TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

Właściwa odpowiedź szybko nasuwa się na myśl, kiedy rozważymy tę kwestię w kontekście bezpieczeństwa bobrowych rodzin. Skoro w wodzie czują się jak ryby, to głupio byłoby nie wykorzystać tego atutu w ochronie przed drapieżnikami, które z pływaniem radzą sobie znacznie gorzej. Bobry budują tamy, aby spiętrzyć wodę, a ta z kolei ma za zadanie ukrycie pod powierzchnią wejść do bobrowego domu - żeremi. Zwykle przybierają one formę podwyższenia z zewnątrz przypominającego szałas, z każdej strony otoczonego wodą.

[madohora]

Jak już widzimy, bobry budują tamy dla zapewnienia sobie komfortu i bezpieczeństwa, jednak przy okazji w niedługim czasie potrafią znacząco wpłynąć na całą okolicę i bezpowrotnie zmienić ekosystem danego miejsca. Od większości zmian, których w przyrodzie dokonują ludzie różni je to, że efekty pracy bobrów są niezwykle korzystne dla środowiska. Wystarczy 5 punktów, aby pokazać jak ważne dla środowiska, a także pożyteczne dla ludzi są bobry i ich budowle.

[madohora]

Bezpośrednio z powyższego akapitu wynika drugi punkt na naszej liście — wzrost bioróżnorodności danego terenu. Szacunki dotyczące liczby gatunków roślin w pobliżu bobrowych kryjówek wskazują, że ich ilość wzrasta nawet o ponad 30 proc.

[madohora]

Oczywisty wydaje się fakt, ze przeszkody wodne w postaci gęstych tam z konarów, gałęzi i mułu zatrzymują też wiele śmieci, które każdego dnia w setkach kilogramów trafiają do polskich rzek. Bobry naprawiają, więc szkody, jakie wyrządza naturze człowiek. To jednak niejedyny efekt bobrowej pracy w tej materii.

[madohora]

Spiętrzenie biegu rzeki czy strumienia powoduje zalewanie okolicznych gruntów i tworzenie się niewielkich zbiorników wodnych w zagłębieniach terenu. Woda jest też magazynowana pod powierzchnią, mając sporo czasu na przesiąkanie w kolejne warstwy gleby. 

[madohora]

Chociaż rachunek zysków i strat zdecydowanie przemawia na korzyść bobrowych konstrukcji, to trzeba pamiętać, że przerwanie takiej tamy także może prowadzić do powodzi. Leśnicy i instytucje związane z gospodarką wodną stale monitorują stan zapór budowanych przez bobry, których zawalenie mogłoby nieść negatywne konsekwencje dla okolicznych domów i pól uprawnych. Problemem mogą być także budowle stawiane w rowach melioracyjnych i innych sztucznych konstrukcjach, które mają regulować poziom wody

[madohora]

Trzeba jednak pamiętać, że gospodarz, który zdaje sobie sprawę z ewentualnego zagrożenia jego własności przez działalność zwierząt objętych ochroną, ma obowiązek zabezpieczyć ją w granicach swoich możliwości i zminimalizować ryzyko i rozmiar strat. Taki stan prawny potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2015 roku (sygn. akt K 20/14). 

[madohora]

Co należy przede wszystkim wiedzieć o tym zwierzęciu? Po pierwsze wilk jest gatunkiem zwornikowym, czyli kluczowym w przyrodzie. Bez niego jej funkcjonowanie zostałoby znacznie zaburzone i miałoby wiele konsekwencji, których człowiek często nie jest w stanie przewidzieć. Dzięki wilkowi - pomimo tego że jest drapieżnikiem - mogą istnieć inne gatunki. Oznacza to, że jeżeli wilka nie byłoby w Polsce, jego otoczenie oraz różnorodność biologiczna uległyby znacznemu przeobrażeniu. 

[madohora]

Niestety wiedza na temat różnorodności gatunkowej na Ziemi jest na świecie wciąż zbyt mała, aby zrozumieć relacje zachodzące w przyrodzie.

[madohora]

Wilki zostały objęte ochroną w części Polski w 1995 r. Od roku 1998 są chronione w całym kraju. Ochrona tych zwierząt jest uzasadniona ich kluczową rolą pomagającą w utrzymaniu równowagi ekologicznej w lasach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żaby ryczące bywają uznawane za zwierzęta, które nie śpią, na podstawie doświadczenia, z którego wynikało, że nie reagują wolniej na ból, kiedy odpoczywają. Wynik ten nie jest jednak potwierdzony

[madohora]

Żaba wodna

Karol Linneusz, gdy budował fundamenty dzisiejszej taksonomii, nazwał ją żabą jadalną. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie genetyka i późniejsze badania, które zmieniły zupełnie spojrzenie na zielone żaby. Linneusz wszystkie, jak szło, wrzucił do jednego wora. Ciekawe jakie miny musieli mieć naukowcy, gdy okazało się, że żaba jadalna, później nazwana żabą wodną to tak naprawdę hybryda dwóch innych gatunków żab – żaby śmieszki oraz żaby jeziorkowej?

[madohora]

Chociaż podstawy do wyróżnienia żab zielonych są dużo głębiej ukryte. Cofnijmy się do XVIII wieku, kiedy to na świecie działał bardzo prężnie Karol Linneusz – szwedzki przyrodnik, lekarz, profesor Uniwersytetu w Uppsali, który usystematyzował świat przyrody i dał podwaliny pod dzisiejszą taksonomię. Łupem jego przyrodniczych badań padła także żaba wodna. Naukowiec opisał ją jako Rana esculenta, czyli żaba jadalna. W worek pod tą nazwą wrzucił wszystkie inne zielone żaby. Wtedy nie było czegoś takiego jak genetyka, a co dopiero testy genetyczne. Na tyle, na ile było to możliwe Linneusz opisywał cechy zwierząt i w ten sposób przyporządkowywał poszczególne osobniki do poszczególnych gatunków. Jak się później okazało, żabi świat nie był aż taki prosty, jak opisywał szwedzki badacz. Zielone żaby nie są monolitem. Tę grupę tworzy kilkadziesiąt gatunków zaliczonych obecnie do rodzaju Pelophylax, które mogą się ze sobą krzyżować.

[madohora]

Co jeszcze należy zrobić, by przyciągnąć żaby wodne? Rośliny w stawie powinny być takie, które odtworzą naturalne warunki środowiska. Ich obecność w oczku jest niezwykle istotna, dlatego że stanowią schronienie dla kijanek a osobniki dorosłe dzięki temu mogą w należyty sposób umiejscowić skrzek.

[madohora]

Żaba wodna należy do tzw. żab zielonych, stale przebywających nad wodami. Wybiera obficie zarośnięte wody stojące, występuje w małych i dużych płytkich zbiornikach wodnych jak stawy czy zatoki jezior, po okresie godowym można ją spotkać również nad wodami wolno płynącymi. Występuje zwykle w koloniach mieszanych razem z żabą jeziorkową, o wiele rzadziej ze śmieszką, wyjątkowo z obydwoma tymi gatunkami. Są też znane czyste kolonie żaby wodnej, bez jeziorkowej i śmieszki

[madohora]

W niewoli żyje do 14 la

[madohora]

Ubarwienie żaby wodnej wykazuje bardzo dużą zmienność międzyosobniczą, jest niemal takie samo jak u żaby jeziorkowej. Może być ono tylko cechą pomocniczą przy oznaczaniu.

[madohora]

W okresie godowym grzbiet samców RL i RLL (RRL w bardzo niewielkim stopniu; objaśnienia skrótów w artykule Hybrydogeneza żab zielonych) staje się bardziej lub mniej żółty, podobnie jak u żaby jeziorkowej

[madohora]

Okres godów przypada na koniec wiosny i początek lata, w Polsce na połowę maja, później niż u żab brunatnych. Inaczej niż u nich i podobnie jak u innych żab zielonych jest więc poprzedzony dłuższym okresem aktywnego życia oraz żerowania od chwili opuszczenia zimowiska, co wynika z późnego terminu owulacji. Głównym czynnikiem wyzwalającym porę godową są pierwsze wiosenne upały oraz wzrost temperatury wody do 18–20 °C. Trwa ona zwykle miesiąc

[madohora]

Kijanki w stadium maksymalnego rozwoju są dosyć duże, osiągają przeważnie rozmiary 8–10 cm, ale notowano okazy o długości nawet 18,3 cm. Ich rozmiary zależą w znacznym stopniu od warunków środowiska. Rozwój i przeobrażenie kijanek trwa od 65 do 80 dni. Świeżo przeobrażone żabki (ze śladem płetwy ogonowej) mają zwykle długość 20–35 mm

[madohora]

W Polsce objęta jest od 8 października 2014 roku częściową ochroną gatunkową, a wcześniej objęta była ochroną ścisłą

[madohora]

Zwarty zasięg żaby jeziorkowej rozciąga się strefie klimatu umiarkowanego Europy od północnej Francji i północnych Włoszech, przez Europę Centralną, aż po dolinę Wołgi. Spotykana jest również na dwóch izolowanych obszarach w Norwegii i Szwecji. Jej zasięg w górach rzadko przekracza 1000 m n.p.m.

[madohora]

W diecie żaby jeziorkowej dominują zwierzęta bezkręgowe (owady, mięczaki, pajęczaki).

[madohora]

A jakie żaby mają być, jak nie właśnie zielone? Mogą być brązowe, pomarańczowe czy niebieskie. Przyroda potrafi nas naprawdę zaskakiwać. Kto by pomyślał, że żaba może mieć inne barwy niż zieloną? Batracholodzy – naukowcy zajmujący się płazami – wyodrębnili dwie grupy tych płazów właśnie na podstawie ubarwienia ich ciała. Obok wspominanych żab zielonych, wyróżniają także grupę żab brunatnych. Obie są sztuczne i mają jedynie charakter orientacyjny dla badaczy, chociaż po bardziej wnikliwej obserwacji można dopatrzeć się cech wspólnych u jednych, i drugich. Nawet, obarczona wieloma błędami, największa internetowa encyklopedia pod hasłem „żaby zielone” lub „żaby brunatne” prezentuje przejrzystą tabelę, w której zostały zgrupowane elementy związane z budową anatomiczną oraz behawiorem płazów. Na jej podstawie można dojść do tego, w jaki sposób odróżnia się te żaby.

[madohora]

Krzyżówka żaby wodnej z żabą jeziorkową może dać same żaby jeziorowe, jeśli przekazany przez żabę wodną do gamet genom, zawiera kod odpowiadający właśnie temu gatunkowi albo, jeśli płaz przekazuje do gamet genom pochodzący od drugiego gatunku, czyli żaby śmieszki, wtedy z takiego połączenia powstaną kolejne żaby wodne. Jak przebiega selekcja, które geny mają posłużyć do rozrodu, a które muszą zostać wyrzucone, tego nie udało się ustalić. Powstałe w wyniku takiej krzyżówki osobniki nazywane są hemiklonami, a żaba wodna w klasycznym rozumieniu gatunku, nim nie jest. Właściwym pojęciem dla żaby wodnej jest klepton, dlatego często w publikacjach dot. tych żab można zobaczyć skrót „kl.” w nazwie naukowej pomiędzy nazwą rodzaju a przymiotnikiem gatunkowym. Samo słowo klepton pochodzi z greckiego i oznacza złodzieja, bowiem opisywany sposób rozrodu inaczej bywa określany „pasożytnictwem płciowym”, w wyniku którego jeden z gatunków rodzicielskich jest poszkodowany.

[madohora]

Powyższy wstęp pokrótce pokazał Wam jak z godami żaby moczarowej jest. Samce zmieniają kolor, zaczynają śpiewać, przyciągają w ten sposób samice, a te jak zaczarowane lgną do nich. Zacznijmy od ich wyglądu.

[madohora]

Nawet, obarczona wieloma błędami, największa internetowa encyklopedia pod hasłem „żaby zielone” lub „żaby brunatne” prezentuje przejrzystą tabelę, w której zostały zgrupowane elementy związane z budową anatomiczną oraz behawiorem płazów. Na jej podstawie można dojść do tego, w jaki sposób odróżnia się te żaby. Żaba moczarowa mimo tego, że okresowo bywa niebieska, została zaliczona do grupy żab brunatnych. Zapewne ze względu na brązową barwę skóry poza okresem godowym u samców oraz u samic przez cały rok. Ale co jeszcze pozwala zaliczyć ten gatunek do jednej grupy z brązowymi kuzynkami? Posiada plamę skroniową nazwaną po łacinie macula temporalis, a także plamy kątowe (maculae angularis), czyli te usytuowane na nogach. Błony pławne spajające palce nie sięgają do ich końca, co ma związek z wybitnie lądowym trybem życia tych żab. Osobniki dorosłe przebywają w wodzie stosunkowo krótko, bo tylko podczas godów, a później szwendają się po różnych, bardziej lub mniej suchych, biotopach. Okres godowy tej grupy z reguły nie jest poprzedzony żadnym intensywniejszym czasem żerowania. Płazy niemalże z marszu przystępują do swoich powinności. Ledwo wybudzone z zimowego snu, z pustymi żołądkami, myślą tylko o tym, by przedłużyć gatunek. Zgoła inne podejście mają żaby zielone, ale o nich nie tym razem.

[madohora]

Żaba zwinka

Głowa mała. Oczy duże, wyraźnie wystające. Tęczówka oczna w górnej części złocista, w dolnej jest nieco ciemniejsza. Źrenica oka pozioma. Plama skroniowa wyraźna, ciemnobrązowa. Pysk zwężony na końcu. Wierzch ciała w odcieniach brązu. Spód jasny (białawy bądź żółtawy). Ciało pokryte bardzo małymi brodawkami. Kończyny tylne są ciemno pręgowane, cienkie i bardzo długie, wyraźnie dłuższe od tułowia. Dymorfizm płciowy nie jest dobrze widoczny, choć samice są większe od samców.

[madohora]

Gody odbywają się między lutym a marcem (w zależności od rozmieszczenia), w małych zbiornikach wodnych. Samica składa jednorazowo od 600 do 1500 jaj w formie kuli. Skrzek przyklejony jest do roślin wodnych, następnie wypływa na powierzchnie. Rozwój jaj trwa około 2 tygodni. Larwa jest jasno ubarwiona. Pod koniec rozwoju larwalnego może osiągnąć 6 cm. Całkowity rozwój larw trwa około 3 miesiące. Dojrzałość płciową osiąga w trzecim roku życia.

[madohora]

żaby neotropikalne, Leptodactylidae, rodzina płazów bezogonowych;
występują na Antylach, w Ameryce Środkowej po krańce Ameryki Południowej; ok. 1100 gatunków; zróżnicowane morfologicznie, od gat. ropuchokształtnych po żabokształtne, dł. tułowia od 9,8 mm (samce Eleutherodactylus iberia) do 200 mm (np. Leptodactylus pentadactylus).

[madohora]

żaby australijskie, Myobatrachidae, rodzina płazów bezogonowych;
występują w Australii, na Nowej Gwinei i na Tasmanii; ok. 20 rodzajów, ponad 120 gat.; dł. tułowia od 20 mm (Assa darlingtoni) do 115 mm (Mixophyes iteratus); w skórze czasem silny jad.

[madohora]

Bombina – rodzaj płaza bezogonowego z rodziny kumakowatych (Bombinatoridae).

[madohora]

Rzekotka drzewna (Hyla arborea) – gatunek płaza z rodziny rzekotkowatych.

[madohora]

Rzekotka drzewna jest głównym członkiem Hyla arborea complex, grupy gatunków zamieszkujących Europę i Azję. Używa się też terminu Hyla arborea group. Należy tu 16 gatunków w tym wszystkie gatunki azjatyckie w liczbie 10. Europę, północ Afryki i Bliski Wschód zamieszkuje 5 gatunków. Można wśród nich wymienić między innymi Hyla sarda, Hyla intermedia i rzekotkę śródziemnomorską

[madohora]

Do rodzaju włączano kiedyś Hyla arborea sarda, rzekotkę wyróżniającą się ziarnistą skórą zdobioną jasnymi i ciemnymi plamami, żyjącą na kilku wyspach Morza Śródziemnego. Jednakże obecnie uważa się ją za oddzielny gatunek. Podgatunek H. arborea kretenis bywa uważany za synonim H. arborea. Podobnie Hyla intermedia bywała niekiedy utożsamiana z rzekotką drzewną. Pogląd ten wyznawała jeszcze Frost w 2004

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sama się tam zgłosiła

[madohora]

NIEBEZPIECZNE OWADY W POLSCE - www.msn.com.pl - 31.05.2023

[madohora]

Czeska policja w Litomierzycach ostrzega, że w okolicy prawdopodobnie grasuje czarna pantera. Czeskie miasto znajduje się około 2,5h drogi od Jeleniej Góry. Służby zaczęły badać sprawę, gdy otrzymały nietypowe zgłoszenie. Kobieta podczas jazdy samochodem przez wieś Horní Bukowina zauważyła bardzo dziwne zwierzę, które przecięło jej drogę. Na szczęście zdążyła zrobić mu zdjęcie. Zdaniem biologów z ZOO w Usti nad Łabą jest to czarna pantera. 

[madohora]

Niektóre zwierzęta, które uciekły z niewoli, są w stanie zaadaptować się do nowych warunków. Tak było między innymi z samicą rysia, która uciekła z czeskiego ZOO. Różnica jednak jest taka, że rysie naturalnie zamieszkują Czechy, a czarne pantery nie. Zostawienie jej na wolności byłoby równoznaczne z wprowadzeniem tam obcego gatunku inwazyjnego, co jest bardzo niebezpieczne dla lokalnego ekosystemu.

[madohora]

Poszukiwania wciąż trwają. Hodowca, z którego posesji zbiegło zwierzę, będzie odpowiadał karnie, ponieważ zgodnie z międzynarodową konwencją ochrony dzikich zwierząt pantery mogą być hodowane tylko w ogrodach zoologicznych. 

[madohora]

Wyjątkowa ryjówka trafiła właśnie do Instytutu Biologii Ssaków PAN. Albinotyczna ryjówka aksamitna została pierwszy raz zaobserwowana w Polsce. Jak dotąd w całej Europie udowodniono obecność tylko dwóch ryjówek o białych umaszczeniach.

[madohora]

W Polsce występują cztery gatunki ryjówek: aksamitna, malutka, górska i średnia, czyli białowieska. Co ciekawe, ryjówki nie są spokrewnione z myszami i innymi gryzoniami.

[madohora]

2. BobryReklama
Bobry są jednym z niewielu gatunków, który potrafi w znacznym stopni zmienić krajobraz swojego środowiska. To przede wszystkim efekt bobrowych tam, które zwierzęta budują na rzekach, aby spiętrzyć wodę i ukryć pod nią wejścia do swoich kryjówek. Budowane przez gryzonie zapory prowadzą do zalewania okolicznych terenów, gdzie z czasem tworzą się mokradła

[madohora]

Często w ramach ciekawostki mówi się, że jeden nietoperz zjada nawet 1000 komarów w ciągu nocy. To oczywiste przekłamanie. Istnieją badania, które mówią, że nietoperz potrafi złapać nawet 10 owadów rozmiaru komara w ciągu minuty, jednak dwa zdania później pojawia się informacja, że nietoperze utrzymują takie tempo jedzenia tylko przez kilka minut. Przyjmijmy, że w trakcie nocy jeden nietoperz pozbawi życia 50 owadów.

[madohora]

W ciągu miesiąca przekłada się to na 1500 insektów zjedzonych przez jednego osobnika. A teraz dodajmy, że niektóre kolonie nietoperzy potrafią liczyć po... kilkadziesiąt milionów sztuk! Nie będziemy jednak liczyć ile to miliardów komarów miesięcznie. Przeprowadzono inny eksperyment, sprowadzono nietoperze do lasu, w którym wcześniej nie występowały. Według wyników, po dwóch miesiącach ilość jaj komarów na tym terenie zmniejszyła się o ponad 30 proc.

[madohora]

Do tego gryzonie przemierzają często z orzechami spore dystanse i zakopują je w znacznej odległości od drzewa, na którym wyrosły. To bezpośrednio wpływa na  bioróżnorodność lasu. W opinii leśników, wiewiórcze nasadzenia stanowią ważny element w rekonstrukcji wycinek i rozrostu powierzchni terenów leśnych

[madohora]

Smoki są istotami reprezentującymi siły natury: z żywiołów zwłaszcza ogień i powietrze. W mitologiach wielu kultur występują też pokrewne zwierzęta podobne do smoków.

[madohora]

Smoki pojawiają się w wielu mitologiach, w tym mitologii greckiej. Zazwyczaj pełnią funkcję strażników, podobnie jak gryfy, przypisywane im są także mądrość i siła. Zawsze czujny smok stał na straży złotego runa z polecenia boga Aresa, inny pilnował wyroczni Apolla w Delfach. Smoka żyjącego obok źródła w okolicy późniejszego miasta Teby zabił Kadmos; z zębów smoka posianych w ziemi powstali dzielni wojownicy. Ze smokami walczyło wielu mitycznych bogów i bohaterów, m.in. Apollo (smok Pyton), Jazon (smok pilnujący złotego runa), Herakles (Ladon), czy Perseusz (smok Cetus). W mitologii sumeryjskiej bogini Tiamat, z której powstała ziemia i niebo, przedstawiana była pod postacią smoka. W mitach anglosaskich znany jest także smok Grendel oraz jego matka, pokonane przez Beowulfa. W legendach arturiańskich także pojawiają się smoki, m.in. biały i czerwony smok z wizji Merlina. Mitologia skandynawska określa niekiedy mianem smoka węże Midgardsormra i Nidhogga. W mitach germańskich pojawia się smok Fafnir, pokonany przez Sigurda.

[madohora]

W porównaniu z innymi stworzeniami fantastycznymi, smok nie miał ściśle określonego wyglądu. Często utożsamiano go z wielkim wężem, mającym ponoć do 10 kroków długości i grubość do 10 dłoni. Cztery łapy były zakończone ostrymi pazurami, a pokryte łuskami ciało błyszczało się w słońcu. Wedle niektórych autorów były silnie jadowite, wedle innych nie, gdyż do zabijania ofiar używały ogona, ostrych zębów lub je dusiły. Zazwyczaj smok miał niewielką głowę z grzebieniem na czubku. Zgodnie z etymologią nazwy miał posiadać znakomity wzrok. Niekiedy smok posiadać miał również skrzydła, podobne nietoperzym. Zdarzało się, że smoki przedstawiano z uszami, rogami, czy brodą.

[madohora]

W smoczych głowach znajdować się miały wedle legend białe, twarde, drogocenne i czarodziejskie kamienie zwane draconce lub karbunkułami. Nosili je ponoć często królowie na Dalekim Wschodzie. By je zdobyć, odważni myśliwi lub magowie usypiali smoki odpowiednimi ziołami.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PSIA ARYSTOKRACJA W DARŁOWIE - www.msn.com.pl - 04.06.2023

[madohora]

PIESEK PRZEZ WIELE GODZIN BŁĄKAŁ SIĘ W DESZCZU Z ZABAWKĄ W PYSKU. OKAZAŁO SIĘ, ŻE WŁAŚCICIEL PSA ZMARŁ - www.msn.com.pl - 04.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

]img]https://img13.demotywatoryfb.pl//uploads/202306/1686080733_teznfp_600.jpg[/img]

[madohora]

Charakteryzuje się długim, zwinnym ciałem postawionym na krótkich nogach, przez co porusza się w dość zabawny sposób będąc na ziemi, jednak wśród koron drzew należy do niezwykle zwinnych zwierząt. W końcu to drapieżnik, który poluje na swoje zdobycze, często bardzo szybkie, zatem musi się dostosować do panujących warunków tego odwiecznego wyścigu przyrody „kto kogo pierwszy złapie” albo „kto komu pierwszy ucieknie”. Żyje w lasach, zarówno iglastych, jak i liściastych oraz mieszanych, ale pod kilkoma ważnymi warunkami. Jednym z nich jest obecność starego drzewostanu z licznymi dziuplami, w których ssak może zamieszkać, a także gdzie mogą zamieszkać potencjalne zdobycze. Istnieją jednak miejsca na świecie, gdzie drapieżnik może żyć w każdym typie środowiska, a nawet jest bardziej rozpowszechniony niż kuna domowa.

[madohora]

Jesienią zaczyna się ruja, a wraz z nią cały doroczny spektakl z samcami w roli głównej. Z oddali mogą dobiegać różnego rodzaju krzyki często przypominające przeraźliwy płacz dziecka. W ten sposób samce będą dawały o sobie znać. Najczęściej jest to sygnał informacyjny dla innych samców, że dane terytorium zostało już zajęte i lepiej się do niego nie zapuszczać. Takie terytoria mogą liczyć nawet kilkadziesiąt km2. Zaklepany przez danego osobnika teren jest miejscem, w którym dochodzi do zbliżenia pomiędzy samcem a wszystkimi samicami żyjącymi na jego „działce”.

[madohora]

Ulubionym biotopem kuny leśnej są stare drzewostany z dziuplastymi drzewami. Raczej unika sąsiedztwa ludzi. Jest aktywna głównie w nocy. Bardzo zwinnie i szybko porusza się po drzewach, potrafi wykonywać czterometrowe skoki z drzewa na drzewo. Jednak wędruje i poluje głównie na ziemi. Część osobników poza okresem lęgowym jest koczująca, ale inne posiadają swoje terytoria o powierzchni od 10 do 25 km2 . Kuna leśna zakłada kryjówki w wysoko położonych dziuplach, gniazdach ptaków drapieżnych, gniazdach wiewiórek, szczelinach skalnych. Zimą nie zapada w sen, ale przy wyjątkowo niesprzyjającej pogodzie może nie opuszczać kryjówki przez kilka dni.

[madohora]

kuna workowata, często używana nazwa niełaza plamistego

[madohora]

Długość ciała 36–70 cm, ogona 11,5–50 cm; masa ciała 470–550 g (samce są większe i cięższe od samic). Kuny są nieco większe niż spokrewnione z nimi łasicowate z rodzaju Mustela. Ich kończyny są krótkie, półstopochodne. Ogon zazwyczaj długi, uwłosiony gęściej niż u Mustela, ubarwienie najczęściej ciemne, czasem z białą lub żółtawą (pomarańczową) plamą na stronie brzusznej, w okolicy piersiowej. Są zwierzętami drapieżnymi, wszystkożernymi. Zamieszkują lasy, zazwyczaj z dużym udziałem drzew iglastych. Sprawnie wspinają się po drzewach. Polują w nocy.

[madohora]

Podobnie jak większość małych łasicowatych charakteryzuje się długim giętkim ciałem i krótkimi nogami. Sierść jednolicie ciemnobrązowa (łapy i ogon w podobnym kolorze co grzbiet). Strona brzuszna jaśniejsza; na szyi kremowa lub żółtawa plama – nie rozwidlona – co pozwala ją łatwo odróżnić od jej bliskiej krewniaczki kuny domowej. Opuszki palców i stóp owłosione. Pysk wąski, nos czarny.

[madohora]

Na wolności kuna żyje średnio 8–10 lat, w niewoli – do 15. Jej naturalnymi wrogami są: wilk szary, pies i lis.

[madohora]

Okres polowań w Polsce: 1 września – 31 marca, a na terenach obwodów łowieckich, w których występuje głuszec lub cietrzew – przez cały rok

[madohora]

Rozmiary
długość ciała: średnio 40–53 cm
długość ogona: 22–28 cm
masa ciała: 0,8–1,5 kg (samice), 1,2–1,8 kg (samce)

[madohora]

W niektórych krajach pod ochroną, w innych zwierzę łowne, bywa też tępiona jako szkodnik. Okres polowań w Polsce: 1 września - 31 marca

[madohora]

Kuna domowa jest zwierzęciem nocnym, w dzień można spotkać ją jedynie latem, kiedy noce są krótkie. Pierwotnie zwierzę to zamieszkiwało okolice skalne i górzyste, obecnie jest synantropijne, można je spotkać zarówno w miastach, jak i na wsiach, oprócz tego nadal osiedla się na skrajach lasów, w zadrzewieniach śródpolnych itp. Potrafi wspinać się na drzewa, jednak gorzej od swojej leśnej kuzynki. Z łatwością jednak porusza się po ceglanych murach, gzymsach, balkonach. Prowadzi samotny tryb życia. Każdy osobnik posiada swój areał, przy czym areały są większe i obejmują areały samic.

[madohora]

Jeszcze kilka lat temu kuna domowa była pod ochroną. Na wielu obszarach jej populacja była niska. Na obszarze np. Wielkiej Brytanii wyginęła niemal zupełnie. Obecnie ten zakres ochrony jest bardzo zróżnicowany. Są kraje, w których jej zabijanie jest całkowicie zakazane, a są też takie, w których uznawana jest za szkodnika i tępiona. W Polsce sytuacja zmieniała się na przestrzeni lat. Aktualnie populacja gatunkowa Martes foina jest stabilna i określana mianem taksonu najmniejszej troski. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Dz.U. 2016 poz. 2183, kuna domowa przestała więc być chroniona. Czy to zatem oznacza, że można ją bezkarnie zabijać?

[madohora]

Choć kuna domowa występuje na terenie całej Polski, to ten niewielki drapieżnik szczególnie upodobał sobie okolice siedzib ludzkich, opuszczone ruiny, a nawet centra dużych miast, gdzie łatwo o źródło tego, co najczęściej zjadają. Jak przystało na przedstawiciela rodziny łasicowatych, można rozpoznać go po wydłużonym tułowiu pokrytym brązowym futrem oraz krótkich nóżkach. Od innych gatunków odróżnia go biała plama rozwidlająca się na przednie łapy. Czym się żywi kuna domowa? Co jedzą najchętniej te zwinne zwierzęta?

[madohora]

Mięso jest podstawą diety. Łasicowate uzupełniają ją roślinami i owadami. Mimo swojej drapieżnej natury szczególnie ochoczo zjadają owoce, takie jak wiśnie, winogrona, jabłka, śliwki, gruszki, osnówki cisu i morwy. Niestety, gdy znajdą się w pobliżu ludzkich siedlisk, żywią się również ptactwem domowym. Łupem padają głównie kury, przez co ich obecność w okolicach gospodarstwa nie jest mile widziana. Nie pogardzą także odpadkami, które pozyskują z niezabezpieczonych śmietników i kompostowników.

[madohora]

Zwierz wygląda jakby przeskakiwał z tylnych nóg na przednie i wiecznie za czymś gonił. Z pewnością chodzi o strach przed ludźmi, z którymi oko w oko raczej nie chce się spotykać, ale czasami potrafi mu nieźle dopiec, o czym będzie dalej. Kuna domowa Martes foina dorasta do około 53 cm długości ciała, które jest przedłużone przez ogon osiągający nawet 30 cm. Zwierzęta drapieżne funkcjonują przede wszystkim w nocy, dlatego dostrzeżenie umaszczenia ich futra należy do bardzo trudnych, aczkolwiek czasami daje się „złapać” w światła reflektorów lub wpada w zastawione przez ludzi, którym przeszkadza sidła.

[madohora]

Nie od dziś znane są wybryki tych zwierząt. Czasami odnoszę wrażenie, że kuny domowe pewne rzeczy robią nam specjalnie. Ale nie jakby chciały nam zrobić na złość, tylko jakby chciały się z nami pobawić ze względu na swój zawadiacki charakter. Dla wielu jednak to będą drobne złośliwostki lub zwyczajne utrudnianie życia, z którym trudno zawrzeć jakikolwiek kompromis. Z resztą nie ma się co dziwić człowiekowi, który chciałby rano dojechać do pracy, odpala samochód, a ten odmawia posłuszeństwa.

[madohora]

Warto dodać, że zderzacz jest największym urządzeniem na świecie. Co wspólnego mają z nim całkiem małe kuny domowe. Otóż 29 kwietnia 2016 roku oraz 21 grudnia tego samego roku ssaki te spowodowały wyłączenie maszyny. Wywołało to nie lada zamieszanie w CERNie. Pracownicy centrum szukali przyczyny dość długo. Po kilku dniach okazało się, że kable wprawiające w ruch maszynę zostały przegryzione, a po analizie monitoringu ustalono, że sprawcą jest kuna domowa właśnie. Od tego czasu zastawiono pułapki na zwierzaki. W grudniu sytuacja się powtórzyła, ale zwierzę miało już mniej szczęścia. Zostało schwytane, następnie niestety zabite oraz wypchane i przekazane jako eksponat do Muzeum Historii Naturalnej w Rotterdamie.

[madohora]

W tym przypadku mamy kilka opcji wartych naszej uwagi. Legowisko kuny domowe możemy spryskać amoniakiem lub innym preparatem o podobnym zapachu. To powinno skutecznie zniechęcić zwierzę, do przebywania w naszym domu, ale zapach niestety może wywoływać dyskomfort także wśród domowników. Inna opcja to ustawienie pułapki z przynętą i wywiezienie zwierzaka w inne miejsce, a jeszcze inna, to wybranie się na strych za dnia, przepłoszenie kuny domowej i obserwacja, w którym miejscu wchodzi do domu. Następnie zabezpieczenie tego otworu. Ssak nie wróci, jeśli zrobimy to solidnie.

[madohora]

Zwierzę to osiąga długość ciała od 42 do 56 cm i ciężar od 1 do 2,5 kg (samce) oraz od 0,85 do 1,5 kg (samice). Żyje około 8–10 lat. Ma krótkie nogi. Także ogon jest charakterystyczny dla wyglądu tego zwierzaka. Jego długość wynosi od 22 do 30 cm. Pomaga utrzymać równowagę na dachach i drzewach, podczas skoków i wspinaczek. A kuna domowa jest w tej dziedzinie mistrzem – potrafi skakać na wysokość nawet 3 metrów. Ostre zęby kuny domowej świadczą o jej drapieżnym charakterze. Jest inteligentna, doskonale wyczuwa zagrożenie.

[madohora]

Nie tylko to, jak wygląda kuna domowa, odróżnia ją od gatunków zamieszkujących lasy. W przeciwieństwie do nich kamionka chętnie osiedla się w miejscach, gdzie żyją ludzie. Robi to zarówno na wsi, jak i w mieście. Ssak ten prowadzi nocny tryb życia. Za dnia spędza czas w swojej kryjówce, którą mogą być:
strychy,
stodoły,
piwnice,
stosy drewna lub kamieni,
szczeliny skalne.

[madohora]

Podobnie jak większość małych łasicowatych charakteryzuje się wydłużonym ciałem i krótkimi nogami. Sierść brązowa, na piersi biała rozwidlona plama; jej rozwidlenia sięgają aż do nasady przednich łap zwierzęcia. Jest to najprostszy sposób odróżnienia kuny domowej od kuny leśnej (Martes martes), która wprawdzie też ma łatę na piersi, ale żółtą i nierozwidloną. W odróżnieniu od kuny leśnej, kuna domowa ma nagie opuszki palców i stóp.

[madohora]

Kuna domowa żyje średnio 8–10 lat. Jej naturalnymi wrogami są wilki, psy i lisy, a także borsuki.

[madohora]

Żywi się gryzoniami, ptakami i ich jajami, żabami i owadami. Dość duży udział w jej diecie mają owoce. W jaskiniach poluje na nietoperze. W zabudowaniach gospodarskich tępi szczury i myszy, wyrządza jednak również szkody wśród drobiu. Na wspólnych stanowiskach konkuruje z kuną leśną.

[madohora]

Tak jak bez pszczół, bez prostych, zwykle dość obślizgłych stworzeń żyjących w ziemi, ekosystem planety uległby całkowitemu załamaniu.

[madohora]

W Gdańsku coraz częściej w mieście pojawiają się dziki. Okazuje się jednak, że nie zawsze musi to być problem, ponieważ te zwierzęta nie są agresywne.

[madohora]

Film ze zdarzenia został opublikowany na Dzienniku Bałtyckim, gdzie wywołał bardzo pozytywne reakcje wśród czytelników. Niektórzy żartowali, że dopiero teraz "plaża stała się naprawdę dzika" - inni byli zachwyceni inteligencją zwierząt i tym, że plaża jest dostępna dla wszystkich.

[madohora]

Dzik jest zwierzęciem łagodnym. Do ataku może dojść jedynie w skrajnych sytuacjach, gdy zwierzę czułoby się zagrożone lub byłaby to matka z młodymi. Warchlaków pod żądnym pozorem nie wolno dotykać, zaczepiać, łapać, ani tym bardziej atakować.

[madohora]

W naszych lasach króluje dzik euroazjatycki. Jest często występującym gatunkiem zwierzęcia w Polsce. Szacuje się, że jego populacja może liczyć od 70 do nawet 270 tysięcy osobników. Dorosłe okazy osiągają długość ciała do 200 cm i wysokość w kłębie do 120 cm. Mogą ważyć nawet 320 kg. Imponujące rozmiary sprawiają, że zaliczają się do największych dzikich zwierząt występujących w Europie. Są to stworzenia pożyteczne dla ekosystemu, jednak liczba wolnożyjących przedstawicieli gatunku podlega regulacjom łowieckim ze względu na szkody wyrządzane przez nie na polach uprawnych.

[madohora]

Duży wpływ na masę ciała zwierzęcia ma środowisko, w jakim żyje i żeruje. Osobniki zamieszkujące tereny gęsto zalesione zwykle ważą więcej niż ich pobratymcy zajmujący otwarte obszary. Wpływ na to ma większa dostępność pożywienia. W lesie jest go więcej, a dotarcie do niego wymaga przemierzenia mniejszych odległości. Dlatego dziki zasiedlające miejsca obfitujące w pokarm są cięższe.