Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

Te wyrośnięte jaszczurki zamieszkują kilka wysp Archipelagu Sundajskiego należących do Indonezji (m. in. Komodo, Flores, Rinca, Gili Motang, Nusa Kode). Chociaż o tym gadzie wiemy już sporo, to do niedawna niewiele było wiadomo o jej pochodzeniu. Według jednej z teorii wielka jaszczurka miała wyewoluować z mniejszych przodków, w czym była pomocna geograficzna izolacja wysp

[madohora]

Zdaniem badaczy warany z Komodo wytworzyły mechanizm, który pozwala smokom na przechodzenie z rozmnażania obupłciowego do a partenogenetycznego w zależności od tego, czy mają dostęp do samca.

[madohora]

Gatunek został opisany przez Petera Ouwensa – dyrektora Muzeum Zoologicznego w Bogor na Jawie; na podstawie zdjęć oraz dostarczonej skóry dorosłego osobnika zabitego na wyspie Komodo – w trakcie wyprawy młodego porucznika.

[madohora]

To endemiczny gatunek – obszar jego występowania ogranicza się do zaledwie kilku wulkanicznych wysp w Archipelagu Małych Wysp Sundajskich (w tym Komodo, Flores, Rinca (Rintja), Gili Motang, Nusa Kode). Do niedawna zamieszkiwały również wyspę Padar – w badaniach po 1991r. nie stwierdzono na niej stałej populacji tych waranów (Ciofi & De Boer 2004, Jessop i współ. 2004).

[madohora]

Żywienie
To drapieżniki stojące najwyżej w łańcuchu pokarmowym – nie mające naturalnych wrogów. W głównej mierze są padlinożercami, ale dzięki swej sile i inteligencji potrafią też być doskonałymi łowcami, atakują zazwyczaj z zasadzki, ale też mogą ścigać swą ofiarę. Na krótkich dystansach mogą biec z prędkością do ok. 20 km/h, równie dobrze pływają.

[madohora]

Młode osobniki przez pierwsze 2-3 lata swego życia prowadzą nadrzewny tryb życia chroniąc się wśród gałęzi przed drapieżnikami, w tym przed zagrożeniem ze strony dużych osobników własnego gatunku. Tylko najmłodsze i najlżejsze osobniki są w stanie przeskakiwać z gałęzi na gałąź. Z wiekiem warany te tracą umiejętności wspinania się po drzewach (również przyrosty masy ich do tego nie predysponują) stając się typowymi, naziemnymi jaszczurami.

[madohora]

Nie posiadał żagla skórno-kostnego na grzbiecie, jaki posiadały takie pelykozaury, jak dimetrodon, edafozaur, czy sphenacodon.

[madohora]

Nazwa pochodzi od połączenia dwóch greckich słów édaphos - grunt, ziemia i saúros - jaszczurka.

[madohora]

Sfenakodon (Sphenacodon) – jest to rodzaj pelykozaura, żyjącego pod koniec karbonu i na początku permu na terenie obecnego Teksasu i Nowego Meksyku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wymarł w roadzie (270,6 – 268 mln lat temu) w środkowym permie, przegrywając konkurencję z nowszymi typami drapieżnych synapsydów

[madohora]

Uważa się, że podobnie jak inni reprezentanci jego rodziny, Ophiacodon był zwierzęciem wiodącym ziemno-wodny tryb życia. Mógł żyć nad brzegami strumieni oraz bagien, polując na ryby i płazy.

[madohora]

waran głuchy, Lanthanotus borneensis, gatunek jaszczurki;
Borneo; dł. maks. 43 cm, w tym połowa przypada na ogon; brak otworu usznego; bardzo rzadki, znany z nielicznych okazów.

[madohora]

Długość ciała samców dochodzi do 1,5 m wraz z ogonem. Samice są dużo mniejsze i ich długość ciała wynosi zwykle ok. 1 m.

[madohora]

Jego naturalne występowanie obejmuje tropikalne i subtropikalne obszary od Kolumbii, Wenezueli i Gujany, poprzez dorzecze Amazonki, aż po Urugwaj, Paragwaj i północną Argentynę. Wpuszczony do środowiska (prawdopodobnie pochodzący z hodowli terrarystycznych) przez człowieka na Florydę w USA

[madohora]

węże, Serpentes (Ophidia), podrząd gadów łuskonośnych, współcześnie 2930 gat., zamieszkujących lądy i wyspy całego świata, z wyjątkiem Arktyki, Antarktydy, Islandii, Irlandii, Nowej Zelandii i mniejszych wysp oceanicznych, a także ciepłe wody O. Indyjskiego i Oceanu Spokojnego.

[madohora]

Pyton siatkowy jest znany ze swoich dużych rozmiarów - z pewnością jest najdłuższym współcześnie występującym wężem (anakonda zielona jest od niego krótsza, za to znacznie masywniejsza). Pomimo faktu, że miejscami intensywnie się na niego poluje, i zagraża mu również niszczenie siedlisk, w skali globalnej pozostaje gatunkiem niezagrożonym (status LC - gatunek najmniejszej troski - na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN). Na pytony siatkowe poluje się zarówno dla mięsa, jak i dla zdobycia cennej skóry. Wydaje się, że nawet intensywne polowania w rejonach, gdzie przetrwały naturalne siedliska (las deszczowy) nie są w stanie zagrozić temu gatunkowi. Natomiast tam, gdzie naturalne siedliska są niszczone i zamieniane na krajobraz rolniczy, intensywne polowania lokalnie doprowadzają do wyniszczenia gatunku - w przekształconym krajobrazie węże jest po prostu łatwiej znaleźć. Z tego powodu w niektórych krajach, np. w Wietnamie, pyton siatkowy stał się skrajnie rzadkim i zagrożonym gatunkiem. Polowania, nawet jeśli nie doprowadzają do znacznego zmniejszenia liczebności pytonów siatkowych, powodują, że coraz rzadziej można spotkać naprawdę duże osobniki tego gatunku.

[madohora]

Jak wiele węży, pytony siatkowe wyposażone są w specjalne termoreceptory umożliwiające im wykrywanie potencjalnych ofiar. Pyton siatkowy poluje głównie na ssaki i ptaki - w analizowanych odchodach odnaleziono szczątki małych ssaków, m.in. nietoperzy czy wiewióreczników, ale również jeleni, a nawet również niedźwiedzi malajskich. Zdarza im się także żywić zwierzętami gospodarskimi. Ze względu na duże rozmiary, pyton siatkowy jest również w stanie upolować człowieka - znane są pojedyncze przypadki ataków dzikich pytonów na ludzi, a także gadów trzymanych w niewoli na swoich właścicieli lub ich dzieci.

[madohora]

Poluje głównie na gryzonie, małe torbacze i różne ssaki o odpowiedniej wielkości (np. króliki które w Australii stanowią plagę) ale także nietoperze czy domowe koty. Mniejsze osobniki polują także na gady (zwłaszcza jaszczurki). Uzupełnieniem diety są ptaki oraz ich pisklęta.

[madohora]

Dieta jest uzależniona od wielkości węża, młode polują najczęściej na jaszczurki, drobne gryzonie i pisklęta. Z czasem głównym pożywieniem stają się dorosłe ptaki i niewielkie ssaki (w tym np. nietoperze).

[madohora]

Pyton tygrysi należy do rodziny pytony (Pythonidae). Wcześniej umieszczany był w rodzinie dusicielowate (Boidae). Ciało jest masywne. Ubarwienie strony grzbietowej brązowe, w duże plamy z jasnymi brzegami. Spód jest białawy, do szarego. Głowa jest trójkątna, dobrze wyodrębniona od szyi. Źrenice są pionowe. Na głowie znajduje się rysunek w kształcie lancy. Ogon jest stosunkowo krótki. Samce są mniejsze i lżejsze od samic.

[madohora]

Ten niewielki dusiciel, swoją budową przypomina większych krewniaków. Głowa dość mała, oczy z pionową źrenicą, uwagę zwraca rząd jamek wokół krawędzi pyska, które kryją termoreceptory. Ciało masywne, krępe zakończone krótkim ogonem. Głowa i strona grzbietowa jest ciemnobrązowa lub czarna, na tym tle po bokach ciała występują duże, owalne plamy w kolorze żółtobrązowym lub piaskowym. Spód ciała jasny, przeważnie kremowy, niekiedy z ciemniejszymi plamkami. W hodowli amatorskiej spotyka się kilkadziesiąt różnych odmian tego gatunku, powstałych na skutek mutacji wzoru lub ubarwienia a także selektywnej hodowli.

[madohora]

Floryda chce rozwiązać problem zdziczałej populacji pytonów tygrysich, zamieszkujących bagienne okolice tego stanu. Głośny ostatnio przypadek uduszenia dwuletniej dziewczynki sprawił, że władze przestały ignorować problem, o czym pisze Guardian.

[madohora]

Pyton zielony (Morelia viridis) – gatunek nadrzewnego węża z rodziny pytonów (Pythonidae).