Koszęcin

[madohora1]

STRÓJ GÓRALSKI

WIANKI, GALANDY, NAKRYCIA GŁOWY

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Wystawa instromentów

[madohora1]

OKARYNA- Okaryna – ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów wargowych, rodzaj fletu naczyniowego o jajowatym korpusie.Okaryny najczęściej wykonuje się z wypalonej gliny albo porcelany, lecz mogą też być wykonane z innych materiałów, takich jak plastik, szkło, drewno czy metal. Okaryna posiada od 4 do 24 otworów, które zamykane palcami grającego kształtują wysokość dźwięku. Z boku instrumentu wystaje część przyustna, służąca do zadęcia, zbudowana jak we flecie podłużnym. Okarynę w znanej dziś postaci skonstruował w drugiej połowie XIX wieku Włoch Giuseppe Donati, lecz początki tej rodziny instrumentów sięgają prawdopodobnie 12 tysiącleci wstecz. Szybko zdobyła popularność w Europie jako instrument amatorski. Próby jej udoskonalenia poprzez dodanie systemu klap i suwaków nie powiodły się. Czasami jest wykorzystywana przez kompozytorów współczesnych (m.in. Kazimierz Serocki). Okaryny są najczęściej strojone do dźwięków c oraz f. Konstrukcja okaryny nie pozwala na regulowanie wysokości dźwięku siłą dęcia w ustnik.

Okaryny posiadają cztery standardowe wielkości:

okaryna sopranowa - zakres dźwięków c² do f³
okaryna altowa - zakres dźwięków f¹ do b²
okaryna tenorowa - zakres dźwięków c¹ do f²
okaryna basowa - zakres dźwięków f do b¹

[madohora1]

[madohora1]

Róg, inna nazwa waltornia – muzyczny instrument dęty blaszany. Do tej samej rodziny instrumentów należą między innymi trąbka, puzon oraz tuba. Strój rogu jest nieco niższy niż puzonu i obejmuje zakres dźwięków muzycznych od B1 (B1 brzmiącego – oktawy kontra dla rogu podwójnego, współcześnie używanego F/B) do f2 (f dwukreślnej oktawy brzmiące dla rogu F/B). Istnieją również inne odmiany rogu o wyższej skali lub nieco odmiennej barwie dźwięku.

Najbardziej pierwotną formą rogu był prawdopodobnie róg pochodzenia zwierzęcego, przeważnie bawoli lub barani. Świadczy o tym jego nazwa (nie tylko w języku polskim). Także we francuskim cor, włoskim corno, hiszpańskim cuerno, angielskim horn, niemieckim Horn lub Waldhorn (z tego ostatniego wywodzi się alternatywna nazwa polska – waltornia). Z powodu prymitywnej budowy i braku ustnika skala takiego rogu była niewielka, ograniczająca się do jednego lub najwyżej kilku dźwięków. Z czasem zaczynały powstawać rogi metalowe, używane przez pasterzy i myśliwych, a także wykonane z metali szlachetnych – złota i srebra oraz z kości słoniowej, z których korzystało rycerstwo i możni na polowaniach.

Metalowy róg zbudowany z rury zakończonej kielichowym rozszerzeniem tradycyjnie przyjął formę okrągłej, pojedynczej lub podwójnej pętli. Instrument posiadał różne rozmiary i stroje. Początkowo róg używany był do polowań. Zaczęto ich także używać w produkcjach teatralnych do tworzenia dźwiękowych elementów specjalnych.

Technika gry na tym instrumencie wymaga, aby jednocześnie dmuchać przez odpowiednio ułożone wargi, obsługiwać wentyle i operować ręką w czarze głosowej instrumentu.

Historia rogu jako instrumentu muzycznego rozpoczęła się w 1680 r. za sprawą księcia Franza Antona von Spork. Zachwycony jego czystym i donośnym brzmieniem, poznanym podczas podróży do Francji, polecił dwóm swoim przybocznym muzykom nauczyć się grać na tym instrumencie. Tymi osobami byli Wenzel Sweda i Peter Röllig, których można uznać za pierwszych profesjonalnych instrumentalistów grających na rogach. Za ich pośrednictwem róg dotarł do Niemiec i Austrii.

W pierwszych latach XVIII wieku róg stał się już ważnym instrumentem w muzyce niemieckiej. Pierwszym wirtuozem i twórcą techniki gry za pomocą dźwięków "zatkanych" był Anton Hampel (1705-1768). Był on także pomysłodawcą krąglików dla rogów, dodatkowych rurek, które w łatwy i szybki sposób można było dołączać do rogu przedłużając jego całkowitą długość, a co zatem idzie, zmieniając strój. Najbardziej znanym uczniem Hampela był Johann Wenzell Stich, znany także jako Giovanni Punto. Zdobył on uznanie jako wirtuoz i zainspirował takich kompozytorów jak Ludwig van Beethoven (Sonata F-dur op. 17 dedykowana Punto), Wolfgang Amadeusz Mozart, czy Joseph Haydn do komponowania muzyki na ten instrument. Mozart skomponował co najmniej cztery koncerty na ten instrument (część zaginęła), a Haydn prawdopodobnie dwa. Kolejnym momentem przełomowym, wspólnym dla całej grupy instrumentów dętych blaszanych, był rok 1814, kiedy to został wynaleziony zawór tłoczkowy, tzw. wentyl, używany w instrumentach dętych. Z miejsca znalazł on zastosowanie w rogu. W 1832 zawór tłoczkowy w rogach zastał zastąpiony przez wiedeńskiego wynalazcę Josepha Riedla zaworem rotacyjnym. W ten sposób powstał standard rogu, używany do dziś w praktyce symfonicznej.

Do znanych waltornistów XX i XXI wieku należą m.in. Alesio Allegrini, Barry Tuckwell, Radek Baborák, Will Sanders, Marie Luise Neunecker, Hermann Baumann, Peter Damm, Stefan Dohr, Dale Clevenger, Radovan Vlatkovi

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Mandolina – strunowy instrument muzyczny z rodziny chordofonów szarpanych posiadający cztery pary strun strojonych w kwintach. Skala mandoliny (zakres dźwięków muzycznych) wynosi od g do fis³. Współczesna mandolina jest niewielkim instrumentem, o krótkim gryfie i płytkim, okrągłym pudle rezonansowym. Na mandolinie gra się zwykle tremolo. Jej nazwa prawdopodobnie wywodzi się z perskiego pandura i dalej arabskiego dambura. Zwłoszczona nazwa łacińskiego mandora brzmi mandola, w zdrobnieniu mandolina. Mandolina wywodzi się z miniaturowej lutni. W jednej z galerii w Waszyngtonie znajduje się obraz pędzla Angelo Gaddi (1369-1396) przedstawiającego anioła grającego na miniaturowej lutni nazwanej mandora.

Mandolina była instrumentem typowym dla wiejskiego i miejskiego folkloru w Europie południowej i wschodniej. Wraz z napływem emigrantów z tych regionów do USA mandolina stała się popularnym instrumentem w Ameryce. Była też jednym z pierwszych instrumentów, którego dźwięk zapisano na cylindrach wynalezionych przez Edisona. Mandolina szybko stałą się popularnym instrumentem muzyki bluesa, country i folk.

Twórcą współczesnego standardu mandoliny, opartego na konstrukcji skrzypiec, był Orville H. Gibson, który w 1898 zdobył patent na swą konstrukcję mandoliny, która wkrótce stałą się dominującą. Charakterystyczną dla niej jest obłe, przypominające kroplę, płaskodenne pudło rezonansowe z charakterystycznymi dla instrumentów smyczkowych otworami w kształcie litery f. W latach pięćdziesiątych zaczęto produkować mandoliny elektryczne na wzór gitar elektrycznych.

Pierwszymi znanymi wirtuozami mandoliny byli w większości emigranci do USA Bernardo Dapace, Samuel Siegel, Dave Apollon i Giduanni Giuuale, którzy w latach 40. koncertowali z repertuarem popularnym i transkrypcjami muzyki poważnej na ten instrument. Najwięcej jednak dla popularności instrumentu zrobił twórca stylu bluegrass, Bill Monroe, doprowadzając brzmienie mandoliny do perfekcji.
Mandolina znalazła zastosowanie, choć dość ograniczone w muzyce rockowej. Dźwięk mandoliny słychać w wielu sentymentalnych piosenkach Roda Stewarta. Na mandolinach często grali muzycy z grupy Jethro Tull: Ian Anderson, Martin Barre i Dave Pegg oraz Eric Bazilian z zespołu The Hooters. Sporadycznie na mandolinie grał John Paul Jones z Led Zeppelin, Steve Howe z Yes, Chris Cornell z Soundgarden i Peter Buck z R.E.M

[madohora1]

Mieliśmy taką w domu ale nie wiem co się z nią stało

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

W Koszęcinie spotkamy też drewniany Kościół Świętej Trójcy z 1724 roku

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ SERCA JEZUSOWEGO

[madohora]

TURNIEJ W POWOŻENIU ZAPRZĘGAMI TRADYCYJNYMI - Nasze Miasto - 06.08.2017

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MIĘDZYNARODOWY KONKURS POWOŻENIA ZAPRZĘGAMI TRADYCYJNYMI - Niedziela - 08.08.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pomnik Walentego Roździeńskiego

[madohora]

[POMNIK WALENTEGO ROŹDZIEŃSKIEGO - www.fotoplska.eu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Od kilku lat tradycją staje się fakt, iż w dniu wspomnienia świętych patronujących naszym kapliczkom gromadzimy się w ich otoczeniu na krótkim nabożeństwie. Dlatego szczególnie dziś zachęcamy do rodzinnego, wakacyjnego spaceru szlakiem naszych koszęcińskich kapliczek i przystanku przy św. Wawrzyńcu! Wczoraj odnowiony wizerunek świętego został umieszczony w kapliczce! Ponadto czeka tam na Was wiele atrakcji. Plac zabaw i siłownia na wolnym powietrzu przy budynku Domu Kultury oraz dwie cukiernie! Warto zwrócić uwagę na skwer Walentego Roździeńskiego znajdujący się w sąsiedztwie kapliczki oraz aleję kasztanową wiodąca z parku w kierunku dworca kolejowego...

[madohora]

Architektura: Kapliczka na rzucie zbliżonym do kwadratu, z trójbocznie zamkniętą absydą i dwuspadowym dachem. W bocznych ścianach okna zwieńczone łukiem odcinkowym. Tak samo zwieńczone obszerne wejście, zamknięte drewnianymi drzwiami z okienkiem. Pod okapem, wokół kapliczki biegnie wydatny gzyms. W szczycie prostokątna wnęka. Nad szczytem metalowy, ażurowy krzyż z dwiema poprzeczkami.

[madohora]

Wnętrze: W zaokrąglonej absydzie murek pełniący rolę mensy ołtarzowej. Na ścianie obrazek na desce z wizerunkiem św. Wawrzyńca

[madohora]

[madohora]

Miejsce budowy dawnego kościoła zostało – jak przekazują stare zapisy kronikarskie – objawione córce miejscowego młynarza Wiktorii. Ksiądz Jeziorski, proboszcz Sadowa, tak opisuje w 1721 roku historię kościoła na podstawie starych kronik: ...Dla ludzi tam mieszkających jest to miejsce cudow­nego objawienia. Białogłowa Wiktoria modląc się tam, oglądała koło dębu, gdzie dziś jest ołtarz główny, troje dzieci, które obja­wiały się wiele razy. W czasie Wielkanocnym lud tam zgromadzo­ny słyszał bicie dzwonów i widział z dala nadchodzące procesje z chorągwiami i śpiewami.... Wiązane jest to z legendarną księżniczką Przesławą – panującą wraz z ojcem księciem Gosławem na Koszęcinie w czasach pogańskich. Według tej legendy Przesława miała zostać ochrzczona przez misjonarzy z Czech w początkach wprowadzania chrześcijaństwa na ziemię śląską.

[madohora]

Objawienia związane z tym miejscem i budową pierwszego kościółka uwiecznił na dużym – ośmioscenowym płótnie anonimowy malarz i poeta. Obraz nosi datę 1564 rok, zaś każde malowidło podpisane jest wierszowanymi zdaniami w języku staropolskim, ( Dolny i Górny Śląsk nie należał do Polski w tamtych czasach).

[madohora]

Trochę później wstawali ludzie, ubierali się w swe odświętne stroje i podążali na święte miejsce. Kiedy na wschodzie ukazało się poranne słońce wszyscy byli u źródła obok dębu. Zaległa ogromna cisza, gdy z oddali ludzie usłyszeli procesyjne pieśni, a wtórowało im bicie dzwonów. Dzwony biły coraz gwałtowniej, a śpiewy były coraz głośniejsze. Ale nikt nie nadchodził, a niewidzialne dzwony, zawieszone gdzieś na sklepieniu niebieskim, biły i biły. Zatrwożony lud upadł na kolana, znosząc modły do Boga. Nikt nie mógł sobie tego zjawiska wytłumaczyć. Ale ludzie wiedzieli, że są na świętym miejscu i że w procesyjnym wielkanocnym pochodzie idą niebieskie duchy. Niewidzialne dzwony oznajmiły zmartwychwstanie Chrystusa. Po cichutku mówiono, że to kolejny cud na świętym koszęcińskim miejscu. Pobożni ludzie jeszcze długo śpiewali Bogu dziękczynne hymny, a pieśń niosła się przez koszęcińskie pola i odbijała się leśnym echem. Wśród zgromadzonych był także Wincenty Kluczyński, koszęciński rolnik, który posiadał kilka koni, dużo pól i lasów. Modlił się i rozmyślał, gdzieby tu zbudować kościół. Na objawionym miejscu był teren bardzo podmokły. Spojrzał trochę dalej i wzrok jego utkwił na „Żydowninie”. Pomyślał – zbudujemy kościół na górce. Niech wszyscy z daleka widzą, jaki piękny zabytek postawiliśmy Trójcy Świętej.

[madohora]

[madohora]

Dwie wieże: wyższa od zachodu – słupowa, o ścianach lekko pochyłych, szalowana deskami, niższa nad prezbiterium ośmioboczna przeznaczona na sygnaturkę. Drzwi wejściowe od zachodu w obramowaniu prostokątnym, drzwi boczne i drzwi do zakrystii zamknięte łukiem, klepkowe, zbite kutymi gwoździami.

[madohora]

Ołtarz boczny – lewy poświęcony św. Annie Samotrzeciej z dwiema kręconymi kolumnami, dekoracją snycerską i rzeźbami świętej Barbary i prawdopodobnie świętej Jadwigi. W górnej części ołtarza „Oko Opatrzności" z puttami.

[madohora]

[madohora]

Instrument zbudowany prawdopodobnie w roku 1886 przez Pawła Czopka z Ole­sna. Bardziej prawdopodobne jest twierdzenie, że ów mistrz wyremontował wówczas starsze organy, nadając im dzisiejszy wygląd. W roku 1904 kolejną naprawą zajęła się firma "Rychtowsky z Leobschitz", a w roku 1950 firma "Ludwik" z Rybnika. Gruntowny remont tego starego instrumentu przeprowadzony został w roku 1991 przez magistrów sztuki Marka Urbańczyka i Mieczysława Klonowskiego.
W grudniu 1991 roku nagrano w kościele koncert radiowy w wykonaniu Juliana Gembalskiego.

[madohora]

We wszystkich czterech narożach płyty wykute są herby rodowe, w tym jeden z nich należy do rodziny Wierbskich – pochodzącej zapewne z Moraw, a drugi, który udało się odczytać, to herb rodu Kochcickich – wywodzącego się z całą pewnością z Moraw – właścicieli Koszęcina w XVII wieku. Podobne płyty pochodzące z analogicznego czasu wykonane prawdopo­dobnie przez tego samego mistrza znajdują się w ko­ściele farnym w Tarnowskich Górach (żona wójta) i w ko­ściele w Lubecku (Jan Kochcicki).

[madohora]

Miejscowość Koszęcin leży w powiecie lublinieckim, zaś tutejsza parafia należy do diecezji gliwickiej. Kościół pw. Świętej Trójcy to XVIII-wieczna budowla, wzniesiona na miejscu poprzedniej świątyni. Orientowany budynek postawiony został w konstrukcji zrębowej, na kamienno-ceglanej podmurówce. Obiekt jest częścią Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

Wystrój świątyni jest przeważnie barokowy, z pierwszej połowy XVIII w. Z czasów tych pochodzi ołtarz główny oraz ołtarze boczne. XVIII-wieczna jest także drewniana ambona. Na chórze muzycznym znajdują się organy z 1886 r. W tutejszym kościele znajdowało się niegdyś ok. 30 późnogotyckich rzeźb pochodzących z początku XVI wieku. Jedna trzecia z nich została skradziona, resztę zdeponowano w katowickim Muzeum Archidiecezjalnym, eksponując w ich miejscu kopie. Ciekawostką kościoła jest jeden z najstarszych na Śląsku „komiksów” – ośmiopolowe malowidło z XVII w., ze scenkami legendarnych wydarzeń, związanych z budową kościoła i wierszowanymi opisami.

[madohora]

[madohora]

Troje dzieci niewiasta często tu widziała, co za znak osobliwy rzeczy uznawała

Zasypa dziecięcych stopek znaczne ślady, lecz je znowu znajduje, widzi nie ma rady

Procesyje ludzi z daleka przychodzących, tu widziano od wielu tędy przechodzących

Stracone tu konie dziecię pokazuje, jak człek drzewa na kościół nawieźć obiecuje

Tu konie oślepły nagle żal oznajmuje, lecz przejrzawszy zbliża się drzewo wozić obiecuje

Wozi drzewo na kościół według obietnice, lecz widzi przeniesione nie bez tajemnice

Gdy drzewo na kościół na górę wożono, nazajutrz zawsze w dolinie cudownie ułożone pod dębem zobaczono, za to tu kościół postawiono

Jak ku kościółku ślepe konie przywiedziono wnet cudowną wód mocą wzrok im
przywrócono.

[madohora]

Wnętrze świątyni przykryte jest stropem z festami. Malowidła (na planie krzyża) na deskowanym suficie nawy głównej przedstawiają: Świętą Rodzinę, Św. Franciszka z Asyżu, św. Jadwigę Śląską oraz Anioła z szarfą, na której napis: „Gloria in excelsis Deo”.
We wnętrzu kościoła zachowało się cenne, historyczne wyposażenie, w tym m.in.: barokowy ołtarz główny, ołtarze boczne (lewy poświęcony św. Annie Samotrzeciej, a prawy św. Janowi Nepomucenowi), drewniana ambona XVIII w., nad którą znajduje się ciekawa kompozycja Trójcy Świętej „złożona” z rzeźb Boga Ojca z posążkami dwóch aniołków, drewnianej Gołębicy i obrazu z wizerunkiem Dobrego Pasterza.

[madohora]

[madohora]

W czterech pomieszczeniach zwiedzający mogą przyjrzeć się z bliska Śląskiej Izbie Regionalnej, odtwarzającej wnętrze chaty z końca XIX wieku, zapoznać się ze szczegółami śląskich strojów ludowych, zobaczyć eksponaty bibliofilskie i kartograficzne czy z zakresu geologii, górnictwa, kuźnictwa, metalurgii i etnografii; przygotowano także Małe Lapidarium Kultury Cmentarnej oraz wystawę sztuki sakralnej. Dużą atrakcją jest zwiedzanie Ośrodka Edukacji i Kultury Regionalnej w towarzystwie Jana Myrcika jako przewodnika. Zaprasza on także na trasy wycieczkowe po najbliższych okolicach. Na podwórzu posesji Jana Myrcika warto zwrócić uwagę na pomnik upamiętniający wszystkich młodych mężczyzn z Koszęcina, którzy polegli na wojnach - począwszy od czasów napoleońskich, aż po drugą połowę XX wieku.

[madohora]

ZIELONA KLASA W CIENIU LIPY - Życie Częstochowy

[madohora]

OTWARCIE EKOPRACOWNI - www.kszecin.edu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ponadto cały obszar miejscowości w roku 1998 włączony został w obręb nowo powstałego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. W centralnej części miejscowości i w okolicznych lasach znajduje się kilkanaście okazałych pomników przyrody. Są to przeważnie dęby, lipy i buki. Boronów jest też siedzibą Leśnictwa Boronów.

[madohora]

Na terenie miejscowości odnotowano nazwy miejscowe odnoszące się do wcześniejszych tradycji przemysłowych. Są to: Podhuta – miejsce, w którym do XX w. znajdowała się kuźnia i Smolny Piec – dzielnica miejscowości, której nazwa odnosi się do produkcji smoły i węgla drzewnego, wykorzystywanego przy produkcji żelaza w kuźniach. Także nazwy sąsiednich sołectw należących do gminy i nazwy miejscowe znajdujące się w ich obrębie nawiązują do tych tradycji: Hucisko, Szklana Huta, Sztolnia

[madohora]

Badania archeologiczne prowadzone były w Boronowie na przełomie lat 20. i 30. XX w. przez Józefa Kostrzewskiego, Konrada Jażdżewskiego i Włodzimierza Antoniewicza. W roku 1928 odkryto proste narzędzia kamienne z młodszej epoki kamiennej w okolicach dzisiejszej dzielnicy Piasek, natomiast wcześniej w 1925 r. w okolicach dzielnicy Smolny Piec odkryte zostały szczątki cmentarza z grobami ciałopalnymi i szkieletowymi wraz z przedmiotami takimi jak: bransoleta, naramiennik czy zausznice oraz naczyniami: m.in. misy i czerpaki.

[madohora]

W 1742 r. Boronów przeszedł pod panowanie pruskie. Od roku 1774 na terenie miejscowości powstawały kolonie Dębowa Góra, Zumpy oraz Niwy, w których osadzała się ludność głównie niemieckojęzyczna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Znaczna część mieszkańców posługuje się gwarą śląską. Wyraźna większość mieszkańców to osoby wyznania rzymskokatolickiego. Nieliczni mieszkańcy są Świadkami Jehowy. Przed II wojną światową i jakiś czas po niej zamieszkiwali miejscowość także ewangelicy.

[madohora]

Siodłoki – jedna z najstarszych dzielnic Boronowa, znajdująca się na lewym brzegu Liswarty, przy ulicy 3 Maja i uliczkach od niej odbiegających. W tej części miejscowości znajduje się najwięcej gospodarstw rolnych. Od strony rzeki w dzielnicy znajduje się dużo zabudowań z początku XX w. oraz w niektórych przypadkach także z XIX w. W dzielnicy tej znajduje się kilka sklepów i punktów usługowych. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się stacja kolejowa.

[madohora]

Piasek – dzielnica w zachodniej części miejscowości. Na jej terenie znajduje się budynek współdzielony przez Gminny Ośrodek Kultury, bibliotekę, przychodnię lekarską, aptekę, remizę strażacką, i pocztę. Instytucje te oraz kilka sklepów znajdują się na początku ulicy Powstańców Śląskich. W dalszej części dzielnica ma charakter mieszkaniowy. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się też Zespół Placówek Oświatowych – przedszkole, gimnazjum i szkoła podstawowa.

[madohora]

Kaplice:
kapliczka św. Barbary w dzielnicy Piasek z 1740 roku (wcześniej obiekt ten znajdował się w Zumpach);
kapliczka Serca Jezusowego w dzielnicy Siodłoki, ul. 3 maja;

[madohora]

[madohora]

Kościół jest orientowany, zbudowany na rzucie krzyża greckiego. Jest to najstarszy drewniany kościół na Śląsku na takim planie.

[madohora]

W kaplicy tej tradycyjnie w czasie wielkiej soboty umieszczony zostaje symboliczny grób Jezusa, przy którym wartę trzymają strażacy. Przy ołtarzu św. Anny umieszczona została też figura świętego Floriana. Natomiast przy ołtarzu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny corocznie budowana jest symboliczna stajenka betlejemska. W obu nawach bocznych umieszczone są konfesjonały.

[madohora]

[madohora]

Wokół kościoła rozciąga się cmentarz z drewnianym płotem oraz brama cmentarna z XVII wieku. Większość grobów pochodzi z czasów powojennych, jednakże znajduje się też na nim kilka grobów z lat 20. i 30. XX wieku. W najstarszym grobie, z 1855, ulokowanym w pobliżu bramy cmentarnej, pochowany został kuratus Emil Schabon.
W roku 1993 przy cmentarzu otwarta została kaplica przedpogrzebowa.

[madohora]

Legendy i podania utrzymujące się w społeczności Boronowa związane są najczęściej z dawnymi formami życia społecznego i gospodarczego. Część z nich odnosi się do stawów, które wcześniej występowały na terenie wioski: podanie o utopcu; podanie o córkach wodnika; podanie o zatopionej w stawie córce właścicieli miejscowości, a także związane z boronowskim kościołem i kapliczkami oraz ze starymi cmentarzyskami. Żywe są także podania związane z ruchem pątniczym. Niektóre podania odnoszą się do miejsc, w których wcześniej występowało kopalnictwo rud i wytop żelaza.

[madohora]

Dębowa Góra (niem. Dembowa Gora[3]) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Boronów.
W latach 1975–1998 położona była w województwie częstochowskim

[madohora]

W Dębowej Górze znajduje się powierzchniowy pomnik przyrody ożywionej. Jest to płat roślinności górskiej z liczydłem górskim w łęgu nadstrumykowym. Został uznany za pomnik przyrody w 1996 r. Na terenie sołectwa znajdują się dwie położone obok siebie kaplice z XVIII wieku, jedna z nich poświęcona jest świętemu Janowi Nepomucenowi.

[madohora]

Zumpy (niem. Sumpen) – wieś sołecka znajdująca się w gminie Boronów w powiecie lublinieckim w województwie śląskim.

[madohora]

W roku 1840 wydobywano w kopalni 6.000 ton kruszcu, w roku 1847 - 7.652 tony, w 1857 - 6.480 ton, a w 1872 już tylko 2.142[3]. Przewożono ją do pieców hutniczych w Chwostku, Bruśku i Tworogu. Głębokość szybów dochodziła do 20 metrów, a długość chodników do 40 metrów, przy wysokości 70-100 cm. Szyby miały swoje nazwy, zazwyczaj od nazwisk osób będących w nich rębaczami lub sztygarami

[madohora]

Taka ciekawostka do miejscowości Zupmy dojeżdża autobus z Tarnowskich Gór. Co prawda jeden na dzień ale...

[madohora]

Kostnica i kapliczka oraz ogrodzenie cmentarza – ułożone w szachownicę – z wyprodukowanych w książęcej cegielni cegieł, pochodzi z 1880 roku. Ta inwestycja została wykonana dzięki wyasygnowanym funduszom protestanckiej księżniczki Adelajdy zu Hohenlohe-Ingenfingen.

[madohora]

KAPLICZKA JANA NEPOMUCENA W KOSZĘCINIE - www odtur.pl

[madohora]

MŁYN KOSZĘCIN - www.m fotopolska.eu

[madohora]

Lokalizacja: Znajduje się przy ulicy Wąskiej w Koszęcinie.
Charakterystyka: Jest to tradycyjna, niewielka kapliczka, która odgrywa rolę miejsca kultu lokalnej społeczności.
Patronka: Matka Boska Siewna jest patronką zasiewów i prac polowych, co może być powiązane z jej tradycją i znaczeniem w regionie.

[madohora]

KOSZĘCIN. KAPLICA ŚWIĘTEGO FLORIANA - www.m.fotopolska.eu

[madohora]

Święty Florian

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się siedziba Nadleśnictwa Koszęcin.

[madohora]

▪️

[madohora]

_____

[madohora]

W późniejszych latach świątynia została zelektryfikowana, wybudowano boczny ołtarz Matki Boskiej. Na krótko przed zakończeniem I wojny światowej mistrz Karl Spiegel zbudował 18-głosowe organy

[madohora]

Tablica

[madohora]

Ambona

[madohora]

Kościół zamkowy jest jednym z elementów koszęcińskiego zamku. Dokonana 18 czerwca 1868 inwentaryzacja wskazuje na bardzo bogate wyposażenie kościoła. Część tego wyposażenia przeniesiono do nowego kościoła parafialnego, a część pozostawiono protestantom. Wczesną wiosną 1945 roku cały kompleks pałacowy został doszczętnie splądrowany i wiele z unikatowych przedmiotów rozgrabiono lub zniszczono. Los ten spotkał zabytkowe organy, których budowę datowano na 1690 rok. Z dużych, charakterystycznych przedmiotów zdołano uratować stalowy krzyż z prezbiterium, który dzisiaj znajduje się w kościele w Strzebiniu. Od końca II wojny światowej kościół zamkowy nie spełniał żadnych funkcji religijnych.

[madohora]

[madohora]

Kościół zamkowy nie mógł pomieścić wszystkich wiernych. Trudności w podjęciu budowy nowego stwarzał właściciel Koszęcina książę Fryderyk zu Hohenlohe. Uważał on, iż rolę kościoła parafialnego powinien pełnić drewniany kościół pw. Świętej Trójcy, przy którym powinna zostać wybudowana mała plebania. Sytuacja zmieniła się po śmierci księcia Fryderyka w 1895 roku. Jego syn, książę Karol Gottfryd był przychylny budowie, widząc w tym jednocześnie szansę na przekazanie kaplicy zamkowej miejscowym protestantom. W 1906 roku podpisano stosowną umowę. Projektantem neogotyckiej budowli został architekt Ludwik Schneider z Opola. Książę Karol przeznaczył na budowę 60 tys. marek oraz 400 tys. cegieł z miejscowej cegielni. Resztę miała sfinansować parafia.

[madohora]

OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W KOSZĘCINIE - www.ngo.pl

[madohora]

Przez miejscowość przebiega linia kolejowa Katowice – Lubliniec.
Wieś liczy ok. 1300 mieszkańców. Na jej obszarze funkcjonuje od 1994 roku ośrodek rehabilitacyjno-edukacyjny dla niepełnosprawnych dzieci i młodzieży. Instytucja ta powstała dzięki inicjatywie Episkopatu Polski i amerykańskiej ambasady. Ośrodek prowadzony jest przez gliwicki oddział Caritas.

[madohora]

W sierpniu 2008 przez miejscowość przeszła trąba powietrzna, przez którą zostały zniszczone lub uszkodzone domy mieszkalne i zabudowania gospodarskie

[madohora]

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i św. Katarzyny w Rusinowicach – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Rusinowicach (powiat lubliniecki, województwo śląskie)

[madohora]

Parafia Znalezienia Krzyża Świętego i Św. Katarzyny w Rusinowicach
Najstarsza informacja o Rusinowicach znajduje się w dokumentach kurii wrocławskiej z 1360 roku. Rusinowice należały do parafii Sadów.

[madohora]

KOSZĘCIN FONTANNA W KSZTAŁCIE FORTEPIANU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOSZĘCIN - BUDYNEK POCZTY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WZMOCNIENIA KONSTRUKCJI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZAPRZĘG W STYLU HISZPAŃSKIM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Koszęcin (dawniej Kosięcin, śl. Kůoszyncin, niem. Koschentin) – wieś w Polsce, położona w powiecie lublinieckim w województwie śląskim. Siedziba gminy Koszęcin oraz nadleśnictwa Koszęcin. Historycznie leży na Górnym Śląsku.

[madohora]

Miejsce budowy dawnego kościoła zostało – jak przekazują stare zapisy kronikarskie – objawione córce miejscowego młynarza Wiktorii. Ksiądz Jeziorski, proboszcz Sadowa, tak opisuje w 1721 roku historię kościoła na podstawie starych kronik: ...Dla ludzi tam mieszkających jest to miejsce cudow­nego objawienia. Białogłowa Wiktoria modląc się tam, oglądała koło dębu, gdzie dziś jest ołtarz główny, troje dzieci, które obja­wiały się wiele razy. W czasie Wielkanocnym lud tam zgromadzo­ny słyszał bicie dzwonów i widział z dala nadchodzące procesje z chorągwiami i śpiewami.... Wiązane jest to z legendarną księżniczką Przesławą – panującą wraz z ojcem księciem Gosławem na Koszęcinie w czasach pogańskich. Według tej legendy Przesława miała zostać ochrzczona przez misjonarzy z Czech w początkach wprowadzania chrześcijaństwa na ziemię śląską.

[madohora]

Ksiądz Jeziorski – proboszcz z Sadowa spisał w języku niemieckim „Historię od początku urzą­dzenia pierwszego kościoła Najświętszej Trójcy stojącej na koszencińskich dobrach". Pierwotny kościółek zbudowany prawdopodobnie w 1568 roku – w miejscu wcześniejszego – uległ zniszczeniu w 1720 roku przez szaleją­cą nad Koszęcinem burzę. Wszystkie późniejsze informacje zawarte w protokołach kanonicznych i innych archiwaliach dotyczą już współczesnego kościoła. Jednak bardzo często wspominane są przez kronikarzy i odnotowane w zapisach protokołów kanonicznych, bogate tradycje związane z kultem Trójcy Świętej w Koszęcinie.

[madohora]

[madohora]

"Legenda o kościółku Świętej Trójcy oraz cudów z nim związanych" anonimowego autora. Obraz podzielony jest na osiem kwater z datą 1568 r. powstały w XVIII w. Pod każdą sceną znajdują się wierszowane opisy w języku staropolskim: Troje dzieci niewiasta często tu widziała, co za znak osobliwy rzeczy uznawała. Zasypa dziecięcych stopek znaczna ślady, lecz je znowu znajduje, widzi nie ma rady. Procesje ludzi z daleka przychodzących tu widziano od wielu tędy przychodzących utracone tu konie dziecię pokazuje, jak człek drzewa na kościół nawieźć obiecuje. Tu konie oślepły nagle żal oznajmuje, lecz przejrzawszy zbliża się drzewo wedle obietnice. Wozi drzewo na kościół wedle obietnice. Lecz widzi przeniesione nie bez tajemnice. gdy drzewo na kościół na górą wożone nazajutrz zawsze w dolinie cudownie ułożone pod dębem zobaczono, za to tu kościół postawiono. Jak ku kościółku ślepe konie przywieziono wnet cudowną wód mocą wzrok im przywrócono".
Obraz Matki Boskiej Różańcowej, zawieszony na ścianie obok lewego ołtarza bocznego ze św. Dominikiem i Różą Limańską oraz ze scena­mi przedstawiającymi Tajemnice Różańcowe. Prawdopodobnie namalowany i podarowany przez Ojców Dominikanów z Boronowa.
Obraz ludowy przedstawiający Trójcę Świętą znajduje się w górnej części ołtarza głównego. Malowany na desce.
Obraz św. Barbary zawieszony na ścianie, na prawo obok drzwi wejściowych – współczesny.
Obraz św. Dominika z Dzieciątkiem zawieszony po lewej stronie chóru muzycznego – współczesny.
Obraz – „Zwiastowanie” – ludowy.
Obrazy olejne „Drogi Krzyżowej” zawieszone w nawie głównej kościoła – dar przeora zakonu Ojców Franciszkanów z Góry Świętej Anny.
Malowidła – na planie krzyża – na deskowanym suficie nawy głównej przedstawiają: Świętą Rodzinę, Św. Franciszka z Asyżu, św. Jadwigę Śląską oraz Anioła z szarfą, na której napis: Gloria in excelsis Deo.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOSZĘCIN SKANSEN U MICHAŁA - Nasze Miasto - 2014

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Godny książąt pałac w Koszęcinie wzniesiono w latach 1829-30, wykorzystując pozostałości starszej budowli. Miała ona pozostać w posiadaniu rodu Hohenlohe Ingelfingen aż do 1945 roku. Po II wojnie światowej obiekt zaadaptowano na potrzeby szpitala psychiatrycznego, a w roku 1953 przekazano Państwowemu Zespołowi Pieśni i Tańca „Śląsk”, który użytkuje go po dziś dzień.

[madohora]

Koszęciński kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa budowano od wiosny 1907 do niemal końca 1908 roku. Kościół został poświęcony 15 października 1908. Kościół ma układ bazylikowy, podłużny, trójnawowy na rzucie krzyża łacińskiego. Ołtarz główny wraz z ołtarzami bocznymi tworzy w układzie horyzontalnym Świętą Rodzinę. Centralne miejsce zajmuje obraz Serca Pana Jezusa autorstwa G. Scholtza. Ołtarz lewy jest poświęcony św. Józefowi, a ołtarz prawy Matce Bożej.

[madohora]

Ośrodek Kultury i Edukacji Kulturalnej U Myrcika

Ośrodek powstał z inicjatywy Jana Myrcika, w oparciu o jego zbiory dotyczące historii Ziemi Śląskiej, ze szczególnym uwzględnieniem terenów znajdujących się na mapie powiatu lublinieckiego. Ośrodek mieści się w czterech pomieszczeniach prywatnych właściciela.

[madohora]

Parafia Świętej Trójcy w Koszęcinie

Zwiedzanie kościoła indywidualnie i grup pod opieką przewodnika zgłaszać do Pana Jana Myrcika.
Kościół Świętej Trójcy w Koszęcinie jest kościołem parafialnym, związanym z wielowiekową bogatą tradycją religijną. Jest także wielkim zabytkiem naszej kultury.

[madohora]

wokalne
tańców narodowych i ludowych
tańca klasycznego i współczesnego
artystycznych form aktywności ruchowej
ruchu i wizażu scenicznego
teatralne i dykcyjne
etnograficzne
rękodzielnicze

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WRZESIEŃ
06.09.2025 - Narodowe Czytanie z Prezydentem, Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”, Koszęcin
06. 09.2025 - dożynki sołectwa Sadów
07.09.2025 - dożynki w Rusinowicach sołectw Rusinowice i Piłka
07.09.2025 - Rajza na Kołach, rowerowy piknik rodzinny, Koszęcin
13.09.2025 - Festyn sołecki/dożynki sołectwa Koszęcin
13.09.2025 - kino plenerowe w Koszęcinie
13–14.09.2025 - Europejskie Dni Dziedzictwa, Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”, Koszęcin
20.09.2025 - 2. Babok Music Festival; dom kultury w Koszęcinie
21.09.2025 - dożynki w sołectwie Strzebiń
21.09.2025 - Przegląd Finałowy Regionalnego Przeglądu Pieśni „Śląskie Śpiewanie" im. Prof. Adolfa Dygacza, Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”, Koszęcin
21.09.2025 - 6. Koszęcińskie Szutry, Koszęcin
27–28.09.2025 - Leśny Piknik Rodzinny "Cietrzewisko", Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”, Koszęcin
28.09.2025 - Odpust ku czci św. Rafała w Rusinowicach

[madohora]

Koszęcin (dawniej Kosięcin, śl. Kůoszyncin, niem. Koschentin) – wieś w Polsce, położona w powiecie lublinieckim w województwie śląskim. Siedziba gminy Koszęcin oraz nadleśnictwa Koszęcin. Historycznie leży na Górnym Śląsku.

[madohora]

Określenie chociażby przybliżonej daty zaistnienia zorganizowanego osadnictwa w tym miejscu, którą można by uznać za początek istnienia Koszęcina, czy pochodzenia jego nazwy – wydaje się dziś bardzo trudne lub wręcz niemożliwe do ustalenia. Według przekazów ludowych Koszęcin był osadą już w dawnych czasach przedchrześcijańskich. Jedna z legend utożsamia nazwę z ówczesnym panem tych ziem – księciem Gosławem Koszewskim

[madohora]

1 września 1939 żołnierze Freikorpsu po zajęciu miejscowości zamordowali 7 osób

[madohora]

Koszęcin położony jest w Ziemi lublinieckiej, w północno-zachodniej części Progu Woźnickiego na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej, nad rzeką Leśnicą, dopływem Małej Panwi. Jest to zarazem teren Śląska Białego w północnej części Górnego Śląska.

[madohora]

Piłka (niem. Pielkau) – kolonia sołecka w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.

[madohora]

[madohora]

Autorami trójkolorowego podziału województwa śląskiego był Gustaw Morcinek, pisarz ludowy, oraz Stanisław Berezowski. Podział został użyty przez nich w wydanej w 1933 roku monografii województwa śląskiego pt. „Śląsk”. Od 1945 roku, kiedy Polska otrzymała po konferencji poczdamskiej zachodnie tereny Górnego Śląska oraz Dolny Śląsk, trójkolorowy podział z okresu dwudziestolecia międzywojennego jest oceniany jako sztuczny i jego stosowanie stopniowo zanika.

[madohora]

ŚLĄSKIE TO JUŻ NIE CZARNY ŚLĄSK - Dziennik Zachodni (archiwum)

[madohora]

Pod koniec XIX wieku w mieście w dystrykcie lubelskim powstało kilka przedsiębiorstw przemysłowych . Chociaż około 65% ważnych głosów oddanych w Koszęcinie w referendum górnośląskim z 20 marca 1921 roku opowiedziało się za pozostaniem w granicach Niemiec, miasto w 1922 roku przypadło Polsce jako Koszęcin . Po zajęciu miasta przez Niemców w 1945 roku w wyniku II wojny światowej , wojna zakończyła się w 1945 roku. W tym samym czasie wywłaszczono ród Hohenlohe -Ingelfingen.

[madohora]

Rezerwat chroni torfowisko z pierwotną roślinnością bagienną i przybrzeżną. Szata roślinna rezerwatu jest bogata – występuje tu 177 (niektóre źródła podają ponad 200) gatunków roślin naczyniowych, w tym kilka rzadkich, czy objętych ochroną gatunków:

bagno zwyczajne (Ledum palustre)
widłak goździsty (Lycopodium clavatum)
widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum)
bagnica torfowa (Scheuchzeria palustris)
jeżogłówka najmniejsza (Sparganium minimum)
przygiełka biała (Rhynhospora alba)

[madohora]

Rezerwat „Rajchowa Góra”

W skład rezerwatu „Rajchowa Góra” wchodzi obszar lasu znajdujący się w leśnictwie Kamienica, obejmujący pododdziały 191f, 191g, 191h, 191i, a jego powierzchnia ogólna wynosi 10,31 ha. W tym miejscu należy zaznaczyć, że do zestawień powierzchniowych ww. rezerwatu zostało włączone wydzielenie 191i (nie objęte zarządzeniem nr 307 MLiPD z dn. 14.09.1959 r.). Pododdział 191i, który charakteryzuje się szczególnymi wartościami przyrodniczymi na wniosek Nadleśnictwa Koszęcin, po wydanej pozytywnej opinii RDOŚ w Katowicach (popartej wizją terenową), został zaliczony zaocznie do zestawienia powierzchni analizowanego rezerwatu. Należy, jednakże podkreślić, że kwestie proceduralne związane z dołączeniem go do rezerwatu nie zostały jeszcze zakończone. Rezerwat położony jest w gminie Boronów. Nazwa rezerwatu związana jest z nazwiskiem Rajch, które według miejscowych podań należało do zamieszkującego na tym obszarze pustelnika, utrzymującego się z datków płaconych przez pątników. Rezerwat „Rajchowa Góra” został powołany Zarządzeniem Nr 307 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 września 1959 roku (M.P. Nr 83, poz. 441). Celem jego utworzenia było zachowanie, ze względów naukowych i dydaktycznych, lasu mieszanego naturalnego pochodzenia, pozostałego na zachodniej krawędzi Jury Krakowsko-Wieluńskiej.

[madohora]

Nazwa rezerwatu jest dwuczłonowa . Pierwszy jej człon wiąże się z odbywającymi się tutaj od wieków intensywnymi rykowiskami jelenia. Drugi natomiast pochodzi od nazwiska ostatniej właścicielki jednego z młynów, który znajdował się w pobliżu znajdującego się w tej okolicy stawu. Według dostępnych informacji żuraw gnieździ się tutaj od 1840 roku– jest to jedno z najstarszych, udokumentowanych miejsc lęgowych tego ptaka na Śląsku . Jednocześnie jest też dowodem a to,iż żuraw jest wierny swoim ostojom przez całe pokolenia, o ile warunki bytowania nie zostaną w jakiś sposób zmienione.
Stanowisko to było w momencie tworzenia rezerwatu jednym z najdalej na południe wysuniętych miejsc jego gniazdowania w Polsce.
Obecność tych ptaków łatwo ustalić, gdyż odzywają się one dość często, a odgłosy przez nie wydawane nazywamy klangorem, fanfarami lub trąbieniem.
Dostępna literatura podaje, iż żuraw składa najczęściej 2 jaja,rzadko 1 a wyjątkowo 3 w pierwszych dniach kwietnia lub na początku maja [ Sokołowski 1972 ].
Jako lokalną ciekawostkę należałoby jeszcze podać fakt, iż w dawnych czasach chłopi z okolic Koszęcina uważali za dobry znak, każdy fakt pojawienia się na ich polach żurawia, wróżyło to bowiem dobry urodzaj.

[madohora]

Leśne uroczyska w okolicach Koszęcina.
Wracając do rowerowej ścieżki Edukacyjno - Rekreacyjnej, na której znaleźliśmy się już w tekście poprzedniego odcinka, chcę teraz przybliżyć jej walory by zachęcić rowerowych turystów do bezpośredniego z nią spotkania. Biegnie ona zachodnim skrajem Koszęcina, gdzie na blisko 3 km odcinku duktu prowadzącego przez wspaniały bór napotkamy kolejno po drodze:
a). zrekonstruowany niedawno drewniano-betonowy most nad rzeką "Leśnica" Przeprawa ta nosi nazwę "Most Rokosi" od nazwiska młynarza (Rokosza), który blisko 200 lat temu wybudował w pobliżu młyn wodny. Niegdyś istniały tutaj żeremia bobrów, które w 1994 r. wpuszczono ponownie do tej rzeki.
b). obszerna, ogrodzona szkółka leśna o nazwie "Trójca". Można zapoznać się tutaj z sadzonkami różnych gatunków drzew, niezbędnych przy rekultywacji wyrębowych terenów leśnych.
c). stara grobla (z XVIII w.) obsadzona ponad 250-letnimi dębami. Prowadzi ona obok rezerwatu przyrody o nazwie "Jeleniak-Mikuliny" (po prawej). Powstał on w 1957 r., by na obszarze blisko 45 ha chronić jedyne w Regionie stanowisko lęgowe żurawi, które obserwuje się tutaj już od 1840 r. Znajduje się ono w niedostępnych, bagnistych trzęsawiskach i śródleśnych mokradłach. Ponadto ma osłaniać też faunę i florę charakterystyczną dla bagienno - leśnego środowiska. Występuje tutaj bowiem ponad 250 gatunków różnych roślin, mszaków i porostów, a wśród nich gniazda żurawi. Pierwszy człon nazwy tego rezerwatu wywodzi się od miejsca zbierania się jeleni na rykowiska, natomiast drugi od stojącego niegdyś przy grobli młyna, którego właścicielem był Mikuła. Po lewej stronie grobli zaskakuje piękne jeziorko leśne z wyspą po środku (na zdjęciu). Zaskakuje dlatego, że jeszcze latem 2002 r. była tutaj zabagniona łąka na miejscu dawnego stawu o nazwie "Siewniok". Tymczasem w ciągu niespełna roku powstało wspaniałe uroczysko, wybudowane z funduszy instytucji: "Eko - Fundusz" z Warszawy i Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska z Katowic.
d). południową stronę tego odzyskanego stawu zamyka śródleśna polana biwakowa. Oprócz dużej wiaty, stołów z ławami i kręgu na ognisko zdobi to miejsce dobrze utrzymana, drewniana chata myśliwska o nazwie "Randez Vous" (na zdjęciu).
Dukt ten dociera do nieprzejezdnego w tym miejscu brzegu Małej Panwi. By jednak znaleźć się na drugim brzegu tej rzeki należy wcześniej skręcić na wschód (na rozjeździe duktów), by po 2 km dojechać do wyjątkowej wioski o nazwie Brusiek. Jest to bowiem dawna osada przemysłowa, która już od XVI wieku była związana z hutnictwem żelaza. W swych początkach należała m. in. do Jakuba Bruśka - ojca Walentego Roździeńskiego (vel Brusiek) - znanego poety, oraz hutnika z przełomu wieków XVI i XVII. Jest on autorem odnalezionego dopiero w 1933 r. poematu pt. "Officina ferraria albo huta i warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego".
ANDRZEJ SIWIŃSKI

[madohora]

Powierzchnia ogólna Nadleśnictwa wynosi 20 114,95 ha, w tym 19 675,98 ha powierzchni leśnej. Obecnie Nadleśnictwo jest jednoobrębowe i jest podzielone na 13 leśnictw: Kalina (1 633,87 ha), Boronów (1 666,42 ha), Cieszowa (1 538,78 ha), Kamienica (1 632,54 ha), Lipowiec (1 415,25 ha), Koszęcin (1 556,57 ha), Piłka (1 656,03 ha), Strzebiń (1 545,53 ha), Brusiek (1 607,12 ha), Piasek (1 394,69 ha), Kalety (1 357,28 ha), Dyrdy (1 563,23 ha) i Zielona (1 547,64 ha).

[madohora]

Formy ochrony przyrody na terenie Nadleśnictwa Koszęcin:
3 rezerwaty przyrody
Góra Grojec w Leśnictwie Piasek (17,48 ha);
Jeleniak Mikuliny w Leśnictwach Koszęcin i Piłka (120,26 ha);
Rajchowa Góra w Leśnictwie Kamienica (10,31 ha).
1 park krajobrazowy
Park Krajobrazowy Lasy nad Górną Liswartą obejmujący Leśnictwa: Kalina, Boronów, Cieszowa, Kamienica i Lipowiec (razem 7 567,75 ha)

[madohora]

Irki położone są obok drogi wojewódzkiej nr 906 Zawiercie – Lubliniec. Wierni będący katolikami przynależą do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa „NSPJ” w Koszęcinie.

[madohora]

[madohora]

Frontowa elewacja jest siedmioosiowa, w części środkowej trzyosiowy ryzalit. Budynek nie jest podpiwniczony, ma dwie kondygnacje; w miejscu ryzalitu – trzykondygnacyjny. Nad wejściem taras z żelazną balustradą, wsparty na filarach. Mury z cegły i kamienia wapiennego, stropy drewniane, dach czterospadowy kryty papą

[madohora]

Nazwa wsi wywodzi się, zależnie od propozycji różnych autorów, od brony, czego świadectwem jest herb miejscowości, od borów lub też od nazwisk Boroń – dawniej częściej spotykanego na terenie miejscowości albo Boronowski, jak nazywał się jeden z właścicieli miejscowości. W kronikach (urbarzach i kronikach parafialnych) często nazwa miejscowości pisana jest w odmienny sposób: Borunow, Boronow, Bornów. Nazwa Bornów nadal jest popularna wśród mieszkańców.

[madohora]

PARAFIA NSPJ W KOSZĘCINIE - www koszecin.pl

[madohora]

Parafia Matki Bożej Fatimskiej w Drutarni
Drutarnia i Brusiek należą do licznych osad dawnego powiatu lublinieckiego, związanych z tradycją hutnictwa i kuźnictwa żelaznego. Obie miejscowości należały początkowo do filii w Bruśku. W połowie XIX wieku kościół w Bruśku przyłączono do nowo utworzonej przy kościele zamkowym parafii w Koszęcinie i odłączono go od parafii Sadów. Drutarnia pozostała w parafii Sadów. W 1958 roku w Drutarni w zastępczym lokalu została utworzona samodzielna stacja duszpasterska. Została ona poświęcona Matce Boskiej Szkaplerznej. W 1977 roku erygowano w Drutarni parafię, która w maju 1982 roku otrzymała zezwolenie na kompleksową budowę ośrodka parafialnego. W 1984 roku przystąpiono do postawienia nowego kościoła, który poświęcono Matce Boskiej Fatimskiej. Zbudowano też plebanię i dom parafialny. 13 października 1987 kościół został poświęcony przez bpa katowickiego Janusza Zimniaka. W kościele znajduje się relikwiarz św. Franciszka i Hiacynty Marto. W 1994 roku miało miejsce włamanie do kościoła.

[madohora]

Jawornica (niem. Jawornitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Kochanowice.

[madohora]

Strzebiń położony jest w tzw. progu ziemi lublinieckiej, w północno-zachodniej części Wyżyny Śląsko-Krakowskiej. Jest to zarazem teren Śląska Białego w północnej części Górnego Śląska. Ze względu na położenie geomorfologiczne Strzebiń leży na obszarze makroregionu Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej, w dolinie górnego biegu Liswarty, ujścia Małej Panwi, głównego dorzecza Odry. Miejscowość leży na tzw. Progu Woźnickim

[madohora]

Centrum – najludniejsza, centralna część Strzebinia. Jej oś to ul. Lubliniecka, a głównym punktem jest plac przykościelny. To głównie w Centrum znajduje się większość instytucji i zabytków. Występuje w niej zabudowa wielorodzinna.

[madohora]

Do 1954 część wsi Piasek. W latach 1975–1998 Bukowiec położony był w województwie częstochowskim.
Bukowiec należy do sołectwa Strzebiń, graniczy z gminą Woźniki.
Według danych gminy w Bukowcu mieszkają 184 osoby.

[madohora]

[madohora]

Gleby w Strzebiniu charakteryzują się wysokim udziałem gleby płowej, brunatnoziemnej oraz gleby odgórnie oglejonej. Podobnie jak i działalność gospodarczo-ekonomiczna procesu terenów podmiejskich, gromadzi również zasoby występowania mady oraz gleby zniszczonej przez przemysł lub zabudowę.

[madohora]

Nazwa miejscowości wywodzi się prawdopodobnie, od czynności trzebienia lasów, które miało tu miejsce. Na początku procesów urbanizacyjnych konieczne było wylesienie, aby dokonać lokacji miejscowości.

[madohora]

1 września 1939 – godz.10.00 – żołnierze niemieccy wkraczają do Strzebinia. Dwaj lotnicy (29-letni) dowódca I/26 Plutonu por. obs. Wincenty Leon Wrzeszcz, oraz (32-letni) st. sierż. pil. Adam Baran giną w katastrofie lotniczej, locie bojowym zestrzeleni przez OPL. Również tego samego roku wojsko polskie wysadza w powietrze wiadukt kolejowy.
1940 – germanizacja miejscowego społeczeństwa.
16 stycznia 1945 – bez walk Strzebiń opuścił garnizon niemiecki, a wieś została zajęta przez oddziały radzieckie.
1945–1973 – przynależność leśnictwa Strzebiń i Dubiele do nadleśnictwa Zielona; od 1973 do nadleśnictwa Koszęcin.
1946 – założenie klubu sportowego „LKS Victoria” Strzebiń. Tego samego roku w Strzebiniu, powstaje jedno z pierwszych po wojnie Kół Rolniczych w ówczesnym województwie katowickim, którego założycielem był kierownik szkoły Ostrowski Kazimierz.
1 listopada 1948 – ks. Reginek Jerzy poświęca nowy cmentarz na Pawlikowej Górce.
1949 – utworzenie dwóch leśnictw o zmniejszonym areale po ok. 700 ha: Strzebiń – z siedzibą przy ul.Lublinieckiej i Dubiele – z leśniczówką w Kolonii Strzebińskiej.

[madohora]

Obiekty o walorach historycznych:
dworzec kolejowy
budynek dawnej szkoły podstawowej (ul. Lubliniecka 1)
Wieś ma trzy obiekty mostowe: wiadukt drogowo-kolejowy (ul. Lubliniecka), kładka nad torami (tereny dworca) oraz most kolejowy-drogowy (część dzielnicy Dubiele).
W Strzebiniu znajduje się pomnik poległych w 1939 żołnierzy oraz Świętych Apostołów Piotra i Pawła. W centrum miejscowości, wzdłuż wschodniej ściany kościoła parafialnego usytuowany jest deptak biegnący do ul.Piaskowej.

[madohora]

[madohora]

Parafia Świętego Krzyża w Strzebiniu
Pierwsza informacja o miejscowości Strzebiń pochodzi z 1574 roku.
Mieszkańcy Strzebinia na Msze św. i nabożeństwa uczęszczali do parafii w Koszęcinie i Lubszy, a po utworzeniu samodzielnej parafii w Koszęcinie tam wielbili Boga. Od września 1947 roku ks. Muszer, mianowany kuratusem w Strzebiniu, zajął się budową kościoła i organizacją placówki duszpasterskiej. W 1957 roku została erygowana samodzielna parafia dekretem biskupa katowickiego. Kościół został wzniesiony w latach 1949-1951. W 1984 roku została ukończona budowa wieży kościelnej. W 1951 roku kościół został konsekrowany.

[madohora]

W maju 1966 roku decyzją kurii biskupiej w Katowicach ustanowiono dla kościoła pw. Trójcy Świętej osobnego rektora w osobie ks. Antoniego Ryguły. 10 grudnia 1977 na mocy dekretu bpa Herberta Bednorza erygowano nową parafię, a ks. Reguła został jej pierwszym proboszczem. Do wspólnoty parafialnej obok części Koszęcina przyłączono również wieś Prądy.

Z chwilą utworzenia rektoratu przynależał on już do dekanatu woźnickiego, utworzonego w dniu 13 maja 1955, a z dniem 25 marca 1992 parafia weszła w skład nowo utworzonej diecezji gliwickiej. Księgi parafialne są prowadzone od 1968 roku. 17 czerwca 2010 ks. Matla wraz z grupą parafian odebrał w kurii archidiecezjalnej w Warszawie relikwie bł. ks. Jerzego Popiełuszki w postaci fragmentu kości męczennika.

[madohora]

Proboszczowie
ks. Antoni Ryguła rektor (1966-1977), proboszcz (1977-2002)
ks. Jan Matla (2002-2011)
Ks. Krzysztof Rzeźniczek (2011- nadal)

[madohora]

[madohora]

Fontanna

[madohora]

Chór i orkiestra Zespołu mogą przyjmować w tej sali swoją publiczność, to tutaj odbywają się kameralne koncerty okolicznościowe podczas imprez organizowanych w siedzibie „Śląska”. W podziemiach dawnej kaplicy spoczywają członkowie rodu Hohenlohe – Ingelfingen, m.in. Adolf zu Hohenlohe-Ingelfingen.

[madohora]

Pałac.

[madohora]

Koszęcin to duża, blisko 4,5-tysięczna miejscowość gminna, położona kilka kilometrów na wschód od Lublińca. W krajobrazie tutejszym najatrakcyjniejsze są rozległe Lasy Lublinieckie (na południu) i malownicze tereny Parku Krajobrazowego „Lasy nad Górną Liswartą” (na północy). Historia Koszęcina rozpoczęła się już w czasach średniowiecznych, kiedy właścicielami tych terenów byli Piastowie opolscy. Później majątek trafił w ręce, wielokrotnie zmieniających się w ciągu wieków, rodów rycerskich, chociażby Kochcickich (w XVI i pierwszej połowie XVII wieku) czy - następujących po nich - von Rauthenów. W 1819 roku Koszęcin nabył książę Fryderyk August Karol zu Hohenlohe Ingelfingen, wkrótce też miejscowość stała się głównym ośrodkiem jego śląskich dóbr.

[madohora]

Kaplica

[madohora]

Najstarszym koszęcińskim kościołem był tzw. kościół zamkowy pw. Matki Bożej Wniebowziętej i świętych Męczenników Dionizego i Witalisa. Jego budowę w 1609 roku rozpoczął właściciel Koszęcina Andrzej Kochcicki. Przechodząc jednak na luteranizm i popierając Szwedów w wojnie trzydziestoletniej (1618-1648) nie dokończył budowy, a zlicytowany majątek kupił Mikołaj Filip von Rauthen. On to zakończył budowę kaplicy i całego kompleksu pałacowego. 29 lipca 1647 biskup wrocławski Karol Franciszek Neander poświęcił kościół. Przy tej okazji ustalono też, że obowiązek utrzymania kaplicy i jej kapelana miał spoczywać na właścicielu zamku. W myśl fundacji ustanowionej przez hr. von Rauthena roztaczał on opiekę religijną nad poddanymi. W 1791 roku fundację, potwierdzając jej moc w sądzie w Brzegu, odnowił królewski radca handlowy hr. Teodor Muetzel. Pozwalała ona koszęcińskim katolikom każdorazowo odwoływać się do sądów, wtedy gdy ich prawa były łamane przez protestanckich właścicieli. Kaplica zamkowa była w rękach katolików do 1908 roku. Wtedy to na mocy ustaleń po wybudowaniu nowego kościoła parafialnego, przeszła w posiadanie protestantów, którymi opiekował się każdorazowy pastor ewangelicki z Piasku.

[madohora]

Siedzibą właścicieli z Koszęcina był z początku drewniany zamek, który spłonął na początku XVII wieku, podpalony przez lisowczyków. Na przestrzeni wieków koszęciński pałac przechodził z rąk do rąk. W 1609 roku Andrzej Kochcicki rozpoczął budowę murowanej kaplicy i pałacu, którą zakończył Filip von Rauthen. Za czasów panowania na koszęcińskim zamku Mikołaja Filipa von Rauthena gościł tu Jan III Sobieski wraz z dworem, a jego żona Marysieńka rezydowała w pałacu, gdy król udał się pod Wiedeń na wyprawę przeciw Turkom. U schyłku XVII wieku majątek przejęła rodzina Sobków. Po 1774 roku władała nim hrabina von Dyhern, by w 1798 roku pałac znów przejęła korona cesarska. Od wiosny 1805 do stycznia 1945 roku posiadłość była własnością książęcego rodu Hohenlohe-Ingelfingen. Ludwik Filip von Hohenlohe – Ingelfingen rozpoczął w 1829 roku przebudowę pałacu w stylu późnoklasycystycznym. W takim kształcie zachował się on do dziś. Z okresu tego ocalały malowidła ścienne i niektóre elementy wystroju sal oraz epitafia nagrobne mieszczące się w kaplicy. Ostatni właściciel pałacu, Karol Gotfried, wyemigrował do Austrii, gdzie zmarł bezpotomnie.

[madohora]

Obecnie w repertuarze Zespołu znajduje się kilkanaście różnorodnych form artystycznych – od wielkich widowisk, pokazujących barwną i dynamiczną panoramę folkloru wszystkich regionów kraju, poprzez wielce efektowne koncerty edukacyjne, aż po prezentacje muzyki klasycznej i sakralnej. W swoim dorobku Zespół ma także kilkanaście płyt, w tym 11 wydanych w Złotej Kolekcji „Śląska”– wydawnictwa, będącego doskonałą kolekcją narodowej muzyki i pieśni. Pięć z nich posiada status Złotej, jedna - Platynowej Płyty.

[madohora]

Za swoją działalność Zespół „Śląsk” był wielokrotnie nagradzany. Wśród najważniejszych nagród i wyróżnień są:
Platynowa Płyta za album „Karolinka” (2008)
nominacja do nagrody Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” - TOTUS 2008 w kategorii: osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej
złota odznaka Za Zasługi dla Województwa Śląskiego (2008)
Platynowy Laur Umiejętności i Kompetencji „Ambasador Spraw Polskich” (2009)
„Skrzydła Merkurego” za promocję kultury polskiej i międzynarodowej na świecie (2009)
Nagroda im. Stanisława Ligonia (2009)
Złoty Medal Akademii Polskiego Sukcesu (2009)
„Lux ex Silesia”– nagroda Metropolity Katowickiego arcybiskupa Damiana Zimonia (2009)
nagroda główna w III edycji ogólnopolskiego konkursu Polska Pięknieje – 7 Cudów Funduszy Europejskich w kategorii zabytek za projekt Śląskie Centrum Edukacji Regionalnej (2010)
Marka Śląskie 2010 w kategorii kultura (2010)
tytuł Ambasador Śląska w kategorii kultura przyznany przez „Polska Dziennik Zachodni” (2010)
Certyfikat Członkostwa Śląskiej Organizacji Turystycznej (od 2010 roku)
Śląska Nagroda im. Juliusza Ligonia – za twórczy wkład w rozwój kultury polskiej (2013)
„TOTUS Specjalny 2013” – Katolicki Nobel – Nagroda Fundacji Rady Episkopatu Polski „Dzieło Nowego Tysiąclecia” za całokształt osiągnięć w dziedzinie kultury w roku 60. rocznicy działalności artystycznej, a w szczególności za propagowanie osoby i nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II (2013)
certyfikat „Euro-Partner” dla najlepszej instytucji kultury w Polsce (2013)
Godło Honorowe „Teraz Polska” (2014)
I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Otwartym „Modernizacja Roku 2014” (2015)
tytuł „Modernizacja Roku 2014” (2015)
Order Świętego Stanisława – I klasa (2015)
nagroda Europejskiego Klubu Biznesu Polska „Bene Meritus” – Dobrze Zasłużony (2015)
odznaka Zasłużony dla Politechniki Śląskiej (2015)
Honorowy Ślązak Roku 2015 (2015)
Jurajski Produkt Roku 2015 (2016)
medal „Mater Verbi” Tygodnika Katolickiego „Niedziela” (2016)
tytuł Mecenas Kreatywnej Edukacji Regionalnej, przyznany przez Zarząd Związku Górnośląskiego (2016)
nagroda w kategorii Partner z okazji 25-lecia Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi (2016)
Złote Logo Polska przyznane przez Polską Organizację Turystyczną (2016)
statuetka „Sukces Śląska Roku 2017” (2017)
tytuł Optymistyczna Firma Roku 2017 (2017)
nagroda Śląski Szmaragd (2017)
statuetka Super Sukces Roku 2018 (2018)
statuetka okolicznościowa z okazji 100–lecia ZASP dla Zespołu „Śląsk” z okazji 65-lecia (2018)
Wyróżnienie w konkursie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Zabytek Zadbany” (2018)
Terpsychora – nagroda Sekcji Tańca i Baletu Związku Artystów Scen Polskich (2018)
statuetka Turysta 2018 – Nagroda Festiwalu Filmów Turystycznych i Korporacyjnych FilmAT (2018)
wyróżnienie Narodowego Instytutu Dziedzictwa w uznaniu za zaangażowanie w organizację 26. edycji Europejskich Dni Dziedzictwa w Polsce „Niepodległa dla Wszystkich” (2018)
Platynowy Medal im. Jana Kilińskiego za zasługi dla Rzemiosła Polskiego (2019)
Złota Odznaka Za zasługi w krzewieniu polskości na Litwie (2019)
medal „Zasłużony dla Śląskiego Oddziału Straży Granicznej im. nadkom. Józefa Bocheńskiego w Raciborzu” (2019)
statuetka „Kamrat Ślōnskij Gŏdki” (2019)
Gwiozda Łowicko (2019)
Skrzydła św. Rafała Archanioła – nagroda przyznana przez Ośrodek Rehabilitacyjny pw. św. Rafała Archanioła w Rusinowicach (2019)
Dyplom Marszałka Województwa Śląskiego - Wyróżnienie główne w kategorii „Osobowość turystyczna roku” za Zasługi dla Rozwoju Turystki (2020)
Tytuł „Dobrodziej Domu Artystów Weteranów Scen Polskich” (2021
Medal „100-lecie III Powstania Śląskiego” (2021)
Okolicznościowa tablica upamiętniająca Powstania Śląskie wzorowana na powstańczym sztandarze "Tobie Polsko"(2021)
nagroda "Obiekt XXV-lecia" (2021)
nagroda "Kultura dla Rzemiosła" (2022)
Fryderyk w kategorii „Album Roku Muzyka Korzeni – Blues” za wspólną płytę Miuosh i Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” – „Pieśni Współczesne” (2022)
Medal „Pro Patria” (2022)
Polska Nagroda Muzyczna „Fryderyk” w kategorii „Album Roku - Muzyka Korzeni” za płytę Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” – 70-lecie Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Największe przeboje (2023)
Polska Nagroda Muzyczna „Fryderyk” w kategorii „Zespół/Projekt Artystyczny Roku” - Miuosh x Zespół „Śląsk” (2023)
Złota Płyta za album DVD „Pieśni współczesne (live at Cavatina Hall)” Miuosh x Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny (2023)
Podwójna Platyna za album CD „Pieśni współczesne” Miuosh x Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny (2023)
Statuetka Międzynarodowy Sukces Roku dla Zespołu „Śląsk” oraz Dyrektora Zbigniewa Cierniaka - Gala „Osobowości i Sukcesy” (2023)
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2023)
Nagroda „Super Marka-Śląskie” dla Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny z podziękowaniem za znaczący wkład w rozwój województwa śląskiego przyznana przez Kapitułę Konkursu „Marka-Śląskie” (2023)
Statuetka z okazji 70-lecia Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny od Polskiego Zespołu Artystycznego Pieśni i Tańca „Wilia” (2023)
Nagroda „Dolnośląski Laur św. Jana Nepomucena” przyznana przez Kapitułę Dolnośląskiego Lauru św. Jana Nepomucena (2023)
Statuetka „Zespołowi Pieśni i Tańca „Śląsk” z podziękowaniami za 70 lat” od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (2023)
Nagroda Ogólnopolskiego Konkursu „Modernizacja Roku & Budowa XXI w.” dla Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny z okazji 70-lecia Pracy Twórczej (2023)
Nagroda I stopnia i Medal Zygmunta Glogera przyznana przez Kapitułę Nagrody i Medalu Zygmunta Glogera (2023)
Nagroda „Gwiazda Górnośląska” przyznana przez Kapitułę Gwiazdy Górnośląskiej w Katowicach (2023)
Nagroda „Najwyższa Jakość Roku 2023” – Luksusowa Marka Roku (2023)
Nagroda Specjalna Polskiego Stowarzyszenia Nordic Walking (2024)
Lider Zrównoważonego Rozwoju (2024)

[madohora]

MIĘDZYNARODOWY KONKURS POWOŻENIA W KOSZĘCINIE - Nasze Miasto

[madohora]

KOSZĘCIN ODBĘDZIE PODRÓŻ W CZASIE - Radio Piekary - 2025

[madohora]

[madohora]

– Jest miejscem o dużym potencjale, które mieszkańcy darzą szczególnym sentymentem, a jego rewitalizacja to jeden z często wymienianych punktów na liście oczekiwanych inwestycji w infrastrukturę rekreacyjną gminy. Spotkanie to pierwszy krok do prac porządkowych i rewitalizacyjnych na tym obszarze, które wymagać będą jeszcze wiele wysiłków — podkreślają przedstawiciele koszęcińskiego samorządu.

[madohora]

To inicjatywa wyjątkowa nie tylko ze względu na swój charakter, ale przede wszystkim dlatego, że pomysłodawcami byli najmłodsi mieszkańcy – dzieci i młodzież. To właśnie oni zgłosili potrzebę stworzenia przestrzeni pełnej pozytywnych emocji, a mieszkańcy chętnie włączyli się w projekt, przesyłając propozycje haseł, które ostatecznie trafiły na tablice.

[madohora]

Dbajmy o nasze wspólne dobro. Nie niszczmy tablic, nie dewastujmy ich. Niech służą nam jak najdłużej i tworzą przyjazną, ciepłą atmosferę w przestrzeni publicznej – zaznacza sołtys

[madohora]

– W tegorocznej edycji weźmie udział siedemnaście zaprzęgów z Polski i Czech. Szczególną atrakcją będzie występ dziesieciokonnego zaprzęgu ogierów fryzyjskich, z którym przyjedzie Mirosław Kojs, przedsiębiorca z orawskiej Jabłonki. Ten widowiskowy zaprzęg, rzadko spotykany na europejskich arenach, będzie można zobaczyć nie tylko w konkurencjach konkursowych, ale także podczas swobodnej, pozakonkursowej przejażdżki po drogach okolicy – zachęcają organizatorzy.

[madohora]

Dodatkowo, wykorzystanie dronów nad trasą przejazdu lub miejscem zawodów wymaga wcześniejszego uzgodnienia. Pojazdy obsługujące drony nie mogą poruszać się po chodnikach ani stwarzać zagrożenia dla pieszych.

[madohora]

W powiecie lublinieckim, niedaleko Lubszy, wznosi się dość wysokie
wzgórze. To Grójec. Przed wielu wiekami stał tam zamek zamożnego
rycerza. Miał on prześliczną córkę. Na próżno jednak pragnął rycerz, by
córka wyszła za mąż, za potężnego magnata, ona kochała biednego
wieśniaka i jemu pragnęła być wierną.
Obawiając się gniewu ojca widywali się młodzi jedynie w niedzielę i to
w czasie, gdy rodzice dziewczyny i wszyscy domownicy byli na sumie
w pobliskim kościele. Kiedy więc w pewną niedzielę córka znowu chciała
się wymówić od pójścia do kościoła na mszę św., ojciec po bezskutecznych
namowach wpadł w straszny gniew i w uniesi eniu rzucił klątwę:
Jeśli nie pójdziesz do kościoła, niech cię ziemia pochłonie!
A rozzłoszczona matka dorzuciła:
- Mijasz kościół, do którego nigdy z nami jechać nie chcesz, bo
z diabłem trzymasz. A jeśli tak, to lepiej żebyś z całym zamkiem się
zapadła, żeby cię już moje oczy oglądać nie musiały.
Dziewczyna, przestraszona tym przekleństwem, z miejsca ruszyć się nie
mogła, a gdy rodzice jej do kościoła odjechali, stała się rzecz okropna:
zamek wraz z dziewczyną zapadł się pod ziemię.
Spełniły się słowa klątwy rodzicielskiej dosłownie. Duża jama na
wzgórzu świadczyła jedynie o tym, że istniał w tym miejscy zamek. Odtąd
rycerz unikał tego miejsca. Osiedlił się na innym wzgórzu, widocznym
z Grójca. A gdy wybudował sobie nowy dwór powiedział takie słowa:
- Ta góra jest mi Lubsza!
Od tego momentu mamy wieś i parafię, która zwie się Lubsza.

[madohora]

Na terenie sołectwa znajduje się zabytkowy budynek, pełniący przed II wojną światową i kilka lat po niej funkcje szkoły, oraz pozostałości po stawach rybnych. Kilkaset metrów za granicami sołectwa znajdują się źródła Liswarty.

[madohora]

W rejencji opolskiej, w powiecie lublinieckim, w bliskości wsi Lubszy
(Lubschau), wśród dolin powolnie wznosi się góra kręglowatej postaci
zwana Grójec; wysokość jej dochodzi 1187 stóp paryskich, a gdy rynek
w pobliskim miasteczku Woźnikach (Woischnik) wznosi się 1043 stóp nad
poziom, góry Tarnowskimi zwane 1005, a więc góra Grójec niższą jest
tylko od Chełma (Św. Anny), którego wysokość 1290 stóp przenosi. Nazwa
tej góry Grójec pochodzi od słowiańskiego miana: gród, grodce, hrad, co
znaczy miejsce warowne (Burg)
Widok z tej góry jest nader daleki, a piękniejszego w całej okolicy nie
znajdzie. Tym milszym on jest dla mieszkańca dolin szląskich, gdy rzadko
może się cieszyć podobnie obszernym widokiem, jakiego z wierzchołka tej
góry używać może. Pokład tej góry jest kamień wapienny, powierzchnia
miejscami naga, a miejscami zarosła drzewem. Na wierzchołku nie da się
znaleźć żadnych śladów ni szczątków budowli lub warowni, o której
podanie wspomina, można tylko dostrzec małe wydrążenie, które jest
zapewne szczątkiem studni, która jeszcze przed czterdziestu laty istnieć tu
miała. Stań na wierzchołku tej góry, a dziwne uczucie wielkości Boga
owładnie twą duszą. Kilkanaście mil wokół jak gdyby na dłoni ukaże ci się
przed oczy. Najpierw uderzą cię wspaniałe wieże jasnogórskiego klasztoru,
sławnego w dziejach Polski przybytku Marii, dalej sterczą ruiny zamku
olsztyńskiego, sławne bohaterstwem i męczeństwem Karlińskiego, który
tych murów z dziwną odwagą bronił przed nieprzyjacielem, to znów
wyżyny pięknych okolic od pagórka Łyściec i Żarek szeroko aż pod Pilcą
oczy twe powiodą. To znów uderzą cię dymy butów i cynkowni, wieżyce
kościołów Woźnika, Żyglina, Gór Tarnowskich, Lubią, Piekar i Lublińca.
U spodu góry Grójca, w cieniu lip rozłożystych, stoi murowana kapliczka
Św. Krzyża. Podanie o przeszłości i dziejach tych miejsc tkwi w ustach
ludu, jako wspomnienie minionej świetności ojczyzny naszej.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do 1945 część gminy jednostkowej Zielona. 1 grudnia 1945 w składzie wiejskiej zbiorowej gminy Kalety w powiecie lublinieckim w województwie śląskim. 1 stycznia 1951 w związku z nadaniem gminie Kalety statusu miasta stał się obszarem miejskim miasta Kalety. 5 października 1954, w związku z reformą administracyjną Polski, wyłączony z Kalet, stając się ponownie obszarem wiejskim w składzie nowo utworzonej gromady Miotek. Tam przetrwał w latach 1954–1972. 1 stycznia 1973, w związku z kolejną reformą gminną, prawie całe sołectwo Miotek (obejmujące Miotek, Kolonię Woźnicką, Mokrus i Zieloną) włączono do Kalet; jedynie Kolonię Woźnicką włączono do miasta Woźniki.

[madohora]

Pakuły (niem. Pakullen) — wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki, będąca częścią sołectwa Kamieńskie Młyny.

[madohora]

[madohora1]

Oraz Kościół Serca Jezusowego z 1908 roku.

[madohora]

Bogurodzica
Santo Subito!
Wielki Tydzień
Święta Noc
Solus Christus
Koncerty sakralne z muzyką Stanisława Moniuszki
Koncert patriotyczny
Idą Powstańcy
Pieśń o Ojczyźnie

[madohora]

Od 1977 roku w okolicach Koszęcina znajdowała się stacja nadawcza fal średnich dużej mocy z 138-metrowym, izolowanym uziemieniem, stalowym masztem kratowym. Nadawała ona na częstotliwości 1080 kHz z początkową mocą 1500 kilowatów. Do 1978 roku moc ta została zmniejszona do 750 kilowatów, a w 1990 roku do 350 kilowatów. Pod koniec 2006 roku nadajnik fal średnich został ostatecznie wycofany z eksploatacji. W wielu tabelach nadajnik ten był określany jako „nadajnik katowicki”. W 2014 roku 138-metrowy maszt nadawczy fal średnich został rozebrany; sąsiedni, uziemiony maszt nadawczy o wysokości 110 metrów nadal służy do nadawania w zakresie mikrofal i UKF.