Chrystos woskres!

[narodnadiya]

Usich prawoslawnych ta grekokatolykiw z Welykodnem!
Bozoji lasky wsim czrystyjanam!!!
Chrystos woskres!

Orędzie Biskupów Greckokatolickich w Polsce

[krouk]

Po polsku:
www.cerkiew.net/p2008/pl/index.htm
Po ukraińsku:
www.cerkiew.net/p2008/pl.htm

[mat120]

narodnadiya napisał:
Bozoji lasky wsim czrystyjanam!!!

Tak, Bożej łaski wszystkim chrześcijanom!

pozdrawiam

PS. Pamiętam z opowiadań moich dziadków, że święta zarówno Wielkiej
Nocy jak i Bożego Narodzenia obchodzone były na Kresach bardzo
uroczyście i razem przez zamieszkujących od wieków te ziemie
Polaków i Ukraińców. Ze względu na kalendarzowa różnicę czasu
najpierw wspólnie modlono się w kościele by później również wspólnie
uczestniczyc w podobnych uroczystościach w cerkwi. Odwiedzano się
także wzajemnie w domach życząc wszelkiej pomyslności. Rozmawiano
po polsku i ukraińsku. Nikomu to nie przeszkadzało. Niestety,
9 stycznia 1945r. ukraińscy sąsiedzi przyszli w odwiedziny nie
z życzeniami, jak zwykle od lat, ale z nożami i żagwiami...

[liberum_veto]

Woistynno Woskres
nadbuhom.free.ngo.pl/art_1307.html
Pamiętam, że Wełykodny Święta moich młodych lat były Wielkie i
Radosne, dzisiejszym materialnie bogatszym brakuje tego starodawnego
duchowego bogactwa. W tamtych czasach Wełykden rzeczywiście był
naszym Wełykym Dniom. Wielka radość wypełniała serca i dusze naszych
rodziców i dziadków, w naszych młodych również gościła, wtedy
wszyscy byliśmy jedną wielką rodziną. Była to jedna z
nielicznych “dobrych stron” akcji “Wisła.” Tylko w czasie Świąt
Łemko spotykać mógł tak wielu innych Łemków, gdyż od 1947 roku
zmuszeni jesteśmy żyć w ogromnym rozproszeniu. Wówczas nawet sąsiad,
niekoniecznie mówiący tak jak my po łemkowsku, był nam bratem. W
tamtych ciężkich powojennych czasach jakże często jechaliśmy z
paskom i kobaskom kilkadziesiąt nawet kilometrów, żeby tylko
Jegomość poświęcili, wówczas wiedzieliśmy, że mamy Święta.
Nigdy nie zapomnę tego świątecznego Chrystos Woskres, którym żyła
ówczesna nasza Cerkiew. Modląc się w cudzej świątyni, wówczas swojej
nie mieliśmy, będąc na komirstwi, nawet w ścianach tych obcych nam
świątyń robiło się swojsko, bo tak jak dawniej przed 1947 rokiem,
świątynia cała wypełniała się naszymi ludźmi. Chórzyści tygodniami
przygotowywali się do tego, aby duszą, a nie tylko wargami,
odśpiewać to niezapomniane i wielce świąteczne Chrystos Woskrese iz
mertwych. Jak tylko usłyszałem to wielogłosowe Chrystos Woskrese…,
wiedziałem, że Chrystos Woistynno Woskres. Czułem to nie uchem, ale
całym ciałem i duszą, dziwne i jakże radosne uczucie rodziło się
wówczas w człowieku i żyło gdzieś we wnętrzu, tę radość czuło się
również w innych, wdychaliśmy ją razem z powietrzem. Nasi dziadowie
mawiali, że nigdy syty nie zrozumie głodnego, dlatego też takie
duszą zaśpiewane Chrystos Woskrese trzeba samemu usłyszeć i przeżyć,
nieraz chór milczał, a w uszach nadal brzmiał mi anielski śpiew, a
może mi się tylko tak zdawało, że coś słyszę, echa nie było. Gdy
doświadczyłeś czegoś podobnego, to wiesz, o czym mówię, ja opisać
tego nie potrafię.