Noc Świętojańska

[madohora]

RYTUAŁY
Jeśli czekanie na szczęśliwy los nie leży w twej naturze, a twój bujny temperament buntuje się przeciwko bierności, sama dopomóż szczęściu! Odpraw magiczne rytuały, które przyciągną do ciebie miłość i dobry los...

[madohora]

KORZEŃ
Wybierz się na łąkę i wyciągnij z ziemi jakąś roślinę z korzeniem. Jego wygląd powie ci, jaki będzie twój przyszły facet:

długi – szczupły i wysoki;
krótki – krępy, ale na pewno uroczy;
krzywy – uważaj, to niezły krętacz;
prosty – trafi ci się szczery i uczciwy gość;
oblepiony ziemią – super, im bardziej, tym będzie bogatszy;
twardy – nic z tych rzeczy, to gwarantuje tylko uparciucha;
miękki – nie ciamajda, lecz po prostu spokojny, ugodowy.

[madohora]

— i znów ulata coś — znów coś się zbliża
— już drzwi stoją otw orem —
— w yparta jakaś kłódka —
spowiedź bardzo cichutka
sieć sw ą m o ta —
p rzy p o m n ien ie — tęsknota —
zw idzenie czy p ra g n ie n ie —
coś w ty m rodzaju (n ieu ch w y tn e)
baj baju
przy ruczaju —
— kukułeczko gdzieś byw ała
żeś tak długo nie śpiew ała
rom taj, rom taj hej k u k u —
w czarnym lasku
na bucasku,
na b u k u , na b u k u —
— nazw ijcie to kaprysem —
(— poecie wszystko w olno — )
chcę sobie o sobie coś rzec
idący ścieżką polną —
chcę sobie rzec i ch m u ro m ,
k tó re w idziałem w m ieście
przez okno jeno patrzący —
m yśląc o pięknej niew ieście — —
m ieszkałem na czw arty m piętrze
w przepodłym pensjonacie —
chodziłem w b u tach dziuraw ych
i źle zw iązanym kraw acie
i refere n tem byłem
w cichym i sk ro m n y m urzędzie —
słyszałem jak kiedyś szef m ó w ił:
— dobry u rzędnik zeń będzie —
lecz n im nie b y łe m ;
w ogóle nie w iem co «d o b ry m być» znaczy;
(— kiedyś to zagadnienie grążyło m n ie w rozpaczy
— a dziś — o lu d z ie !! — te c h m u r y !
te c h m u ry białe, przelotne i zw iew n e —
te pola rozchibotane, a m elodyjne, a śpiew ne
— to tak a ludzka poezja,
taka poezja człowiecza,
k tó ra jed y n ie krzepi,
która jed y n ie ulecza !!
— prosta jak źdźbło pszenicy —
jak ona ziarna rodząca
pod rosą chłodnych nocy
i pod p ro m ien iam i sło ń c a ;
o zboża, zboża ro z c h w ia n e !
o żyw a, szum iąca rz e k o !
o sreb rn e m g ły nad ra n e m
rozprzestrzenione daleko,
daleko — aż pod gór szczyty,
— aż po te n b ó r g o rliw y ! 1
dziw y nad dziw y !!
Stoję — i szeptem rozm aw iam
z czem ś co to zow ią duszą — —
m ów ię jej : duszo m a cicha —
najlepiej chyba być gruszą —
m aćkow ą gruszą nad m iedzą,
o której ludzie nie w iedzą
do kogo drzew o należy
(bo owoc do pasterzy) —
najlepiej chyba być gruszą
starą jak bajka niańczyna
co śliczną jednostajnością
od «było to» gędźby poczyna —
najlepiej chyba być gruszą —
liście mieć — latem owoce —
i bez pretensji wychwalać
gwieździste, jasne noce,
cieszyć się ciepłem, wilgocią,
deszczem, krow am i i orką —
nie przypisywać niczego
sobotom, piątkom czy w torkom —
mieć cały rok boży niedzielą —
bez samowiedzy pracować
i pszczołom złotym pozwalać
na wiosnę kw iaty całować — —
Przejdą wiosny i lata
jesień przejdzie bogata
jedna druga, dziesiąta —
przejdzie zima tak biała o g ro m n ie:
tak b iała! —
: człek się z człekiem pobrata
w jakiejś religji serca!!
ach t a k ! — a ta k !!
właśnie : tak !!
... spojrzenie rzucić za się ...
. . . zyskać na czasie ...
. . . powiedzieć : przepadło ..
.. . przekreślić wszelkie u d rę k i. . .
. . . wziąć kapelusz do r ę k i...
. . . czemuż ten pan tak zwleka . . .
. . . m inuta m inutę g o n i...
. . . czas ucieka ...
. . . wieczność czeka . . .
. . . sm ętna dola człowieka ...
. . . kapelusz trzym am w g arści...
. . . i tak sobie z nim gwarzę . . .
. . . (— kw iat gruszy tak pachnie —
— w icher od gór m ię upił —
— tak cicho —
— tak spokojnie —
— tak cicho —
— i znów ulata coś — znów coś się zbliża
. . . i tak sobie z przyjacielem gwarzę :
. . . kapeluszu mój czarny
czarny jak ludzka dola
co idzie po Beskidzie
przez oszronione pola —
jak ona w yśw iechtany
codzienny i powszedni —
(— o m ęczennicy bezwiedni :
Paździory, Maje, Daniki,
M olentki, Kupciaki, Tw arogi — )
jak ona — jesteś m i drogi
(— jakkolwiek sprzeciwiam się złem u — ) —
jest w tobie coś z tułaczki,
coś z cygańskiego systemu —
kupiłem ciebie kiedyś,
kiedyś tam po m aturze —
lata się jawią rozm aite
w każdej twej plam ie i dziurze,
ileż tam śmierci było,
narodzin — ślubów ile —
wszystko to zległo na tobie
w nijakim pyle —
włóczęgi z głową do góry,
włóczęgi z głową spuszczoną —
spacery za miasto z kochanką,
spacery poważne z żoną —
i to — i tam to — i owo —
myślałem,
że wyjdziesz
(o ile, o tyle)
cało
z walki —
że będzie z ciebie kołyska
dla małej — najmniejszej lalki —
a gdyby ci coś życie
nazbyt dopiekło i zbrzydło
mogłoby stać się z ciebie
nieladajakie straszydło — —
n ie !
raczej — gniazdo
(coś jakoby rzecz święta)
przez dziury łebki swe strosząc
ćw ierkałyby żwawe pisklęta —
ćw ierk, ćw ierk —
wróble, sikorki czy trznadle —
ćw ierk, ćw ierk —
— tak cicho los twój m arzyłem —
— a dziś ?
— coś dziać się zaczyna
— co bardzo m nie m artw i i gnębi —
moja najmilsza dziewczyna
w której się kocham na zabój,
rzek ła:
«dobrze »
«lecz»
«znieść nie m ogę twojego kapelusza» —
«kochana m i tw a dusza»
«lecz ten kapelusz — do czego to podobne»
— kapeluszu mój czarny
czarny jak ludzka dola
co idzie po Beskidzie
przez oszronione pola —
było nie b y ło ! — chodź ze m ną —
nie m ów m y nic nikom u
cichcem w ym kniem y się z miasta
do dom u — pojedziem — do dom u!
— — — o lu d zie!! te c h m u ry !
te chm ury białe, przelotne i zw iew ne —
te pola rozchibotane, a m elodyjne, a śpiewne
— to taka ludzka poezja,
taka poezja człowiecza,
która jedynie krzepi,
która jedynie ulecza — — ! ! — —
— kwestje ważne rozpląta
rok — godzina — m inuta
skądziś znagła w ysnuta
moje dziewczę zapomni
o miłości i o m nie,
i o m nie — —
a najrealniejsza prawda
w której poezja tonie
m ó w i: że święta za tydzień —
choinka świeczkami zapłonie
i zwiąże serca łańcuchem
ze złoconego papieru —
szpak tenorem krzyknie czasem,
a gołąbek gruchnie basem —
hej ! kolęda ! kolęda !
a najrealniejsza praw da
w której poezja tonie
m ó w i: pojedziesz za tydzień na wilję
w rozklekotanym wagonie —
on — z w ybitem i szybami —
ty z najcudniejszemi snam i —
— a po wilji do świetlicy
przyjdą z szopką kolędnicy
i zagrają kolędę:
cztery lata zawszem pasał w tej tu dolinie,
jako żywo nie słyszałem o tej now inie —
hej ! kolęda ! kolęda !!!

[madohora]

BALLADA O NOCY ŚWIĘTOJAŃSKIEJ
— ludowe w iary
kądzielne, gędziebne pogwary
idące przez bruki m iast —
— depcą śpieszący przechodnie
ubrani w ytw ornie i m odnie
nieznany, zbłąkany chwast — —
— dokąd pogwary idziecie
rzucane w tułactw o po świecie —
w ygnane z m iast i wsi —
— niestety — niestety — niestety —
jedynie serce poety
tak n ierealn e! — o was — o was — śni — —
— pobrzęki gęślane, nieznane,
zgubione, zapomniane
jak od wierzyciela list —
jakże was głuszy, zakrzycza
idea najemnicza —
syren ochrypły gwizd —
— — leń — pracow ity — rad nierad
wzębia się wt szprychy i kierat
w m achiny, w urzędy, w rząd
w najgłębszych podziemiach narodu
płonie D ZIW NO ŚCI lont —
— tli się — ogień raz zniża — raz zwyża —
— lecz krok za krokiem się zbliża
przez m roki, groty, podziemia —
do celu — do w yzw olenia —
do ognia — w ybuchu — płom ienia — do D N IA !
drepccie i kręćcie się w krążek
— pieniążek — pieniążek — pieniążek —
— kukły — czciciele kies —
— proch i dynam it pod wami
podm inow any S N A M I:
m aterjalizm u k re s !!
— — zerw ie się w icher i burza
w ogniu się serce unurza
w R E W O L U C JI!!
ŚW IADOM OŚĆ ku gwiazdom wybłyśnie
D U CH się POEZJĄ zachłyśnie,
upije —
— na wieczność —
— do dna —
— zm ierzwią się w arstw y i klasy
zm ilkną w zaułkach hałasy
i ból i nędza i wrzask —
w bezdeń bezzw rotną upadnie
dziś wasze głowy tak — ładnie
zdobiący — żelazny kask —
— upadną feudalne blanki,
kościoły kupczące i banki
krzyczące klom bam i róż —
rotszyldy, upiory i trądy
DZIEŃ W T Ó R Y
wezwie na sądy — na sądy
i pośle na szafot
pod gilotyny nóż —
a zaś w DZIEŃ T R Z E C I: CZŁOW IEKA —
powstanie
i przyjdzie
z daleka
NĘDZARZ bez m iana
i powie Z IE M I: kochana —
i rzuci to słowo w świat
to wielkie, jedyne słow o:
— BRAT —
i ziemi cześć przyw róci
i skałom i drzew em i traw om
chm urom i wodom i SŁOŃCU
SERCU przyw róci cześć —
— a rola jest szczodra i w ierna
(— wód żyw ych pełna cysterna — )
— stokroć opłaci się tru d
kochania
0 t a k !
wszyscy będą m ieli co jeść
1 chleba będzie w bród
i nikt nie będzie kradł
n ie będzie m ów ił m oje,
to tw oje, tam to wasze — —
BRAT!!
WSZYSTKO NASZE — :
i słońce co grzeje
i księżyc co się srebrzy
i gw iazdy co się jarzą
i lasy, k tó re szum ią
i rzeki co się wstężą
przez łąki kw ieciste
przez łany złociste, srebrzyste,
rozliczne, pszeniczne,
rosam i p erliste —
o tak !!
— któż m i to szepcze — kto —
poprzez tragedję i zło
m y ch dni — ? —
któż poprzez ból i nędzę
tęczow ą przędzie przędzę
żyznych, bezpańskich pól — ? —
kto śni ?
kto m ó w i ?
kto ?
czy ja ? — czy m oje serce — ?
czyli ta noc czerw cow a,
czy czas spóźnionej pory,
czy snów i baśni zm ow a,
czyli ta noc czerw cow a,
co oto z m anow ców w staje
i idzie
w szum iące czaram i bory
w Beskidzie — — ? —
kto śni ?
kto m ów i ?
kto ? —
. . . cisza — przycupły drzew a
...g w ia z d spadających ulew a -
ej p ły n ie rzecka p ły n ie
po zielonej dolinie
ej lasy m oje lasy
kas te ślebodne easy —
. . . noc . . .
. . . noc śpiew a ! ! . . .
— kędy pojrzeć — ogniska -
— jedno — d ru g ie w y błyska
już ze w szystkich w zgórz
w ian płonących róż
w ogniow ej koronie
w yrasta i płonie — i płonie
św iętojańska noc . . .
w ieczne w ici w dal słane
— w ody, w ody w iślane,
topiele rusałczane,
klangory żóraw iane —
— o w spom nienia rzew liw e,
— o m elodje tęskliw e,
— o m odlitw y m atczyne
— sentym encie niewieści,
dziecięcy — —
baśnie, klechdy, powieści —
— co więcej — co więcej —
— więc co ? —
— — — hejże ino — fijołecku leśny
cemuześ sie nie ozwinął wceśni
bedzies cekoł jaze rosa spadnie
jaz listecek uśnienty opadnie —
więc co ?
więc co ?
m am że iść ?
(— człowieku !! — )
niew ierny, szydzący, drwiący —
scep ty k !
obyw atel dwudziestego w ieku —
rozb itek :
«— lecz jak — lecz gdzie — »
praw ie
na jawie
trochę w śnie
w potakującem tak
w zaprzeczającem nie
i d ę ---------
— — płoną — płoną sobótki —
wśród wszystkich gościńców i miedz —
dzieci, chłopcy, dziewczynki —
rózg rozżarzone pęki,
m ioteł zd artych pochodnie
rzucają, chw ytają,
skręcają, m iotają —
w zdłuż łanów
w śród w szystkich gościńców i m iedz —
— so b ó tk i!!
— — n a p rz ó d ! — któżby przystaw ał —
— trza biedź —
— noc najkrótsza — czas k ró tk i
a drogi jeszcze k a w a ł!!
— m iedze — rozstaje — gościńce
— łany — sobótki — ogniska —
— p o h u k iw an ia i k rzy k i —
— śpiew y — śpiew y przeciągłe — dalekie I
m rok
poszum
las — las — la s !!
o jakże pachnie
żyw iczny w ilg n y chłód —
— o d e tc h n ą ć !
— w chłonąć żyw icę i la s !
— — szum i baldachim splątanych gałęzi
— — gęsta> szum iąca, zielona pow ała —
las —
m ro k —
chłód —
lęk —
przebudzony trzepoce się ptak —
zamrocz —
oczy, oczy zmęczone —
nogi drogą strudzone —
serce takie znużone —
serce takie strwożone
bije, bije o pnie
o pnie
o pnie —
serce bardzo znużone,
serce wielce strwożone
zalęknione
— jak w zmorze jak w śnie —
bije, bije, uderza w takt krw i w pnie
w pnie
— idę — skradam się —
— w trw odze ...
kto to ?
— m atko — m atko —
to ty ? —
— szumi dąb
— po jęk
— szelest — poszum — stuk —
kto to ?
— ojcze — ojcze —
to ty ? —
— sosna — sosna —
— szum — jęk —
— w estchnienie —
szum —
cisza
czary
y —
zdrowaś M arjo łaskiś pełna . . .
ha — ha — ha — ha
kto to ?
tupot
duh, duh, duh, duh,
— jeleń m knie
— poszust liści
— zsyp igliwa —
czary,
dziwa,
sny —
a c h !!
tam — tam —
lśni — skrzy — ta m ! —
Je z u ! — dotrzeć —
k rz y k !!!
zarywa się głos —
— w ykrot —
ręce tęskne wyciągam
pełne pytań
zbiegłych krwią z m ych ż y ł:
więc CO ? —
podziwajcie się oczy jasności
— wędrowałem po świecie —
— odnalazłem cię kwiecie —
— podziwajcie się uszy m uzyce —
— pątnik — szedłem jak w zwidzie
— tutaj — kw itniesz — w Beskidzie
— podziwajcie się ręce cudności —
— jako płonie w rozzłoci —
— kw iat przedziw ny paproci —
— podziwajcie się nozdrza pachnieniu
— pachną rajskie ogrody —
— m yrry, am bry i m iody —
— podziwajcie się w argi słodkości —
— w ędrow ałem po świecie —
— odnalazłem cię kwiecie -—
ręce tęskne wyciągam
pełne pytań
zbiegłych krw ią z m ych ż y ł:
więc CO ?
. . . poprzez liści zawiłość
szepce p ap ro ć: TO — M IŁOŚĆ —
... poprzez mszane kobierce
szepce p aproć: TO — SERCE — —
więc TO !!
— zapada świadomość w m rok —
— błogość —
— cisza —
— ukojenie
— TO — TO — TO —
. . . lecą sny — —
. . . skrzydlate poem aty,
płom ienne języki —
— słów
płom ienne języki —
— słów —
— niesłyszanych nigdy —
dźwięki, barw y, wonie —
strugi ognia,
płonące, w dal lecące szyki,
gryfy, hipocentaury, stukopytne konie —
. .. lecą sny —
.. . wzdyma się ziemia —
— pręży w kabłąk —
— huczy —
napięta jak pod werbel bęben świętej wojny —
a nad nią zwisa bania purpurow ej tuczy,
której wędzidło kąsze piorun niespokojny —
. . . lecą sny —
... ponad tym m ostem ziemi
pod banią sklepienia
w ytryskują sny moje parabolą w przestrzeń —
radosne przekonania,
iż miarą cierpienia jest M IŁOŚĆ —
(— żywa, drwiąca z ponurych złowieszczeń — )
M IŁ O ŚĆ !!
lecą sny
— a gdy ranek zaświta,
— a gdy ranek zaświta,
— gdy się zorza przebudzi
różana —
wstanę — wstanę — i pójdę
w stronę miasta — tam — pomiędzy ludzi
— lecz cóż im powiem ? —
że oto stał się cud ?
— lecz jak im powiem
o mądrości co trudzi —
wszak mądrość to tru d — —
— czyż się dla nich rozzłoci
krw ią serdeczną żywiony
kw iat bajeczny, kw iat złoty paproci — ?
— czyliż zdolą bez szydu,
— czyż będą do tyła prości,
ubodzy duchem i szczerzy
by zrozumieć sen nocy Beskidu
gędzącego o miłości
radosne wieści — ? —
— któż uwderzy ? —
kto ?
lecz nic t o !
— — doszedłszy do miejskich bram
u przeraźliwych przedmieści
stał będę SAM
bo tam
akcje pójdą w górę
upadną poniektóre —
ten się wzbogaci
ów straci —
wszakże to jest treścią d n ia !
waszego dnia,
jedynie t o :
— na wszystkie m ów ione tony -
zarobek,
zasobek
m iljony!!
— więc mogłożby być inaczej,
iżbym nie ostał sam ?
wńęc tak —
u bram ,
u przeraźliwych przedmieści
ostanę sam
pełen Miłości kamieni,
drzew, zwierząt
i tej
najtrudniejszej,
naj żmudniej szej
M IŁOŚCI CZŁOW IEKA —
— ostanę sam
i będę czekał
cierpliwie
u m urów miejskich ściany
wsłuchany w śnie, w dziwie —
aż wybije god

[madohora]

Już niebawem Świętego Jana
Przeżywam bo jestem zakochana
Nie mogę tego powiedzieć prościej
Bo przecież to nasze święto miłości

[madohora]

Patrzę na ciebie i w to nie wierzę
że w tobie drzemie takie zwierzę
Jesteś jak niedźwiedź co chrapie...
Tylko dlaczego na mojej kanapie

[madohora]

Z tym facetem mam pod górkę
Najpierw kupił mi komórkę
Ale po co tego nie wiem
By przywiązać mnie do siebie
Jak zobaczył raz mój dom
No to z miejsca zmienił ton
Do fortelu aż się uciekł
By dorobić sobie klucze
Przyszły do mnie jego siostry
Zachwalały go, że boski
Że nie spiszę go na straty
BO jest mądry i bogaty
Nie wiem po co do mnie przyszły
Nie wiem co mam o tym myśleć

Bo to przecież chwyt jest znany
Towar przereklamowany

[madohora]

Tak. wiem iście skąd pochodzę.
Nierasytnym ogniem płonąc,
Lśnię i spalam się sam w sobie.
Światło ze mnie idzie w światy.
Węgiel ze mnie został czysty
Tak, jam płomień oczywist

[madohora]

Kwiat paproci.

Cudowna noc... noc czarów...
z niebieskich obszarów
gwiazd wianki,
jak kochanek
w oblicze kochanki
patrzą w wodę srebrzystej rzeczułki...
W księżyca blask złoty
po przez wonnych traw sploty
śpiących kwiatów całuje kielichy...
Cyt!.. gwarzą drzewa...
Głos ich cichy
płynie. obszarem pól,
szeroko się rozlewa
w czarowny śpiew...
Wietrzyka wiew
wtórzy. ... -
I płynie w dal
tęsknota ból -
za szczęściem...
li
szczęścia kwiat -
Paproci kwiat
zakwita...
w sercu, co kocha...
hej! w sercu...

Józef Batoroicz

[madohora]

Czarodziejskiej pieśni zdroje,
Rozsypane w łzy perliste,
Płyną! rzewne, słodkie, czyste
W roztęsknione serce moje.
Czarodziejskie pieśni twoje.
Wulkanicznej duszy falą
Drżą płomienne pieśni twoje,
To chychoczą, to się żalą...
Czarów pieśni twych się boję.
Czarodziejskie pieśni twoje

[madohora]

W wigiliją Św. Jana, przed wschodem słońca, lud nasz po polach i łąkach zbiera b y li c ę którą następnie nad drzwiami domów i obór zatyka (w strzechę). Zwyczaj praktykuje się w tym, celu, aby odjąć moc czarownicom szkodzenia ludziom i bydlętom

[madohora]

U mieszkańców siół zalegających ponadto gór Świętokrzyskich jest mniemanie,
że w wigiliją, św. Jana zlatują, się czarownice na sabat na Łysicę dla odbycia narad, po skończeniu których odprawiają, bankiet wraz z biesami w zaczarowanym ogrodzie, który się mieści na wspomnianej górze.

[madohora]

Hej! hej! łabędzie płyną, a z łabędziami
płynie wianeczek,
Kasi na czepeczek,
aby siadła z niewiastami.
Wyszła na pole, stanęła sobie,
pod jaworem w chłodzie,
I wyglądała swego Jasieńka
z której strony przyjedzie.
Oj jedzie, jedzie mój kochaneczek,
po majowej dąbrowie;
Oj płynie, płynie z czepkiem wianeczek,
Kasieczce na głowę.
Oj jedzie jedzie mój kochaneczek,
po majowej dąbrowie,
Rozpuścił-ci te strusie pióreczka
konikowi po głowie.
Oj nie żal mi tych strusich pióreczek,
com je sobie rozproszył
Jeno mi żal cię dziewczyno moja,
com cię marnie opuścił.
Koniczek lata, koniczek pląsa,
na cugle następuje-
Kasieńka plącze—Kasieńka krzyczy,
i rączki załamuje.
Kasieńku nie płacz, Kasieńku nie krzycz,
nie psujże sobie główki:
Weź se chusteczki, z mśj kieszoneczki,
i utrzyj sobie oczki.
Teraz chusteczka, i ta jedwabna,
i ta nic nie pomoże.
Mojój urody, mojej swobody,
pożal się mocny Boże!
Hej! hej! łabędzie płyną—a z łabędziami
płynie wianeczek.
Stoi kochaneczek,
Kasiu moja Kasiu—między dziewczętami.
Tak mi żal upłynie,
jak ten wianek płynie.

[madohora]

Ku Dunajowi ku głębokiemu,
Oj ku lasowi ku zielonemu,
Oj palą, palą, palą sobótkę,
I piją piwo i piją wódkę.
Kto na sobótce nie będzie,
Główka go boleć wciąż będzie

[madohora]

Stara tradycja mówi, że w ten dzień przy muzyce
Na Łysej Górze spotykają się czarownice
Urządzają tam z diabłami hulanki
Jakiś nektar piją z dużej szklanki
Podobno wszystkie stawiają się do Rady
I dość owocne prowadzą obrady
Gdy zabłądzisz biada, ci biada
Już nie zobaczysz swojego sąsiada
Lecz potem cisza...wszystko znika
Tylko gdzieś w lesie cicha gra muzyka
Lecz ja się tego bać nie muszę
Bo czyste mam serce i czystą duszę...

[madohora]

W dzień Świętego Jana wtykano różdżki w ziemię - ile jest ludzi w domu tyle różdżek. Czyja najpierw uschła, to znak że ten w ciągu roku umrze.

[madohora]

Jak święty Jan się obwieści, takich będzie dni czterdzieści (24.06.)

[madohora]

Święty Jan przyniesie oleju dzban (24.06.)

[madohora]

Kiedy z Janem przyjdą deszcze, to sześć niedziel kropi jeszcze (24.06.)

[madohora]

- Wiesz, w Walentynki zrobiono w naszej firmie ankietę i okazało się, że jestem najbardziej pożądanym facetem w robocie.
- No to powinieneś się cieszyć!
- Ni cholery, u nas pracują sami mężczyźni...

[madohora]

Wczoraj pozwoliłam sobie na przytoczenie tego artykułu a nie dalej jak dzisiaj
sama przeprowadziłam taką rozmowę z bardzo młodą osóbką:
Chwilę wcześniej rozmawialiśmy o różnych okazjach, w tym o takich do popicia
.....
Ja:
- A dzisiaj jest Świętego Jana i znowu okazja do popicia
- Tak, ale także Danuty
- No tak ale to jest taki ważny Święty Jan
- A dlaczego?
W tym momencie do rozmowy włączył się ktoś jeszcze, kto razem ze mną zaczął
tłumaczyć co to jest za święto i jakie są zwyczaje. Niestety, miny osoby wam nie
jestem w stanie przedstawić. Jeszcze raz podkreślam, że była to bardzo młoda
osoba, która nie miała pojęcia o tym, że jest coś takiego jak Noc Świętojańska.
A może mamy jakiś pomysł jak to zmienić?

ŚWIĘTE OGNIE SOBÓTKOWE

[madohora]

ŚWIĘTE OGNIE SOBÓTKOWE W.POL

[madohora]

I zgadnąć trudno co to tam z daleka...
Z kim się tam zetknie? i co go ta czeka?
Czy iść za ogniem? czyli bić się dalej
Po ciemnej drodze lub zburzonej fali
***

[madohora]

Płońcie Sobótki! Święte i ochotne
Na ziemi ojców starą sprawą ładne
I wy po polach ogniska samotne
I wy po chatach światełka gromadne!
***

[madohora]

*