znaniemiecki 03.02.08, 21:07 Chcąc dowiedziec się czegokolwiek o walkach polsko-ukraińskich zacząłem czytac "Łuny w Bieszczadach". Czy to dobre źródło? Czy moglibyście mi w skrócie wypunktowac wady i zalety tej książki? Odpowiedz Link Zgłoś Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
preminger Re: Jan Gerhard, Łuny w Bieszczadach 03.02.08, 21:21 znaniemiecki napisał: > wypunktowac wady i zalety tej książki? zwrócić się do niego, mieszka niedaleko ciebie, jest znawcą tematu fotoforum.gazeta.pl/3,0,1057464,2,2.html Odpowiedz Link Zgłoś
krouk Re: Jan Gerhard, Łuny w Bieszczadach 04.02.08, 16:17 znaniemiecki napisał: > Chcąc dowiedziec się czegokolwiek o walkach polsko-ukraińskich zacząłem czytac > "Łuny w Bieszczadach". Czy to dobre źródło? Czy moglibyście mi w skrócie > wypunktowac wady i zalety tej książki? ----------------------------------------------------------------- Zalet to ta książka w zasadzie wcale nie ma. Wadą jej jest natomiast to, że nie przedstawia prawdy historycznej. Jest stworzoną przez Gercharda dziwną kompilacją faktów i zmyśleń, przy czym zmyśleń jest w niej więcej niż faktów. Odpowiedz Link Zgłoś
mat120 Re: Jan Gerhard, Łuny w Bieszczadach 11.02.08, 23:17 Sam Gerhard nie uważał "Łun w Bieszczadach" za pracę historyczną. Określał ją jako zbeletryzowane wspomnienia. Chociaż np. scena ścinania toporem polskich żołnierzy jest fikcyjną - nie oznacza to, że UPA takimi narzędziami się brzydziła. Wręcz przeciwnie. W tym sensie więc Gerhard obrazu ukraińskich nacjonalistów, moim zdaniem, nie wykrzywił. Odpowiedz Link Zgłoś
wianuszek_kresowy Re: Jan Gerhard, Łuny w Bieszczadach 11.02.08, 23:59 mat120 napisał: > więc Gerhard obrazu ukraińskich nacjonalistów, moim zdaniem, > nie wykrzywił. A co mowia znawcy tematu? Bo nie obraz sie, ale to "moim zdaniem" chyba troche malo. Odpowiedz Link Zgłoś
mat120 Re: Jan Gerhard, Łuny w Bieszczadach 12.02.08, 19:34 wianuszek_kresowy napisał: A co mowia znawcy tematu? > Bo nie obraz sie, ale to "moim zdaniem" chyba troche malo. To może inaczej. W którym miejscu Gerhard wykrzywił obraz OUN i UPA? Odpowiedz Link Zgłoś
mat120 Re: Jan Gerhard, Łuny w Bieszczadach 16.02.08, 09:48 www.wolgal.pl/art16.html Popiół czy diament, czyli kto pisze prawdę w książkach Ostatnio Ukraińska Powstańcza Armia zmagająca się na terytorium dzisiejszej Polski z „okupantami”, czyli polską władzą komunistyczną, jest w ukraińskiej kinematografii przedstawiona niewątpliwie w sposób piękny i chwytający za serce. Rzeklibyśmy: diament w popiele. Czy rzeczywiście jednak diament? Po wyjątkowo krótkiej chwili polerowania tego „diamentu” rozsypie się on i pozostanie tylko popiół... Dlaczego? Ponieważ filmy pokroju „Żelaznej sotni” gloryfikują UPA i ukazują jej historię w krzywym zwierciadle. Reguła jest prosta: dobrzy Ukraińcy, źli Polacy, Ukraińcy walczą jak rycerze, Polacy mordują i tchórzą przy byle okazji. Obraz fałszywy, ale jakże wygodny. Niestety nie dla prawdy historycznej. Należy wziąć pod uwagę, że Ukraińska Powstańcza Armia była armią konspiracyjną, działającą w podziemiu, prowadzącą walkę na sposób partyzancki. Wojna partyzancka wbrew pozorom różni się zdecydowanie od regularnych starć na froncie. Cechują ją jeszcze większa brutalność i brak jakichkolwiek reguł w stosunku do przeciwnika. Doktor Grzegorz Motyka zajmujący się działalnością UPA, w swej książce „Tak było w Bieszczadach. Walki polsko-ukraińskie 1943-1948” stwierdził kategorycznie, że wydarzenia przedstawione w sensacyjnej powieści Jana Gerharda „Łuny w Bieszczadach” nigdy nie miały miejsca i są jedynie wytworem wyobraźni autora. O jakie wydarzenia chodzi? Otóż Gerhard pokazał w „Łunach...” drastyczne sceny, w których upowcy dokonują masakry schwytanych żołnierzy Wojska Polskiego. Znęcają się nad nimi, torturują, wreszcie odrąbują im głowy siekierą. Ten wstrząsający obraz został ukazany w ekranizacji powieści, w filmie „Ogniomistrz Kaleń”. Niby wszystko w porządku, przecież skoro specjalista stwierdził, że to komercyjny chwyt dla zdobycia widowni, nie należy brać go pod uwagę. Tyle tylko, że po dokładniejszym zbadaniu tej kwestii okazuje się, że to Gerhard napisał prawdę. Ostatnio przeglądając akta Archiwum Wschodniego natknąłem się na wspomnienia Henryka Mielcarka, żołnierza Wojska Polskiego, który brał udział w zwalczaniu UPA w Bieszczadach. Przypatrzmy się jego historii. Latem 1946 r. jedna z kompanii szkolnych WP ćwiczyła na łąkach pod Birczą. Nagle pod lasem ukazały się uzbrojone postacie. Dowódca kompanii rozpoznał w nich upowców i rozkazał atakować. Przeciwnicy rzucili się do ucieczki, pociągając Polaków za sobą na rozległą polanę leśną. Tam przywitał ich zmasowany ogień broni maszynowej. Młodzi, nieostrzelani rekruci nie wytrzymali nawały ogniowej i rzucili się do ucieczki, ale części nie udało się uciec. Gdy nadeszła pomoc, na feralnej polanie znaleziono ciała 26 żołnierzy. Jak stwierdził lekarz pułkowy, tylko 7 zginęło w walce. Pozostali (ranni lub pochwyceni) zostali zabici ciosami saperek lub toporków. Zwłoki zostały okradzione z butów. Przytoczmy jeszcze jedną sytuację wspominaną przez p. Mielcarka: „Dwaj żołnierze (woźnica i jednoosobowa, a więc iluzoryczna eskorta) pojechali po furaż dla koni. Nie wiem czy na koniec tej samej wsi [gdzie stacjonował oddział-Damian Markowski] czy w pole do stogu siana. Więcej ich nie widziano. Dopiero wiosną, po spłynięciu śniegów, znaleziono zwłoki jednego z nich. Były nagie, przywiązane drutem do pnia drzewa. Trup miał wyłupione oczy i obcięty język.” Podobne zdarzenia były na porządku dziennym. Upowcy dopuszczali się ich nie tylko wobec żołnierzy, ale również w stosunku do cywilów. Można zabić 100, 200, 1000 czy nawet 100 000 ludzi, ale nie można zabić pamięci. Próby wybielenia UPA i przedstawiania jej członków jako rycerzy walczących honorowo o słuszną sprawę jest niczym więcej, niż najzwyklejszą farsą i posuniętym do granic cynizmem. Można próbować zrozumieć, że Ukraińcy bronili przed wysiedleniem swoich wiosek-było to ich prawem. Można próbować uwierzyć, że tym, którzy wcześniej walczyli w UPA po powtórnym zajęciu ziem II Rzeczypospolitej przez Armię Czerwoną w 1944 i 1945 r. pozostała już tylko walka, bo nie mieli innego wyboru. Ale w żaden sposób nie można usprawiedliwić okrucieństwa i mordów, jakie powszechnie stosowały oddziały UPA, nie respektując żadnej z międzynarodowych konwencji. Ich walka o „samostiijną Ukrainę” oparta była o faszystowską ideologię stojącą u podstaw tej organizacji. W rezultacie musiało to doprowadzić do wylania morza krwi i ludzkiego cierpienia. Krwawiące Bieszczady Kurenie i sotnie UPA operujące w Bieszczadach były w dużej części złożone z ludzi, którzy już wcześniej mieli do czynienia z bronią i stanowiły nierzadko groźnego przeciwnika dla całych batalionów Wojska Polskiego. Dobrze uzbrojone, posiadały dużą ilością broni maszynowej, były obeznane z terenem i wspierane przez miejscową ludność ukraińską , ruską i łemkowską (czasem pod przymusem). Ich działalność stanowiła śmiertelne niebezpieczeństwo dla słabych i nielicznych placówek Wojsk Ochrony Pogranicza i Milicji Obywatelskiej. Nie powinno więc dziwić, że większa część Bieszczad aż do końca 1947 r. pozostawała pod faktyczną kontrolą ukraińskiej partyzantki. W Bieszczadach wybuch wzajemnej nienawiści wystąpił po tym, gdy na ten obszar zaczęli napływać Polacy z Kresów, uciekający przed rzeziami. Już w sierpniu 1944 r. miejscowi nacjonaliści bestialsko zamordowali we wsi Muczne 74 uciekinierów. W niepamięć poszły czasy sąsiedzkich stosunków, gdy dwa narody żyły obok siebie mimo dzielących ich różnic. UPA pragnęła za wszelką cenę oderwać od Polski jak najwięcej terenów, na których mieszkała ludność ukraińska. Przez długi czas umiała skutecznie walczyć na trudnych, górskich obszarach, gdzie umiejętność dobrego maskowania się i wciągnięcia nieprzyjaciela w zasadzkę równoważyła ewentualną dysproporcję sił. Walki były niezwykle krwawe i pociągnęły liczne ofiary z obu stron. Bieszczady mają swoją duszę. Wie o tym ten, kto w nich był. Wśród wierchów i połonin można znaleźć ciszę, spokój, pustkę, zadumę. Jakże odległe wydają się wydarzenia sprzed przeszło 60 lat. Tylko czasem wiatr głośniej zahuczy w ruinach cerkwi, zazgrzyta zardzewiała furtka porośniętego trawą cmentarza, szeleszczące liście opadną na zapomnianą leśną mogiłę... Damian Markowski Odpowiedz Link Zgłoś
liberum_veto "nikt tej prawdy by nie zniósł" 07.02.08, 18:33 Łuny..... Autor: axenrolle 02.02.08, 22:39 Smoleński(...)Tymczasem te dzieci przybite do drzewa cofają nas do epoki, gdy obowiązkową lekturą w szkołach były "Łuny w Bieszczadach" - książka skłamana, fałszywa, plująca w twarz Ukraińcom. Mniej więcej 15 lat temu zadałem podobne w treści pytanie krewnemu który jako żołnierz walczył z UPA w Bieszczadach. Odpowiedział że owszem Łuny w Bieszczadach czy Ogniomistrz Kaleń nie mówią prawdy nawet w 25 procentach bo nikt tej prawdy by nie zniósł i nie była by ona do wytrzymania ani dla czytelnika ani dla widza. I jeszcze jedno autor Łun w Bieszczadach wiedział na temat tamtych wydarzeń trochę więcej niż Smoleński - dyżurny znawca tego tematu GW. Niestety forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=902&w=75205160&a=75208369 Odpowiedz Link Zgłoś
krouk "axenrolle" contra Motyka ? :))) 08.02.08, 09:50 Gdy mam do dyspozycji opinię na temat "Łun....." forumowicza "axenrolle" oraz opinię na ten sam temat G. Motyki zawartą w książce "Tak było w Bieszczadach" to jednak znacznie bardziej wiarygodny wydaje mi się Motyka - i tego się będę trzymał )) Odpowiedz Link Zgłoś
liberum_veto Re: "axenrolle" contra Motyka ? :))) 10.02.08, 11:04 Cóż za bezkrytyczny stosunek do Grzegorza M.? Jan Gerhard miał nad nim tą przewagę, że wydarzenia w Bieszczadach znał z autopsji, a nie z lektury baderowskiej propagandy. www.polityka.pl/polityka/index.jsp?place=Lead30&news_cat_id=1143&news_id=226761&layout=18&page=text P.S. Dla mnie opinie, jakie wyraża "axenrolle", "krouk" czy Motyka mają porównywalną wartość Wszystkie są obarczone subiektywizmem. Odpowiedz Link Zgłoś