ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI

[madohora]

Tradycja głosi, że dary Trzech Króli ofiarowała klasztorowi św. Pawła lub klasztorowi Iveron księżna Mara Branković , córka serbskiego księcia Jerzego I Brankovitcha i wdowa po osmańskim sułtanie Muradzie II 70 . Ta, działająca zarówno w dyplomacji, jak i przy fundowaniu kościołów i klasztorów, odzyskałaby złoto, kadzidło i mirrę Narodzenia Pańskiego przechowywane do tej pory w Konstantynopolu, który znalazł się pod panowaniem tureckim po zdobyciu miasta w 1453 roku przez syna Mourada , Mehmet II : Następnie około roku 1474 Mara zabrała wspaniałe relikwie podczas pielgrzymki na górę Athos, u podnóża z którego zostałaby zmuszona przez Dziewicę Maryję , aby je położyła i zawróciła, przy czym ta ostatnia była jedyną królową wpuszczoną na górę Athos, tradycyjnie zabronioną kobietom; co nie przeszkodziło Marie w późniejszym składaniu hojnych datków na rzecz klasztoru św. Pawła

[madohora]

W prologu do Arabskiej Ewangelii dzieciństwa 76 , chrześcijańskiego apokryfonu pochodzenia syryjskiego datowanego na V lub VI wiek 77 , Zoroaster przepowiada przyjście na świat dziecka zrodzonego z dziewicy, niosącego dobrą nowinę, która dotknie wszystkie regiony Ziemi . Zoroaster zaprasza Mędrców, aby we właściwym czasie udali się do Betlejem, aby ofiarować mu dary, do wioski, do której poprowadzi ich Gwiazda. Ci mędrcy, podający się za Persów , których liczba jest niepewna, ale którym towarzyszy tysiąc wyznawców, ofiarowują Marii kadzidło, złoto i mirrę. W zamian otrzymali od Jezusa pieluchę, którą wrzucili z powrotem na swoje ziemie do świętego ognia rozpalonego według perskiego zwyczaju: płomienie cudownie ocalały pieluchę i stały się dla nich przedmiotem kultu

[madohora]

XII -wieczna legenda czyni księdza Jana , legendarnego chrześcijańskiego władcę potężnego wschodniego królestwa, potomkiem jednego z Trzech Mędrców

[madohora]

W Złotej Legendzie Jacques de Voragine wymienia je w trzech różnych językach: Appellius, Amérius, Damaszek po łacinie ; Galgalat, Malgalat, Sarathin w języku hebrajskim ; Caspar, Balthasar, Melchior po grecku . Zgodnie z Ewangelią według Mateusza są oni „ magami” , wbrew temu Voragine czyni ich „królami”

[madohora]

W 1962 roku Niemiec Edzard Schaper (de) przedstawił w swoim opowiadaniu Der vierte König (de) ( Czwarty król ) historię małego króla rosyjskiego pochodzenia, który podróżując samotnie i zatrzymując się w drodze, przybywa 33 lata po narodzeniu Jezusa i świadkami Ukrzyżowania

[madohora]

Legenda o czwartym Mędrcu miała wiele odmian od czasu van Dyke'a, ale wszystkie, łącznie z Tournierem, łączy temat późnego przybycia i zbawienia znalezionego na końcu pozornej porażki.

[madohora]

W 1943 roku , po wyjściu z obozu jenieckiego, poeta André Frénaud opublikował swoje pierwsze dzieło zatytułowane Les Rois Mages , zbiór wierszy napisanych w latach 1938-1943, zawierający tekst zatytułowany Skarga Króla-Magów 89 , w którym „on bada różne następstwa” legendy 90 rozwijając temat poszukiwań, które podejmuje np. w 1964 roku w długim wierszu zatytułowany Krok na polanie

[madohora]

W dziesiątym rozdziale powieści Baudolino (2000), zatytułowanym „Baudolino odnajduje trzech mędrców i kanonizuje Karola Wielkiego”, Umberto Eco ukazuje bohatera debatującego nad tą tradycją, a następnie wraz ze swoimi akolitami udającego ich

[madohora]

TRZEJ‎ ‎KRÓLOWIE.
Czy‎ ‎to‎ ‎pożar‎ ‎nocny‎ ‎błyszczy?
Płoną‎ ‎grody‎ ‎gdzieś‎ ‎stoliczne,
Legenda‎ ‎spisana‎ ‎według‎ ‎starożytnego‎ ‎obrazu.
Na‎ ‎zachodzie‎ ‎pomrok‎ ‎mglisty. Noc‎ ‎baldachim‎ ‎swój‎ ‎cienisty W‎ ‎kir‎ ‎oblekła‎ ‎uroczysty. A‎ ‎na‎ ‎wschodzie‎ ‎zorza‎ ‎rana W‎ ‎jutrzni‎ ‎świtu‎ ‎wykąpana, Przezroczysta‎ ‎i‎ ‎świetlana Rozpromienia‎ ‎obląk‎ ‎wielki; A‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎oko‎ ‎na‎ ‎pół‎ ‎senne, W‎ ‎rannej‎ ‎rosy‎ ‎mdłe‎ ‎kropelki Jak‎ ‎w‎ ‎klejnoty‎ ‎patrzy‎ ‎cenne, Kolorowe‎ ‎i‎ ‎promienne.
I‎ ‎z‎ ‎roztlałych‎ ‎swoich‎ ‎zgliszczy Ścielą‎ ‎łuno‎ ‎niebotyczne. Albo‎ ‎krater‎ ‎z‎ ‎ziemnych‎ ‎wnętrzy Rzyga‎ ‎płuca‎ ‎wulkaniczne I-pod‎ ‎niebo‎ ‎piekło‎ ‎piętrzy.

[madohora]

Ten‎ ‎w‎ ‎czerwieni‎ ‎ukąpany, Ubrodzony‎ ‎tamten‎ ‎w‎ ‎zieleń; I‎ ‎barw‎ ‎wszystkich‎ ‎widzisz‎ ‎dziwy Które‎ ‎mienią‎ ‎chwosty,‎ ‎grzywy, Pod‎ ‎kulbaką‎ ‎w‎ ‎napierścieniu Długi‎ ‎koncerz‎ ‎przy‎ ‎strzemieniu Raźnie‎ ‎parska,‎ ‎żwawo‎ ‎człapie, Czub‎ ‎się‎ ‎strzępi‎ ‎w‎ ‎czaple‎ ‎pióra, A‎ ‎na‎ ‎biodrach‎ ‎rysia‎ ‎skóra Albo‎ ‎czołdar‎ ‎złotem‎ ‎kapie. A‎ ‎drab‎ ‎każdy‎ ‎jak‎ ‎ulany, W‎ ‎krwi‎ ‎i‎ ‎mleku‎ ‎wykąpany, Taki‎ ‎biały‎ ‎a‎ ‎kraszany; Smukły,‎ ‎prosty,‎ ‎a‎ ‎udatny, Wyrósł‎ ‎jeszcze‎ ‎pod‎ ‎kołpakiem, A‎ ‎z‎ ‎kołpaka‎ ‎wierszch‎ ‎szkarłatny Na‎ ‎wiatr‎ ‎płynie‎ ‎długiem‎ ‎sakiem. I‎ ‎wesoły‎ ‎i‎ ‎sierdzisty, Istny‎ ‎diabeł,‎ ‎szatan‎ ‎czysty, Taki‎ ‎zwinny,‎ ‎taki‎ ‎czepki, To‎ ‎dlań‎ ‎taniec‎ ‎iść‎ ‎w‎ ‎załebki. Gdy‎ ‎z‎ ‎cieńciwy‎ ‎na‎ ‎majdanie Brzęknie‎ ‎strzała‎ ‎kalinowa, Jak‎ ‎do‎ ‎koła‎ ‎z‎ ‎dziewką‎ ‎stanie To‎ ‎dla‎ ‎niego‎ ‎gra‎ ‎godowa.
Król‎ ‎Baltazar‎ ‎jechał‎ ‎dumny W‎ ‎niiiiestncie‎ ‎kolebce
W‎ ‎niiiiostncie‎ ‎kolebce

[madohora]

Sam‎ ‎król‎ ‎Kasper‎ ‎twarz‎ ‎miał‎ ‎czarną. Oczywistym‎ ‎jakimś‎ ‎cudem Gdyż‎ ‎ludzkości‎ ‎białe‎ ‎ziarno Zasiał‎ ‎Stwórca‎ ‎między‎ ‎ludem. Dowodziła‎ ‎skóra‎ ‎sama Ze‎ ‎nie‎ ‎poszedł‎ ‎od‎ ‎Adama, Z‎ ‎tąd‎ ‎więc‎ ‎dowód,‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎zbity Ze‎ ‎gdy‎ ‎ludzka‎ ‎wiara‎ ‎słabła Cudzołożnie‎ ‎przez‎ ‎kobiety Musiał‎ ‎pochodzić‎ ‎od‎ ‎diabła. A‎ ‎król‎ ‎Melchior‎ ‎na‎ ‎wielbłądzie, Cały‎ ‎w‎ ‎kroście,‎ ‎cały‎ ‎w‎ ‎trądzie, Korbacz‎ ‎w‎ ‎dłoni‎ ‎miasto‎ ‎berła; Miasto‎ ‎hel‎ ‎mu‎ ‎i‎ ‎korony Prosty‎ ‎zawój‎ ‎okręcony. Żaden‎ ‎brylant,‎ ‎żadna‎ ‎perła Nie‎ ‎upiększa‎ ‎szat‎ ‎i‎ ‎zbroi, Bo‎ ‎jej‎ ‎niemiał‎ ‎żadnej‎ ‎wcale. Bo‎ ‎ten‎ ‎który‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎boi, Bez‎ ‎pancerza‎ ‎się‎ ‎ostoi. I‎ ‎zwierz‎ ‎pod‎ ‎nim‎ ‎mało‎ ‎cenny Postępuje‎ ‎niby‎ ‎senny! A‎ ‎na‎ ‎ośle‎ ‎jedzie‎ ‎baba Bo‎ ‎królewska‎ ‎miłość‎ ‎słaba. A‎ ‎król‎ ‎Melchior‎ ‎to‎ ‎król‎ ‎przecie, Jeden‎ ‎z‎ ‎pierwszych‎ ‎królów‎ ‎w‎ ‎świecie:

[madohora]

Konie‎ ‎jezdne‎ ‎i‎ ‎pod‎ ‎juki Licz‎ ‎na‎ ‎stada,‎ ‎nie‎ ‎na‎ ‎sztuki, A‎ ‎wielbłądy‎ ‎licz‎ ‎na‎ ‎trzody I‎ ‎patrz‎ ‎jeszcze‎ ‎w‎ ‎liczbach‎ ‎szkody. Skąd‎ ‎powody?‎ ‎skąd‎ ‎przyczyny? Monarchicznej‎ ‎tej‎ ‎gościny. Ze‎ ‎z‎ ‎dalekich‎ ‎gdzieś‎ ‎okolic Trzej‎ ‎królowie‎ ‎wielmie‎ ‎sławni I‎ ‎potężni‎ ‎i‎ ‎dzierżawni, Ze‎ ‎swych‎ ‎krajów,‎ ‎ze‎ ‎swych‎ ‎stolic Wraz‎ ‎przybyli‎ ‎jednocześnie, W‎ ‎takiej‎ ‎pompie‎ ‎i‎ ‎wystawie, Ze‎ ‎Nazaret‎ ‎równej‎ ‎prawie Ani‎ ‎kiedy‎ ‎prześnił‎ ‎we‎ ‎śnie, Nie‎ ‎dopiero‎ ‎widział‎ ‎w‎ ‎jawie.
Król‎ ‎nad‎ ‎króle,‎ ‎Pan‎ ‎nad‎ ‎Pany Własnem‎ ‎bóstwem‎ ‎namazany, Proroczemi‎ ‎zwieszczon‎ ‎słowy, Bożym‎ ‎mirem‎ ‎obiecany, Gość‎ ‎niebieski‎ ‎z‎ ‎rajskich‎ ‎dziedzin Przedwiecznego‎ ‎syn‎ ‎Jehowy, Sprawił‎ ‎światu‎ ‎dzień‎ ‎godowy, Zniżył‎ ‎do‎ ‎świata‎ ‎odwiedzin, Skazitelne‎ ‎oblekł‎ ‎ciało Twórczem‎ ‎słowem,‎ ‎Stań‎ ‎się,‎ ‎stało.
Amen.

[madohora]

Jezus historyczny to rekonstrukcja życia i nauczania Jezusa dokonana krytycznymi metodami historycznymi, w przeciwieństwie do definicji chrystologicznych ( Chrystusa chrześcijaństwa ) i innych chrześcijańskich nauk o Jezusie . Rekonstrukcja ta uwzględnia także kontekst historyczny i kulturowy, w jakim żył Jezus.

[madohora]

Portrety Jezusa budowane w tych procesach często różnią się od siebie i od obrazu budowanego na przekazach ewangelicznych . Portrety te obejmują portrety Jezusa jako apokaliptycznego proroka , charyzmatycznego uzdrowiciela, cynicznego filozofa, żydowskiego mesjasza, proroka zmian społecznych i rabina , ale nie ma zgody naukowej co do jednego portretu, ani o metodach wymaganych do jego budowy . Istnieją jednak wspólne cechy różnych portretów i naukowcy, którzy rozpoznają pewne cechy, mogą rozpoznać także inne

[madohora]

W opinii naukowców tylko siedem z czternastu listów Pawła uważa się za autentyczne. Datowane są na lata 50–60 n.e. tam są. (czyli około dwadzieścia do trzydziestu lat po ogólnie przyjętym czasie śmierci Jezusa) i są to najwcześniejsze teksty chrześcijańskie zawierające informacje o Jezusie. Choć apostoł Paweł podaje stosunkowo niewiele informacji biograficznych o Jezusie i twierdzi, że Jezusa nigdy nie znał i nie był jego bezpośrednim uczniem, relacjonuje spotkanie z Nim, które spowodowało zmianę w jego życiu. Apostoł Paweł wyraźnie stwierdza, że ​​uważa Jezusa za osobę realną. Co więcej, twierdzi, że spotkał brata Jezusa, Jakuba.

[madohora]

Biblista Frederick Fivier Bruce twierdzi, że najwcześniejsza wzmianka o Jezusie poza Nowym Testamentem pojawia się około 55 roku naszej ery. tam są. od historyka nazwiskiem Tallos. Historia Tallosa, podobnie jak zdecydowanej większości literatury starożytnej, zaginęła, ale dopiero chrześcijański pisarz Sextus Julius Africanus (ok. 160-240 ne) zacytował ją w swojej Historii świata (ok. 220). Ta książka również zaginęła, ale dopiero po tym, jak jeden z cytatów z Tallosa został zaczerpnięty przez bizantyjskiego historyka George'a Sintzelusa w jego Kronice (ok. 800). Nie ma sposobu, aby ustalić pewność co do tej lub innych zaginionych wzmianek, wzmianek częściowych i wzmianek wątpliwych, które wspominają o jakimś aspekcie życia lub śmierci Jezusa, ale oceniając dowody, rozsądne jest stwierdzenie, że one istnieją

[madohora]

Starożytności Józefa Flawiusza , napisane około 93–94 r., zawierają dwa odniesienia do biblijnego Jezusa Chrystusa w księgach 18 i 20 . Powszechna opinia naukowców jest taka, że ​​chociaż starszy rękopis, znany jako Testimonium Flavianum, najprawdopodobniej nie jest autentyczny w całości, powszechnie uważa się, że pierwotnie składał się z autentycznego rdzenia, który następnie został poddany interpolacji chrześcijańskiej. Wśród innych odniesień do Józefa uczony Louis H. Feldman stwierdził, że „niewielu wątpiło w autentyczność” wzmianki Józefa Flawiusza o Jezusie w Starożytnościach 20, 9, 1 („brat Jezusa, którego zwano Chrystusem, imieniem Jakub”). Paweł odnosi się do spotkania i interakcji z Jakubem, bratem Jezusa , i chociaż ta zgodność między różnymi źródłami potwierdza twierdzenie Józefa Flawiusza, twierdzenie to kwestionuje jedynie niewielka liczba uczonych

[madohora]

Inne względy wykraczające poza chrześcijaństwo obejmują możliwe odniesienia do Jezusa w Talmudzie. Talmud szczegółowo opisuje przebieg spraw karnych w Izraelu, którego teksty zebrano od 200 do 500. N. tam są. Bart Ehrman twierdzi, że materiał jest już za późno, aby był użyteczny. Ehrman wyjaśnia, że ​​„Jezus nigdy nie jest wspomniany w najstarszej części Talmudu, Miszny, lecz pojawia się dopiero w późniejszych komentarzach do Gemary”

[madohora]

Tylko jeden pisarz klasyczny pozytywnie odnosi się do Jezusa i jest nim Mara bar Serapion, syryjski stoik, który napisał list do swojego syna, zwanego też Serapionem, z rzymskiego więzienia. Mówi o Jezusie jako o „mądrym królu” i porównuje jego śmierć z rąk Żydów do śmierci Sokratesa z rąk Ateńczyków. Łączy śmierć „mądrego króla” z wygnaniem Żydów ze swojego królestwa. Zauważa również, że „mądry król” żyje według „nowych praw, które ustanowił”. Datowanie tego listu jest kwestionowane, ale prawdopodobnie pochodzi po roku 73 n.e.

[madohora]

Historyczna wiarygodność Ewangelii oznacza wiarygodność i historyczny charakter czterech ewangelii Nowego Testamentu jako dokumentów historycznych

[madohora]

Naukowe wysiłki zmierzające do rekonstrukcji „autentycznego” obrazu historycznego Jezusa były efektem sceptycyzmu Oświecenia końca XVIII wieku. :1 Bibliograf Gerd Theissen wyjaśnia: „Dotyczyło to przedstawienia prawdziwego historycznie życia Jezusa, które z teologicznego punktu widzenia funkcjonowało jako siła krytyczna przeciwko [ustanowionej rzymskokatolickiej] chrystologii”. :1 Pierwszym uczonym, który w ten sposób oddzielił Jezusa historycznego od Jezusa teologicznego, był filozof, pisarz, klasycysta, hebraista i wolnomyśliciel Oświecenia Hermann Samuel Reimar (1694-1768). Kopie dzieł Reimara odkrył H. TAM SĄ. Lessinga (1729-1781) w bibliotece Wolfenbüttel, gdzie Lessing był bibliotekarzem. Reimar pozostawił zgodę na publikację swoich dzieł po swojej śmierci, a Lessing zrobił to w latach 1774–1778, publikując je jako Die Fragmente eines unskannten Autors ( „Fragmenty nieznanego autora” ). Z czasem zaczęto je nazywać fragmentami Wolfenbüttel, od nazwy biblioteki, w której pracował Lessing. Reimar dokonał rozróżnienia pomiędzy tym, czego nauczał Jezus, a tym, jak jest przedstawiany w Nowym Testamencie. Według Reimara Jezus był politycznym Mesjaszem , któremu nie udało się dokonać zmian politycznych i został stracony. Następnie jego uczniowie ukradli ciało i dla osobistego zysku wymyślili historię o zmartwychwstaniu. :46–48 Kontrowersyjne dzieło Reimara wywołało reakcję „ojca krytycznych studiów historycznych” Johanna Semlera w 1779 r. w Beantwortung der Fragmente eines Ungenannten ( Odpowiadając na fragmenty nieznanego ). :43–45;355–359 Seimler odrzucił argumenty Reimara, ale z niewielkim skutkiem. Pisma Reimara już dokonały trwałej zmiany, wyjaśniając, że krytyka może istnieć niezależnie od teologii i wiary, a także osadzając studia historyczne nad Jezusem w tej niereligijnej perspektywie.

[madohora]

W latach 80 Szereg naukowców stopniowo zaczęło wprowadzać nowe koncepcje badawcze, inicjując trzecie pytanie, które charakteryzuje się najnowszymi podejściami badawczymi. Jednym ze współczesnych aspektów trzeciego poszukiwania była rola archeologii; James Charlworth argumentuje, że współcześni uczeni chcą wykorzystać odkrycia archeologiczne, które wyjaśniają naturę życia w Galilei i Judei w czasach Jezusa. Kolejną cechą charakterystyczną trzeciego poszukiwania był interdyscyplinarny i globalny charakter jego działalności naukowej. Chociaż pierwsze dwa poszukiwania były prowadzone głównie przez europejskich teologów protestanckich, współczesnym aspektem trzeciego poszukiwania jest ogólnoświatowy napływ uczonych z różnych dyscyplin. W ostatnim czasie historycy skupili swoją uwagę na pismach historycznych związanych z epoką, w której żył Jezus ub na źródłach dotyczących jego rodziny.

[madohora]

Od końca XX wieku rosną obawy co do przydatności kryteriów niezawodności. Zdaniem Le Donne’a stosowanie takich kryteriów jest formą „historiografii pozytywistycznej”. Według Chrisa Keitha historyczny Jezus jest „ostatecznie nieuchwytny, ale można go ustalić na podstawie interpretacji wczesnych chrześcijan oraz jako część szerszego procesu wyjaśniania, w jaki sposób i dlaczego pierwsi chrześcijanie przybyli zobaczyć Jezusa”, gdy zrobił”. Według Keitha „te dwa modele są metodologicznie i epistemologicznie niezgodne”, co kwestionuje metody i cel pierwszego modelu.

[madohora]

Większość uczonych zajmujących się trzecim poszukiwaniem historycznego Jezusa uważa ukrzyżowanie za bezsporne, podobnie jak Bart Ehrman, John Dominic Crossan i James Dunn . Chociaż uczeni są zgodni co do historyczności ukrzyżowania, różnią się między sobą co do jego przyczyny i kontekstu, na przykład E. P. Zarówno Sanders, jak i Paula Fredriksen popierają historyczność ukrzyżowania, ale argumentują, że Jezus nie przepowiedział własnego ukrzyżowania i że jego przepowiednia dotycząca ukrzyżowania jest historią chrześcijaństwa. Geza Vermes również postrzega ukrzyżowanie jako wydarzenie historyczne, uważa jednak, że miało ono związek z odrzuceniem przez Jezusa władzy rzymskiej.

[madohora]

Jezus wybrał uczniów : John P. Meyer postrzega powołanie uczniów jako naturalną konsekwencję dostępnych informacji o Jezusie. Tom Wright przyznaje, że uczniów było dwunastu, uważa jednak, że nie można z całą pewnością ustalić listy ich imion. John Dominic Crossan nie zgadza się z tym, stwierdzając, że Jezus nie powoływał uczniów i miał egalitarne podejście „otwarte dla wszystkich”, nie narzucał żadnej hierarchii i głosił wszystkim jednakowo