeszcze
w czasie międzywojennym. Tak, więc, Galicja stała się nieomal
jednonarodowym regionem ukraińskim - lecz nie na długo...
Wołodymyr Witkowśkyj
www.zaxid.net/articlepl/1685/

[tomekk46]

jak to nie nadlugo?a co autora zamierza deportowac ukraincow ztamtad?

[liberum_veto]

Nie doczytałeś artykułu do końca. Po polonizacji była rusyfikacja i
sowietyzacja. Ale starożytny gród ukraiński Lwów godnie przetrwał te
wszystkie plagi i najazdy, odradzając się niczym Feniks z popiołów i
zachowując zawsze swój prastary duch ukraiński.

Lwowska Starówka niszczeje

[liberum_veto]

Władze Lwowa w sposób bezprecedensowy przyzwalają na niszczenie
miejskiej Starówki. Część zabytkowych kamienic tylko pozornie jest
odnawianych od frontu, podczas gdy od podwórza popadają w ruinę.
Zdaniem Ryszarda Orzechowskiego, prezesa Towarzystwa Miłośników
Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, to celowe działanie, mające
wyrugować wszelkie ślady polskości z miasta. Dochodzi nawet do aktów
profanacji polskiego kościoła św. Marii Magdaleny, gdzie organizuje
się koncerty, mimo że zgodnie z ukraińskim prawem świątynia jest
własnością parafii. Interwencje polskich parlamentarzystów w tej
sprawie w resortach kierowanych przez Radosława Sikorskiego oraz
Bogdana Zdrojewskiego pozostają jak na razie bez echa.
- Rozbierają niektóre kamienice, tych, co pozostały, nie odnawiają.
Zarząd miasta i jego rada jest bardzo negatywnie ustosunkowana do
wszystkiego, co polskie. W radzie zasiada m.in. syn Tarasa
Czuprynki, tego największego po Banderze bandyty, który powiedział,
że trzeba mordować wszystkich bez względu na to, czy są to dzieci,
młodzież lub matki - twierdzi w rozmowie z nami Ryszard Orzechowski,
prezes Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich.
Według Orzechowskiego, najlepszym dowodem na walkę władz miasta z
polską przeszłością Lwowa jest postępowanie ze Szkołą Średnią
Ogólnokształcącą nr 10 im. św. Marii Magdaleny. - Na tej polskiej
szkole istniejącej już ponad 180 lat, która nazywała się Szkołą
Polską im. Marii Magdaleny, zawiesili popiersie Tarasa Czuprynki -
mówi prezes.
Lwowską Starówkę czeka los nie do pozazdroszczenia, mimo że jest
wpisana na listę dziedzictwa architektonicznego UNESCO, a miasto w
2006 r. obchodziło 750-lecie założenia. - Z wierzchu, z zewnątrz
kamienice trochę odnowili, ale jak wejdzie pan na podwórze, to jest
ruina, wszystko się sypie. To jest tragedia, ale to nie wszystko -
dodaje prezes.
Władze Lwowa prowadzą również swoistą politykę "edukacyjną" w
stosunku do turystów. - W tej chwili nie wolno polskim przewodnikom
oprowadzać polskich wycieczek, muszą się tym zajmować tylko
Ukraińcy. Oznacza to, że zmieniają oni całą historię, mówią, jak im
jest wygodnie, a znam ten język dobrze - podkreśla Orzechowski.
Równie trudna jest sytuacja na polskich nekropoliach we Lwowie. - W
tej chwili, jeżeli chcemy odnowić grób na cmentarzu Łyczakowskim, to
musimy dużymi literami napisać w języku ukraińskim np. nazwisko
pochowanego, a później dopiero małymi literami w języku polskim -
informuje prezes.
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20081229&id=po02.txt

[liberum_veto]

Zarys historii Lwowa na stronie Rady Miejskiej Lwowa. To duża
sztuka, aby pisząc o historii Lwowa uniknąć najmniejszej choćby
wzmianki o związkach tego miasta z Rzeczpospolitą. A jednak się udało
www.lviv.ua/pl/tourism/history/
Historia Lwowa
Burzliwa i niesamowicie ciekawa historia unikatowego ukraińskiego
miasta Lwowa liczy siedem i pół stulecia. Miasto powstało w połowie
XIII wieku, jako stolica potężnego wschodnioeuropejskiego państwa
– Księstwa Halicko-Wołyńskiego.
Dzięki swemu unikatowemu położeniu geograficznemu na skrzyżowaniu
głównych szlaków handlowych pomiędzy Wschodem a Zachodem, Lwów w XV-
XVII wieku staje się głównym ośrodkiem handlowym Europy Wschodniej,
największym miastem Ukrainy-Rusi. Piećsetletni wpływ europejskiej
strefy kulturowej, przekształca Lwów w prawdziwą perłę
architektoniczną, centrum sztuki, drukarstwa i rzemiosła.
W XVIII-XX wieku znajdując się w imperium austro-węgierskim, Lwów
staje się znany jako miasto innowacji technicznych. Między innymi,
właśnie tu wynaleziono naftę i lampę naftową. Na początku XX wieku
Lwów stał się stolicą trzeciego w świecie, pod względem wydobycia
ropy naftowej, regionu po USA i Rosji. W 1939-1991 latach Lwów
znajdował się pod totalitarną władzą Związku Radzieckiego. Od czasu
uzyskania przez Ukrainę niepodległości Lwów pełni funkcję
kulturalnej i duchownej stolicy kraju. W 2004 roku Lwów odegrał rolę
głównego, społecznego katalizatora demokratycznej Pomarańczowej
Rewolucji. Niedawno, w 2006 roku, miasto świętowało swoje
750-lecie.

[venus99]

bardzo mali moralnie,mierni ludzie z podłym charakterem i olbrzymimi
kompleksami.najpierw ukradli miasto teraz chcą ukraść historię.dno.

[dychtrojber]

Można zauważyć że jest to historia pisana tak jak opisywało się
dzieje polskich miast położonych na zachodzie naszego kraju.
Wrocław, Szczecin ,Opole były w taki sam,zakłamany sposób
przedstawiane w Polsce 30-40 lat temu. Większość Ukraińców
mentalnie i kulturowo po uszy tkwi jezcze w czasach słusznie
minionych . Szkoda.

Zagarnięcie miasta przez Polskę, Lwów niemiecki

[liberum_veto]

Jak głębiej poszukać, to coś się jednak znajdzie na temat polskiej
okupacji Lwowa, zagarniętego przez króla Kazimierza Wielkiego. I tu
ciekawostka, król Kazimierz dokonał germanizacji Lwowa, budując tam
nowe miasto niemieckie. Nie darmo Lwów jest dziś potocznie nazywany
Banderstadt...
www.lviv.ua/?pageid=1260
Ze słabości państwa skorzystał król Polski, Kazimierz Wielki,
któremu udało się dwa razy zdobyć Lwów: w 1340 i 1349 roku. Miasto
na długie lata trafiło pod panowanie zachodnich sąsiadów.
Po trafieniu Lwowa pod polskie panowanie, król Kazimierz nie
pozostał obojętny w stosunku do Wysokiego Zamku. Tej, jak pisze
kronikarz „góry o rzadkim kształcie na Ziemi Sarmatów i wybudował on
na tym, sięgającym chmur, wzniesieniu wysoki zamek z kamienia,
podobny do lutni”.

Dziś trudno powiedzieć, co wpłynęło na decyzję Kazimierza Wielkiego
dotyczącą przeniesienia centrum miasta ze Starego Rynku na błotnistą
równinę rzeki Połtwy. Jedna z wersji ma charakter topograficzny:
stare miasto nie miało perspektyw na rozwój, ponieważ było otoczone
górami i lasami. Lecz najbardziej wiarygodnym jest to, że król
Polski, jako doświadczony polityk chciał w nowym miejscu stworzyć
całkiem nowe miasto, które bezpośrednio podlegałoby
Rzeczypospolitej, a w takim mieście nie było miejsca dla
ujarzmionych Rusinów-Ukraińców.

Król Polski podjął decyzję o budowie Lwowa zgodnie z
najnowocześniejszymi technologiami budownictwa. Nie ufając Rusinom-
Ukraińcom, a nawet Polakom, zaangażował w budowę rzemieślników i
budowniczych z Niemiec. W XIV i XV stuleciu Lwów stał więc się
faktycznie miastem w stylu niemieckim, nawet akta ówczesnego
magistratu były sporządzane w saksońskim dialekcie języka
niemieckiego. Księgi miejskie z XV stulecia świadczą, że Niemcy
stanowili większość mieszkańców Lwowa. W owym czasie w mieście
przeważała klasyczna architektura gotycka.

Nieszczęśliwy dla miasta był rok 1572. We Lwowie wybucha wtedy
najstraszniejszy w jego historii pożar. Gotycki Lwów, podobny do
współczesnego Tallina czy Gdańska, spłonął zupełnie. Zrozpaczeni
mieszkańcy chcieli opuścić miasto, zmienili jednak zdanie i
zdecydowali się odbudować je na nowo. Nowy Lwów drugiej połowy XVI
stulecia był już całkiem innym miastem: renesansowym, budowanym w
stylu włoskim. Na zaproszenie magistratu do Lwowa przybyli
architekci z północnych Włoch. Udało się im stworzyć unikalne
przykłady architektury renesansowej, które łączyły w sobie cechy
włoskie z cechami miejscowego budownictwa.

Muzeum historii Ukraińców Lwowa...

[lacietis]

dychtrojber napisał:

> Można zauważyć że jest to historia pisana tak jak opisywało się
> dzieje polskich miast położonych na zachodzie naszego kraju.
##Byłem z 2 lata temu w muzeum historii miasta - i byłem "lekko" zdziwiony, że
przed wojna i w okresie we Lwowie mieszkali wyłącznie Ukraińcy - przynajmniej
takie wrażenie można było odnieść oglądając wystawę. Raczej to powinno się
nazywać Muzeum historii Ukraińców we Lwowie.
Ale we Lwowie i tak jest lepiej niż w Wilnie - gdzie niczego po polsku wydanego
przez Lietuwisów się nie znajdzie. A we Lwowie nawet (choć nie często)
ukraińskie wydawnictwa piszą po polsku, piszą Lwów (nie Lwiw), a nawet
sporadycznie używają przedwojennych polskich nazw ulic...

[fanka_online]

Ale w Wilnie (zapewne też we Lwowie), każdy wykształcony, kulturalny człowiek
posługuje się nieźle językiem polskim i za punkt honoru uważa sobie jego znajomość.

[venus99]

z czego się cieszysz?że są tacy sami jak ty?

Ukraińcy chcą przypomnieć żydowską historię Lwowa

[liberum_veto]

We Lwowie ogłoszono międzynarodowy konkurs na uporządkowanie miejsc
związanych z żydowską historią miasta. Pisze o tym lwowski portal
Zaxid.net. Decyzję w tej sprawie podjął komitet wykonawczy Rady
Miejskiej Lwowa.
Międzynarodowy otwarty konkurs architektonicznych i designerskich
projektów zostanie zorganizowany w celu uporządkowania miejsc,
związanych z żydowską historią Lwowa. Konkursem są objęte trzy wolne
działki we Lwowie, związane z życiem Żydów. Jest to między innymi
były żydowski cmentarz, tereny wokół synagogi Złota Róża i miejsca
byłego nazistowskiego obozu w pobliżu jednego ze lwowskich
cmentarzy. Wszystkie projekty będzie oceniać międzynarodowe jury.
Zainteresowanie konkursem wyrazili już mieszkańcy Izraela, Niemiec i
Stanów Zjednoczonych. Pierwsza nagroda wynosi 3 tysiące euro.
www.kresy.pl/wydarzenia?zobacz/ukraincy-chca-przypomniec-zydowska-historie-lwowa

Lwów - kulturalną, europejską stolicą państwa?

[liberum_veto]

Facet kompletnie oderwany od rzeczywistości. Nie widzi, że Banderstadt Lwiw "pozycjonuje się" nie jako miasto europejskie, ale jako relikt nazistowskiej przeszłości. Gloryfikacja zbrodniarzy wojennych i kolaborantów hitlerowskich, faszystowskiej i totalitarnej ideologii OUN oraz zbrodniczej działalności UPA nijak się ma do wartości europejskich oraz nie służy "pojednaniu kulutur Wschodu i Zachodu". Mowa trawa, facet urwał się z choinki...
www.zaxid.net/newspl/2010/9/18/165333/
Michaił Fridman: Lwów może stać się atrakcyjny dla ludzi z całego byłego ZSRR
16:53, 18.09.2010
„Jeśli będziemy odbierać Lwów jako projekt biznesowy, to fundamentalną odmiennością Lwowa jest to, że miasto jest kulturalną, europejską stolicą państwa z punktu widzenia stosunków ze światem zachodnim, Unią Europejską, tradycji, historii. Uważam, że oprócz tradycyjnej turystyki, całkiem naturalne byłoby rozwijanie tu rzeczy, związanych z pozycjonowaniem Lwowa jako miejsca pojednania kultur Wschodu i Zachodu” - oświadczył Michaił Fridman podczas publicznego wykładu „Jak zostać przedsiębiorcą?”, który odbył się 18 września w ramach XVII Forum Wydawców we Lwowie, odpowiadając na pytanie prezydent Forum Ołesandry Kowal o skutecznym kierunku rozwoju Lwowa.
"Niezbyt dobrze orientuję się w gospodarce Lwowa. Jednak mnie się wydaje, że Lwów jest kulturalną stolicą Ukrainy. Teoria o osiągnięciu sukcesu w biznesie twierdzi, że trzeba określić przewagi konkurencyjne. Jeśli będziemy odbierać Lwów jako projekt biznesowy, to fundamentalną odmiennością Lwowa jest to, że miasto jest kulturalną, europejską stolicą państwa z punktu widzenia stosunków ze światem zachodnim, Unią Europejską, tradycji, historii. Uważam, że oprócz tradycyjnej turystyki, całkiem naturalne byłoby rozwijanie tu rzeczy, związanych z pozycjonowaniem Lwowa jako miejsca pojednania kultur Wschodu i Zachodu" – oświadczył biznesmen.
Michaił Fridman opowiedział: "Byłem na festiwalu "Nowa Fala" w Jurmale. Przyjeżdżają tam ludzie z całego byłego Związku Radzieckiego. Jest to zwykłe środowisko, gdzie wszyscy się rozumieją, a z innej strony jest to już europejski kraj, europejski serwis. Oni mają duży problem z napełnieniem, bo koncerty, które tam się odbywają, moim zdaniem, są okropne. Myślę, że we Lwowie można byłoby zrobić coś podobnego, ale odejść od popa, który już wszystkim się sprzykrzył. Zrobić coś rzeczywiście ciekawego, jaskrawego, o skali międzynarodowej. To byłoby atrakcyjne nie tylko dla Ukraińców, lecz także dla ludzi z całego byłego Związku Radzieckiego".
Według jego słów, "Lwów to normalne i komfortowe środowisko z punktu widzenia kontaktów międzyludzkich, a z innej strony to Europa, według stylu, architektury, duchu. "W tym kierunku, wykorzystując tę przewagę konkurencyjną, miasto może i powinno się rozwijać" - podsumował Michaił Fridman.

Modernistyczny Lwów

[liberum_veto]

Dom Spotkań z Historią i Wydział Polonistyki UW zapraszają na spotkanie w ramach Dni Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, które odbędzie się w sobotę 13 listopada o godz. 16.00, ul. Karowa 20.
www.kresy.pl/wydarzenia,kultura?zobacz/zapraszamy-na-spotkanie-modernistyczny-lwow-
Dom Spotkań z Historią i Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego zapraszają na spotkanie poświęcone kulturze Lwowa końca XIX i początku XX wieku.
O fenomenie lwowskiej secesji, nowoczesności i lokalności w mieście nad Pełtwią, swoistym panopticum przemian socjologicznych, kulturowych i technicznych Europy Środkowo-Wschodniej mówić będą: prof. dr hab. Ewa Paczoska, prof. dr hab. Andrzej Z. Makowiecki, dr Katarzyna Sadkowska, dr Grzegorz Paweł Bąbiak i dr Dawid Maria Osiński.
Dyskusji o lwowskiej awangardzie towarzyszyć będzie pokaz filmu dokumentalnego z 2008 r. „Artes. Nadrealiści ze Lwowa” w reżyserii Wojciecha Grabowskiego. Uczestnicy spotkania będą mogli nabyć tom studiów „Modernistyczny Lwów” wydany przez Wydział Polonistyki UW.

Witold Szolginia: "Tamten Lwów"

[liberum_veto]

Lektura obowiązkowa dla miłośników Lwowa
www.wysokizamek.com.pl/o-ksiazkach,59,c.html
Ośmioksiąg Tamten Lwów autorstwa Witolda Szolgini to niezwykła opowieść o Lwowie. Jest to prawdopodobnie największa ilość stron napisana o Lwowie przez jednego człowieka. Należy zwrócić szczególną uwagę na słowo Tamten. Jest to bowiem opowieść o mieście którego już nie ma. Autor przeżył we Lwowie zaledwie 23 lata. Tamten Lwów zaczął pisać po ponad 40 latach od opuszczenia ukochanego miasta. Witold Szolginia posiadał ogromną wiedzę o Lwowie, jak napisał o nim Jerzy Janicki – jeden z jego najbliższych kolegów: „Absolutny rebe. Po papiesku nieomylny w sprawach lwowskich”.
Witold Szolginia znany był czytelnikom ze swoich poprzednich lwowskich książek. Jego Dom pod żelaznym Lwem z 1971 r. był jedną z nielicznych książek o Lwowie która ukazała się w czasach gdy o Mieście pod Wysokim Zamkiem nie pisano prawie wcale. W 1988 założył wraz z przyjaciółmi w Warszawie Towarzystwo Miłośników Lwowa. Rok później zaczął wygłaszać w III Programie Polskiego Radia gawędy o Lwowie pt. Krajobrazy serdeczne. Audycje te stały się bezpośrednią przyczyną powstania ośmioksięgu Tamten Lwów. Całość ukazała się pierwszy raz w latach 1992-1997 nakładem Oficyny Wydawniczej Sudety z Wrocławia.
W latach 2010-2012 Wydawnictwo Wysoki Zamek planuje wznowienie wszystkich ośmiu tomów Tamtego Lwowa. Pomimo wielkiej ilości faktów lektura książek nie nuży. Narracja prowadzona jest lekko, wyczuwa się, że wyrosła z opowieści radiowej. Każda z książek poświęcona jest innemu zagadnieniu, a całość stanowi niezwykłą skarbnicę wiedzy o Lwowie.
Tom 1
Oblicze miasta
Szersze spojrzenie na Lwów – opis najważniejszych jego składników – panoram, placów, parków, ogrodów, struktury wodnej, świątyń, gmachów publicznych czy pomników. Jest to niejako wstęp do całego cyklu. Zachęta do głębszego poznania Miasta spod Wysokiego Zamku.
Książkę mozna zamówić przez internet
www.wysokizamek.com.pl/zamow-ksiazke.html

Nie jedźcie do Lwowa - nie ma takiego miasta

[liberum_veto]

Nie jedźcie do Lwowa - nie ma takiego miasta (21)
Znaleźliśmy chwilę, by podzielić się z Wami dzisiejszym plonem. Przyczynek do studium nad świadomością narodową naszego wschodniego sąsiada. Siedzimy sobie właśnie w bardzo przyjemnej kawiarni nieopodal Katedry Łacińskiej. Przy sąsiednim stoliku siedzi koleś ze znaczkiem Swobody w klapie marynarki - pewnie jakiś radny. Najciemniej pod latarnią
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta
Banderyzm jest sexy...
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta,41490
Barwy niezwyciężone: czarno-czerwone
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta,41494
SS Galizien też jest jazzy!
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta,41493
A Stepan to superman, ale to już wiedzieliśmy.
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta,41498
O turystach z Polski też pomyśleli: nie jedźcie do Lwowa nie ma takiego miasta. Brzmi nieźle.
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta,41495
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/nie-jedzczie-do-lwowa-nie-ma-takiego-miasta,41496

Lwów napisze swój podręcznik historii Ukrainy

[liberum_veto]

Deputowani Lwowskiej Rady Miejskiej wydzielili 500 tysięcy hrywien na wydanie książki o historii Ukrainy dla licealistów. Koordynatorem projektu jest radny szowinistycznej partii „Swoboda” Bohdan Hałajko.
www.kresy.pl/volgal,aktualnosci?zobacz/lwow-napisze-swoj-podrecznik-historii-ukrainy
"To nie będzie podręcznik, a skrypt, gdyż podręcznik musi być zatwierdzony przez ministerstwo, a ponieważ ministerstwo jest antyukraińskie, to nie potrzebujemy tych pieczęci. Kolegium redakcyjne jeszcze się nie zebrało, ale w jego skład wejdą i naukowcy i nauczyciele. Skrypt będzie skupiał się na problemach XX wieku, które są dla nas bardzo ważne, a które dziś próbuje się wypaczyć – cytuje słowa Hałajki lwowski dziennik „Wysokij Zamok”.
Jak poinformował przewodniczący komisji finansów i planowania budżetu Lwowskiej Rady Miejskiej Jaromyr Samahalski, również radny „Swobody”, książka będzie rozprowadzana wśród uczniów za darmo, a jeżeli trzeba będzie wydzielić na to dodatkowe środki, to zostaną wydzielone. Kolportaż skryptu ma nie ograniczać się tylko do Lwowa, ale ma objąć cały obwód lwowski, a docelowo także i inne obwody Ukrainy.
Ukraińscy szowiniści ze „Swobody” mają w Lwowskiej Radzie Miejskiej bezwzględną większość mandatów - 55 deputowanych (66,1 proc.) na 90 wszystkich.
Jeżeli „Swoboda” będzie trzymać się w książce swoich wcześniejszych „teorii”, to lwowscy uczniowie będą mogli przeczytać w niej m.in., że polska Armia Krajowa "masowo mordowała Ukraińców w czasie latach II wojny światowej, paląc całe wołyńskie wsie" - jak głosiła odezwa partii z lipca 2009 roku.

Lwów z wiecznie żywym Banderą w tle

[liberum_veto]

A tymczasem: Lwów umiera.
niepoprawni.pl/blog/2171/lwow-z-wiecznie-zywym-bandera-w-tle
Kiedyś polski Lwów był miastem pięknym i bogatym. Lwów ukraiński to bieda, brud i wynaradawianie naszych rodaków.

W niedalekiej przeszłości towarzysz generalissimus Józef Stalin w otoczeniu premiera Wielkiej Brytanii Winstona Churchila i prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Roosevelta w Poczdamie i Jałcie jednym ruchem – palcem po mapie – skreślił z granic Rzeczypospolitej m.in. rdzennie polski Lwów. Lwów sprzedano Stalinowi bez słowa protestu, bo cóż tam Polska…

Lwów wówczas już krwawił sześć lat, krwawi nadal już ponad 65 lat, to pod okupacją hitlerowską, to pod sowiecką, a to jako miasto „wilnej Ukrainy”.

Gdy w styczniu b.r. przemierzam lwowskie ulice ogarnia mnie rozpacz. Po kilku godzinach jazdy samochodem znajduję się nagle w innej epoce, tej z lat 50. Jezdnie wybrukowane kocimi łbami tworzą kołyskę typu wańka-wstańka z cyrku Staniewskich.

Po tej nawierzchni poruszają się zardzewiałe „trupojezdki” – moskwicze, łady, wołgi, zaporożce wyjące i smrodzące ze starości.

Ostatnio pojawiły się na lwowskich ulicach „luksusowe” osobowe mercedesy, audi, bmw, posiadające wyłącznie przeszmuglowane przez granicę karoserie, a silniki i podwozia z „trupojezdek”. Pejzaż komunikacyjny uzupełniają miejskie pokraczne autobusy, trolleybusy z lat 50 i „nowoczesne” tramwaje poruszające się po huśtawce szynowej z szybkością 6 km/godz.

Za przeciętna emeryturę można lwowskim tramwajem przejechać około sto razy. Jeżdżąc tramwajem emeryt nie może już kupić chleba. Przeciętna emerytura wynosi tu bowiem ok. 15 $ miesięcznie.

Na placu Halickim i innych głównych placach i ulicach Lwowa stoją rzędem baby w chustach w kwiaty polne z brudnym towarem wyłożonym bezpośrednio na bruku. Ulice lwowskie stanowią jedno wielkie śmietnisko, a po opadach bagienne jezioro – z braku kanalizacji ogólnospławnej. Kubły na śmieci wypełnione po brzegi, a w powiewach wiatru śmieci fruwają po całym mieście. Gdzieniegdzie widzi się zwykłe zardzewiałe powyginane wiadra, też zapełnione po brzegi, służb porządkowych brak. Wieczorem zapadają uliczne ciemności z całkowitego braku oświetlenia miasta.

Woda w kranach dwie godz. dziennie Budowle sakralne, zabytkowe obiekty i monumentalne ciągi ulicznych kamienic zmierzają do śmierci technicznej. Remontów bieżących obiektów budowlanych w ogóle we Lwowie się nie wykonuje, nie mówiąc o kapitalnych.
Stan techniczny niektórych budynków stwarza zagrożenie bezpieczeństwa publicznego. Mury nośne budowli podciągają kapilarnie wodę z gruntu powodując zagrzybienie i zawilgocenie.

Do wysokości parapetów okiennych widoczne ślady zawilgoceń i zagrzybienia. Rury spustowe i rynny zardzewiałe i dziurawe. Władze Lwowa w całym mieście zleciły dla „niepoznaki” zamalowanie popielatą farbą elewacji frontowych z poziomu chodnika do wysokości zawilgoceń i zagrzybień.

Lwów znajdujący się na liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości UNESCO – niebawem utraci miejsce na tej liście.

A na szczycie Kopca Unii Lubelskiej – Rzeczpospolitej Obojga Narodów - powiewa ukraińska flaga.

W „Radiu Lwów” zaprezentowałem wiersz:

Na szczycie Kopca Unii Lubelskiej

Na szczycie Kopca
Nikt mnie nie wita
Tylko biało – czerwona
Kirem spowita
Tu były grudnie
Tu były maje
Wolności orlej
Bystre ruczaje
Tu była strzecha
Czeremchy pola
I zapach Wilna
I łan Podola
Tu była Polska
U stoku Lwów
Jak w tej piosence
Co chcesz to mów
Aleszumm
Aleksander Szumański

Lwów: honory dla zbrodniarza z UPA

[liberum_veto]

Jeden z placów we Lwowie został nazwany imieniem pułkownika UPA Ołeksandra Hasyna.
Radni Lwowskiej Rady Miejskiej w dniu 30 maja 2013 głosowali za nazwaniem placu imieniem i nazwiskiem pułkownika UPA Oleksy Hasyna. Głosowało "za" 62 radnych.
Plac zbrodniarza Oleksy Hasyna jest położony pomiędzy ulicami Kopernika i Stefanika.
Hasyn w czasie dyskusji na III Madzwyczajnym Zborze OUN (B) poparł politykę ludobójstwa zapoczątkowaną przez Kłyma Sawura.
Decyzja Lwowskiej Rady Miejskiej podjęta została w roku, w którym przypada 70. rocznica banderowskiego ludobójstwa Polaków na Kresach Wschodnich.
zaxid.net/KRESY.PL
www.kresy.pl/wydarzenia,ukraina?zobacz%2Flwow-honory-dla-zbrodniarza-z-upa

[99venus]

jakoś specjalnie mnie to nie dziwi.to typowe dla nacjonalistycznej hołoty ukrainskiej.
byłbym zdziwiony gdyby potepili upowskich bandytów.

Lwów po polsku. Imię domu oraz inne napisy

[liberum_veto]

Recenzja unikatowej książki o polskiej historii Lwowa, autorstwa dwóch Ukrainek...
www.kresy.pl/publicystyka,omowienia?zobacz%2Fmarmurowy-krolik-czyli-o-ksiazce-lwow-po-polsku-imie-domu-oraz-inne-napisy
Unikalność opisywanej pozycji polega przede wszystkim na jej oryginalności. Nieczęsto, jeśli w ogóle, spotyka się publikacje, w których zawarto tak zdaje się prozaiczną rzecz jak napisy na domach. W każdym razie piszący te słowa takiej pozycji książkowej nie zna. Zwykle interesują nas najsłynniejsze, najcenniejsze zabytki. W odniesieniu do Lwowa mamy „tony” przewodników, lepszych i gorszych, często niestety powielających bezkrytycznie treści zwarte w innych publikacjach. Mamy też solidne opracowania tego czy innego wyrywka lwowskiej rzeczywistości, czy fragmentu miasta. Jednym z bez wątpienia najdoskonalszych przykładów jest monografia Cmentarza Łyczakowskiego autorstwa prof. Stanisława Sławomira Nicieji (Lwów Ogród snu i pamięci. Dzieje Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie oraz ludzi tam spoczywających w latach 1786-2010. Wydawnictwo MS, 2011). Nikt jednak nie pochyla się nad tak banalnym obiektem jak płytka na klatce schodowej, dzwonek do drzwi, umywalka, klamka, rynna, komin, skrzynka na listy itd. itp. A to na nich właśnie we Lwowie zachowały się tysiące napisów w języku polskim. I to one świadczą o naszej bytności w mieście nad Pełtwą nie słabiej niż katedra, ratusz czy opera. Ponad 2000 z nich mrówczym, detektywistycznym trudem zebrały Panie Ksenija Borodin i Iwanna Honak i zawarły w opisywanej książce. Przy czym jako główny „obiekt badań” obrały sobie dom - najbardziej osobiste, prywatne środowisko życia mieszkańców Lwowa. Aby uporządkować jakoś ogrom zebranego materiału fotograficznego książka została podzielona na kilka rozdziałów.

Pierwszy z nich nosi tytuł „Dom jako znak jakości” i rozpoczyna się od … cegły, bo to wszak od niej zaczynamy budowę domu. Na nich właśnie znajdziemy odciśnięte nazwy cegielni, firm wytwarzających ten budulec. Tutaj też odnajdziemy fotografię wielu innych przedmiotów domowego użytku, na których producent zostawił swój znak jakości. Są to klamki, skrzynki na listy, zlewy, ławki, płytki ceramiczne a nawet rury kanalizacyjne. Przy czym warto zaznaczyć, że rozdział nie zawiera jedynie fotografii polskich napisów na domowych sprzętach. Nie. Autorki postarały się także o to, by przybliżyć czytelnikom osoby rzemieślników, producentów, firm wytwarzających ten czy inny przedmiot. Zatem owi, zapewne nieznani szerszemu ogółowi ludzie, stali się znani. Ot choćby taki Bernard Królik, właściciel „Pierwszej krajowej fabryki wyrobów z marmuru”. Warto też dodać, że przy każdej fotografii znajduje się nazwa ulicy i nr domu przy którym sfotografowany napis się znajduje. I tak jest przy każdym rozdziale.

A kolejny nosi tytuł „Dom jako nośnik tradycji”. Dla mnie osobiście jest to rozdział najbardziej … wzruszający. Tak, tak właśnie wzruszający. Autorki, choć Ukrainki, wykazały się w nim doskonałą znajomością naszej polskiej duszy i mentalności. Piszą w nim tak: „Religijność jest jednym z ważnych czynników kształtowania narodowości. Zasadnicze duchowe i narodowe wartości polskiego społeczeństwa są zawarte w dewizie ‘Bóg, Honor, Ojczyzna’. Dla Polaka ojczyzna i dom są w pewnym stopniu pojęciami synonimicznymi: ‘O polski kraju święty, warowny domie nasz!’ – śpiewa się w Polskim hymnie Władysława Bełzy (1847-1914). Dom stał się ostoją patriotyzmu zwłaszcza w czasie zaborów, kiedy nie istniała polska państwowość. Toteż nic dziwnego, że w obrębie miejsca zamieszkania Polacy deklarowali i podkreślali na różne sposoby swoją tożsamość, swoją przynależność narodową ozdabiając budynki obrazami wybitnych postaci polskiej historii.” I oglądamy w tym rozdziale postacie polskich królów, uczonych (np. Mikołaj Kopernik) zachowanych na lwowskich domach, figury świętych, które przetrwały okres sowiecki, napisy związane z lwowskimi i galicyjskimi rodami, które posiadały swe rezydencje we Lwowie itd.

[99venus]

czy wiesz gdzie to można kupić?????

[liberum_veto]

Nie wiem, znalazłem coś takiego:
www.kubon-sagner.de/opac.html?record=2310374
Książka na pewno warta kupienia...

[99venus]

czy dostałeś w poczcie gazety mojego maila?

Ukrainki ratują polską spuściznę Lwowa...

[liberum_veto]

Przesyłkę dostałem, faktycznie "cudo"... Bardzo możliwe, że ten napis znalazł się także w książce "Lwów po polsku".
Wszyscy chętni mogą nabyć książkę we Lwowie przy ulicy Teatralnej 7, lub też pisząc na adres mailowy: [e-mail]
www.kresy.pl/publicystyka,wydarzenia-tygodnia?zobacz/ukrainki-ratuja-polska-spuscizne-lwowa-czyli-nie-jest-tak-zle-w-naszym-lwowie-szanowni-sasiedzi
Dnia 21 listopada bieżącego roku w fundacji Centrum Historii Miejskiej Lwowa odbyła się prezentacja przewodnika dwóch ukraińskich badaczek, Kseni Borodin i Iwanny Gonak pt.: „Lwów po polsku. Nazwa budynku i inne napisy”. Książka taka ukazała się dzięki wsparciu Konsulatu Generalnego RP we Lwowie, w dwóch językach – po polsku i ukraińsku. Prezentację otworzyli właśnie przedstawiciele Konsulatu: zastępca Konsula Generalnego p. Andrzej Drozd i Pan Konsul Marian Orlikowski. Podkreślili oni, że Lwów, jako unikalne wielonarodowe miasto ujrzy jeszcze niejedną ciekawą książkę o sobie. Zaś przygotowany przez dwie Ukrainki przewodnik jest wspaniałym przykładem tego jak współcześnie rozwijają się i utrzymują wielokulturowe tradycje tego miasta. Pan Marian Orlikowski zaznaczył, że według niego Lwów w wolnej Ukrainie znacznie się rozrósł, rozszerzył też swego ożywczego ducha również na przyległe miejscowości – za co trzeba być wdzięcznym Ukraińcom.

Zabrzmiały także słowa wdzięczności dla Autorek. A jest za co je chwalić. Bo jak same dziewczęta powiedziały: pracowały prawie 3 lata i zebrały około 2 tysiące napisów! Piszący te słowa ma także własne doświadczenia w dokumentowaniu napisów na starych budynkach Kijowa, dlatego może w pełni potwierdzić, że taka praca jest prawdziwym wyzwaniem. Przygotowane zostały naukowe i popularne artykuły, prezentowano także wyniki badań na ukraińskich i polskich konferencjach.

Początkowa idea badań była bardzo ciekawa. Chodziło o prześledzenie ewolucji zastępowania martwego języka łacińskiego przez żywy, słowiański – polski, oraz o uchwycenie pewnych cech rozwoju języka polskiego w różnych okresach historycznych. I niech to nie dziwi czytelnika, bo obydwie Autorki zachwycają się mową sąsiadów, co więcej specjalizują się w niej i nawet ukończyły specjalne studia filologii polskiej. Książka, wspaniale graficznie przygotowana, według słów Autorek jest pierwszą w serii sześciu książek poświęconych różnorodnym tekstowym śladom naszych sąsiadów we Lwowie.

Słuchałem prezentacji i wychwytywałem niezwykle ciekawe momenty. Wspaniale, że dziewczyny świadomie odeszły od tradycyjnego już punkty wyjścia, czyli konfliktu Polacy-Ukraińcy, a powiedziały o tym, kto tak naprawdę wysiedlał Polaków i zamalowywał polskie napisy, czyli o sowietach. To bardzo dobry krok w kierunku naszego dalszego wzajemnego zrozumienia. Absolutnie słusznie zaznaczają, że istniejące historyczne napisy są nieodzowną składową atmosfery miasta i mają być zachowane. Później w trakcie pytań nie mogłem się powstrzymać od zadania klasycznego pytania, które zdaję wszystkim badaczom polskiej spuścizny na Ukrainie (których to badaczy niekiedy niestety jest więcej niż tych zajmujących się spuścizną ukraińską). Zapytałem zatem, jak to jest z badaniami ukraińskich analogów, w tym przypadku napisów? Autorki powiedziały, że dla nich jako dla Ukrainek, napisy cyrylicą, które są też o wiele rzadsze niż polskie, są najciekawszymi skarbami miasta, stąd też będą przedmiotem osobnych badań, podobnie zresztą jak i napisy w innych ciekawych językach. Ileż jeszcze tajemnic kryje dawny, książęcy Lwów. Ot choćby tak proste pytanie: w jakich miejscach w budynku można natrafić na napisy. Obecni na prezentacji wysuwali najróżniejsze przypuszczenie i niemal zawsze zgadywali trafnie. Dla mnie jako kijowianina ciekawymi były takie zagadnienia bytowe jak windy, którymi wożono węgiel i inne towary, czy też specjalne ograniczenia dla powozów i furmanek wjeżdżających na lwowskie podwórza. W odpowiedzi na pytania obecnych młode miłośniczki „tamtego Lwowa” opowiadały, że lwowskie napisy mogą powiedzieć wiele i o zajęciach lwowian i o ich gustach artystycznych czy literackich. Niekiedy spotyka się nawet całe wiersze. Choć wszystkich zainteresowanych lirycznymi i romantycznymi strofami Autorki wysyłały … na cmentarze. Bo gdzie, jeśli nie w takich miejscach jak zapomniany przez Boga cmentarz na Zniesieniu szukać takich strof?

Zapytałem także, jaki najstarszy napis odkryły we Lwowie. Okazało się, że są to napisy z XVII wieku na murach d. kościoła p.w. Św. Łazarza.

Na koniec, kiedy już wszystkie pytania zostały zadane, zaś Autorki podziękowały obecnym, Pan Orlikowski nie wytrzymał i raz jeszcze podkreślił, że dziewczyny są pasjonatkami, o których można powiedzieć tylko „jak dobrze, że takie osoby jeszcze są”. Pasjonaci, według niego, zmieniają świat, zaś ludzie pasywni ulegają tym zmianom. Cóż więcej można dodać do tych słów?

Tekst i zdjęcia:

Iwan Parnikoza

Tłumaczenie:

Krzysztof Wojciechowski

Wszyscy chętni mogą nabyć książkę we Lwowie przy ulicy Teatralnej 7, lub też pisząc na adres mailowy: [e-mail]

[99venus]

Centrum Informacji Turystycznej wydało(bardzo ładnie!!!) folderek o Lwowie pt.Dziedzictwo UNESCO.autorką tekstu jest p.Lilia Onyszczenko.tekst zasługuje na wyjątkową uwagę zważywszy na fakt,że autorce udało się opisać historię miasta ANI RAZU NIE UŻYWAJĄC SŁÓWOLSKA,
POLACY,POLSKIE.jest to świadectwo wyjątkowego talentu i wyjątkowego załgania.
żadnych złudzeń Panie i Panowie-taka jest świadomość Ukraińców,nacjonalizm i głupota im nie przeszły.

Kto sprawił, że Lwów jest ukraiński?

[liberum_veto]

Bardzo ciekawe spojrzenie na "ukraińską" historię Lwowa...
www.kresy.pl/kresopedia,historia,miedzywojnie?zobacz%2Fkto-sprawil-ze-lwow-jest-ukrainski
Lwów wsławił się jako "najbardziej ukraińskie z ukraińskich miast". Właśnie stąd nieustannie dochodzą głosy, jaka ma być Ukraina, żeby nie być "Małorosją". Interesujące jest jednak, że sam Lwów został ukraińskim miastem stosunkowo niedawno, przede wszystkim dzięki sowieckiej władzy, którą galiccy nacjonal-demokraci przy każdej okazji przeklinają, na czym świat stoi.

Przyczyną tego jest domniemana rusyfikacja: przyszli "moskale-okupanci” i rusyfikowali „ukraińskie miasto Lwiw”.

Na przykład w latach ’30 we Lwowie żyła około setka uchodźców z Rosji, a do 1989 liczba Rosjan dobiła do 127 tysięcy; do 1939 we Lwowie nie było ani jednej rosyjskiej szkoły, a przez 50 lat ich liczba wyniosła 24. Oto ona – rusyfikacja „ukraińskiego Lwiwa!” A jeśli ktoś zaś skarży się, że „moskale” zajęli wygodne mieszkania w prestiżowych dzielnicach miasta, to twierdzi, że wysiedlono stamtąd… Ukraińców.

Napływ rosyjskiej ludności i powstawanie rosyjskich szkół za sowieckiej władzy, temu nie da się zaprzeczyć. Ale czy był to proces działający na szkodę Ukraińców? Towarzyszył on zmniejszeniu liczby Ukraińców w mieście bądź też pogorszeniem ich socjalnego i zawodowego statusu? Czy w ogóle Lwów był ukraińskim miastem do ustanowienia w Galicji sowieckiej władzy?

27 stycznia 1938 na posiedzeniu statystycznej komisji Towarzystwa Naukowego im. Tarasa Szewczenki we Lwowie dyrektor Wołodymyr Ogonowśkyj wystąpił z wykładem na temat „Narodowościowa, socjalna i zawodowa struktura ludności Lwowa wg spisu ludności z 9 grudnia 1931 roku”. Tekst tego wystąpienia był opublikowany w 1938 roku w broszurze pod tytułem „Lwów w cyfrach”. Na podstawie danych przywołanych w tej broszurze ogólna liczba ludności Lwowa według stanu z 9 grudnia 1931 wynosiła 312 231 ludzi. Wedle kryterium religijnego ludność rozkładała się następująco:

greko-katolików – 49 747 ludzi, czyli 15,9%
prawosławnych – 1 077 ludzi, czyli 0,3%
rzymskich katolików – 157 490 ludzi, czyli 50,5%
Żydów (wyznanie mojżeszowe) – 99 595 ludzi, czyli 31,9%
Pozostali – 4 322 ludzi, czyli 1,4%

Co do kryterium narodowościowego, to badanie uwzględnia, że narodowość, tak jak i wcześniej za czasów austriackich, opiera się na używanym języku. Skład ludności Lwowa pod względem „używanego języka” prezentuje się następująco:

Ukraińców – 24 245 ludzi, czyli 7,8%
Rusinów – 10 892 ludzi, czyli 3,5%
Polaków – 198 212 ludzi, czyli 65,5%
Żydów (język jidysz) – 75 316 ludzi, czyli 24,1%
Pozostałych – 3 566 ludzi, czyli 1,1%

[99venus]

zakłamywanie przeszłości jest bardzo trudne.najczęściej bezskuteczne.
powiem więcej Lwów był ,jest i zawsze będzie polski.Lviv jest ukraiński i to rzeczywiście widać.

We Lwowie zrównują II Rzeczpospolitą z III Rzeszą

[liberum_veto]

We Lwowie zrównują II Rzeczpospolitą z III Rzeszą i ZSRR [GALERIA]
Opublikowano: Piątek, 16 maja 2014

W jednym z lwowskich państwowych muzeów czasy II Rzeczypospolitej określa się mianem "okupacji" i wymienia obok okresu "nazistowskiego" (1941-44) i radzieckiego (1939-1941). Członkiem rady nadzorczej tej placówki był Wołodymyr Wiatrowycz, mianowany przez nowy rząd Ukrainy na szefa ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej.

W ekspozycji, jak i na tablicy informacyjnej przed wejściem do Muzeum Pamięci Narodowej "Więzienie przy Łąckiego" we Lwowie przy dawnej ulicy Łąckiego, okres 1918-1939 określony jest jako "polska okupacja", zaś ówczesna władza II Rzeczypospolitej jako "polski okupacyjny reżim". Informacje tego typu podawane są w języku ukraińskim i angielskim (zaznaczono je czerwonym obramowaniem).

O okupacyjnym charakterze polskiej władzy mają przesądzać represje na działaczach Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, m.in. Stepanie Banderze czy Romanie Szuchewyczu.

Jednocześnie okresu 1941-1944 nie określono jako okupacji niemieckiej, lecz jedynie jako "nazistowską".

Członkiem rady nadzorczej tej placówki był Wołodymyr Wiatrowycz mianowany przez nowy rząd Ukrainy na szefa ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej. Wiatrowycz uważa ponadto, że "Slava Ukraijni" to hasło banderowskie.
Kresy.pl
www.kresy.pl/zobacz-kresy,fotorelacje?zobacz/we-lwowie-zrownuja-ii-rzeczpospolita-z-iii-rzesza-i-zsrr-galeria

Ukraińcy kradną historię polskiej piłki nożnej

[liberum_veto]

Ukraińcy kradną historię polskiej piłki nożnej. Kłamliwy napis na pomniku we Lwowie [+FOTO]
Opublikowano: Czwartek, 02 lipca 2015

Jak wynika z nadesłanego do nas zdjęcia, znajdujący się we Lwowie w Parku Stryjskim pomnik zawłaszcza historię polskiego futbolu na rzecz Ukrainy. Pierwszy mecz w historii polskiej piłki nożnej jest opisany jako wydarzenie z historii Ukrainy.

W tym miejscu 14 lipca 1894 roku lwowski "Sokół", pokonując piłkarską drużynę Krakowa, zapoczątkował historię [w oryginale - litopys] ukraińskiego futbolu - głosi napis na pomniku, który znajduje się w lwowskim Parku Stryjskim.

Tymczasem, jak czytamy w 2. numerze czasopisma "Historia polskiej piłki nożnej" w artykule "Gol na dobry początek" (strona 22), według historyków piłki nożnej pierwszy gol zdobyty na polskich ziemiach w oficjalnym meczu futbolowym padł w roku 1894. Jego autorem był Włodzimierz Chomicki ze Lwowa, który strzelił go już w 6 minucie meczu z krakowską młodzieżą, przybyłą na Zlot Sokoli. Tuż po tym golu spotkanie zakończono, nie widząc potrzeby dalszego uganiania się za piłką. Chomicki, jak wielu Polaków ze Lwowa został po II wojnie przesiedlony na Ziemie Zachodnie. I tam, na cmentarzu w Chocianowie spoczął. Na nagrobnej tablicy widnieje napis, że właśnie on, Włodzimierz Chomicki, strzelił pierwszą bramkę w historii polskiej piłki nożnej...

"Historia polskiej piłki nożnej" / Kresy.pl
www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/ukraincy-kradna-historie-polskiej-pilki-noznej-klamliwy-napis-na-pomniku-we-lwowie-foto

Ukraińska Wikpedia fałszuje informacje o Banachu

[liberum_veto]

Ukraińska Wikipedia podaje fałszywe informacje dotyczące słynnego polskiego matematyka [+FOTO]
Opublikowano: Poniedziałek, 27 lipca 2015

Ukraińska Wikipedia w haśle dotyczącym Stefana Banacha, słynnego polskiego matematyka i przedstawiciela lwowskiej szkoły matematycznej, podaje, że był on „polskim i ukraińskim matematykiem”.

Według polskojęzycznej wersji serwisu, we wstępie jego biogramu czytamy: „polski matematyk, jeden z przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej”. W wersji ukraińskojęzycznej fraza ta brzmi: „polski i ukraiński matematyk”. Jest to jedyna wersja serwisu, która podaje taką informację. Jako podstawę takie twierdzenia podano zaś w przypisie, że w latach 1939-45 Banach był członkiem korespondentem Akademii Nauk Ukraińskiej SRR, a od 1939 roku był dziekanem Wydziału Matematyczno-Fizycznego Uniwersytetu Lwowskiego. Nie sprecyzowano, jak te fakty miałyby świadczyć o tym, że był "ukraińskim matematykiem".

uk.wikipedia.org / Kresy.pl
www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/ukrainska-wikipedia-podaje-falszywe-informacje-dotyczace-slynnego-polskiego-matematyka-foto

[99venus]

najpierw dokonali ludobójstwa na Żydach i Polakach a potem zabrali się do zakłamywania przeszłości.

Mer Lwowa o plakatach z mapą przedwojennej Polski

[liberum_veto]

Mer Lwowa wymusił na polskich urzędnikach usunięcie plakatów z mapą przedwojennej Polski
Opublikowano: Wtorek, 20 października 2015

Andrij Sadowyj, mer Lwowa, publicznie chwali się, że dzięki jego działaniom, wspieranym przez „kolegów z Warszawy”, organizatorzy „Biegu Niepodległości” zaczęli usuwać plakaty promujące to wydarzenie, ponieważ nie spodobały się one ukraińskiemu politykowi i środowiskom proukraińskim w Polsce. Zażądał również wyjaśnień od Konsula Generalnego RP i chwali się interwencją u prezydenta Poroszenki.

Sadowyj pochwalił się swoimi działaniami na portalu społecznościowym:
„Co do mapy Polski z Lwowem: Po naszej reakcji oficjalna strona Biegu Niepodległości usunęła skandaliczną mapę. Mam informacje od kolegów z Warszawy, że zaczęto zdejmować plakaty i banery” – napisał mer Lwowa na Facebooku.

Sadowyj twierdzi również, że rozmawiał na ten temat z Jarosławem Drozdem, Konsulem Generalnym Polski na Ukrainie. Twierdzi, że otrzymał od niego zapewnienie, że „ta sprawa nie ma nic wspólnego z oficjalnym stanowiskiem RP”.

Rozmawiał również z prezydentem Petrem Poroszenką, inicjując interwencję ukraińskiego MSZ. „Pan Prezydent powiedział, że szef MSZ Klimkin został uprawniony do rozmowy ze swoim polskim odpowiednikiem, aby podobne nieprzyjemne incydenty nie powtórzyły się w przyszłości”.

Należy zaznaczyć, że wcześniej MSZ Ukrainy oficjalnie prezentowało mapy podważające m.in. polskość Przemyśla i Chełma. Publikował je także rzecznik ukraińskiego MSZ.

“Polacy - przyjaciele, idioci są wszędzie, Chwała Ukrainie!” – zakończył Sadowyj.

Na ten komentarz odpowiedział również Witold Jurasz, który jest odpowiedzialny za krytyczne nagłośnienie sprawy w Polsce i jest bezpośrednio związany z działaniami mera Lwowa.

Jurasz, publicysta zajmujący się stosunkami międzynarodowymi, krytycznie skomentował promowanie Biegu Niepodległości na plakacie przedstawiającym mapę II Rzeczypospolitej nałożoną na współczesne granice Polski. Według niego, taka promocja wydarzenia organizowanego w Święto Niepodległości 11 listopada jest przejawem głupoty:

"Patriotyzm, jak się okazuje, bywa niestety głupi. Wówczas jednak nie jest już patriotyzmem, a szkodnictwem" – napisał zaznaczając, że tego posunięcia "nic nie tłumaczy". Co więcej, uważa za zasadną analogię do ewentualnego przedstawiania przedwojennych granic Niemiec - m.in. z Wrocławiem. Ubolewał również, że plakat z zaznaczonymi polskimi Kresami reklamuje Bieg Niepodległości w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

W sprawie interwencji Andrija Sadowego zwróciliśmy się z zapytaniem do ministerstwa spraw zagranicznych, jednak jak dotąd nie otrzymaliśmy w tej sprawie odpowiedzi czy komentarza.

Jak poinformował nas organizator Biegu Niepodległości Marcin Kuriata, wczoraj został on wezwany do swojej dyrekcji w warszawskim ratuszu, Biura Sportu Miasta Stołecznego Warszawy, ze względu na skargę, która wpłynęła w tej sprawie do kilku biur miejskich. Potwierdził, że poproszono go o czasowe zdjęcie opisywanego layoutu. Chodziło o pojawiające się wątpliwości dotyczące zarysu historycznego mapy.

Mężczyzna, który jest autorem skargi, poczuł się obrażony mapami II i III RP wykorzystanymi na plakacie. Jego zdaniem, tego rodzaju grafika sugeruje przyłączenie Kresów Wschodnich do Polski. Kuriata nie zna jego nazwiska. Jego zdaniem akcja związana z usunięciem grafiki zaczęła się jeszcze przed interwencją mera Lwowa, gdy w Internecie pojawiła się skarga w formie artykułu oraz krytyczne teksty publicystyczne na ten temat. Według nieoficjalnych informacji, autorem skargi nie był obywatel Ukrainy, lecz Polak.

Kuriata zdjął grafikę z mapą ze strony internetowej, poprosił o jej nieupublicznianie i czeka na decyzję miasta w tej sprawie. Jego zdaniem, skarga jest absurdalna i opiera się na zupełnym niezrozumieniu idei grafiki, w której zarysy II RP są symbolem odzyskania niepodległości w 1918 roku, a ich nałożenie na kontury III RP ma wyłącznie znaczenie symboliczne, związane ze Świętem Niepodległości i jego celebrowania w sposób pokojowy. Zaznacza, że nie było to wymierzone przeciwko komukolwiek i ma nadzieję, że cała sprawa zostanie szybko wyjaśniona.

KRESY.PL
www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/mer-lwowa-wymusil-na-polskich-urzednikach-usuniecie-plakatow-z-mapa-przedwojennej-polski

Ukraiński nacjonalista: do 1945 Lwów był polski

[liberum_veto]

Ukraiński nacjonalista: do 1945 Lwów był polski, Ukraińców było tam niewielu [+VIDEO]
Opublikowano: Sobota, 12 grudnia 2015

W jednym z ukraińskich programów telewizyjnych dotyczących udziału Ukraińców w holokauście ludności żydowskiej nacjonalistyczny polityk i działacz społeczny Dmytro Korczyńskyj przyznał, że przed zakończeniem II wojny światowej Lwów był miastem polskim.
www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/ukrainski-nacjonalista-do-1945-lwow-byl-polski-ukraincow-bylo-tam-niewielu-video
"Bez wątpienia doszło do pogromu lwowskiego. Ale we Lwowie... kto mieszkał we Lwowie? We Lwowie było 10% Ukraińców. Polacy i Żydzi stanowili większość ludności Lwowa. Ukraińców była tam mizerna ilość. Nie wystarczyłoby ich na jakikolwiek pogrom" - powiedział Korczyńskyj, związany w przeszłości z nacjonalistyczną UNA-UNSO, a obecnie z ugrupowaniem Bractwo. Przyznał on jednak, że Ukraińcy brali udział w holokauście.

Korczyńskyj mówił również, że przeprosiny wobec Żydów powinny iść w parze z przeprosinami Żydów wobec innych narodów - m.in. za uczestnictwo w sowieckim aparacie represji. Nacjonalistyczny polityk zwrócił również uwagę na służbę tysięcy Żydów w Wehrmachcie oraz w policji pomocniczej za czasów niemieckiej okupacji.

YouTube.com / Kresy.pl

youtu.be/ruBpeyX1CmE

[99venus]

Tysiące Żydów w Wehrmachcie?Chyba pomylił ich z 80 tysiącami ukraińskich ochotników do dywizji SS Hałyczyna.