Ostatki

[madohora]

W prowincji Rimini typowa piadina jest zupełnie inna, bez drożdży, bardzo cienka (2-3 mm) i miękka, dzięki czemu można ją złożyć na sobie. Podczas gotowania tworzą się bąbelki, które na koniec pozostawiają charakterystyczne „oczka”. W przeciwieństwie do typu Romagnola z Forlì i Rawenny, które muszą bardzo wysychać, Rimini musi utrzymywać określoną wilgotność wewnętrzną; zaraz po ugotowaniu kładzie się go na desce do krojenia lub nawet układa w stosy.

[madohora]

Od ostatnich dziesięcioleci xx wieku niektóre gałęzie przemysłu wprowadziły na rynek imitacje, wstępnie ugotowane i o długim okresie przydatności do spożycia, dystrybuowane w supermarketach na terenie całych Włoch; ogólnie są one bliższe typowi Rimini , bardziej odpowiednie do długiej konserwacji. Dla tych produktów przemysłowych i dystrybucji masowej ustalono specyfikacje IGP, co gwarantuje określone wymagania. Są to jednak produkty bardzo różne pod względem organoleptycznym od tradycyjnej piadiny gotowanej w domu lub w kioskach. Rzeczywiście specyfikacje IGP zezwalają na mąkę pszenną dowolnego światowego pochodzenia, stosowanie dodatków konserwujących ( alkohol etylowy ) i wprowadzanie produktu do obrotu kilka miesięcy po ugotowaniu [ 16 ] . W związku z tym specyfikacja ChOG została zakwestionowana przez restauratorów i kierowników kiosków w Rumunii, którzy obecnie produkują i serwują piadinę nieobjętą ChOG . Sprzeciwiali się temu nawet Slow Food i najbardziej znani eksperci gastronomii Romagna

[madohora]

Piadinę przygotowuje się z resztek zapiekanek zamiast smalcu.

[madohora]

Farinata , znana również jako fainè , fainà (po Ligurii ) lub cecìna i tarta z ciecierzycy , to bardzo cienkie, pikantne ciasto zrobione z mąki z ciecierzycy , wody , soli i z pierwszego tłoczeniaoliwy . Jest podobny do socca w Nicei i cade w Tulonie .

[madohora]

W Genui zwane „ scriblita” ( po łacinie ciasto lub focaccia , potem po genueńsku ), często spożywane między dwiema kromkami chleba, od xv wieku przez lata było pożywieniem chudych piątków i pracowników portów. Przygotowywano je w sciamadde (od fiammata , „płomień”), małych sklepach , w których zawsze płonął żywy ogień i których wciąż jest niewielka liczba. Wędrownicze sprzedawczynie włóczyły się po ulicach z dużym, okrągłym żeliwnym naczyniem na głowie, testo , i oferowały farinata , krzycząc: „ Gô a faïna äda ” („Mam gorącą farinatta ”)

[madohora]

Sprzedawany jest w pizzeriach i piekarniach , spożywany porcjami, o każdej porze dnia. Uliczne jedzenie w pełnym tego słowa znaczeniu, wyjadane prosto z piekarnika, zawinięte w folię spożywczą ( peppià ) i posypane pieprzem

[madohora]

Nazwa panisa lub paniscia w języku genueńskim odnosi się do zestalonego, gotowanego ciasta typu polenta , przyrządzanego z tych samych składników co farinata . Można ją pokroić w paski i usmażyć, tzw. panissette . W Genui odmiany farinata czasami zawierają cebulę lub karczochy , ale najbardziej znanym przepisem na pochodną jest fainâ co i gianchetti ( farinata z białej przynęty), czasami trudne do znalezienia ze względu na przepisy dotyczące połowów, ale tradycyjnie uważane za kwintesencję fainâ .

[madohora]

Na Gibraltarze , gdzie znaczna część populacji jest pochodzenia genueńskiego, pieczona nazywa się calentita , a smażona panissa . Zwykle je się go na gładko, bez żadnych dodatków. Przetwory te uważane są za dania narodowe Gibraltaru.

[madohora]

Baghrir je się na słodko. Wersja do herbaty lub kawy smakuje na różne sposoby w zależności od regionu. Skrapiane jest tradycyjnym syropem z wody z kwiatu pomarańczy i cynamonu zwanym cherbetem

[madohora]

[madohora]

Gofr to ciasto wyrabiane z lekkiego ciasta pieczonego w gofrownicy , składającego się z dwóch metalowych płytek połączonych ze sobą za pomocą jednego lub więcej zawiasów, ozdobionych wzorami nadrukowanymi w cieście, które nadają mu charakterystyczny kształt za pomocą małych pustych płytek .

[madohora]

Z języka francuskiego pochodzą także wafle , wafle i wafle w języku angielskim, wâfel , Waffel w języku niemieckim, wafel w języku niderlandzkim, wåfe w Walonii , wafe w Walonii z Liège, vaffel w języku norweskim i duńskim, våffla w języku szwedzkim.

[madohora]

Autor Mercure de France wspomina (w 1768 r.), że aż do XV wieku istniał zwyczaj zrzucania ptaków, kwiatów i kwiatów ze Pięćdziesiątnicasklepieńszczytów sugeruje , że były to gofry

[madohora]

Można używać innych mąk niż pszenna, np. kukurydzianej , co daje wafel „gruby na dłoń” o zwartym wyglądzie, który często jedli Burgundczycy .

[madohora]

🧇wafel: ciasto funtowe ;

[madohora]

🧇wafel czekoladowy: z tartą czekoladą [ 37 ] lub zanurzany całkowicie lub jednostronnie w roztopionej czekoladzie;

[madohora]

🧇Wafel Binche: wytwarzany z maślanki i drożdży

[madohora]

🧇Wafel z Hongkongu: po ugotowaniu, posmarowany masłem, masłem orzechowym i cukrem, następnie złożony na pół do degustacji;

[madohora]

[madohora]

🧇wafel: mały suchy wafel lub wafelek o strukturze plastra miodu, oubli lub typu wafel;

[madohora]

🧇zapomnij : mąki pszennej drobnej z odrobiną soli namoczonej w wodzie i białego wina z miodem; cieńsze niż gofry

[madohora]

W liście do Woltera , napisanym w Paryżu dnia18 października 1760 Jeanle Rond d'Alembert, nawiązując doEucharystiiiHostii, pisze:„Naszego boga zrobiliśmy z gofra. »

[madohora]

Syrniki , twarożek - smażone gorące danie z twarogu w formie klopsików , kółek lub małych podpłomyków wyrabianych z ciasta na bazie twarogu i mąki pszennej . W sowieckich książkach kucharskich syrniki często nazywano „twarogami” i obok barszczu , klusek i faszerowanych ryb uważano je za dania kuchni ukraińskiej , które „w wyniku ścisłych powiązań gospodarczych i wymiany doświadczeń” między narodami republik związkowych zyskały uznanie w kuchni białoruskiej i rosyjskiej.

[madohora]

Naleśniki (od łacińskiego molinum – „młyn”, poprzez niemieckie mulin, molin , w języku potocznym * mъlinъ – „młyn, kamień młyński, coś okrągłego”, staroruski * mlin, bułgarski mlyn , polab. mlync , ukraiński mlynets) to danie kuchni rosyjskiej, pieczone z płynnego ciasta drożdżowego na patelni . Podawane na gorąco z roztopionym masłem (lub kwaśną śmietaną). Można je podawać także z kawiorem, soloną (wędzoną) rybą [3] i dowolnym innym dodatkiem według uznania. Naleśniki z ciasta przaśnego nazywane są w kuchni „blini”. Naleśniki z zawiniętym w nie nadzieniem nazywane są „naleśnikami”. Można je zawijać z różnymi nadzieniami: twarogiem , mięsem, ryżem, grzybami, konfiturą, jabłkami . W kuchni osetyjskiej i czeczeńsko-inguskiej naleśniki przyrządza się z mieszanki mąki pszennej i kukurydzianej

[madohora]

Pomimo tego, że naleśniki tak naprawdę są smażone , w odniesieniu do nich można użyć czasownika „ piec ” , gdyż wcześniej naleśniki pieczono w rosyjskim piekarniku , gdzie ich dolną stronę smażono na patelni, a górną pieczono w piekarniku. ciepło komory spalania