Ziemkiewicz: Zmowa milczenia o rzezi wołyńskiej

[liberum_veto]

Rafał Ziemkiewicz 13-07-2008
Samą nieobecność prezydenta na obchodach 65. rocznicy rzezi
wołyńskiej można by jakoś usprawiedliwić. Listu, który wystosował do
ich uczestników, już nie.
List ten jest powtórzeniem politycznie poprawnych fałszów, jakimi od
kilkunastu lat władze wolnej Polski zbywają pamięć zbrodni, a język,
jakim został napisany, przypomina eufemizmy peerelowskiej nowomowy –
owe "wypadki poznańskie" czy "tragiczne wydarzenia na Wybrzeżu".
Ktokolwiek chciałby się dowiedzieć z oficjalnych polskich
dokumentów, takich jak wspomniany list czy też rocznicowa uchwała
Sejmu sprzed pięciu lat, co właściwie stało się na Wołyniu, nie
umiałby tego odgadnąć. Nastąpiła tam jakaś "tragedia", w której
zginęli jacyś Polacy, ale czy było to trzęsienie ziemi, czy powódź?
Raczej nie zbrodnia, bo tego słowa nikt nie użył, zresztą wtedy
trzeba by wskazać zbrodniarzy.
Gotowość do tuszowania pamięci o ludobójstwie dokonanym przez
ukraińskich nacjonalistów i milcząca aprobata dla kłamliwych
frazesów o "wzajemnych" winach łączą wszystkie rządzące dotąd III RP
opcje polityczne. Ale uczestnictwo w tej zmowie prezydenta Lecha
Kaczyńskiego oburza podwójnie.
Po pierwsze dlatego, że jest postrzegany jako reprezentant tradycji
niepodległościowej i patriotycznej. Po drugie i ważniejsze, dlatego,
że unieważnia ono i pozbawia sensu dotychczasowe starania prezydenta
oraz PiS o poszanowanie dla prawdy historycznej.
Nie sposób nie zapytać: jeśli w imię pojednania z Ukrainą Polska
gotowa jest zapomnieć o okrutnie pomordowanych na Wołyniu, to
dlaczego nie chce, jak sugeruje Moskwa, w imię pojednania z Rosją
przyjąć jej wersji dotyczącej Katynia? I jak w takim razie możemy
oburzać się na żądania szefowej niemieckiego Związku Wypędzonych
Eriki Steinbach, jeśli ulegamy oczekiwaniom ukraińskich apologetów
UPA?
rp.pl/artykul/162226.html

list prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego

[liberum_veto]

List Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego
Serdecznie pozdrawiam wszystkich Państwa, zgromadzonych na
uroczystości ku czci ofiar tragedii polskiego Wołynia i Kresów
Południowo-Wschodnich z lat 1943-1944.
Nie sposób wymienić wszystkich wezwanych na dzisiejszy apel. Są zbyt
liczni, a wielu wciąż pozostaje bezimiennych. Na Skwerze Wołyńskim,
w stolicy Polski, Warszawie, upamiętniają ich obeliski w kształcie
świec, na których wypisano nazwy powiatów, gdzie przed 65 laty
rozegrała się tragedia. Nazwy ziem, które tak wiele dla dziejów
Polski znaczą. To ziemia dubieńska, horochowska, kostopolska,
kowelska, krzemieniecka, lubomelska, łucka, rówieńska, sarneńska,
włodzimierska i zdołbunowska. Jeden z herbów przedstawia mocno
ukorzenione drzewo. Bohaterskie i tragiczne losy Wołynia równie
głęboko wrosły w historię Polski i świadomość Polaków i na zawsze
pozostaną nam bliskie, jako nasza przeszłość, doświadczenie i
tożsamość.
Przed 65 laty zniszczona została wieloetniczna społeczność Wołynia,
tworzona przez sześć wieków wspólnej obecności. Śmierć poniosło
kilkadziesiąt tysięcy Polaków - mężczyzn i kobiet, dzieci i starców.
Na zawsze zniknął z powierzchni ziemi wszelki ślad po tysiącu
polskich wsi, spalono i zburzono kościoły i cmentarze, zniszczono
polskie instytucje życia społecznego i kulturalnego. Ci, którzy
zdołali się uratować, zostali ograbieni z dorobku życia swojego i
wielu pokoleń przodków.
Tragedia Wołynia była przełomowym momentem zagłady polskich Kresów -
unicestwienia w wyniku II wojny światowej tej części naszej
narodowej historii i tradycji. Po dziś dzień stanowi ona jednak
bezcenny element polskiej tożsamości i duchowego dziedzictwa, w
polskich sercach trwa bowiem nadal pamięć. Dzięki tym, którzy
ocaleli, i ich potomkom, dzięki wysiłkom organizacji Kresowian
pomimo upływu czasu oraz przemilczania tego rozdziału naszych
dziejów Polacy wciąż pamiętają o rozmiarach tragedii, której 65 lat
temu doświadczył polski Wołyń. Tragedii, którą trudno zrozumieć, z
którą nie można się pogodzić, o której nie można zapomnieć.
W przesłaniu wystosowanym przed pięcioma laty z okazji obchodów 60.
rocznicy tragedii wołyńskiej w Porycku Ojciec Święty Jan Paweł II
napisał: nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. W chwilach, gdy wspominamy
zdarzenia tak nieludzkie i bolesne, niełatwo wzbudzić w sobie
gotowość do przebaczenia i wolę pojednania. Jednak trwały pokój może
zostać zbudowany wyłącznie w oparciu o historyczną prawdę i cześć
dla ofiar popełnionych w przeszłości zbrodni oraz gotowość do
wybaczenia ich sprawcom. Tego przebaczenia nie można zadekretować,
musi się ono zawsze dokonać w sumieniu każdego z nas. I nigdy nie
dokonuje się ono wbrew pamięci, którą pragniemy pielęgnować. Właśnie
z pamięci, z szacunku dla ludzkiego cierpienia, z żalu poniesionej
niepowetowanej straty - przebaczenie czerpie swą głębię i moc.
Jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu całego narodu
składam dzisiaj hołd wszystkim ofiarom wydarzeń wołyńskich z lat
1943-1944. Chylę czoła także przed obecnymi tutaj kombatantami i
wszystkimi żołnierzami 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii
Krajowej, którzy 65 lat temu brali udział w działaniach polskiej
samoobrony, a po wojnie nieśli pamięć tragedii polskich Kresów, aby
w wolnej Polsce wznieść pomnik, ten, przed którym odbywa się
dzisiejsza uroczystość. Cześć pamięci wszystkich ofiar i bohaterów
Wołynia! Nigdy nie wolno nam o nich zapomnieć. Pragniemy na zawsze
zachować ich w naszych polskich sercach.
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20080712&id=po04.txt

Lech Kaczyński: Rzeź Wołynia to ludobójstwo

[liberum_veto]

NNNOOO, nareszcie!!! Nie można tak było od razu, zamiast przez tyle
czasu "rżnąć głupa" i chandryczyć pamięcią tysięcy niewinnie
pomordowanych polskich ofiar ludobójstwa ukraińskich faszystów
banderowskich? Trzeba było najpierw zapytać o zdanie brata...
rp.pl/artykul/162841.html
Lech Kaczyński: Rzeź Wołynia to ludobójstwo
Oczywiście, doszło do ludobójstwa na Wołyniu – przyznał wczoraj
prezydent
Od kilku dni Lech Kaczyński był krytykowany przez księdza Tadeusza
Isakowicza-Zaleskiego i organizacje kresowe za wycofanie swojego
patronatu nad konferencją naukową poświęconą rzezi Polaków na
Wołyniu, przy jednoczesnym objęciu patronatem Festiwalu Kultury
Ukraińskiej. Kombatanci mieli do niego też żal, że w liście, który
napisał do nich z okazji 65. rocznicy rzezi, ani razu nie padło
właśnie słowo „ludobójstwo”.
Ks. Isakowicz-Zaleski skierował także list otwarty do posłów PO i
PiS, w którym wypomniał im zaniechanie uchwały w sprawie rzezi
Wołynia.
Lech Kaczyński spotkał się wczoraj z premier Ukrainy Julią
Tymoszenko. Nie wiadomo, czy rozmawiali o rzezi wołyńskiej, bo
dziennikarze po spotkaniu nie mogli zadawać pytań.
Sprawa została za to na pewno poruszona w czasie spotkania premierów
Polski i Ukrainy. Donald Tusk i Julia Tymoszenko opowiedzieli się za
uczczeniem ofiar rzezi wołyńskiej. Szef polskiego rządu
poinformował, iż planowane jest upamiętnienie pomordowanych. Takie
uroczystości chciałby wraz z władzami powiatu kowelskiego
zorganizować sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i
Męczeństwa Andrzej Przewoźnik.
– Usłyszałem słowa, które dają nadzieję, że w tej kwestii dojdziemy
do porozumienia, chociaż pani premier Tymoszenko nie ukrywa, i to
też trzeba zrozumieć, że dla strony ukraińskiej to jest również
sprawa trudna, ale myśmy potrafili z panią premier kilka trudnych
spraw rozwiązać – mówił Tusk.
11 lipca 1943 r. doszło do kulminacji trwających od 1942 r. mordów
na Polakach dokonywanych przez Ukraińską Powstańczą Armię i
Organizację Ukraińskich Nacjonalistów na Kresach. Liczbę ofiar
śmiertelnych szacuje się nawet na 120 tys. W 2003 r. za określeniem
rzezi na Wołyniu mianem ludobójstwa opowiadał się prezes PiS
Jarosław Kaczyński. – Jeżeli w jakikolwiek sposób relatywizujemy,
zmniejszamy wagę, nie określamy w sposób adekwatny właśnie, czyli
jako ludobójstwo masowego zabijania Polaków, to stwarzamy podstawę
do powtórzenia takich wydarzeń – mówił w Sejmie.

[sadova]

liberum_veto napisał:

> Rafał Ziemkiewicz 13-07-2008
> Samą nieobecność prezydenta na obchodach 65. rocznicy rzezi
> wołyńskiej można by jakoś usprawiedliwić.

Wcale nie, wizyta w Jałcie była już grubo, grubo wcześniej "planowana". Obecna
cisza wokół tego wydarzenia oraz wcześniejsze mataczenie Legutki w sprawie
nieobecności kurdupla, świadczą o nieczystych intencjach.

nowa Jałta?

[liberum_veto]

To on w tej Jałcie jednak był??? To by wszystko tłumaczyło...
Po co wystawać na baczność w skwarze na skwerze Wołyńskim, jak można
zażywać uroków lata na Krymie, na koszt oligarchy ukraińskiego... (?)
Prawie każdy polityk jest sprzedajny, to tylko kwestia ceny...

-------
Kaczyńscy to ludzie mali, zakompleksieni, jednojajowi.
(Lech Wałęsa)

[pisz_pan_na_berdyczow]

To nie jest żadne pojednanie ani budowanie partnerstwa. To tylko
budowanie pogardy sąsiadów dla naszego kraju. Tak oficjalnie
sąsiedzi nas za to pochwalą, ale tak naprawdę będą myśleć o nas jako
o narodzie słabym, sprzedajnym, dającym rżnąć się w dupę a nawet
zachęcającym do tego. Kiedyś mówiło się o Kaczyńskich, że to pedały.
Nie wiem jak z tym jest i nie chcę tego nawet dochodzić...ale oni
reprezentują coś gorszego - PEDALSTWO DUCHOWE!

[liberum_veto]

No, bez przesady. Pana p-rezydenta nikt o pedalstwo nie podejrzewał.
Ma żonę i córkę. Wątpliwości mogą dotyczyć co najwyżej jego brata...
A reszta się zgadza, co do pedalstwa duchowego, pełna zgoda,
niestety, to przypadłość prawie całej "klasy politycznej" w Polsce.
Nie tylko Kaczyńskich...

----------
Mogę zaprosić Lecha Kaczyńskiego z żoną oraz Jarosława Kaczyńskiego
z mężem. (Lech Wałęsa)

kolejne przykłady gnojenia Polaków

[pisz_pan_na_berdyczow]

Wkurza to...ale z drugiej strony chce się powiedzieć, że na pochyłe
kozy wszystkie kozy skaczą...

Nie wymazujmy z pamięci tego ludobójstwa

[liberum_veto]

Janusz Wojciechowski, eurodeputowany, 12-07-2008
Powracam do rocznicy rzezi wołyńskiej, bo nie daje ona zaznać
spokoju.
Odwracamy głowy od ludobójstwa wołyńskiego. Ocaleni z masakry w
osamotnieniu obchodzili 65 rocznicę zbrodni. Na skromnych
uroczystościach nie było ani prezydenta, ani premiera, ani nikogo z
najwyższych władz państwowych. Wiadomo – z Ukrainą bardzo chcemy się
przyjaźnić, nawet bardziej niż ona z nami. Nie wspominamy o tych
piłach i siekierach, o tych niemowlętach nadziewanych na sztachety,
bo to dla przyjaciół nieprzyjemny temat. Obowiązuje zasada – ciszej
nad tą zbrodnią. Postawiliśmy parę skromnych pomników, parę krzyży
na dawnych zgliszczach, Ukraińcy łaskawie się zgodzili, pod
warunkiem, że nie będzie napisane kto mordował – ot, zginęli – i w
porządku.
Rzeż wołyńską i podolską ktoś słusznie nazwał „ludobójstwem
straszliwym”. Tak straszliwym, że sił brakuje do czytania wspomnień
ludzi, którzy to przeżyli, Niektóre z nich przypomniała
wczorajsza „Rzeczpospolita” i chwała jej za to, chociaż jest to
lektura straszna. Nie da się pojąć, jak człowiek człowiekowi
okrutnym może być katem.
Też jestem za przyjaźnią z Ukrainą. Historia nasza była złożona i
przez wieki krzywd było wiele obustronnych. Wspaniale jest budować
lepszą przyszłość, opartą na szacunku i przyjaźni. Ale nie kosztem
wymazywania pamięci o najstraszniejszym doświadczeniu, jakie stało
się udziałem polskiego narodu. I niech nikt nie opowiada, że Polacy
też mordowali. To była rzeź, której Polacy byli ofiarami.
januszwojciechowski.blog.onet.pl/1,DA2008-07-12,index.html

[sadova]

> Odwracamy głowy od ludobójstwa wołyńskiego.

Analogia jest okrutna. Anders ponad 60 lat temu przysłużył się Amerykanom dając alibi Szandrukowi i reszcie swołoczy. Obecne władze robią wszystko, żeby zatrzeć ślad o ludobójstwie ukraińskich nacjonalistów. Cel jest ten sam. Dajemy "ciała" w imię cudzych racji.

Niepoliczone ofiary, nieosądzone zbrodnie

[liberum_veto]

Jeszcze jeden wpis na blogu Janusza Wojciechowskiego
januszwojciechowski.blog.onet.pl/1,DA2008-07-07,index.html
65 lat temu, 7 lipca 1943 ukraińskie sotnie na Wołyniu rozpoczęły
bojowe narady, połączone z ostrzeniem pił i siekier. Cztery dni
później, 11 lipca o świcie zaczęła się rzeź Polaków. Piłami,
siekierami, widłami, kosami, czym popadło, mordowano zerwane ze snu
rodziny, chata za chatą, wieś za wsią. Takiego piekła świat nie
widział. Wiele bywało w świecie okrucieństwa, ale takiego wielkiego
nie było chyba nigdzie.
Do dziś nie wiadomo, ilu ludzi wymordowano. Jedni mówią o 60
tysiącach, drudzy o ćwierci miliona zabitych. Rzezie trwały w 1943,
a potem jeszcze 1 1944, a nawet 1945 roku, gdy już weszła Armia
Czerwona. W miarę kolejnych miesięcy Polacy zorganizowali się i
bronili coraz skuteczniej.
Przez dziesięciolecia wokół wołyńskiej rzezi panowała głucha cisza.
Nieliczni ocaleni uciekli lub zostali przesiedleni. Spalone zagrody
pokrył las. Ci, którzy przeżyli nie chcieli mówić o przeżyciach, nie
chcieli rozszarpywać własnych żywych ran. Komunistyczne władze nie
pozwalały zresztą o tym mówić.
Dziś w wolnej Polsce mówimy wiele o Katyniu i słusznie domagamy się
osądu tej zbrodni, uznania jej za ludobójstwo. Wzruszamy się filmem
Wajdy. Film o rzezi wołyńskiej nigdy nie powstanie. Gdyby był
prawdziwy, nie dałby się oglądać. W Katyniu ginęli silni twardzi jak
skała oficerowie, od strzału w tył głowy. Na Wołyniu ginęły dzieci,
nadziewane na ostrza wideł.
W 2004 roku, jako ówczesny prezes PSL zorganizowałem w
nieistniejącej już siedzibie Stronnictwa przy ulicy Grzybowskiej
konferencje naukową i wystawę poświęconą rzezi na Wołyniu. Jej
elementem były krwawe rysunki malarza prymitywisty, który rzeź
wołyńską cudem przeżył jako dziecko. Zostałem zaatakowany
przez "Gazetę Wyborczą", a także przez Związek Ukraińców w Polsce i
Ambasadę Ukrainy w Polsce, że niepotrzebnie jątrzę w stosunkach
polsko-ukraińskich.
Ukraina jest dziś przyjaznym Polsce sąsiadem, a Ukraińcy to w
zdecydowanej większości życzliwi Polakom ludzie. Chcemy, żeby
Ukraina była w NATO i w Unii Europejskiej. Od dawnych zbrodni minęło
wiele lat. Ale czy to jest powód, żeby nawet nie policzyć ofiar i
żeby nie domagać się osądu dawnych zbrodni?
W ostatnich latach odbyło się parę uroczystości na cmentarzach,
wygłoszone zostały jakieś niejasne wzajemne ubolewania, z których
nie do końca wiadomo kto na kogo napadł i kto kogo mordował,
Ukraińcy Polaków czy Polacy Ukraińców. Dawni zbrodniarze spod znaku
UPA w większości już nie żyją, ale wielu jeszcze żyje i defiluje
przy boku wielkiego przyjaciela Polski prezydenta Juszczenki. Nie
mamy odwagi przeciw temu protestować.
My Polacy XXI wieku, my Europejczycy, Rosji wszystko pamiętamy i
niczego nie wybaczamy. Zbrodniarzom z Ukrainy zapomnieliśmy i
wybaczyliśmy wszystko.
Ale tam, w Porycku, Gurowie, Orzeszynie czy Lachowie, na
porośniętych trawą zgliszczach polskich domów, w szumie drzew unosi
się jeszcze krzyk okrutnie mordowanych mężczyzn, kobiet i dzieci.
Ten krzyk nie daje nam prawa zapomnieć.

Wołyń - zmowa milczenia

[liberum_veto]

Jerzy Domański, redaktor naczelny, Przegląd nr 30 z 27 lipca 2008
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=felietony&name=975
Pisanie o ludobójstwie na Wołyniu przypomina walenie głową w mur. W
mur obojętności i niewiedzy, ale też, co o wiele gorsze, kłamstw i
fałszowania historii. Jak jednak nie pisać, gdy 41% Polaków (wg
CBOS) nic nie słyszało o tej zbrodni? A wśród młodych Polaków tylko
nieliczni co nieco wiedzą.
A może nie muszą wiedzieć? Może ważniejsze są dzisiejsze stosunki
polsko-ukraińskie, oficjalnie zadekretowana przyjaźń, wspólna
polityka energetyczna czy Euro 2012?
A więc ciszej nad tamtymi strasznymi wydarzeniami. Tak sądzi
prezydent Kaczyński, który nie pofatygował się na obchody 65.
rocznicy rzezi. Takie są poglądy posłów i senatorów, którzy mimo
starań wicemarszałka Kalinowskiego i PSL nie przyjęli rocznicowej
uchwały. Taka jest też opinia większości mediów. Z
wyjątkiem „Rzeczpospolitej”, „Naszego Dziennika” i „Przeglądu”,
których nic poza tą sprawą nie łączy.
Milczą w sprawie Wołynia ci, którzy przy innych wydarzeniach gromko
krzyczą o prawie do prawdy w życiu publicznym. Milczą, choć wiedzą,
że w ten sposób aprobują fałszowanie historii.
Jak więc pisać o tym, że 65 lat nie wystarczyło, by rodziny ofiar
doczekały się sprawiedliwości? By tak troszczący się o prawdę
historyczną prezydent Kaczyński znalazł właściwe słowa do oceny
zbrodni na Wołyniu. Przez ile jeszcze lat pamięć o niedzieli 11
lipca 1943 r., najkrwawszej w historii Polski, w czasie której
zamordowano ponad 10 tys. Polaków, będzie wstydliwie przemilczana?
Ile jeszcze lat rodziny ofiar będą czekały na to, by polskie władze
oddały hołd pomordowanym? Jak długo będą czekały na pomnik w
Warszawie i obeliski na miejscach kaźni? Na apele poległych, wieńce,
wojskowe warty?
Milcząc, obrażamy pamięć niewinnych ofiar. Upokarzamy ich rodziny.
Pozwalamy, by nie oni, ale ich kaci – Bandera, Szuchewycz i Sawur –
mieli pomniki i nazwy ulic. By faszystowska i nacjonalistyczna
ideologia były bezkarnie upowszechniane także na terenach męczeństwa
Polaków. By kaci zostali kombatantami i bohaterami Ukrainy. Wyznawcy
zasady przemilczania tej tragedii mówią, że są to zjawiska
marginalne i chwilowe. Fakty temu przeczą. Przybywa kombatantów z
UPA i OUN. Taka krótkowzroczność może nas jeszcze drogo kosztować. W
Polsce zamiast prawdy prezentujemy przy okazji okrągłych rocznic
Wołynia garść frazesów. To chyba jedyny obszar, wobec którego panuje
u nas zmowa poprawności i przemilczania. Na Ukrainie nie ma tego
problemu. Tam historię rzezi Polaków prezentują kaci i ideolodzy UPA
i OUN. Godzić się na to? I zachować spokój sumienia? Czy o spokojnym
sumieniu mogą mówić ci politycy i dziennikarze, którzy kwestionują
nawet nazwę ludobójstwo wobec wydarzeń na Wołyniu. Nie wystarcza im,
że Polaków mordowano tam tylko za to, że byli Polakami. Kwestionuje
się też liczbę ofiar. Że zamordowano 60 tys., a nie 110-120 tys.,
jak twierdzą Kresowiacy. A przecież były to tak niepojęte ludzkim
rozumem mordy, że po wielu ofiarach zaginął jakikolwiek ślad.
Zawstydzające jest to, że na pełną prawdę i hołd ofiarom trzeba
będzie jeszcze poczekać. Na ukaranie zbrodniarzy też. Na razie IPN
woli ścigać Wałęsę, a nie ciągle żyjących sprawców mordów na
Wołyniu.

Ziemkiewicz: Gdzie Wołyń, gdzie Donbas

[liberum_veto]

Gdzie Wołyń, gdzie Donbas
Kunktatorskie – najdelikatniej mówiąc – zachowanie marszałka Sejmu i
prezydenta podczas obchodów rocznicy rzezi wołyńskiej znalazło,
niestety, obrońców. Większość z nich szermuje argumentem pojednania
z narodem ukraińskim, co jest kompletnym absurdem wymagającym
stanowczej reakcji.
To nie naród ukraiński odpowiada za rzezie, których sprawcy
wymordowali też wielu etnicznych Ukraińców, ale miejscowa odmiana
faszyzmu spod znaków OUN-UPA. I tak samo nie naród dzisiaj usiłuje
rehabilitować owych faszystów, stawiając im pomniki i nadając ich
imiona lwowskim ulicom, tylko nacjonaliści, których znaczenie na
ukraińskiej scenie politycznej bynajmniej nie wynika ze szczególnie
wysokiego społecznego poparcia, tylko z faktu, iż sojuszem z nimi
ratuje swą podupadającą pozycję prezydent Wiktor Juszczenko.
Tymczasem szaleństwo polskiej polityki polega na tym właśnie, że
całkowicie zafiksowała się ona na Juszczence, jakby nikogo innego na
Ukrainie nie było. Juszczenko jest dla nas jedynym gwarantem
ukraińskiej demokracji i niezależności, popieramy go więc
bezwarunkowo, nawet gdy odsłania pomniki UPA.
Pojawił się też argument, że wracanie do sprawy Wołynia zaszkodzi
wspólnej organizacji Euro 2012, i ten jest jeszcze bardziej
absurdalny. Euro to akurat interes nie pomarańczowych, a więc i nie
brunatnych, dla których jesteśmy tacy mili, tylko niebieskich -
klanu donieckiego, Odessy, Donbasu i Kijowa.
A więc tej Ukrainy, która uważa UPA nie za bohaterów, ale, zgodnie z
historyczną prawdą, za bandytów. Tej, z którą w imię kultu
pomarańczowej rewolucji Polska odrzuca jakiekolwiek zbliżenie,
uznając ją za agenturę Moskwy.
A przecież właśnie Euro, skoro już wysunięto ten argument, jest
najlepszym dowodem, że i z tą Ukrainą możemy zgodnie współpracować.
blog.rp.pl/ziemkiewicz/2008/07/24/gdzie-wolyn-gdzie-donbas/

Milczenie nie zagoi ran

[liberum_veto]

Rozmowa z dr Lucyną Kulińską, historykiem i politologiem, adiunktem
Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych AGH w Krakowie, redaktorem
dwóch tomów wspomnień ofiar mordów dokonanych na Polakach przez OUN-
UPA pt. "Dzieci Kresów"
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20080711&id=my21.txt
Przeżywamy 65. rocznicę apogeum zbrodni nacjonalistów ukraińskich na
Polakach, a tymczasem w kraju brak dużych ogólnopolskich obchodów.
Prezydent wycofuje swój patronat nad konferencją naukową IPN,
posłowie nabierają wody w usta i nie chcą uczcić ofiar
okolicznościową uchwałą. Skąd to swoiste porozumienie ponad
podziałami?
- Sprawę znowu politycznie zamurowano, skazano na niebyt. Tymczasem
była to chyba ostatnia okazja, by polskie władze oddały hołd ofiarom
masowego ludobójstwa dokonanego na Kresach przez nacjonalistów z OUN-
UPA w czasie II wojny światowej w obecności ich rodzin. Wymierają
już bowiem ostatnie osoby, ówczesne dzieci, świadkowie tej zbrodni.
Po raz kolejny we własnym kraju odmówiono im prawa do pamięci i
prawdy. Prawa, które przysługuje bez ograniczeń ofiarom holokaustu,
Katynia, kolejnych wrześni, sierpni, ale i marców, październików...
Wszystkich poszkodowanych wolno czcić, tylko ich nie. Dlatego chyba,
że ich cierpienia były najstraszniejsze, nie do wyobrażenia...
Tak więc nie będzie na 65. rocznicę w Warszawie pomnika ofiar
ludobójstwa. Ocaleli cudem krewni pomordowanych nie staną z wnukami
na "ważnym placu" w stolicy, z trybuną i w świetle jupiterów. Nikt
nie odczyta litanii nazwisk, z której mogliby wyłuskać te należące
do ich matek, braci, sióstr, dziadków... Nie będzie prezydenta,
premiera, polityków, bo im się to "nie opłaci", bo jakiś kolejny
intratny kontrakcik z oligarchą ukraińskim nie wyjdzie... Zabraknie
wojska, nie usłyszą też poezji czytanych przez znanych aktorów (a
mają tych swoich wstrząsających wierszy setki). Nawet
historyków "pogoniono" z Belwederu, gdzie miano skwitować obchody
rocznicy okolicznościową sesją.
Będzie za to gorycz, smutek i żal kresowych rodzin i tej grupki
historyków, którzy liczyli na cud, a zostali nazwani w komunikacie
ekstremistami... Wystarczyła krótka wizyta przedstawicieli
prezydenta w Winnicy i czyjeś stanowcze "niet", i nieobecność
jednego z uczciwych profesorów patriotów z otoczenia Lecha
Kaczyńskiego.
W zamian za to w lipcu 2008 roku - miesiącu żałoby po pomordowanych
na Kresach, w 65. rocznicę ich męczeńskiej śmierci, prezydenci
Polski i Ukrainy oraz Związek Ukraińców w Polsce serwują Polakom
skoczne kołomyjki i ukraińskiego rocka w Operze Leśnej w Sopocie.
Tak wygląda kolejna wersja hasła Kwaśniewskiego "Wybierzmy
przyszłość". Do tego mają Polacy zadumać się... ale nad "głodem na
Ukrainie w latach trzydziestych"! Czy to jeszcze okrutna
znieczulica, czy już sprzeniewierzenie się własnym rodakom?

[mat120]

"Nie będzie prezydenta, premiera, polityków, bo im się to "nie
opłaci", bo jakiś kolejny intratny kontrakcik z oligarchą ukraińskim
nie wyjdzie... "

Żeby było jasne; te intratne kontrakciki to sprzedaż narodowej
godności za różnego rodzaju "ordery" i możliwośc bycia kimś ważnym
wśród barbarzyńców, co przecież nie jest żadną sztuką.

Ziemkiewicz: Zmowa milczenia o rzezi wołyńskiej

[liberum_veto]

Ktokolwiek chciałby się dowiedzieć z oficjalnych polskich
dokumentów, takich jak wspomniany list czy też rocznicowa uchwała
Sejmu sprzed pięciu lat, co właściwie stało się na Wołyniu, nie
umiałby tego odgadnąć. Nastąpiła tam jakaś "tragedia", w której
zginęli jacyś Polacy, ale czy było to trzęsienie ziemi, czy powódź?
Raczej nie zbrodnia, bo tego słowa nikt nie użył, zresztą wtedy
trzeba by wskazać zbrodniarzy.
(Rafał Ziemkiewicz, 13 lipca 2008 r.)
www.rp.pl/artykul/162226.html
Przez rok trochę się zmieniło. Sejm przyjął w końcu uchwałę, w
której nazwano zbrodniarzy po imieniu, a nawet użyto niemal
terminu "ludobójstwo". W uchwale Sejmu mówi się o masowych mordach o
znamionach ludobójczych.
forum.gazeta.pl/forum/w,48782,81498514,98227911,Uchwala_Sejmu_RP_tekst.html
W lipcu 2009 roku mija kolejna – 66. rocznica rozpoczęcia przez
Organizację Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińską Powstańczą Armię
na Kresach II Rzeczypospolitej tzw. antypolskiej akcji – masowych
mordów o charakterze czystki etnicznej i znamionach ludobójczych.
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej składa hołd pomordowanym Rodakom i
obywatelom polskim innych narodowości oraz członkom Armii Krajowej,
Samoobrony Kresowej i Batalionów Chłopskich, którzy podjęli
dramatyczną walkę w obronie polskiej ludności cywilnej, i przywołuje
bolesną pamięć o ukraińskich cywilnych ofiarach.