SYLWESTER, NOWY ROK, KARNAWAŁ

[madohora]

Najbardziej formalna koszula smokingowa zapinana jest na guziki jubilerskie i ma gors wykonany z piki. Niektóre koszule mają pionowe pliski. Trzecią opcją jest koszula z plisą zakrywającą guziki bieliźniane. Koszula powinna mieć kołnierzyk wykładany, choć niektórzy dopuszczają także kołnierzyk frakowy (łamany). Obowiązkowo pod szyją nosi się czarną samodzielnie zawiązaną muchę (fabrycznie związana/gotowa uchodzi za bezguście), w przypadku smokingu w kolorze midnight blue mucha może być ciemnogranatowe, podobnie jak klapy marynarki, pokrycie guzików i kieszeni

[madohora]

smoking ciemny, marynarka jednorzędowa, koszula frakowa, pas;

[madohora]

Ogólna zasada mówi, że do smokingów półformalnych zaliczamy te, które zawierają kamizelkę oraz koszulę frakową. Jedynymi więc strojami, które możemy, według konserwatywnej klasyfikacji, nazwać półformalnymi, są wersje wymienione w podpunktach 1 i 2, zaś 3 możemy zaliczyć do tej kategorii jako wersję letnią/tropikalną pozostałych. Pozostałe zaliczamy do nieformalnych.

[madohora]

smoking ciemny, marynarka jednorzędowa z kołnierzem szalowym, koszula nieformalna, pas;

[madohora]

[madohora]

POSTANOWIENIA NOWOROCZNE - Nasze Miasto - 16.12.2022

[madohora]

KONCERTY, ATRAKCJE - Wyborcza - 16.12.2022

[madohora]

Około roku 1815 polonez zaczął gwałtownie tracić na znaczeniu. A w połowie wieku XIX znalazł się na marginesie kultury tanecznej, jedynie rozpoczynając uroczyste bale i z rzadka pojawiając się w twórczości kompozytorskiej[(ta tradycja, choć na mniejszą skalę, zachowana została zresztą do dziś). Im polonez stawał się tańcem towarzyskim, tym bardziej stawał się przedmiotem ideologizacji narodowej i polem dociekań na temat polskiego charakteru. W XIX wieku w tych kategoriach oprócz cytowanego już Kazimierza Brodzińskiego pisali o nim m.in. Łukasz Gołębiowski, Karol Czerniawski, Marian Gorzkowski, Arkadiusz Kleczewski], Karol Mestenhauser, Walery Gostomski, czy też Otto Mieczysław Żukowski. W późniejszym czasie zaczęło dominować podejście edukacyjne (m.in. Zygmunt Kłośnik), które w przededniu drugiej wojny światowej zaowocowało próbami określenia poloneza w stylistyce odpowiadającej ówczesnym potrzebom społecznym przez Jana Ostrowskiego-Naumoff, Józefa Waxmana oraz Zofię Kwaśnicową. Po zakończeniu II wojny światowej zaczęły powstawać opracowania, które z jednej strony kontynuowały dążenia do przywrócenia poloneza współczesnej praktyce tanecznej, a z drugiej zaś poszukiwały nowych rozwiązań scenicznych.

[madohora]

System oświaty wprowadzony przez Jędrzejewicza obowiązywał do 1948 roku, gdy zmieniono go na system o wzorcach radzieckich. Zlikwidowano wtedy naukę poloneza, jako tańca "niesłusznego" klasowo. Do wcześniejszych zwyczajów studniówkowych powrócono samorzutnie po 1956 roku. Nie obowiązywały jednak w tej sprawie żadne przepisy. Tańczenie poloneza na studniówkach stało się obowiązującą, choć nadal niepisaną zasadą na przełomie lat 60. i 70. Wiązało się to też z promocją wykonywania tańców narodowych w formie towarzyskiej przez Centralną Poradnię Amatorskiego Ruchu Artystycznego

[madohora]

Popularność mazura wśród tańców salonowych przypada na wiek XIX. Znany i tańczony był w całej Europie. We Francji i później w innych krajach przyjął się w zmienionej wersji pod nazwą mazurka (w rodz. żeńskim), przez co w literaturze zachodniej mylony jest z mazurkiem.

[madohora]

Mazur jest żywiołowy i dostojny jednocześnie, pełen kontrastów. Istnieją dwa rodzaje mazura – tańczony w mundurach mazur ułański oraz mazur szlachecki – kontuszowy, które różnią się charakterem. Mazur kontuszowy jest bardziej żywiołowy i zawadiacki, zarówno w wykoŹnaniu tancerzy, jak i tancerek – jest wspomnieniem dawnej, wielkiej świetności i przepychu Rzeczpospolitej szlacheckiej. Mazur ułański natomiast ma charakter salonowy – jest to popis męskiej zręczności i temperamentu, a zarazem elegancji, gracji i wdzięku kobiet.

[madohora]

Walc ten nazywany jest "wiedeńskim" ponieważ jego istnienie jako tańca salonowego rozpoczyna się w roku 1815, w czasie kongresu wiedeńskiego. Kiedy w Wiedniu po raz pierwszy zatańczono walca w obecności dworu, reakcje były różne – damy ostentacyjnie opuściły salę balową, uważając publiczne obejmowanie się w tańcu za niemoralne. Inni sugerowali, iż ciągłe wirowanie w walcu może wywoływać różnego rodzaju choroby, a nawet prowadzić do śmierci. Pomimo tych zastrzeżeń, do połowy dziewiętnastego wieku walc wiedeński stał się nieodłączną częścią balów na dworach prawie całej Europy, z wyjątkiem Anglii oraz Szwajcarii, gdzie długo wzbraniano się przed nim. Szczególne zasługi dla rozwoju walca miała muzyka tworzona przez tak znamienitych kompozytorów jak choćby Johann Strauss (np. Walc Cesarski, Nad Pięknym Modrym Dunajem, Schatz) oraz w późniejszym okresie Piotr Czajkowski (Walc Kwiatów, Wielki Walc). Jest on w tempie umiarkowanym szybkim.

[madohora]

Jest tańcem swingowym, także metronometrycznym i wirowym. Na początku pierwszego uderzenia tańczy się płasko, pod koniec zaczyna się akcja unoszenia. W drugim kroku kontynuuje się unoszenie, zaś pod koniec trzeciego opada. Na turniejach tańca towarzyskiego jest tańczony przez pary jako pierwszy z tańców standardowych.

[madohora]

Walc powstał jako rozwinięcie ländlera. Istnieje wiele odmian tego tańca: walc wiedeński jako łańcuch kilku walców z introdukcją i kodą, walc polski w formie ABA, walc angielski, powolny, wywodzący się z amerykańskiej odmiany zwanej bostonem. Nazwa pochodzi od niemieckiego słowa walzen (obracać się), oddającego istotę tego tańca. Chociaż wszyscy badacze są zgodni co do tego, że walc wywodzi się z ländlera, to sam termin jest w muzyce artystycznej wcześniejszy – ländler pojawia się w 1800 roku, podczas gdy walc już w 1786.

[madohora]

W Warszawie walce komponowano masowo. Ich liczba, najdosłowniej, szła w miliony – Józef Damse w roku 1829 skonstruował zabawkę, opartą na starym, przez Mozarta już wykorzystanym pomyśle, umożliwiającą automatyczne tworzenie walców dzięki kartkom z gotowymi taktami, matrycy i kościom do gry. Tytuł dzieła: Milion walców, czyli metoda komponowania przy pomocy dwóch kostek tylu walców i schleiferów, ile sobie kto życzy. Walce komponowali amatorzy i profesjonaliści. Tradycja rodzima, którą nazywamy walcem polskim, posługiwała się formą trzyczęściową ABA. Charakterystyczną cechą polskiego walca było łączenie rytmów ländlera i oberka.

[madohora]

Słowo karnawał pochodzi od wyrażenia carrus navalis. Tak w starożytnym Rzymie nazywano ponoć łódź na kołach, ukwiecony rydwan boga Dionizosa, pojawiający się na rzymskich ulicach podczas hucznych obchodów powitania wiosny.

[madohora]

Znano też publiczne bale kostiumowe, reduty (z fr. redoute, z wł. ridotta, ridotto), na które kupowano bilety.

[madohora]

Janus – jedno z najważniejszych bóstw staroitalskich czczone w starożytnym Rzymie. Był bogiem wszelkich początków, a także opiekunem drzwi, bram, przejść i mostów, patronem umów i układów sojuszniczych. Od niego pochodzi łacińska nazwa miesiąca stycznia (Ianuarius). W późniejszych przedstawieniach alegorycznych (renesans, barok) uosabiał zimę.

[madohora]

As (skr. od łac. assarius) – moneta z brązu, podstawowa jednostka monetarna starożytnego Rzymu, emitowana od początku III wieku przed n.e. Pierwotnie odlewany (aes grave), odpowiadał wadze ówczesnego rzymskiego funta (libra), tj. 272,88 g, i jako tzw. as libralny dzielił się na 12 uncji. Z biegiem czasu (szczególnie po wprowadzeniu monet srebrnych) pięciokrotnie ulegał stopniowej redukcji. Natomiast w okresie cesarstwa funkcjonował jedynie jako miedziana moneta zdawkowa.

[madohora]

[madohora]

Tradycyjnym irańskim świętem Nowego Roku jest Nouruz obchodzone w dniu równonocy wiosennej.

[madohora]

Według innej, w dalekiej starożytności, niebiański łabędź przybył do świata śmiertelników, gdzie został zastrzelony przez myśliwego. Nefrytowy Cesarz, najwyższy bóg w Niebie, poprzysiągł pomścić łabędzia i zaplanował wysłanie niebiańskiego wojska na Ziemię piętnastego dnia pierwszego miesiąca księżycowego z rozkazem spalenia wszystkich ludzi i zwierząt. Inne niebiańskie istoty nie zgodziły się z tym i zaryzykowały swoje życie, aby ostrzec ludzi na Ziemi. W rezultacie przed i po piętnastym dniu pierwszego miesiąca każda rodzina rozwieszała przed drzwiami czerwone latarnie, odpalała petardy i fajerwerki, sprawiając wrażenie, że ich domy już się paliły. Dzięki temu podstępowi oszukano Nefrytowego Cesarza i ludzkość została uratowana przed zagładą

[madohora]

Duży ośrodek turystyczny i gospodarczy z rozwiniętym przemysłem wysokich technologii, maszynowym, elektrotechnicznym, elektronicznym, środków transportu, włókienniczym, spożywczym, ceramicznym oraz hutnictwem żelaza. Rozwinięty outsourcing, centrum naukowe i kosmiczne.

[madohora]

MENU
HISTORIA ŚWIATA STAROŻYTNEGO
Chang’an (obecnie Xi’an)



Chang’an, dosłownie „wieczny pokój”, było największym miastem na świecie w tamtych czasach, w VIII wieku n.e. liczyło ponad milion mieszkańców. W rzeczywistości nazwa Chang’an odnosi się do dwóch miast. Pierwsza stolica, zwana zazwyczaj „Han Chang’an” ze względu na jej pojawienie się w okresie dynastii Han, została zbudowana w 202 roku p.n.e. Słynny cesarz Han Wudi był znany z budowania tam wspaniałych pałaców. Tak zwana wczesna lub zachodnia dynastia Han zakończyła się w 9 roku n.e., a Chinami rządził chiński szlachcic Wang Mang, którego panowanie trwało do 25 roku n.e., kiedy to rebelianci zabili go i spalili Chang’an. Pierwsze miasto zostało opuszczone, a stolica późniejszej lub wschodniej dynastii Han została przeniesiona do starożytnej stolicy Luoyang nazywanej „nowy Chang’an”.

Stolica pozostała w Luoyang do początku panowania dynastii Sui w 580 roku n.e. Cesarz Wendi, pierwszy z cesarzy Sui, zlecił budowę nowego Chang’an w latach 582-583 n.e.. Miasto zostało podzielone na dwie symetryczne połowy, z alejami biegnącymi ze wschodu na zachód i z północy na południe, tworząc dzielnicy lub bloki miejskie. Pałac, główna rezydencja cesarzy, znajdował się w najbardziej wysuniętym na północ punkcie miasta, klasztory buddyjskie zostały zbudowane w południowo-zachodniej części miasta, najbardziej niebezpiecznej lokalizacji według geomancji, ponieważ uważano, że mogli one pomóc odpędzić pecha.

Na południe od kompleksu pałacowego znajdowało się miasto cesarskie, w którym mieściły się biura administracyjne rządu i które pełniło rolę bufora między „synem niebios” a tłumami pospólstwa zajmującymi 90% powierzchni Chang’an. Okręgi mieszkalne mieli dwa duże obszary targowe, na których znajdowało się około 220 bazarów. Urzędnicy miejscy ściśle regulowali te centra handlowe. Oprócz znormalizowanego systemu wag i miar, wszystkie produkty przechodziły ścisłą kontrolę jakości. Kosmopolityczna atmosfera rynku przyciągała kupców, właścicieli restauracji i artystów z plemion i królestw Azji Środkowej, takich jak Ujgurowie i Sogdianowie.

[madohora]