ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

[madohora]

MIKOŁAJ. PREZENT DLA DZIEWCZYNKI - Nasze Miasto - 02.12.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Już dzwonią dzwonki u sań
Dzyń dzyń dzyń dzyń
Mikołaj jedzie dziś sam
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
By zdążyć w ten jeden dzień
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Przed nim śnieżyce i zaspy
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Renifer Rudolf dziś zaspał
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Lepki śnieg czepia się sań
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Śnieżynki poszły na bal
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
A worków tu jeszcze bez liku
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Przez komin trzeba po cichu
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
Bo dzieci czekają w kąciku
Dzyń Dzyń dzyń dzyń
By dostać po prezenciku

[madohora]

RYNEK W KATOWICACH PRZEPIĘKNIE UDEKOROWANY - Nasze Miasto - 05.12.2020

[madohora]

Dzisiaj mamy Mikołaja
Dał mi rózgą - Ała! Ała!

[madohora]

Mikołaj nie przyjdzie do wszystkich*

Dzisiaj wesoło jest w naszej klatce (schodowej)
Śmichy i piski. Dziadkowie, babcie
Wszak dziś MIKOŁAJ z dziećmi się wita
Czy były grzeczne zaraz zapyta
Andrzejek słucha, tylko jednym uchem
Dostał od Mikołaja nowy komputer
Kasia znów biega niczym szalona
A w ręce ściska nowego smartfona
Jasiu z Małgosią już mają drona
Kto go obsłuży. Zaraz się przekonam
I małej Ani śmieje się mina
Ona dostała....bilet do kina
Ktoś dostał gry takie planszowe
Długie wieczory będzie miał z głowy
Sanki, łyżwy i nawet narty
Na stoki w Wiśle są także karty
A tu znów dziadkowie małej Tereski
Niosą pod pachą śnieżne deski**

Lecz gdzieś jest cicho przez cały ranek
Nie ma prezentu mały Brajanek
I nie dlatego, że tak rozrabia
Matka dziecku radości nie sprawia
Mały nie dostał nawet kapcia
Tu nie przychodzi dziadek czy babcia
I chociaż czeka na to od maja
Nie zamówiono też Mikołaja
Nikt mu prezentów nigdy nie wręcza
Dlaczego ktoś się nad dzieckiem znęca
Oj droga madko wrzuć raz na luz
I wyskrob na prezent z 500+

__
*Tutaj odniesienie do wszystkich "Brajanków", których mamy albo zapomniały albo wiedzą lepiej, że Mikołaja nie ma
**Deski do snowbardu

[madohora]

Mikołaj z Miry, św. Mikołaj (gr. Άγιος Νικόλαος, łac. Sanctus Nicolaus), znany również jako Mikołaj z Bari – święty katolicki i prawosławny. Najstarsze przekazy o nim pochodzą z VI wieku. Według średniowiecznej hagiografii żył na przełomie III i IV wieku, był biskupem Miry w Licji, wsławił się cudami oraz pomocą biednym i potrzebującym. Przez wieki był jednym z najbardziej czczonych świętych na Zachodzie i Wschodzie. Największe jego sanktuarium znajduje się we włoskim Bari.

[madohora]

Od VI do drugiej połowy VIII wieku nie zapisano żadnych nowych informacji o Mikołaju. Dopiero w aktach drugiego soboru nicejskiego z 787 roku zanotowano, że jeden z archidiakonów miał sen, w którym ukazał się święty Mikołaj. Diakon sądził, że przemówił do niego patriarcha Konstantynopola, jednak biskup Miry Teodor sprostował, że chodziło o biskupa jego miasta

[madohora]

Dzieło Szymona Metafrastesa zachowało się do współczesnych czasów w największej liczbie rękopisów, gdyż cieszyło się przez wieki niezwykłą popularnością. Jego tekst zawiera przede wszystkim ponowne opracowanie żywota autorstwa archimandryty Michała, z dodaniem wielu nowych szczegółów ubarwiających opowieści. Na przykład przytaczając opowieść o Stratelatis, Szymon dodaje wiele mów, które wkłada w usta głównych bohaterów. Czerpie od Michała opowieści i rozwija je, rozpoczynając się od urodzin Mikołaja w Patarze a kończąc na zburzeniu świątyni Artemidy

[madohora]

Zgodnie z jej wersją z IX wieku, młody Mikołaj, jeszcze przed wyborem na biskupa, miał chciwego i bogatego sąsiada, który drwił z pobożności świętego. Bóg ukarał sąsiada i sprawił, że stracił majątek oraz popadł w skrajną biedę. Gdy nie miał już z czego utrzymać rodziny, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego, ponieważ nikt nie chciał ich poślubić bez otrzymania stosownego posagu. Mikołaj, po długich rozważaniach tekstów Pisma Świętego i modlitwie, postanowił uratować cnotę dziewcząt. Trzykrotnie, pod osłoną nocy, wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej kolejnej siostry. Gdy sąsiad wyprawił już dwa wesela, postanowił dowiedzieć się, skąd biorą się tajemnicze pieniądze. Czuwał całą noc i ze zdumieniem odkrył, że to pogardzany przez niego Mikołaj wrzuca po raz trzeci pieniądze przez okno. Podziękował mu zawstydzony i postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami

[madohora]

Sobór watykański II zarządził rewizję kultu świętych w Kościele katolickim. Powołano komisję złożoną z teologów i historyków, która miała zaproponować usunięcie świąt tych postaci, których istnienia nie sposób było udowodnić. Zakwestionowała ona historyczność Mikołaja, co wywołało ożywioną dyskusję, w której znaczna część hierarchii i wiernych stanęła w obronie kultu świętego. Papież Paweł VI zdecydował się na rozwiązanie kompromisowe. W opublikowanym w 1969 roku Calendarium Romanum zniósł święto 6 grudnia i postanowił, że tego dnia będzie obchodzone tzw. wspomnienie dowolne. Z kalendarza usunięto również średniowieczne teksty hagiograficzne poświęcone Mikołajowi, pozostawiając krótką notatkę opartą na Stratelatis z VI wieku. W motu prioprio Mysterii Paschalis Paweł VI uzasadnił: aby wprowadzić w życie postanowienia Soboru Powszechnego, usunięto z kalendarza ogólnego imiona niektórych świętych; zezwolono, aby wspomnienia pewnych świętych obchodzono według uznania i aby przywrócono ich kult, ograniczony do ich własnych krajów

[madohora]

Mikołaj jest patronem: Albanii, Grecji, Rosji, Aberdeen, Antwerpii, Bari, Berlina, Bydgoszczy, Chrzanowa, Elbląga, Głogowa, Miry, Moskwy, Nowogrodu, bednarzy, wytwórców guzików, cukierników i piekarzy, panien szukających kandydata na męża, gorzelników i piwowarów, jeńców, kancelistów parafialnych, kierowców, kupców, marynarzy, rybaków i żeglarzy oraz flisaków, młynarzy, uczonych i studentów, notariuszy, obrońców wiary przed herezją, pielgrzymów i podróżnych, sędziów i więźniów, sprzedawców perfum, wina, zboża i nasion, pojednania Wschodu i Zachodu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W większej części Europy, w tym w Polsce, mikołajki obchodzone są tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują prezenty, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).

[madohora]

Święty Mikołaj, biskup Miry, ze względu na przypisywane mu legendą uczynki (m.in. cały majątek rozdał biednym), został pierwowzorem postaci rozdającej prezenty dzieciom. Przedstawiany jako starzec z okazałą brodą, często w infule i pastorałem, z workiem prezentów i pękiem rózg w ręce. 6 grudnia (w rocznicę śmierci świętego Mikołaja) grzecznym dzieciom przynosi prezenty (zwykle słodycze), a niegrzecznym (na ostrzeżenie) rózgę.

[madohora]

W Rzymie mitra była w użyciu od początków chrześcijaństwa, poza Wiecznym Miastem zaś weszła do użytku około roku 1000. Pierwsze zapiski o używaniu mitry przez biskupów znajdują się w papieskiej bulli Leona IX z roku 1049. Od 1150 jej użycie rozprzestrzeniło się na wszystkie zachodnie prowincje kościelne.

[madohora]

pretiosa (drogocenna) – dawniej wykonana z materii jedwabnej, haftowana złotem lub srebrem i ozdobiona szlachetnymi kamieniami lub blachami ze złota lub srebra

[madohora]

We Wspólnocie Anglikańskiej mitra wyszła z użycia w okresie reformacji, lecz przywrócono ją na przełomie XIX i XX wieku pod wpływem ruchu oksfordzkiego. Obecnie jest używana przez większość hierarchów Wspólnoty anglikańskiej. Mitrę noszą także niektórzy z biskupów luterańskich.

[madohora]

W przeszłości, koptyjscy biskupi nosili ballin, omoforion owinięty wokół głowy jak zawój. Koptyjski Patriarcha Aleksandrii często nosi infułę w stylu wschodnim. Biskupi używają zarówno mitr zachodnich, jak i wschodnich. Koptyjscy kapłani często noszą infuły, podobne do mitr biskupów zachodnich.

[madohora]

Pastorał, także w kościołach wschodnich jako żezł (łac. baculus pastoralis, dosł. „kij pasterski”) to w Kościołach chrześcijańskich atrybut biskupów, opatów i infułatów uprzywilejowanych (we wschodnim chrześcijaństwie: archimandrytów); długa, zdobiona laska o ślimakowato zwiniętym zakończeniu, nazywanym krzywaśnią lub z łaciny – kurwaturą. Pierwotnie był to po prostu krótki, zakrzywiony kij służący do podpierania się.

[madohora]

W czasie pielgrzymki Jana Pawła II do Polski 1999, kiedy ten był chory, zastępujący go kardynał Angelo Sodano podczas mszy świętej na Błoniach używał papieskiego pastorału.

[madohora]

liturgicznej (gr. πατερίτσα, pateritsa, wym. paterica, słow. żezł) – używanej podczas nabożeństw. Jest to długa laska zakończona poprzeczną głowicą zwieńczoną kulą i krzyżem. Pierwotna forma, znana od VI w., miała głowicę w kształcie greckiej litery Tau, z dwoma prostymi ramionami wygiętymi w dół, oszczędnie zdobioną. Obecnie pastorałów o tym kształcie używają zwierzchnicy prawosławnych monasterów (archimandryci i ihumeni). Od XVI-XVII w. głowica pastorału przybiera kształt dwóch węży wyginających się w górę i patrzących na krzyż, co ma wyrażać nakaz Chrystusa: Bądźcie roztropni jak węże! Tej formy pastorału powszechnie używają obecnie prawosławni biskupi.

[madohora]

Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, św. Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.

[madohora]

[madohora]

Osoby odgrywające rolę Zwarte Pieta zachowują się w sposób żartobliwy, psocą i wykonują akrobatyczne sztuczki, a także rozdają wszystkim dookoła, jedyne w swoim rodzaju, malutkie ciasteczka z przyprawami korzennymi, które nazywają się: kruidnootjes i pepernoten.

[madohora]

Coraz powszechniejsza emigracja Afrykańczyków do Europy oraz rozwój wzajemnych kontaktów przyczyniły się do zmiany wizerunku. Zwarte Piet stał się respektowanym asystentem Sinterklaasa, praktycznie pozbawionym elementów łączących tę baśniową postać z niewolnictwem i przeszłością kolonialną Holandii.

[madohora]

Przedstawiciele części środowiska naukowego Holandii wskazywali, że podczas międzynarodowych spotkań postać Zwarte Pieten jest zawsze tematem tabu oraz główną przyczyną tego, że święto Sinterklaas nie znajduje się na liście dziedzictwa niematerialnego UNESCO

[madohora]

Pepernoten – miękkie, lecz trudne do ugryzienia ciasteczka z mąki żytniej z dodatkiem anyżu, w postaci jasnobrązowych, nieforemnych kostek, spożywane tradycyjnie w okresie święta Sinterklaas w Holandii, podczas którego są rozdawane dzieciom przez Zwarte Pietów. Nie są dostępne w handlu przez pozostałą część roku.

[madohora]

Kruidnootjes lub kruidnoten – malutkie, suche, ciemnobrązowe, okrągłe ciasteczka o płaskim spodzie i charakterystycznym aromatyczno-korzennym smaku i zapachu[1]. Ciasteczka są tradycyjnie spożywane w okresie święta Sinterklaas w Holandii, podczas którego są rozdawane dzieciom przez Zwarte Pietów. Nie są dostępne w handlu przez pozostałą część roku.

[madohora]

Niezgodności kalendarza gregoriańskiego z kalendarzem juliańskim sprawiły, że dzień św. Mikołaja według starego stylu wypadał blisko dnia Bożego Narodzenia w nowym stylu. Podsunęło to pomysł, aby prezenty przynosiło, zamiast świętego, Dzieciątko Jezus. Jezusa przedstawiało ubrane na biało dziecko, worek z prezentami niósł mężczyzna przebrany za mędrca – jednego z trzech, którzy przynieśli dary Dzieciątku. Ten zwyczaj jednak się nie przyjął, mężczyzna znów stał się św. Mikołajem, dziecko zaś zostało jego pomocnicą Śnieżynką. Jednak w niektórych krajach św. Mikołaj został bożonarodzeniowym dziadkiem: Père Noël we Francji, Julemand w Norwegii, Babbo Natale we Włoszech.

[madohora]

Odyn
Encyklopedia PWN
Odyn, mit. germ. bóstwo z rodu Azów, stojące na czele ich panteonu;
bóg wojny i wojowników; władca Walhalli; bóstwo mądrości (dla niej stracił jedno oko) i poezji (wykradł olbrzymowi Suttungowi miód poezji); wynalazca pisma runicznego o magicznej mocy; mistrz czarów, obdarzony zdolnością przybierania różnych kształtów; wyobrażany w postaci brodatego starca w niebieskim płaszczu i kapeluszu o szerokich kresach lub jako jeździec na ośmionogim rumaku (zwanym Sleipnir), w hełmie, z tarczą i oszczepem w dłoni; towarzyszyły mu 2 kruki: Huginn [‘myśl’] i Muninn [‘pamięć’], 2 wilki: Geri [‘łakomy’] i Freki [‘żarłok’]; u południowych Germanów — Wodan lub Wotan.

[madohora]

KOKOSANKI

200 g wiórek kokosowych,
50 g masła,
150 g cukru,
2 białka,
1 łyżeczka mąki ziemniaczanej.

W garnuszku rozpuść masło z cukrem.
Do gorącej masy dodaj wiórki kokosowe, wymieszaj i odstaw do wystygnięcia.
Białka ubij mikserem na sztywną pianę.
Do białek dodaj mąkę ziemniaczaną i ubijaj mikserem jeszcze przez minutę.
Dodaj masę kokosową do piany z białek i dokładnie wymieszaj.
Za pomocą łyżeczki formuj małe kuleczki z masy i kładź je na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia.
Piecz kokosanki przez 15 minut w temp. 180 stopni Celsjusza.
Gotowe ciasteczka wystudź. Przechowuj je w szczelnym pojemniku, by zachowały świeżość.

[madohora]

Ślimaczki z ciasta francuskiego w wersji wegetariańskiej można zrobić z następującymi dodatkami:

z pieczarkami i żółtym serem – pieczarki trzeba wcześniej przesmażyć na patelni,
ze szpinakiem i serem – do szpinaku można dodać ser żółty, fetę lub ser pleśniowy,
z suszonymi pomidorami, serem i oliwkami.

[madohora]

MINI KANAPECZKI Z BAGIETKI

bagietki 2 szt.
serek śmietankowy 200 g
pieczarki 50 g
olej rzepakowy 15 ml
sól 5 g
pieprz 5 g
ogórek 1 szt.
szynka 100 g
łosoś wędzony 100 g
czerwona cebula 1 szt.
pomidorki koktajlowe 200 g
zielone oliwki 50 g
śledzie 50 g
szpinak 50 g
szczypiorek 1 pęczek
kiełki 20 g

Bagietki: kroimy je pod skosem w niewielki kromki
Serek: smarujemy nim każdą kromkę i układamy na deskach lub talerzach
Pieczarki: myjemy je i kroimy w plasterki, a następnie podsmażamy na patelni na niewielkiej ilości oleju. Doprawiamy je szczyptą soli i pieprzu. Gdy są już gotowe, przekładamy do ostygnięcia.
Dodatki: ogórek kroimy w długie plastry, szynkę – w cienkie plasterki, a wędzonego łososia – na kawałki. Obieramy cebulę z łupin i kroimy ją w pióra. Myjemy pomidorki koktajlowe i kroimy na plasterki. Oliwki odsączamy z wody i również kroimy – w tym przypadku na małe kółeczka.
Składanie kanapek: gdy mamy gotowe już wszystkie dodatki, układamy je wg uznania. Świeży ogórek wystarczy położyć na twarożku, tak samo smażone pieczarki czy kawałek marynowanego śledzia. Wędzonego łososia lub szynkę możemy ułożyć na liściach szpinaku. Na wierzchu wystarczy umieścić oliwkę, pomidorki czy czerwoną cebulę
Dekoracja: minikanapeczki z bagietki wyglądają świeżo i atrakcyjnie z dodatkiem posiekanego szczypiorku lub kiełków zielonego groszku. Całość posypujemy szczyptą soli i świeżo mielonym pieprzem.

[madohora]

Wenecjanie nie przekonali Europy do swojej wersji wydarzeń, bowiem sanktuarium na Lido miało oddziaływanie jedynie lokalne, podczas gdy sanktuarium w Bari stało się w średniowieczu najważniejszym ośrodkiem kultu świętego w Europie i pozostaje nim nadal. Fragmentami relikwii z Bari zostały obdarowane inne sanktuaria Mikołaja w Europie – lotaryńskie opactwo w Gorze (XI wiek) oraz francuska bazylika w Saint-Nicolas-de-Port (XII wiek)

[madohora]

Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W większej części Europy, w tym w Polsce, mikołajki obchodzone są tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują prezenty, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).

[madohora]

JARMARKI BOŻONARODZENIOWE - Radio Katowice - 06.12.2020

[madohora]

Niezgodności kalendarza gregoriańskiego z kalendarzem juliańskim sprawiły, że dzień św. Mikołaja według starego stylu wypadał blisko dnia Bożego Narodzenia w nowym stylu. Podsunęło to pomysł, aby prezenty przynosiło, zamiast świętego, Dzieciątko Jezus. Jezusa przedstawiało ubrane na biało dziecko, worek z prezentami niósł mężczyzna przebrany za mędrca – jednego z trzech, którzy przynieśli dary Dzieciątku. Ten zwyczaj jednak się nie przyjął, mężczyzna znów stał się św. Mikołajem, dziecko zaś zostało jego pomocnicą Śnieżynką. Jednak w niektórych krajach św. Mikołaj został bożonarodzeniowym dziadkiem: Père Noël we Francji, Julemand w Norwegii, Babbo Natale we Włoszech.

[madohora]

Na Śląsku Cieszyńskim prezenty w dzień Bożego Narodzenia przynosi Aniołek.

[madohora]

DOMOWA PIZZA

mąka 450 g
sól 5 g
drożdże 20 g
oliwa z oliwek 30 ml
czosnek 1 ząbek
koncentrat pomidorowy 10 g
pomidory w puszce 250 g
oregano 1 szczypta
czerwona cebula 1 szt.
chorizo 100 g
czerwona papryka 100 g
szynka konserwowa 100 g
salami 8 plasterków
czarne oliwki 50 g
mozzarella 200 g

Ciasto na domową pizzę: mąkę mieszamy z solą. Świeże drożdże rozpuszczamy w 250 ml letniej wody, wlewamy do mąki, dodajemy oliwę (2 łyżki, ok. 20 ml) i wyrabiamy gładkie elastyczne ciasto. Przykrywamy, odstawiamy na 1 godz.
Domowy sos do pizzy: czosnek podsmażamy na oliwie (1 łyżka, 10 ml), dodajemy koncentrat pomidorowy, pomidory (najlepiej kupić krojone, jeśli są całe w puszce to pokroić przed dodaniem), oprószamy solą, pieprzem i oregano do smaku. Dusimy, aż powstanie gęsty sos.
Pieczenie domowej pizzy: piekarnik rozgrzewamy do temp. 240°C. Dwie płaskie blachy przykrywamy papierem do pieczenia. Z przygotowanego ciasta formujemy 2 placki (na powierzchni podsypanej) mąką, smarujemy je sosem pomidorowym, pozostawiając wolne brzegi. Następnie obkładamy plasterkami cebuli, chorizo, papryką, szynką, salami i oliwkami, posypujemy mozzarellą. Pieczemy 15 min. Przed podaniem posypujemy bazylią.

[madohora]

[madohora]

Na Górnym Śląsku prezenty na Boże Narodzenie przynosi Dzieciątko utożsamiane z postacią Jezusa Chrystusa. 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj

[madohora]

Mieszkańcom Płaskowyżu Tarnogrodzkiego natomiast na Boże Narodzenie prezenty przynoszą krasnoludki. Mikołaj jedynie 6 grudnia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do niedawna nie było w Polsce zwyczaju zdobienia ogrodów figurkami krasnali. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku Polska stała się głównym dostawcą tanich krasnali na rynek niemiecki. Do największych dostawców krasnali należała wówczas Nowa Sól, w której było ok. 400 producentów tej ozdoby[4]. Część produkcji zostawała jednak w kraju, świadcząc o upodobaniach nabywców. Ostatnio z polskimi producentami zaczynają konkurować dostawcy z Dalekiego Wschodu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Duchy domowe dzielono na dwie kategorie: przyjazne i niebezpieczne. Rola niektórych z nich nie była do końca jednoznaczna: dobrym ludziom pomagały, natomiast sprawiały kłopoty złym. Zwłaszcza celowały w tym, najbardziej rozpowszechnione spośród istot nadprzyrodzonych, różnego rodzaju skrzaty i krasnoludki, spotykane we wszystkich kulturach narodów europejskich.

[madohora]

Złe (albo niezadowolone) duchy domowe były bardzo kłopotliwe: prześladowały zwierzęta, koniom np. zaplatając z grzyw warkoczyki. Dlatego np. w Rzeszowskiem wplatano w nie święconą kredę i czerwone gałganki. Najgorsze były demony. Wśród nich: strzygi, gniotki, gnieciuchy, biże i nocnice. Domownicy zabezpieczali się przed nimi rytualnymi obrządkami, stosowali zaklęcia, zamawiania, odczyniania, zawieszali w specjalnych miejscach różnego rodzaju amulety. Pomagała też zwykła modlitwa.

[madohora]

W krajach niemieckojęzycznych oraz w Czechach, Słowacji i na Węgrzech prezenty przynosi Dzieciątko (Christkind, Ježíšek, Jézuska).

[madohora]

Dawne opowieści przedstawiały Dziadka Mroza jako nikczemnego i okrutnego czarnoksiężnika, podobnego do starych słowiańskich bogów: „Pozwizda” – boga wiatru i pogody, „Zimnika” – boga zimy i „Korochuna” – boga podziemnego świata. Według legendy, Dziadek Mróz lubił zamrażać ludzi i porywać dzieci, które wsadzał do swojego olbrzymiego worka. Rodzice, żeby je odzyskać, musieli dawać mu w zamian prezenty

[madohora]

W okresie radzieckiej dominacji w Europie Środkowo–Wschodniej, Dziadek Mróz przeniknął też do tradycji wielu narodów, zastępując swoje miejscowe odpowiedniki, które po rozpadzie ZSRR usiłowano przywrócić.

[madohora]

Jego długi do pięt kożuch może być nie tylko czerwony, ale także błękitny lub srebrny; jest przepasany sznurem, a nie pasem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sporadycznie jest także używana przez amerykańską policję w miastach na północy USA, takich jak Chicago (stan Illinois), podczas mroźnych zimowych miesięcy, a także przez Kanadyjską Królewską Policję Konną. Bardzo popularna jest w Finlandii i używana jako część zimowego umundurowania wojskowego do dziś[

[madohora]

Walonki (ros. ва́ленки) – ciepłe obuwie do połowy łydki (czasem do kolan), przepuszczające wodę, ale dobrze chroniące przed mrozem

[madohora]

Trojka (ros. тройка) – trójkonny zaprzęg popularny w Rosji, szczególnie przy saniach. W skład zaprzęgu wchodzą trzy konie: kłusak pośrodku, pomiędzy hołoblami, i dwa konie zaprzężone po bokach, ułożone tak, by koń zaprzęgany po lewej stronie galopował zawsze z lewej nogi i odwrotnie - mają więc łby zwrócone na zewnątrz zaprzęgu.

[madohora]

Dorośli mogą natomiast kupić pamiątki lub coś zjeść – przede wszystkim pyszne białoruskie bliny z masłem, miodem, konfiturami z żurawin lub sadłem topionym z cebulą albo szaszłyk z jelenia. No i wypić jedną z herbat z puszczańskich ziół, a jak ktoś woli tradycyjną – czarną, to i taka jest do dyspozycji. Nie odejdą rozczarowani również amatorzy – oczywiście w rozsądnych dawkach – mocniejszych trunków. Ja jadłem smakowity jeleni szaszłyk z czarnym chlebem popijając puszczańskim samogonem, do herbaty natomiast bliny z żurawinami. Wieczorem, na świeżym, mroźnym grudniowym powietrzu znakomicie to ogrzało i wzmocniło organizm.

[madohora]

[madohora]

W Hiszpanii prezenty przynoszą Trzej Królowie 6 stycznia. Dzieci nie znajdują żadnego prezentu pod choinką.

[madohora]

Listy z życzeniami do Świętego Mikołaja dzieci mogą wysyłać na adresy trzech urzędów pocztowych:

do Drøbak w południowej Norwegii:

Julenissen’s Postkontor, Torget 4,
1440 Drøbak, Norwegia

do Rovaniemi w Finlandii:

Santa Claus, Arctic Circle,
96930 Rovaniemi, Finlandia

do Kanady:

Santa Claus, North Pole,
Canada, H0H 0H0

[madohora]

Kobieta, która może być panią Mikołajową pojawia się także w książce dla dzieci Lill in Santa Claus Land and Other Stories napisanej przez Ellis Towne, Sophie May i Ella Farman, a opublikowanej w 1878 r. w Bostonie.

[madohora]

Nisse (l. mn. nisser) to bożek domowy w duńskiej i norweskiej kulturze ludowej. W Szwecji nisse nazywa się tomte. Nisse przypomina krasnoludka. Zazwyczaj przedstawiany jest jako postać wzrostu małego dziecka, z siwą brodą i czerwoną czapeczką. Nisser opiekowały się domem i obejściem w nocy, gdy gospodarze spali. W zamian oczekiwały drobnych prezentów (pożywienia). Niezadowolone, płatały psikusy. Dzisiaj nisser kojarzone są głównie ze świętami Bożego Narodzenia. Są pomocnikami Świętego Mikołaja, w Skandynawii w okresie świątecznym obecne są w piosenkach, telewizyjnych programach dla dzieci, w sklepach i na pocztówkach.

[madohora]

Joulupukki – mityczna postać będąca fińskim odpowiednikiem Świętego Mikołaja. Od wieków odgrywał on ważną rolę w fińskiej tradycji bożonarodzeniowej, jednak z czasem upodobnił się do amerykańskiego Św. Mikołaja. Jego imię w dosłownym tłumaczeniu oznacza bożonarodzeniowego kozła.

[madohora]

Tradycja obchodów Sinterklaas jest związana z postacią Mikołaja z Miry, który był biskupem w Mirze, stolicy Licji, na początku IV wieku, a nawet zawiera starsze elementy historyczne. Historykom nie udało się potwierdzić, czy biskup Mikołaj miał długą, siwą brodę, tak jak Sinterklaas. Według wierzeń Sinterklaas przemieszcza się ponad dachami domów na siwym koniu o imieniu Amerigo, zaś Walonowie uważają, że na osiołku. Sinterklaas jest odziany w biskupią szatę i czapkę, która po łacinie nazywa się mitra, a w ręce trzyma ozdobną biskupią laskę, czyli pastorał.

[madohora]

Zwykle nosi ciepłe czerwone ubranie, używa drewnianej laski i podróżuje w saniach ciągniętych przez kilka reniferów. Jednak w przeciwieństwie do Świętego Mikołaja jego renifery nie latają. Popularna piosenka Rudolph the Red-Nosed Reindeer w fińskim tłumaczeniu, Petteri Punakuono, doprowadziła do ogólnej akceptacji Rudolfa jako czołowego renifera Joulupukkiego