Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

Zimowanie rozpoczyna się późnym październikiem. Przebudzenie następuje w różnym czasie, zależąc głównie od wysokości nad poziomem morza. W niższych rejonach traszka wraca do aktywności pod koniec marca lub w kwietniu, natomiast na obszarach leżących wyżej dzieje się to w maju lub na początku czerwca

[madohora]

Traszka karpacka często krzyżuje się z traszką zwyczajną na obszarze ich sympatrycznego występowania: w Rumunii, Czechach i na Ukrainie. Powstają w ten sposób osobniki charakteryzujące się wyglądem pośrednim pomiędzy gatunkami

[madohora]

Odnotowanie osobników albinotycznych w obrębie podgatunków L. v. vulgaris i L. v. meridionalis. Jest to u płazów cecha dziedziczona recesywnie związana z brakiem czarnego barwnika w skórze. Pierwszego takiego osobnika z tego drugiego podgatunku spotkano w okolicy Oasi del Ronchetto w Lombardii. Miał czerwone oczy, mierzył 7,3 cm, ważył 1,7 g. Opisano go w 2010. Na tym samym obszarze obserwowano wcześniej 41 osobników normalnie ubarwionych. Albinotyczne larwy i dorosłe traszki podgatunku nominatywnego notowano w Anglii, Holandii, Czechach i Niemczech[

[madohora]

Lista państw, w których traszka zwyczajna występuje w środowisku naturalnym, obejmuje następujące kraje: Albania, Armenia, Austria, Azerbejdżan, Belgia, Białoruś, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Dania, Estonia, Federacja Rosyjska, Finlandia, Francja, Gruzja, Grecja, Holandia, Irlandia, Kazachstan, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Macedonia Północna, Mołdawia, Niemcy, Norwegia, Polska, Rumunia, Serbia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Turcja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania, Włochy Obecność zwierzęcia w Liechtensteinie jest wątpliwa.

[madohora]

Samica składa jaja pojedynczo[5][12] lub w małych grupkach[10], zawijając je w liście roślin wodnych. W niekorzystnych warunkach samica może przetrzymywać przez jakiś czas jaja w jajowodzie. Liczba jaj składanych przez 1 samicę waha się od 60[10], 100[12] lub 200[3] do 100[5]-300[3][10][12] sztuk. Jednego dnia składa od 3 do 7 jaj[7]. Zanotowano przypadki kanibalizmu, głównie w formie oofagii. Występuje ona głównie u samic, ponieważ spędzają one więcej czasu w miejscach składania jaj[10]. Po 7–14 (wedle innych źródeł nawet 20[7]) dniach wylęgają się z nich larwy, które przebywają w wodzie, poruszając się za pomocą ogona (larwa limnofilna). Oddychają skrzelami[5]. Tuż po wykluciu korzystają z endogennego zapasu składników odżywczych w żółtku[10]. Później odżywiają się drobnymi organizmami wodnymi, zaczynając od mikroskopijnych skorupiaków, jak Chydoridae, Daphniidae, widłonogi i małżoraczki. Później dołączają do nich małże, ślimaki i owady, zwłaszcza larwy jętek i ochotkowatych oraz zarówno larwy, jak i imagines chrząszczy. W ich diecie dominują organizmy żyjące wśród wodnej roślinności, znacznie rzadziej sięgają po plankton i bentos[10]. Kijanki są bardzo żarłoczne i drapieżne[5]. Same zaś padają ofiarami wodnych owadów[10]. Cechują je długie skrzela i symetryczna, łukowato wygięta płetwa ogonowa[6]. Gdy osiągną długość ciała ok. 4 cm, przeobrażają się w dorosłą postać[5]. Najczęściej następuje to kilka miesięcy po złożeniu jaj[10], w Europie Środkowej w miesiącach czerwiec–lipiec, w niekorzystnych warunkach okres ten przedłuża się nawet do późnej jesieni[5] lub nawet do następnego roku (larwy zimują w zbiorniku wodnym)[12]. Zanotowano przypadki neotenii (rozmnażania się larw)[10]. Podczas przeobrażenia szczyt aktywności przypada na czas półmroku. Na czas metamorfozy przypada krótki okres w ich życiu, kiedy nie pobierają pokarmu[10]. Po przeobrażeniu młode traszki wychodzą na ląd, przez jakiś czas przebywając w pobliżu zbiorników wodnych[5]. Tutaj zagrażają im głównie kręgowce. Spotykano osobniki dorosłe w wieku od 3 do 14 lat

[madohora]

NA LUBELSZCZYŹNIE ZNALEZIONO TYSIĄCE MARTWYCH PTAKÓW - www.msn.com.pl - 13.01.2023

[madohora]

CHINY. LWICA CHCIAŁA POŻREĆ DZIECKO. NA SZCZĘŚCIE BYŁA ZA SZYBĄ - www.polsatnews.pl - 13.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Łatwo go rozpoznać po okrągłym kształcie. Słonie przez większą część dnia przebywają na wybiegu zewnętrznym przylegającym do budynku, do którego wchodzą na noc. Wewnątrz budynku znajdują się także terraria dużych jaszczurek i żółwi.

[madohora]

Boa Dumerila (Acrantophis dumerili) – gatunek węża z rodziny dusicielowatych (Boidae). Endemit Madagaskaru.

[madohora]

Na przykład holotyp motyla Lycaeides idas longinus znajduje się w Muzeum Zoologii Porównawczej (ang.: Museum of Comparative Zoology) na Uniwersytecie Harvarda (USA), holotyp wymarłego ssaka Cimolodon na Uniwersytecie Alberty (Edmonton, Kanada), a holotyp okrzemki Diatoma polonica w kolekcji Instytutu Nauk o Morzu Uniwersytetu Szczecińskiego (w zasobach Andrzeja Witkowskiego) jako preparat nr 18492

[madohora]

Gabriel Bibron (także: Biberon) (ur. 20 października 1805 w Paryżu, zm. 27 marca 1848 w Saint-Alban-les-Eaux) – francuski zoolog, herpetolog

[madohora]

Pożywienie
Jego pożywieniem są ssaki od gryzoni do lemurów i nietoperzy, a oprócz tego zjada też ptactwo hodowlane np. kury.

[madohora]

Boa madagaskarski (Acrantophis madagascariensis) – gatunek węża z podrodziny Sanziniinae w rodzinie dusicielowatych (Boidae).

[madohora]

[madohora]

Nossi Bé, Nosy Be, wyspa wulkaniczna na Oceanie Indyjskim, u północno-zachodnich wybrzeży Madagaskaru;
pow. 300 km2, ok. 40 tys. mieszk.; gł. m. Andoany (Hell Ville); wysokość do 329 m (wulkan z jeziorem kraterowym); otoczona rafami koralowymi; opady do 3000 mm rocznie; zalesiona; uprawa trzciny cukrowej, wanilii, pieprzu, gorzkich pomarańczy; produkcja cukru, rumu, olejków perfumeryjnych; mały port, lotnisko. Od 1896 administrowana przez Madagaskar, w obrębie prow. Antseranana.

[madohora]

Od 23 cm u Varanus brevicauda i Varanus sparnus, do 310 cm długości u Varanus komodoensis.
Masa ciała do 160 kg.

[madohora]

Do Varanidae bywają też zaliczane rodzaje wymarłe. Magdalena Borsuk-Białynicka zaliczyła do Varanidae także wymarłe, kredowe rodzaje Saniwides i Telmasaurus; oprócz tego za bliskiego krewnego rodzaju Lanthanotus (przez samą autorkę zaliczanego do osobnej rodziny Lanthanotidae) uznała kredowy rodzaj Cherminotus. Estes i współpracownicy (1988) za bliskiego krewnego rodzaju Varanus uznali też eoceński rodzaj Saniwa. Carroll (1988) dodatkowo zaliczył do Varanidae kredowe rodzaje Chilingosaurus i Palaeosaniwa oraz mioceński Iberovaranus; za możliwego przedstawiciela rodziny uznał też kredowy rodzaj Pachyvaranus. Alifanow (2000) zaliczył jednak Chilingosaurus do rodziny Mongolochamopidae (wydzielonej przez tego autora z rodziny Macrocephalosauridae), którą z kolei zaliczył do grupy Scincomorpha; rodzaje zaliczane przez Alifanowa do Mongolochamopidae Conrad (2008) włączył do rodziny Polyglyphanodontidae, która może być blisko spokrewniona z tejowatymi lub w ogóle nie należeć do Scleroglossa. Pozycja filogenetyczna rodzaju Pachyvaranus w obrębie grupy Anguimorpha jest niepewna; Houssaye i współpracownicy (2011) zaliczyli go do odrębnej od Varanidae grupy Pachyvaranidae.

[madohora]

Dość smukła jaszczurka z wyraźnie dużą głową. Skóra na grzbiecie jest brązowa lub czarna z rzędami wielkich jasnych plam. Młode osobniki są jaśniej ubarwione niż dorosłe.
Rozmiary
Długość do 250 cm
masa ciała do 15 kg
Biotop
Suche i skaliste obszary

[madohora]

Biotop
Podmokłe i bagniste tereny leśne.

[madohora]

[madohora]

Większe kręgowce, głównie ptaki i ssaki (konie, bawoły wodne, świnie, jelenie) odnotowano także kilka śmiertelnych ataków na ludzi, warany są także kanibalami. Warany z Komodo nie mają wrogów naturalnych w łańcuchu pokarmowym, jedynym zagrożeniem dla młodych waranów są dorosłe osobniki.

[madohora]

W piątek 12 grudnia z ZOO w Pilznie w Czechach przyjechała para rzadkich a zarazem pięknych waranów. Warany niebieskie – bo o nich mowa zwiedzający będą mogli podziwiać już na początku lutego.

[madohora]

Waran z Komodo jest największą współcześnie żyjącą jaszczurką na świecie. Jest też bardzo szybki, potrafi osiągnąć prędkość do 20 km na godzinę.