ŚWIĘTA RÓŻNE

[madohora]

Z okazji celebracji miłości życzę Wam właśnie tego: celebracji pełnej miłości! Przesyłamy Ci ciepłe świąteczne pozdrowienia...

[madohora]

Obyśmy nadal pozostali najlepszymi przyjaciółmi – ​​zarówno w nowym, jak i starym roku. Życzę zdrowia, szczęścia i wszelkiej miłości na Święta Bożego Narodzenia!

[madohora]

Szczęścia, zdrowia i wspaniałego czasu w gronie rodziny – tego życzę Wam z okazji Świąt! Ciesz się świętowaniem miłości z bliskimi!

[madohora]

Życzę Państwu kontemplacyjnych, pełnych relaksu i spokoju Świąt pełnych jasnego blasku świec i zapachu jedzenia. Baw się dobrze na wakacjach!

[madohora]

Przed kominkiem stoi choinka, w powietrzu unosi się zapach ciasteczek, a świąteczne piosenki wprawiają nas w nastrój kameralnego spotkania – Wesołych Świąt!

[madohora]

Co roku znowu i każdego dnia drożej. Każdy kocha najlepiej jak potrafi, sprawia przyjemność osobie obok. Na Boże Narodzenie wszyscy powinni być szczęśliwi i szczęśliwi w domu!

[madohora]

Przygotuj się na ciasteczka, Boże Narodzenie znów będzie wielkie. Złodzieje świec życzą wszystkiego najlepszego z okazji święta miłości!

[madohora]

Trzy życzenia dla Ciebie na Boże Narodzenie: Jak najwięcej wierszy, ile potrafisz wyrecytować. Tyle grzanego wina, ile możesz znieść. I tyle miłości, ile jesteś w stanie znieść. Wesołych Świąt!

[madohora]

Drogie dziecko Chrystusowe! W tym roku chciałbym trochę więcej precyzji w rozdzielaniu prezentów. Proszę, spraw, aby moje saldo bankowe rosło, a nie moja talia. To byłby wiersz. Dziękuję i Wesołych Świąt!
Świetnie, po prostu przyjmij paczki dla sąsiedztwa jeszcze trzy razy i zmień imiona na prezentach. Wtedy zbiorę wszystkie prezenty świąteczne!

[madohora]

Życzę Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku! Ale tym razem, 31 grudnia, bądźcie ostrożni. nie wychodzenie z domu na krótko przed 23:59 Nie żebym musiał czekać kolejny rok, aż znajdziesz drogę powrotną. Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku!

[madohora]

Coś podobnego do aureoli może również powstać, gdy pożądliwe myśli bardzo szybko krążą w kółko. Proszę nie mylić ich ze sobą. Wesołych i pysznych Świąt!

[madohora]

Holandia uchodzi często za kraj liberalny i pozbawiony uprzedzeń rasowych, kultu-
rowych oraz religijnych. Zdaje się wyprzedzać inne kraje – także w skali światowej
– w procesie tworzenia wolnego i otwartego społeczeństwa. Ten stereotypowy
obraz traci swoją ostrość, kiedy przybysz z zewnątrz ma szansę uważnie i długotrwale
obserwować mentalność oraz poglądy Holendrów, wtopiony w mozaikę tej wieloetnicz-
nej społeczności1. Jej wewnętrzne tarcia ujawniają się w momentach, w których proces
globalizacji staje się zagrożeniem dla „staroholenderskich” tradycji.
Uroczystość Sinterklaasa (świętego Mikołaja) obchodzona jest w Holandii 5 grudnia
i stanowi jedno z najważniejszych wydarzeń w roku obrzędowym. W miastach holen-
derskich – już od drugiej połowy listopada – organizowane są widowiska uliczne będące
inscenizacją uroczystego przybycia świętego biskupa. W tradycji holenderskiej postać
świętego Mikołaja upamiętnia katolickiego biskupa żyjącego w IV wieku naszej ery
w tureckiej Myrze. Tradycja głosi dalej, iż święty zamieszkuje obecnie Hiszpanię, z której
przybywa drogą morską. Na holenderską ziemię wjeżdża na białym koniu. Towarzyszą
mu liczni pomocnicy, tzw. Zwarte Pieten (Czarni Piotrowie).
Wspomniani pomocnicy świętego Mikołaja już od kilku dziesięcioleci wywołują kon-
trowersje i stają się przedmiotem powracających każdego roku konfliktów społecznych.

[madohora]

natomiast to tradycja większości znajduje się w „sytuacji zagrożenia”. Nie od mniejszości,
ale właśnie od większości wymaga się dopasowania do sytuacji społeczeństwa wielokul-
turowego, co oznacza rezygnację z tradycji lub przynajmniej jej elementów.
Historię tradycji świętego Mikołaja, obejmującą jej narodziny oraz przemiany, opisano
wielokrotnie w holenderskiej literaturze naukowej oraz popularnonaukowej (Ghesquiere,
1989; Wouters, 2008; Boer-Dirks, 2009; Helsloot, 2009). W literaturze niderlandzkojęzycz-
nej wiele uwagi poświęcono postaci Sinterklaasa, społecznej percepcji święta oraz jego
roli na tle innych tradycji holenderskich (Leer, 1995; Renterghem, 1996; Helsloot, 2001;
Helsloot, 2003; Smit, 2005). Zainteresowania niektórych etnologów skupiały się szcze-
gólnie wokół postaci Zwarte Pieten (Boer-Dirks, 1993; Langeler, 1994; Booy, 2005; Booy,
2008; Helsloot, 2003, s. 93–117). Badano przede wszystkim ich kulturowe pochodzenie,
ewolucje ich wyglądu oraz zachowania, a także zmiany w odbiorze społecznym w ciągu
kolejnych dziesięcioleci (Helsloot, 2005). Podejmowano próby metarefleksji na temat kon-
trowersji powstających wokół tych postaci. W odniesieniu do obecnie trwającej dyskusji
Holenderscy etnolodzy zwracają uwagę na swoją pozycję „uczestnika”, która utrudnia
zajęcie obiektywnego stanowiska wymaganego od badacza (Helsloot, 2009, s. 83).
Przedmiotem analizy jest debata, która miała miejsce w holenderskich mediach
i prasie w okresie październik-grudzień 2013 roku. Mieści się ona w szerokim kontekście
rozważań na temat funkcjonowania społeczeństw wieloetnicznych. Kwestii tej poświę-
cone zostało bardzo wiele prac socjologicznych oraz antropologicznych, zwłaszcza
w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych oraz państw Europy Zachodniej. Zagadnienie
to omawiano także w perspektywie historycznej, analizując skutki przyjętej w XX wieku
polityki wobec imigrantów i tworzenia się struktur mniejszościowych (mowa tu o ide-
ach asymilacji, społeczeństwa wielokulturowego oraz pluralizmu). Stawiano pytania
o interakcje kultur w społeczeństwie wieloetnicznym, zwłaszcza w sytuacji istnienia
konkurencyjnych systemów wartości (Jacher, 2007, s. 93–99). W związku z procesami
migracyjnymi, nauka stawia również wiele pytań o tworzenie odpowiedniego systemu
edukacji, który wspomagałby kreowanie właściwych postaw społecznych (Bartz, 1997;
Smolicz, 1990, s. 101–134). Naukowcy zwracali również uwagę na redefinicje pojęcia
etniczności we współczesnych społeczeństwach wielokulturowych (Lewowicki, Grodzka-
-Mazur, Gajdzica, 2003, s. 38). W ramach podejmowanych rozważań – także w literaturze
polskiej – pojawia się również sytuacja państwa holenderskiego (Nikitorowicz, 2010,
s. 237–238). Z powyższymi problemami wiąże się bezpośrednio zjawisko globalizacji oraz współczesnych form komunikacji i ich znaczenia w budowaniu dialogu międzykulturowego

[madohora]

Spór wokół tradycji świętego Mikołaja, który powrócił po raz kolejny jesienią 2013 roku,
nie był zjawiskiem nowym, ale tym razem przybrał najgwałtowniejszą formę. Verene
Shepherd – pochodząca z Jamajki profesorka uniwersytetu West Indies, działająca w ramach
ONZ, zgłosiła sprawę Zwarte Pieten do Rady Praw Człowieka w Genewie. W związku
z tym powołano specjalną komisję, której zadaniem jest zbadanie holenderskiej tradycji
świętego Mikołaja. Działania Shepherd wywołały w Holandii pierwszą falę dyskusji.
Zarzucano jej przede wszystkim skrajną lewicowość, nieznajomość kultury holenderskiej
oraz włączenie sprawy dotyczącej Zwarte Pieten do szerszej kampanii mającej na celu
uzyskanie możliwie największych odszkodowań dla dawnych kolonii5. Pojawił się również
argument, że sprawa holenderskiej tradycji jest trywialna w porównaniu z ważniejszymi
problemami i konfliktami w skali światowej6. Wpływ na rozwój toczącej się debaty miał
także pochodzący z Antyli artysta Quinsy Gario, który jeszcze w roku 2011 w trakcie
obchodów święta w Amsterdamie pojawił się w T-shircie z napisem Zwarte Piet is racisme
(Czarny Piotr to rasizm)7. Powodem jego wystąpienia była nieprzyjemna sytuacja, jaka
spotkała jego matkę, porównaną przez przypadkową osobę do postaci Zwarte Piet. Gario
został agresywnie zaatakowany przez funkcjonariuszy policji, mimo że jego akcja miała
charakter manifestacji pokojowej lub – jak sam twórca performance podkreślił – działania
artystycznego8. Wydarzenie to nadało jego osobie wizerunek męczennika, a podnoszona
przez niego sprawa musiała być ponownie poddana społecznej refleksji. Jego rola nie
traciła na znaczeniu w kolejnych latach.

[madohora]

Sprawa postaci Zwarte Piet nie nabrała silnego charakteru politycznego. Przedsta-
wiciele rządu starali się zachować odpowiedni dystans, uważając, że rozwiązanie tej kwestii leży w gestii całego społeczeństwa. Wyjątek stanowiła postawa przedstawicieli
skrajnie prawicowej partii PVV (Partij Voor de Vrijheid, lider: Gert Wilders)20. Ochrona
„pradawnych” tradycji holenderskich, które współtworzą narodową tożsamość, wpi-
suje się bardzo wyraźnie w jej politykę, ukierunkowaną na ochronę praw autochtonów,
a także ograniczenie swobód imigrantów oraz obywateli pochodzących z dawnych
kolonii.
Ważną funkcję w wyrażaniu stanowiska, ale także przyczynę zaostrzania się kon-
fliktu, stanowił ton debaty, słyszalny nie tylko dosłownie w trakcie dyskusji toczących
się w telewizji, lecz równie czytelny w opiniach wyrażanych w prasie oraz na forach
internetowych. Używanie pojęcia rasizmu, niewolnictwa, nietolerancji, a także porównań
do Holocaustu21, wzmacniało dodatkowo towarzyszące tej sprawie emocje. W pewnym
momencie zauważono nawet, że rasizm nie tkwi w samych postaciach Zwarte Pieten, ale
jest problemem społeczeństwa holenderskiego, ujawniającym się poprzez agresję sto-
sowaną w debacie oraz brakiem skłonności do poszukiwania kompromisu. Przykładem
najostrzejszych słów użytych podczas jednej z demonstracji oraz w mediach społecznych
przez przeciwników wprowadzania zmian w tradycji jest następujący cytat: jak ci się nie
podoba, wynoś się do swojego kraju22. Pojawiły się głosy, iż Holendrzy zrobili już wystar-
czająco dużo dla mniejszości zamieszkujących ich kraj i dlatego nie zamierzają w imię
równości rezygnować ze swojej tradycji.
Debata miała również bardziej swobodne odsłony, charakteryzujące się zachowaniem
dystansu i poczuciem humoru, będące w pewnym sensie balansem dla agresji i powagi
sytuacji. Autorami tych opinii byli najczęściej czytelnicy dzienników. W kontekście roz-
ważań na temat rasizmu ktoś pytał na przykład: Uważacie, że Sinterklaas jest rasistą,
ponieważ pracują dla niego Zwarte Pieten? Rasizmem byłoby dopiero, gdyby ich teraz
wszystkich pozwalniał, ponieważ są czarni23. Podobnym reakcjom warto przyjrzeć się na
poziomie metarefleksji nad zaistniałym problemem. Są one wyrazem przypisywania
całej sprawie mniej poważnego charakteru lub po prostu znużenia wszechobecnym
i wciąż powracającym w mediach tematem. Holendrzy wzięli jednak bardzo liczny udział
w debacie, nawet jeśli nawet jeśli swoje wypowiedzi rozpoczynali niejednokrotnie od wyrażenia niechęci wobec niej.

[madohora]

Dziewczęta zawiązały wstążkę na sibie i częstowały kawalerami winem. Pojechali też do Bakony na biczowanie w Poniedziałek Wielkanocny:

Sidiridi, bądź dobry
być świeżym
nie bądź niegrzeczny
Jeśli cię gdzieś wyślą, uciekaj!
Twoje stopy powinny dobrze biegać (klepie stopy)
Twoje ręce powinny dobrze tonąć (uderzać w dłonie)
Nie pozwól, żeby bolała Cię głowa (uderza się w głowę)
Sidiridi, odkup się!

[madohora]

[madohora]

Starsza dekoracja jest dość jednolita na całym obszarze występowania; stopień udomowienia bogactwa motywów o rodowodzie renesansowym jest zróżnicowany (najczęściej w materiale węgierskim i jugosłowiańskim). Niezwykła delikatność pisanek ukraińskich i huculskich sugeruje pochodzenie bizantyjskie, a bogactwo próbek opartych na zastosowaniu kilku kolorów (żółty, brązowy, zielony) jest niepowtarzalne. Dekoracja z drapaniami jest trudna do zlokalizowania i powiązana z określonym zestawem wzorów, obok dekoracji geometrycznych można spotkać zdobnictwo roślinne, portrety życia i naturalistyczne przedstawienia ludzi. Na zachodzie naszego kraju zwyczaj pisania krzewów kwiatowych, wąsów, wianków i dłuższych tekstów nawiązujących do baroku i późniejszych stylów pisano kwasem na jednobarwnych jajach; te ostatnie są → darem miłości są istotne ze względu na swoją funkcję. Na Mo. ten styl dekoracji jest znany wzdłuż zachodniej granicy, a także w regionach zamieszkanych przez Niemców i wokół nich.

[madohora]

Pisanki to prezent wielkanocny, który można podarować na podstawie dowolnego stosunku rodzinnego, lokalnego lub prawnego. Kiedyś była to służba feudalna. Rodzice chrzestni dają chrześniakom i córkom młodym mężczyznom, którzy posypują je w Poniedziałek Wielkanocny. Do tego ostatniego celu fabryczna produkcja czekolady, plastiku itp. na terenie miasta, a ostatnio także na wsi. Używane są również pisanki. Ich poprzednikami są imitacje pisanek (w przypadku chłopstwa wykonane z drewna), które we wcześniejszych wiekach wykonywano głównie dla wyższych klas społecznych. W ostatnim czasie w całej Europie panuje trend, że dawanie pisanek w prezencie stało się już dziecięcym zwyczajem. – W chłopstwie ze spożyciem jaja wielkanocnego związane są wierzenia (→ wiara ) , przypisuje się mu dobroczynne działanie, skorupka wykorzystywana jest także jako → przedmiot magiczny

[madohora]

Wielkanoc, Niedziela Wielkanocna, także: Wielka Niedziela, Zmartwychwstanie Pańskie, w prawosławiu: Pascha, mazow. Wielki Dzień – najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie celebrujące misterium paschalne Jezusa Chrystusa: jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie, obchodzone przez Kościoły chrześcijańskie zachowujące Nicejskie wyznanie wiary (325 r.). Kulminacyjny moment cyklu paschalnego. Rozwinęło się od święta obchodzonego w duchu i prawdzie (J 4,24) w ramach żydowskich obrzędów Pesach. Następnie, po oddzieleniu Kościoła od Synagogi, stało się prostym dorocznym świętem poprzedzonym jednym lub kilkoma dniami postu, sprawowanym jako całonocne czuwanie (Wigilia Paschalna), w czasie którego opowiadano historię zbawienia zwieńczoną w wydarzeniach paschalnych z udziałem Jezusa Chrystusa i składano eucharystyczną ofiarę prawdziwego Baranka (por. Orędzie paschalne) – Syna Bożego. A ostatecznie przybrało formę trzydniowego obchodu tzw. Triduum Paschalnego, poprzedzonego czterdziestodniowym okresem przygotowania (wielki post) i kontynuowanego radosną celebracją pięćdziesięciu dni okresu wielkanocnego aż do święta Zesłania Ducha Świętego

[madohora]

Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz – przaśnego chleba czystości i prawdy (1 Kor 5,7-8 BT).

[madohora]

Wielkanoc-Pascha do końca III w. była jedyną doroczną uroczystością chrześcijańską. Nawet Święto Zesłania Ducha Świętego, celebrowane na zakończenie okresu pięćdziesięciu dni po Passze, zostało wprowadzone pod koniec IV w. Jak zauważył Raniero Cantalamessa tajemnice, które później zostały rozdzielone na poszczególne święta w roku liturgicznym, w tym pierwszym okresie wszystkie zawierały się w celebracji Wielkiej Nocy, stanowiły jej treść. W tym czasie mistyczne kryterium koncentracji przeważało nad kryterium dystrybucji. Pascha-Wielkanoc zawierała w sobie całą historię zbawienia. Dopiero później to drugie kryterium zwyciężyło i każde wydarzenie z życia Chrystusa zaczęło być wspominane jedynie w dokładnym czasie jego rocznicy

[madohora]

Według nauczania prawosławnego patriarchy Konstantynopola Bartłomieja tajemnica Wielkanocy nierozdzielnie związana jest z tajemnicą Wielkiego Piątku. Cały Kościół najpierw umiera, ukrzyżowany jest z Chrystusem, aby z nim zmartwychwstać. Prawosławie celebruje Paschę (Wielkanoc) w ciągłości z Kościołem pierwszych wieków i jest ona w centrum jego wiary i kultu. Wokół zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią, skupia się cała liturgia i cała teologia prawosławna. Zwycięstwo Chrystusa rozumiane jest jako duchowo urzeczywistniające się w każdym pokoleniu:

[madohora]

Triduum Paschalne to czas żarliwej modlitwy, rozważania Męki Pańskiej oraz nieprzerwalnie trwającej od czwartku do rezurekcji adoracji Przenajświętszego Sakramentu.

[madohora]

W Kościołach Prawosławnych oraz Katolickich Kościołach obrządku wschodniego, Wielkanoc określana jest mianem Paschy, Zmartwychwstania Chrystusowego, ale też Zmartwychwstaniem Pańskim lub Paschą Chrystusową

[madohora]

Dalej następuje ektenia błagania i prositelnaja ektenia. Jutrznia kończy się uroczystym rozesłaniem wiernych i trzykrotnym śpiewem troparionu paschalnego, który de facto rozpoczyna już św. Liturgię

[madohora]

Podczas soboru nicejskiego w 325 roku ustalono, że będzie się ją obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Ta skomplikowana zasada jest w istocie przełożeniem na solarny w swej naturze kalendarz juliański konkretnej daty 14 nisan z religijnego kalendarza hebrajskiego, który jest kalendarzem lunarno-solarnym. Data 14 nisan wyznacza w kalendarzu hebrajskim początek święta Paschy, wokół którego działy się wydarzenia zbawcze. Wielkanoc jest więc świętem ruchomym: może wypaść najwcześniej 22 marca, zaś najpóźniej 25 kwietnia. Z datą Wielkanocy powiązany jest termin większości ruchomych świąt ogólnochrześcijańskich i katolickich, m.in.: Środa Popielcowa, wielki post, Triduum Paschalne, Wniebowstąpienie Pańskie, Zesłanie Ducha Świętego, Boże Ciało i inne. Po wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego znów pojawiły się odmienności: w prawosławiu Wielkanoc obchodzi się bowiem zgodnie z kalendarzem juliańskim.

[madohora]

Realizując soborowy postulat Franciszek na zorganizowanym 7 lipca 2018 w Bari ekumenicznym spotkaniu patriarchów podjął m.in. temat wspólnych obchodów święta Wielkanocy

[madohora]

Niedziela, podobnie jak i poniedziałek, są w Polsce dniami wolnymi od pracy. Tradycyjnie spędza się je w domu, w gronie rodzinnym

[madohora]

Niektóre wyznania chrześcijańskie nie świętują Wielkanocy. Świadkowie Jehowy uważają, że Jezus nakazał swoim naśladowcom obchodzenie tylko jednego święta, tj. rocznicy Wieczerzy Pańskiej, nazywanej Pamiątką śmierci Jezusa Chrystusa, która przypada wiosną, w dniu odpowiadającym 14 nisan według biblijnego kalendarza księżycowego[28]. Świadkowie Jehowy twierdzą, że chrześcijanie nie powinni obchodzić Wielkanocy, ze względu na związane z nią zwyczaje, wywodzące się ze starożytnych pogańskich obrzędów płodności. Świąt Wielkanocnych nie obchodzi też Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa, Odrodzony Kościół Boży[32], Kościół Adwentystów Dnia Siódmego (choć nie ma jednoznacznie negatywnego stosunku, względem tego święta) i inni.

[madohora]

Wstępna prognoza pogody na Wielkanoc nie napawa optymizmem. Zamiast słonecznej i ciepłej wiosny będzie pochmurno, deszczowo, wietrznie i chłodno

[madohora]

W większości regionów kraju odnotujemy od 3 do 6 stopni powyżej normy wieloletniej, co oznacza, że nocami nie będzie mrozu, a popołudniami termometry pokażą powyżej 10 stopni, miejscami nawet powyżej 15 stopni.

[madohora]

Taka nijaka pogoda utrzymać ma się, według danych IMGW, aż do przełomu marca i kwietnia, czyli również podczas Wielkanocy. Do tego czasu średnia temperatura wzrośnie, ale zmniejszy się też anomalia. Spodziewać się trzeba temperatur zbliżonych do obecnie panujących.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

To nie jest Jarmark tylko Odpust - Święto Parafialne

[madohora]

Wielokrotnie posługiwano się określeniem pradawnej lub staroholenderskiej tradycji, któ-
rej zazwyczaj towarzyszył zaimek dzierżawczy „nasza”. Trudno jest zanegować wyraźne
przesłanie wypływające z tego związku pomiędzy trwaniem tradycji oraz przynależności
do społeczeństwa holenderskiego. Przeciwnicy pojawili się w nim później i zagrażają jego
trwałości wyrażającej się właśnie w tradycji. Wymowne stało się stwierdzenie, że tradycji
zagraża nie ktoś z zewnątrz, ale ktoś, kto urodził się „we własnym domu”28. Ten ktoś
– w kontekście tej wypowiedzi – nie zostaje wykluczony, przynależy do „metaforycznego
domu”, ale pozostaje jednocześnie kimś odrębnym. Można tu dostrzec zjawisko, w któ-
rym tożsamość doświadczana jest poprzez poczucie inności wobec drugich jednostek
(Łodziński, 2007, s. 29).
Warto zauważyć, że i wśród przeciwników istniejącej formy tradycji, i w gronie ich
zwolenników znaleźli się zarówno obywatele holenderscy pochodzenia europejskiego,
jak i przedstawiciele mniejszości etnicznych. Ten aspekt był widoczny w prasie, w której
autorzy listów do redakcji wyraźnie podkreślali swoje pochodzenie29. Pokazał to także
jeden z holenderskich talk show, w którym zwolenników i przeciwników posadzono po
przeciwnych stronach telewizyjnego studia. Argumenty stosowane w dyskusji wprowadziły natomiast inne podziały, oparte przede wszystkim na kategoriach etniczności30.
Wzmacniano je poprzez stosowanie opozycji: „my” i „oni” lub „nasza tradycja” oraz „ich
atak na nią”. Przywiązanie do tradycji i przeciwstawianie się jakimkolwiek zmianom w jej
obrębie zaczęło być postrzegane jako znak bycia „prawdziwym” Holendrem. Przeciwnicy
natomiast traktowani byli niemal jak zdrajcy.
Spór o czarnych pomocników postawił całą tradycję świętego Mikołaja w stan
zagrożenia. Podkreśla się, że w obliczu różnorodności, która prowadzi do konfliktów pod-
stawowych wartości, rodzi się skłonność do zaostrzenia poczucia tożsamości. Wojciech
Burszta wykazał, że w dobie globalizacji każda tożsamość czuje się zagrożona (Burszta
2004, s.16). Wynikiem tego jest przerysowywanie odrębności, podkreślanie wyjątkowości
własnej kultury oraz tworzenie się postaw bezwzględności i bezkompromisowości (Lalak,
2000, s. 80). W taki sposób odczytać można postawę Holendrów wobec ich tradycji.
Święty Mikołaj postrzegany jako pradawne święto będące wspólną wartością, a jego
niezmienność i zakorzenienie w historii są znakiem stałości oraz długiego trwania. Spór
o tradycję potraktować można jako etap negocjowania tolerancji, to znaczy wyznaczania
jej granic i szukania kompromisu (Posern-Zieliński, 2004, s. 25).
W pewnym momencie tocząca się debata została wzbogacona o elementy autore-
fleksji31. Ujawniła ona sposób, w jaki Holendrzy postrzegają samych siebie. Pojawiła się
świadomość, że otwartość i tolerancyjność są mrzonką, a prawdziwe oblicze holender-
skiego społeczeństwa ujawnia się w mającym miejsce sporze. Oburzenie i zażenowanie
budziły zwłaszcza mocne słowa zwolenników tradycji, którzy sugerowali oponentom
powrót do własnej ojczyzny. Niektórzy uważali natomiast za pozytywny fakt, że dzięki tym sporom odsłonięte zostało prawdziwe oblicze społeczeństwa holenderskiego, gdyż poznanie prawdy o sobie jest wyjściem do autorefleksji

[madohora]

Żyjemy w erze środków masowego przekazu, a te stwarzają podstawy wszelkich
procesów: społecznych, politycznych i gospodarczych (Stadtmuller, 2003, s. 55). Media
są głównym czynnikiem kształtującym opinię publiczną, ale także przestrzenią, w której
wyrażane są własne poglądy. Interakcja zachodząca pomiędzy uczestnikami komunikacji
przy użyciu mediów różni się diametralnie od kontaktu bezpośredniego. Media stwarzają
większe poczucie swobody i dają możliwość wzięcia udziału w dyskusjach o znacznie
szerszej tematyce. Ponadto dają możliwość autoprezentacji oraz wyrażania własnej
tożsamości (Webb, Wilson, Hodges, Smith, Zakeri, 2012, s. 4–5). Współczesne media są
ze sobą zintegrowane, to znaczy, że zasięg przekazywanej informacji nie ogranicza się
tylko do jednego z nich (Turow, 2011, s. 5). Debata wokół postaci Zwarte Pieten ujawniła
tę zależność. Opinie powtarzane w prasie powtarzane były w Internecie, a dyskusja na
Facebooku komentowana w dziennikach.
Za sprawą mediów i prasy spór o postać Zwarte Pieten nabrała ogromnego rozgłosu,
wywołując bardzo silne emocje. Dyskusja nabierała impetu nie tyle za sprawą przeciwni-
ków, ile zwolenników tradycji. Ogromną rolę odegrała w niej szesnastolatka Mandy Roos,
będąca inicjatorką powołania strony na Facebooku Zwarte Piet moet blijven (Zwarte Piet
musi pozostać), mającej charakter petycji, „podpisanej” następnie w ciągu dwóch dni
przez około dwóch milionów osób. W ten sposób ujawniło się ogromne zainteresowanie
społeczne zaistniałym sporem. Mandy Roos zorganizowała także w Hadze na Malieveld
demonstrację przeciw wprowadzeniu zmian w istniejącej tradycji38.
Ponieważ dyskusja toczyła się na łamach prasy i w mediach społecznych, jej ton
i kierunek wyznaczali z jednej strony dziennikarze i prezenterzy, z drugiej zaś zwykli
obywatele. To do nich należał wybór nastroju nadawanego kolejnym odsłonom „dra-
matu”. Dziennikarze oddawali głos wielu osobom wywodzącym się z najróżniejszych
środowisk. Słyszalne były opinie przedstawicieli środowisk naukowych, polityków,
a także zwykłych ludzi. Forum wypowiedzi dla tych ostatnich stał się przede wszystkim
Facebook, który w ostatnich latach zajmuje czołowe miejsce w komunikacji społecznej
(Benjamin, 2012, s. 280–283). Optymistyczne stanowisko w teorii komunikacji zakłada
bezpośredni dialog poprzez sieć (Michalczyk, 2006, s.139). Wyrażane za pośrednictwem
Facebooka opinie docierały do bardzo dużej grupy odbiorców i nie pozostawały ano-
nimowe. Umożliwiał on także natychmiastową reakcję i wysunięcie kontrargumentów.
Jeśli w ten sposób rozumiane jest pojęcie dialogu, można zastosować je w odniesieniu
do toczącej się w Holandii debaty. Facebook stał się z jednej strony miejscem wymiany
opinii, z drugiej zaś stworzył dosyć niebezpieczną przestrzeń komunikacyjną, w której
dochodziło do osobistych ataków. Ich obiektem stała się między innymi holenderska
piosenkarka Anouk, po tym, jak na własnym profilu ujawniła swój sprzeciw w stosunku
do postaci Zwarte Pieten. Opinie wyrażane za pomocą mediów charakteryzują się tym,
iż nie podlegają cenzurze. Dlatego możliwe jest pojawienie się agresji, na którą często
odpowiada kolejna jej fala.

[madohora]

The custom of begging for food from door-to-door, or "a-souling," is also related to
both the harvesting of crops and the feast of the dead. In pre-Christian times, people who did
not have sufficient stores might receive cakes, ale, apples or nuts from their wealthier
neighbors to offer the dead. "As the centuries wore on, people began dressing like these
dreadful creatures, performing antics in exchange for food and drink. This practice is called
mumming, from which the practice of trick-or-treating evolved" (Santino 1982).
Although the feast of the dead subsequently became a feast for the living, the tradition
of a-souling continued. In some communities, "soul cakes" were distributed to the poor, who
then prayed for the souls of the ancestors of their benefactors or for the success of next year's
crop. In other communities, the children of the poor went to the houses of the well-to-do and
recited a ditty requesting food and drink for the feast. The following rhyme, collected in
England in the nineteenth century (Burne, p. 383), is representative:
Soul! Soul! For a soul-cake!
I pray, good missis, a soul-cake!
An apple or pear, a plum or a cherry,
Any good thing to make us merry.
One for Peter, two for Paul,
Three for him who made us all.
Up with the kettle, and down with the pan,
Give us good alms, and we'll be gone.
This recipe for soul cake was recorded in Shropshire, England, in the mid-nineteen hundreds
(Burne, p. 382):
3 lbs. flour, 1/4 lb. butter (or 1/2 lb. if the cakes are to be extra rich), 1/2 lb.
sugar, 2 spoonfuls of yeast, 2 eggs, allspice to taste, and sufficient new milk to
make it into a light paste. Put the mixture (without the sugar or spice) to rise
before the fire for half an hour, then add the sugar, and allspice enough to
flavour it well: make into rather flat buns, and bake.
While the a-souling tradition is an obvious forerunner to the modern trick-or-treat
custom, the exact origin of playing tricks on those who do not give treats is not so plain.
Several possible connections have been suggested. One is that children disguised in costumes could get away with pranks since any such disruptions would have been attributed to the
mischievous spirits who are abroad on this night. An interesting parallel custom is English
Plough Day, when the ploughmen went begging for gifts. If they did not receive something,
they would threaten to damage the grounds with their plows. In parts ofthe United States, the
night before Halloween is designated as "mischief night" a time set aside to bother the
community with pranks and tricks.
The apples and nuts begged on Halloween were not simply eaten, but figured
prominently in games, and, more particularly, in foretelling the future. Most of these
divinations focused on one's future married life. You might select two nuts, designating one
for yourself and one for your sweetheart, and throw them into the fire. If they lie still and
burn together, the prognostication is for a happy marriage or a hopeful love. But if they
bounce and fly apart, the signs indicate a stormy relationship or none at all. Like all elements
of folklife, there are variations on this custom. An old poem (Brand, pp. 207-208) suggests
one:
Two hazel nuts I threw into the flame,
And to each nut I gave a sweet-heart's name:
This with the loudest bounce me sore amazed,
That in a flame of brightest colour blazed;
As blazed the nut, so may thy passion grow,
For 'twas thy nut that did so brightly glow!
An American variant is to throw the nuts in a fire, then say, "If he loves me, pop and fly; if
he hates me, live and die."
Apples, a well-known love charm, were used in several ways. At midnight on
Halloween, sit before a mirror eating an apple with one hand, combing your hair with the
other, and you will see your future spouse peering over your left shoulder. Games that
American children still play with apples on Halloween originally had fortune-telling functions,
too. Name the apples floating in a tub of water, then bob for them; the one you catch in your
mouth reveals the name of your future spouse. The association between Halloween and apples and nuts is so strong that in parts of England this night is called nut-crack night or snap-apple night.

[madohora]

Many names have been assigned to this eerie light that leads people astray over
meadows, marshes and bogs. Whether known as Jack-o'-lantern, Will-o'-the-wisp (a wisp is a
small twist of straw used as a torch), or Kit-with-the-canstick, those who gaze upon its light
are supposed by tradition to fall under its spell, doomed to follow it until they are hopelessly
lost and eventually die. Thus, the Latin name of ignis fatuus (foolish fire) suggests that only a
fool would look upon these "elf fires" (as they were anciently designated).
Most accounts of Jack-o'-lanterns describe them as rather nebulous lights, but the
following description obtained in North Carolina (Hand v.7, #5765) is unusually detailed:
A hideous creature; five feet in height, with goggle eyes and a huge mouth, its
body covered with long hair, which goes leaping through the air like a gigantic
grasshopper . . . stronger than any man and swifter than any horse . . . compels
victims to follow it into a swamp where it leaves them to die.
The same collection (Hand, v.7, #5767) contains a method for catching a Jack-o'-lantern:
Hear him say, "thuh-thuh" and you repeat it; stop, sit down and so will he;
cover it with your hat and wait until day then you find him "a lump of jelly.
Take a stick and beat him to death."
Folk tradition offers a number of explanations for this phenomenon: they are the souls
that have broken out of purgatory and are doomed to wander; souls of unbaptized infants;
spirits of criminals and other evil doers (particularly unjust land surveyors or those who have
moved boundary markers); or just mischievous elves such as Puck, hob goblin or Robin
Goodfellow. As is the case with many folk beliefs, there are also legends and folktales
explaining the origins of the Jack-o'-lantern. The tale below comes from nineteenth-century
England (Burne, pp. 34-35), showing the Christianizing of pagan customs:
Once upon a time there came to a blacksmith's shop late one night, a traveller
whose horse had cast a shoe, and he wanted the blacksmith to put it on for him.
So Will (that was the man's name) was very ready, and he soon had it on again
all right. Now the traveller was no other than the Apostle Saint Peter himself,
going about to preach the Gospel; and before he went away he told the
blacksmith to wish a wish, whatever he chose, and it should be granted him. "I
wish," says Will, "that I might live my life over again." So it was granted him,
and he lived his life over again, and spent it in drinking and gambling and all
manner of wild pranks. At last his time came, and he was forced to set out for
the other world, thinking of course to find a place in Hell made ready for him;
but when he came to the gates the Devil would not let him in. No, he said, by
this time Will had learnt so much wickedness that he would be more than a
match for him, and he dared not let him come in. So away went the smith to
Heaven, to see if St. Peter, who had been a good friend to him before, would
find him a place there; but St. Peter would not, it wasn't very likely he would!
and Will was forced to go back to the Old Lad again, and beg and pray for a
place in Hell. But the Devil would not be persuaded even then. Will had spent
two lifetimes in learning wickedness, and now he knew too much to be welcome
anywhere. All that the Devil would do for him was to give him a lighted coal
from Hell-fire to keep himself warm, and that is how he comes to be called
Will-o'-the-Wisp. So he goes wandering up and down the moors and mosses
with his light, wherever he can find a bit of boggy ground that he can 'tice folks
to lose their way in and bring them to a bad end, for he is not a bit less wicked
and deceitful now than when he was a blacksmith.
Halloween seems to have begun in very ancient times as a day of the dead, but
throughout the centuries supernatural creatures and evil spirits of all kinds of have joined the
ghastly parade that invades the human sphere once a year. Now one might encounter witches
attended by black cats, troll-wives who like to eat little children, Jack-o'-lanterns to lead one
astray, fairies who kidnap infants and leave changelings (fairy babies) in their place, vampires,
werewolves, and all of the "invisible races" of Ireland, including gnomes and leprechauns.
New creatures of course have been enlisted from popular culture and mass media. When you
open your door to a knock this Halloween, do not be surprised to see the latest cartoon
character or movie monster next to Count Dracula.

[madohora]

Ruch panuje również w kwiaciarniach. "Walentynki, oprócz Dnia Matki, to dla nas najlepsze dni – mówi Wiesława Garbowska, właścicielka kwiaciarni Flowers by Renia na Fresh Pond Road na Ridgewood. – Polacy bardzo polubili walentynki i kupują u nas tego dnia każdy asortyment kwiatów, ale też misie, czekoladki i balony". Największym powodzeniem cieszą się jednak niebieskie róże – kwiaty sprowadzane z Holandii – po 9 dol. za sztukę. "Mimo że czerwień to kolor walentynkowy, niebieskie kwiaty się podobają, bo to coś innego" – wyjaśnia pani Wiesława

[madohora]

Na walentynki specjalną ofertę ma także Banaś Bakery w Wallington, NJ – torty w kształcie serca, kruche ciasteczka na wagę, również w kształcie serca, oraz serduszkowe i różane dekoracje do wypieków. "Zainteresowanie wypiekami walentynkowymi zaczęło się już w weekend" – mówi Zenon Banaś, właściciel piekarni. Dodaje, że w ciągu 20 lat prowadzenia biznesu obserwuje rosnące zainteresowanie tym świętem wśród polskiej klienteli

[madohora]

Polacy przyznają, że walentynkowe święto przypadło im do gustu. Pani Mariola z Brooklynu, która do Stanów przyjechała niecałe 3 lata temu, Dzień Świętego Walentego obchodzi bardzo chętnie. "To święto jest dla mnie ważne, bo nie należy się wzbraniać od sytuacji, w których można powiedzieć czy okazać drugiej osobie, jak ważna jest dla nas – mówi pani Mariola, która nie planuje nic konkretnego na wtorkowy wieczór, ale zarówno ona, jak i jej mąż szykują dla siebie niespodzianki. "Skoro to święto zapisane jest we wszystkich kalendarzach, to nie należy go ignorować" – dodaje.

[madohora]

W sobotę 14 lutego br. w Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego obchodzono tłusty czwartek. Goście przybyli jednak do CKPiDE nie tylko po to, by spróbować pączków. Uroczystość uświetnił koncert chóru Rewera i Zoji Słobodian.

[madohora]

Część artystyczną rozpoczął występ chóru żeńskiego Rewera. Panie zaśpiewały polskie piosenki ludowe, w przerwach kierownik zespołu Władysława Dobosiewicz recytowała polskie wiersze poświęcone pączkom. Po zespole Rewera wystąpiła z recitalem Zoja Słobodian. Artystka wykonywała swoje autorskie piosenki i muzykę skomponowaną do wierszy innych twórców. W jej repertuarze znalazły się m. in. wiersze Adama Asnyka i Wisławy Szymborskiej.

[madohora]

W karnawałowych zabawach towarzyskich zwanych też zapustnymi Polonia z północnej części Mołdawii uczestniczy od 2004 roku.