TO JEST WĄTEK WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

TO JEST WĄTEK POCHWAŁA ZWIERZĄTEK

[madohora]

[urkl=https://forum.gazeta.pl/forum/w,49353,124522504,124522504,To_jest_watek_pochwala_zwierzatek.html]TO JEST WĄTEK POCHWAŁA ZWIERZĄTEK[/url]

[madohora]

SZCZECIN. W WYNAJMOWANYM MIESZKANIU PORZUCILI 15 MAŁYCH KOCIĄT - wwwpolsatnews.pl - 15.01.2023

[madohora]

USA. PITBULE ZAATAKOWAŁY 11 LATKA - Interia - 15.01.2023

[madohora]

KOSZMAR W WIELKOPOLSCE. ZWIERZĘTA PADAŁY Z GŁODU - Interia - 15.01.2023

[madohora]

MIESZKAŃCY WSI RUDNA I PRACOWNICY SCHRONISKA PRZEZ MIESIĄC PRÓBOWALI ZŁAPAĆ BEZDOMNEGO PSA - Wyborcza - 16.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MĘŻCZYZNA ZNĘCAŁ SIĘ NAD ZWIERZĘTAMI - Wyborcza - 17.01.2023

[madohora]

PROSZOWICE. WYSZLI LICZYĆ PTAKI, NATRAFILI NA ORNITOLOGICZNĄ CIEKAWOSTKĘ - www.msn.com.pl - 17.01.2023

[madohora]

ZDERZENIE Z ŁOSIEM - www msn.com.pl - 17.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DWÓCH MĘŻCZYZN ZGINĘŁO PODCZAS WALKI KOGUTÓW - www.polsatnews.pl - 18.01.2023

[madohora]

HORROR NA PLACU ZABAW. PIES ZAATAKOWAŁ DZIECKO - www.msn.com.pl - 26.01.2023

[madohora]

TYSIĄCE WRON NAD KIJOWEM - www.msn.com.pl - 26.01.2023

[madohora]

manul, Otocolobus manul (Felis manul),
ssak drapieżny z rodziny kotowatych;
dł. ciała do 65 cm, ogona do 25 cm; sierść miękka i długa, na grzbiecie i po bokach ciemne pręgi; skaliste tereny i półpustynie Azji Środkowej.

[madohora]

Manul stepowy występuje w centralnej i południowo-zachodniej Azji. Spotykany jest od Iranu. po Mongolię. Zmniejsza swoją liczebność. W wielu miejscach poszczególne populacje tego kota są częściowo izolowane.

[madohora]

Długość ciała (bez ogona) 46–65 cm, długość ogona 20,6–31 cm; masa ciała 2,5–4,5 kg. Szata długa i gęsta, po stronie brzusznej blisko dwa razy dłuższa niż na grzbiecie. Maść szarawa do rudej, z niewyraźnymi ciemnymi pasami na łapach i ogonie oraz znaczeniami na głowie. Nieco dłuższy niż kot domowy, ma krótkie i masywne nogi, krótką, szeroką głowę z małymi, zaokrąglonymi uszami. Przez dłuższy czas zaliczano go do rodzaju Felis — sądzi się, że jest blisko spokrewniony ze żbikiem (F. silvestris). Jednak z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz — wyjątkowej u małych kotów — okrągłej źrenicy, stworzono dla niego odrębny rodzaj Otocolobus.

[madohora]

Samica osiąga dojrzałość płciową po pierwszym roku życia. Ciąża trwa 66–75 dni. Przeciętny miot to 3–4 młode, zdarzają się mioty po 6 kociąt. Długość życia do 12 lat.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jest formą udomowioną kura bankiwa (Gallus gallus). Jego udomowienie nastąpiło w III tysiącleciu p. n. e.

[madohora]

Kura domowa to ptak towarzyski, żyjący w stadach. W stadzie panuje porządek dziobania, osobniki najwyżej w hierarchii mają pierwszeństwo w dostępie do żywności. Gatunek poligamiczny. Gnieździ się na ziemi. Samica składa od 4 do 24 jaj. Najbardziej nośna kura rocznie może złożyć do 320 jaj. Jaja są różnorodniej barwy, od białych przez brązowe, zielone po purpurowe. Pisklęta są zagniazdownikami. Czas inkubacji trwa od dwóch do czterech tygodni. Samica pełni opiekę nad młodymi do kilku tygodni. Dojrzałość płciową w zależności od rasy osiąga między 5 a 18 miesiącem życia. Może dożyć od 5 do 10 lat, maksymalne do kilkunastu lat. Zwykle jednak żyje krócej. Kury hodowane na mięso żyją ok. 6 tygodni.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Słonki, dość liczna rodzina chrząsz-
czów, z działu czteroczłonkow ych, ciało
m ają w ypukłe, głow ę schow aną mniej
lub w ięcej pod podpiecze, rożki krótkie,
a barw y żyw e, n. p. zielono-m etaliczne
i inne. Ż y ją na liściach różnych roślin,
sp raw iając szkody. T u należy n. p ryn-
n ic a , susów ka, a ta k że kartoflow iec,
czyli chrząszczyk kolorado, zaw leczony
do nas z A m eryki północnej, k tó ry
rozm nożyw szy się, sta je się p lag ą dla
kartofli. Ob. Słomki.

[madohora]

S tonki, dość liczna rodzina chrząsz-
czów, działu czteroczłonkow ych, ciało
m ają w yp u k łe, g łow ę schowaną mniej
lub w ięcej pod przedplecza, różki krót
kie, a b arw y żyw e, n. p. ziełono-me-
taliczn e i inne. Ż y ją n a liściach różnych
roślin, sp raw ia jąc szkody. Tu należy
n. p. ry n n ica, susów ka, a także kar-
toflow iec czyli chrząszczyk kolorado,
zaw leczony do n as z A m eryki północ
nej, k tó ry rozm nożyw szy się, staje się
p la g ą dla kartofli

[madohora]

S trychow anie u koni polega n a tem r.
że je d n a no g a ud erza kopytem d ru g ą
po w ew nętrznej stro n ie pęciny, pow o
dując obtarcia, zapalenia, ow rzodzenia
i zgrubienia skóry. P rzy czy n ą stry ch o -
w ania się je s t najczęściej n iep raw id ło
we, za w ąskie u staw ien ie nóg, n ieo d
pow iednie podkucie (za szerokie p o d
kow y, w y stające poza brzeg kopyta),,
ogólne osłabienie, za k ró tk i zaprząg
w pojedynkę. P rz y w ąskiem u sta w ie
niu nóg m ożna w części zapobiedz.
strychow aniu się przez odpow iednie
w ybieranie ro g u i zastąpienie podków
zw yczajnych podkow am i dla koni s tr y -
chujących się. T ak a podkow a m a r a
m ię zew nętrzne zupełnie praw idłow e,,
w ew nętrzne zaś od przodu k u p iętk o m
stopniow o g ru b sze i ku tyłow i pod
p odeszw ą ścięte. N adto n a p ęcinę lub
nadpęcinę okaleczoną n ak ład a się paski
skórzane, opaski flan elo w e; lepsze są
s t r y c h u I c e gum ow e z poduszeczką
w ypełnioną pow ietrzem , skutkiem cze
go uderzenie się łagodzi

[madohora]

Synogarlica, g a tu n e k gołębia, ma-
jący głowę, szyję i p ie rsi czerw onaw e,
grzbiet brunatno szary, b rzuch b ia ła
wy, na szyi obrączkę czarną. Ż yje
w Afryce i w A rabii, przeb y w a g ro
madnie po stepach. Od d aw nych cza
sów trzymają j ą w k la tk a c h ; tu u b a r
wienie jej pow oli bieleje. Głos je jęjest
podobny do słow a: cu-kru.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SKRAJNIE ZANIEDBANE PSY U STRAŻAKA OSP - Gazeta - 19.01.2023

[madohora]

W PUSZCZY BIAŁOWIESKIEJ ZAOBSERBOWANO OLBRZYMIE STADO ŻUBRÓW - Interia - 20.01.2023

[madohora]

AUSTRALIA. ZNALEŹLI GIGANTYCZNĄ ROPUCHĘ - Interia - 20.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

HAWAJE. OCEAN WYRZUCIŁ MARTWEGO WIELORYBA - www.msn.com.pl - 05.02.2023

[madohora]

NIETOPERZE I SZCZĄTKI ZWIERZĄT W JASKINIACH - www.msn.com.pl - 05.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WPADŁ NA STAŁEGO BYWALCA SZRENICY - www.msn.com.pl - 05.02.2023

[madohora]

Niedźwiedzie, zw ierzęta n ależące do.
rzędu m ięsożerców . Są budow y ogru-
bnej i n iezgrabn ej, p o k ry te k u d łam i;
nogi pięciopalcow e, n asto p n e, pysk.
ściągły, uzębienie mniej d rap ieżn e, niż
u innych m ięsożerców , osobliw ie ząb
tn ący je st. słabo w y kształcony, d latego
też w szystkie, z w y jątk iem n ied źw ie
dzia białego, są przynajm niej za m łoda
roślino-żerne. U nas żyje niedźw iedź
b r u n a t n y. m ający 1— 2 m etrów d łu
g o ści a do 200 kilogram ów w a g i; na
w ysokiej północy b i a ł y , przeszło 2 1/ ‘2
m e tra długi, do 600 kilogr. w agi, 'iy-
w iący się głów nie fokami. U w agi go
dnjnn je s t p r a c z s z o p , ta k w ielki
ja k lis. tylko grubszy, barw y żółtaw o-
b rn n atn ej, o długim puszystym ogonie.
Ż y je w A m eryce. N azw ę ma od tego,
że p rzed jedzeniem płucze pokarm .
F u tro z niego znane je s t pod nazw ą
szopy.

[madohora]

USA. DOSTAWCA PIZZY POMÓGŁ W SCHWYTANIU PRZESTĘPCY - Interia - 19.04.2023

[madohora]

Ptaki ie próżnują również zimą. Sikorki, zięby i kosy właśnie teraz wyjadają ukryte pod korą gąsienice owocówki i gąsienice innych owadów.

[madohora]

Najlepszym ptasim pokarmem są ziarna zbóż, nasiona słonecznika, maku, suszone owoce. Na sznurku wieszamy słoninę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GoldenEye” to tytuł siedemnastego z serii filmów o Jamesie Bondzie, ale także angielska nazwa gągoła. Trzeba przyznać, że Brytyjczycy nie są aż tak pomysłowi w wymyślaniu nazw gatunkom zwierząt jak my. Zapożyczają je bezpośrednio albo z łaciny, albo po prostu określają cechy charakterystyczne danego zwierzęcia. W przypadku gągoła wzięło górę to drugie kryterium. Eye – to oko, gold – oznacza kolor złoty, czyli tłumacząc na polski gągoł to „złote oko” według mieszkańców wysp. Z pewnością jest wiele prawdy w takim określeniu tego gatunku kaczki. Wystarczy spojrzeć na oczy. Chociaż ze złota nie są, to kolorem tęczówek złoto przypominają. Zwłaszcza wyróżniając się pośród czarnych, zielono połyskujących w promieniach słońca piór głowy w przypadku samca lub brązowych jeśli mamy do czynienia z samicą. Osobniki płci męskiej są przede wszystkim białe poza wspomnianą głową i tułowiem. Szyja, wole, brzuch, podbicie ogona kontrastuje z czarnym tułowiem, co daje naprawdę ładny efekt optyczny. Dziób stosunkowo krótki i czarny. Pod nim znajduje się biała, okrągła plama. Samice mają nieco więcej różnego rodzaju barw. Głowa jest brązowa, natomiast szyja tułowie, ogon niebiesko-szare, a brzuch ma białe upierzenie. Dziób czarny z pomarańczową opaską na końcu. Obie płcie posiadają charakterystyczny, dość nietypowy kształt głowy, który stanowi kolejną cechę rozpoznawczą. Na wysokości potylicy linia nadająca kształt jest lekko wybrzuszona by potem kierując się w górę ostro ściąć swój przebieg, nadając całej głowie trójkątny kształt. Jak na prawdziwą grążyce przystało nogi umiejscowione z tyłu, i u obu płci mają pomarańczową barwę. Dorosłe osobniki dorastają do 50 cm, przy czym samice mogą być mniejsze. Rozpiętość skrzydeł wynosi 81 cm, a waga dochodzi do nawet 1,5 kg.

[madohora]

Chociaż w wielu źródłach można przeczytać, że gągoły rozpoczynają swoje widowisko w marcu, to wiele razy widywałem te kaczki tokujące już w pierwszej dekadzie lutego. Pierwszy raz nad Wartą, o czym napisałem we wstępie, a później od tamtego momentu ptaki spotykałem, bywając w owym miejscu, za każdym razem. Spotkanie z gągołami oczywiście nie ograniczało się tylko do Jeziorska. Także na Suwalszczyźnie, Pomorzu Zachodnim czy w Ujściu Wisły oraz nad Sanem widziałem jak samce puszyły się przed samicami. W mojej głowie utkwiły jednak gągoły z ujścia Wisły. Razem z Tatą i Sylwkiem Liskiem szliśmy wzdłuż rzeki po wale. Raz byliśmy wyżej nad wodą, a raz niżej. Strach o to, że się ześlizgniemy i wpadniemy do rzeki rósł wprost proporcjonalnie wraz z wysokością skarpy. Podążaliśmy w stronę morza, by popatrzeć na Zatokę Gdańską z innej strony, niż robiliśmy to jakieś dwa dni wcześniej. Wiał mroźny, silny wiatr, z resztą jak to nad morzem, a my dziarsko stawialiśmy mu czoło. Pchały nas w tamtą stronę perkozy rogate. Nigdy tych ptaków na oczy nie widziałem, mój tata również, dlatego tym chętniej i żwawiej kroczyliśmy w kierunku Bałtyku. Ścieżka mimo swego przebiegu wzdłuż Wisły przedziwnie skręcała, zawijała, prowadziła pośród zarośli. Patrząc z perspektywy czasu, doszedłem do wniosku, że to bardzo dobrze. Właśnie dzięki tymi wywijasom ubrani na zielono mogliśmy iść zlewając się z tłem, które stanowiły sosny. Kaczki będące wówczas na rzece ani myślały odlatywać, bowiem nie stwarzaliśmy dla nich żadnego zagrożenia. Nurogęsi wraz z krzyżówkami nie robiły sobie nic z naszej wędrówki. Głowy wtuliły w grzbiet i dalej sobie przysypiały. Na chwilę przystanęliśmy. Naszą uwagę zwróciły zebrane w większą grupę przedstawiciele kaczej rodziny. Lornetki na oczy, luneta na ziemię i patrzymy. Taka sytuacja nie powinna umknąć żadnemu miłośnikowi ptaków. Każde większe zgrupowanie to potencjalna szansa na wychwycenie jakiegoś ciekawego ptaka, akurat kręcącego się pośród innych, na ogół jednakowych i bardzo pospolitych gatunków. Tym razem padło na gągoły. Była połowa lutego, a samcom bardzo mocno musiał skoczyć poziom testosteronu. Kaczki wyglądały na takie, które mają już ochotę na zbliżenie z samicą, jednak przed nimi była jedna przeszkoda.

[madohora]

Drzewa dziuplaste są bardzo pożądanym towarem w świecie ptaków, a zwłaszcza tych, które do rozmnażania potrzebują wyłącznie dziupli. Do takich zalicza się także gągoł. Jako jedyna polska kaczka gniazdująca tylko w dziuplach, narażony jest na wiele problemów związanych z dostępnością odpowiednich miejsc do wyprowadzenia lęgów. Nie dość, że poszczególne osobniki muszą konkurować o wybrane przez siebie lokum z innymi gatunkami dziuplaków, to jeszcze na dodatek toczą bratobójcze walki o „mieszkania” między przedstawicielami własnego gatunku. Oczywiście w takich sytuacjach natura nie pozostaje bierna i pcha zwierzęta ku wykształceniu mechanizmów regulujących, które zapobiegają ograniczaniu się gatunku.

[madohora]

[madohora]

Foka obrączkowana, inaczej nerpa, nerpa obrączkowana (Pusa hispida) to najmniejszy żyjący obecnie gatunek foki. Jej nazwa nawiązuje do wyróżniającej cechy, jaką jest unikatowy wzór ubarwienia. U dojrzałych osobników na tle ciemnoszarego futra widoczne są charakterystyczne jasnoszare obręcze. W Polsce są być może rzadkim zjawiskiem, ale w praktyce stanowią najbardziej liczebny gatunek fok na świecie - dokładne liczby nie są poznane, ale ich populację szacuje się na ok. 2 mln osobników.

[madohora]

Każda kategoria życia tych fok jest ściśle powiązana z lodem, włączając gody. Jest to jedyny okres w ciągu roku kiedy rezygnują z samotniczego trybu życia, wychodząc na powierzchnię lodu wraz z początkiem wiosny i dobierając się w pary

[madohora]

Okularnik, ja d o w ity w ąż in d y j ski, długości n ieraz zw yż m etra. N a rzb iecie za g ło w ą m a p lam ę czarnia w ą w k sz tałcie okularów , sk ąd nazw a. W gniew ie p ro stu je przód ciała i w y dym a go za pom ocą p o ru szaln y ch żeber J e s t bardzo ja d o w ity , a ukąszenie j e go pow oduje w k ilk u god zin ach śm ierci

[madohora]

O sa, ow ad z rzę d u błonków ek,
cienki i sm ukły, m a k ałd u n cienkim
stylikiem do tu ło w ia u czep io n y ; je s t
czarna z żółtem i nak reślen iam i. Ż yje
grom adnie w g n iazd ach k u listy ch n ie
raz w ielkości głow y, k tó re w y g ląd ają,
ja k g d y b y z b ib u ły zrobione a zb u
dow ane są z bu tw iejący ch cząstek d rze
w nych, zm ieszanych ze śliną. U w iesza
ją je zw ykle n a drzew ach. Tam żyje
w iele sam ców , sam ic i ro b o tn ic ; sa
m ice i ro b o tn ic e kolą d o tkliw ie. Z a p a
sów m iodu nie robią, dlatego też cała
osada je sie n ią ginie, w y jąw szy k ilk u
sam ic, k tó re w o trętw ien iu pod k orą
drzew a lu b po d kam ieniem zim ę p rz e
byw ają, b y z p rzy szłą w io sn ą rozpo
cząć budow ę now ego g niazda. N ajw ię
kszą n aszą osą j e s t s z e r s z e ń , zw y
kle gnieżdżący się w dziuplach.

[madohora]

Owadoźerne, rząd ssaków , obej
m ujący zw ierzęta male, zw ykle n ie
zgrabnej budow y ciała. P yszczek ich
"jest w ydłużony, uzębienie drapieżne,
łap k i nästopne. Ż yw ią się głów nie
ow adam i, stą d ich nazw a. Z europej
skich g atunków należy tu ta j k ret,
jeż, sorki, z zagranicznych chochoł i inne

[madohora]

■Grapa ow iec c l i u g o - c i e n k o - o g o
n i a s t y c h obejm uje najw ięk szą liczbę
ras i zaw odów ow iec p o k ry ty c h bądź
włosem rdzeniow ym , bądź w ełną m ie
szaną, bądź w reszcie cz y stą w ełną
bezrdzenną. O w ce o w ełnie m ieszanej
dzielą n iek tó rzy n a g ó r s k i e i n i z i n
ne, inni n azy w ają j e k r a j o w e m i. Owce
górskie, zw y kle dość m ałe, o żyw ym tem
peramencie, chow ają n a niższych albo
wyższych, często dla innych zw ierząt
niedostępnych p astw iskach g ó rsk ich , dla
produkcyi w ełny, m leka i m ięsa, k tó re
dla sw ego odrębnego sm aku je s t u nie-
których odm ian cenionem . D o ow iec
tych zaliczają n. p. ow cę siedm iogrodz
ką O z u r k a n i g a lic y jsk ą ow cę p o d-
k a r p a c k ą , rozprzestrzen io n e w S ied
miogrodzie, k się stw ac h n ad d n n ajsk ich ,
na B ukow inie i P o d k a rp a c iu galicyj-
skiem; ow cę C i g a j a w S iedm iogro
dzie, Serbii i R um unii,, fra n cu sk ą owcę
L a r s a c , k tó rej m leka u ży w ają do
wyrobu sław nego se ra R oqu efo rt, n ie
które odm iany ow iec an g ielsk ich i szw aj
carskich. D o ow iec nizinnych znowu,
zwanych tak że krajow em i przez n ie
których, liczą ow cę p o l s k ą albo p o
m o r s k ą rozsiedloną; n a P om orzu,
w P ru sa c h w schodnich w P o znańskiem
i częściow o w K ró lestw ie Pol.skiem i B,o-
syi. J e s t ona bezrożna, w ysoka, n a no
gach, k tó re rów n ie ja k głow a, p o k ry te
są k ró tk ą , tw a rd ą siercią, podczas g d y
re sz ta ciała po ro sła w ełn ą m ieszaną
dość rzad k ą, koloru zw ykle białego,
lub sz aro -b ru n atn eg o . O w ce te są sk ro
m ne w w ym agan iach , w y trw a łe i b a r
dzo płodne, a trzy m ają je d la m ięsa,
w ełn y i m leka. P ew n y m poddziałem
tej ra s y są t. zw. Ś w i n i o w k i , b a r
dzo m ałe chłon sk ie ow ce, utrzym yw ać
ne gdzieniegdzie n a L itw ie , W o ły n iu
i w e w schodniej części K ró lestw a P o l
skiego. Owce a n g i e l s k i e należące
do tej g ru p y , dzielą n a d ł u g o -
i k r ó t k o w e ł n i s t e. Do p ie rw
szych n ależą C o t s w o l d y , o w iel
kich figurach, dobrze się opasające.
N ogi aż do kolan i g ło w ę 'm a ją poro
słe k ró tk ą, b ia łą siercią, tułów p o k ry ty
dość długą, fa listą i lśn iącą w ełn ą m ie
szaną, barw y białej. L i n c o 1 n y od
znaczają się bardzo długą, białą, lekko-
fa listą w ełną o je d w a b isty m p ołysku,
k tó re j używ ają do w yrobu lu s try n w eł
nianych. Do ow iec krótko-w ełnistych,
0 w ełnie m ieszanej, zaliczają S h r o p s-
h i r y, z głow ą i nogam i p o krytem i
krótkim , tw ardym , ciemnym w łosem ,
g d y re sz ta ciała porosła białą w ełną
m ieszaną. N ależą do lepszych ow iec
m ięsnych angielskich. Do owiec p o k iy -
ty c h czystym w łosem rdzeniow ym bez
dom ieszki w łaściw ej w e łn y , należy
oprócz ow cy a r a b s k o - s y r y j s k i e j
1 czerkieskiej, sław na ra sa opasow ych
ow iec angielskich L e i e e s t r ó w , u ży
w an y ch do krzyżow ania i popraw y
w ielu innych ra s angielskich. D uże,
nianych. Do ow iec krótko-w ełnistych,
0 w ełnie m ieszanej, zaliczają S h r o p s-
h i r y, z głow ą i nogam i p o krytem i
krótkim , tw ardym , ciemnym w łosem ,
g d y re sz ta ciała porosła białą w ełną
m ieszaną. N ależą do lepszych ow iec
m ięsnych angielskich. Do owiec p o k iy -
ty c h czystym w łosem rdzeniow ym bez
dom ieszki w łaściw ej w e łn y , należy
oprócz ow cy a r a b s k o - s y r y j s k i e j
1 czerkieskiej, sław na ra sa opasow ych
ow iec angielskich L e i e e s t r ó w , u ży
w an y ch do krzyżow ania i popraw y
w ielu innych ra s angielskich. D uże,
nianych. Do ow iec krótko-w ełnistych,
0 w ełnie m ieszanej, zaliczają S h r o p s-
h i r y, z głow ą i nogam i p o krytem i
krótkim , tw ardym , ciemnym w łosem ,
g d y re sz ta ciała porosła białą w ełną
m ieszaną. N ależą do lepszych ow iec
m ięsnych angielskich. Do owiec p o k iy -
ty c h czystym w łosem rdzeniow ym bez
dom ieszki w łaściw ej w e łn y , należy
oprócz ow cy a r a b s k o - s y r y j s k i e j
1 czerkieskiej, sław na ra sa opasow ych
ow iec angielskich L e i e e s t r ó w , u ży
w an y ch do krzyżow ania i popraw y
w ielu innych ra s angielskich. D uże,
kosm ki i stożki w łosów w ełn y na
b itej, g ęstej i re g u la rn ie karbikow a-
nej, z obfitym tłuszczopotem , jedw a-
b isto ść i m iękkość w łosu, z a ro st runa,
k tó re p o k ry w a sk ó rę od oczu i czoła
często aż do racic, stan o w ią ch arak te
ry sty c z n ą cechę m e r y n o s ó w , ró
żniącą j e od w szy stk ich poprzednio
w ym ienionych ra s owiec. N ajlep iej roz
w in ął się ten zaw ód ow cy w H iszpa
nii w t. zwT. ow cy h i s z p a ń s k i e j
m e r y n o s o w e j. T rz y głów nie pań
stw a zajęły się sprow adzeniem do sie
bie ow iec m erynosow ych, g d zie też
60. O w ca m erynos N egretti.
dobrze zbudow ane, pokryte są n a g ło
w ie i nogach podobnie ja k inne za
wody' m ięsnych ow iec angielskich, k ró t
kim w łosem ; resz tę tułow ia pokryw a
d ługi, błyszczący w łos rdzeniow y. Z po
w odu w czesnej dojrzałości i skłonno
ści do zapasania się, są mniej płodne.
G łów nym przedstaw icielem owiec, po
k ry ty c h czystą w ełną bezrdzenną, lecz
nie p ro stą, ale k a r b i k o w a n ą, k tó
ra od najdaw niejszych czasów ucho
d ziła za najcieńszą i n ajszlach etn iej
szą, je s t ow ca m e r y n o s o w a . W y
raźne ugrupow anie w liczne drobne
rozw inęły się one w trze ch w spom nia
n y ch typach, t. j. F ra n c y a , Saksonia
i A u stry a. F ra n c y a , do k tó rej wedle
podań niek tó ry ch m iano n ajp ierw spro-
dzić m erynosy, jeszcze w połow ie 17
w ieku, w ytw o rzy ła u sieb ie ty p owiec
ra sy czy k ie ru n k u R a m b o u i l l e t
(m ów : R am b u je), t. zw. od majątku
państw ow ego R a m b o u ille t, najw ięk
szych m erynosów o d o b ry ch figurach,
silnej b u d o w ie, z w ełn ą najdłuższą
z w ełn w szy stk ich ow iec cienkoweł-
n isty ch , lecz n ie zb y t cienką, t. zw.
w ełną czesankow ą, (obacz W ełna

[madohora]

[madohora]

OSTATNI BYK UCIEKINIER ZOSTAŁ ZŁAPANY - www.msn.com.pl - 01.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W KATOWICACH URATOWANO TRZY PSY - www.msn.com.pl - 03.03.2023

[madohora]

EKSPANSJA PLUSKIEW - www.msn.com.pl - 03.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Co za głupi tytuł? Przecież to sąsiad nie stanął na wysokości zadania.

[madohora]

CHOINKI ŚWIĄTECZNE WYLĄDOWAŁY NA DNIE ZALEWU ZEMBORZYCKIEGO - www.msn.com.pl - 05.03.2023

[madohora]

MIESZKAŃCY WSI POD CEDYNIĄ BOJĄ SIĘ WILKA - 🐺 - www.msn.com.pl - 05.03.2023

[madohora]

CHINY. DWA LWY UCIEKŁY Z CYRKU PODCZAS POKAZU - www.polsatmews.pl - 18.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WYSZEDŁ NA SPACER Z PYTONEM - Interia - 24.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TAJEMNICZE ODKRYCIE W TEKSASIE - www.msn.com.pl - 25.04.2023

[madohora]

PRÓBOWAŁ WALCZYĆ Z 🐻 NIEDŹWIEDZIEM KTÓRY ZAATAKOWAŁ JEGO PSA - www.msn.com.pl - 25.04.2023

[madohora]

[madohora]

Jajko przepiórcze jest stosunkowo niewielkie – waży ok. 10 g, a objętościowo stanowi zwykle ok. ¼ jaja kurzego. Sama skorupka może różnić się w zależności od rasy i diety ptaków, ale zwykle ma barwę szarawą lub beżową z ciemniejszymi, brązowymi plamami. Wewnątrz znajduje się żółtko, proporcjonalnie znacznie większe niż w jajku kurzym, o wyraźniejszym smaku, przez niektórych kojarzonym z dziczyzną. Są wszak ludzie, którzy nie dostrzegają żadnej różnicy w smaku w porównaniu do jajka od kury.

[madohora]

Od wspomnianych wcześniej terapii surowymi przepiórczymi jajami upłynęły setki lat, a naukowcy wciąż dyskutują nad potencjałem antyalergicznym piegowatych jajeczek. Wiele źródeł faktycznie wskazuje, że jaja przepiórcze okazują się w warunkach laboratoryjnych skuteczne w leczeniu alergii pokarmowych oraz łuszczycy. Sugeruje się, że zawarte w nich enzymy są antagonistami receptorów odpowiedzialnych za rozwój reakcji uczuleniowych. Bardziej entuzjastyczne źródła wskazują wręcz perspektywy leczenia raka, arteriosklerozy czy problemów z wątrobą jajkami przepiórczymi. Sugerowany protokół terapii w przypadku dorosłych obejmuje spożycie 120 surowych jaj na czczo w ciągu 26 dni! Należy podkreślić, że nie jest to jednak uznana praktyka medyczna i powinna być traktowana z należytym sceptycyzmem.

[madohora]

Przepiórcze jajka chętnie jada się jednak także w Europie – we Francji jako surowy dodatek do tatara wołowego; we Włoszech w sałatkach, a w Hiszpanii jako tapas, czyli małe przekąski, akurat na jeden kęs. Brytyjczycy używają natomiast jajek przepiórczych jako nadzienia do smażonych mięsnych klopsów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PREZES WROCŁAWSKIEGO ZOO W KOMISJI REKRUTACYJNEJ NA STANOWISKO DYREKTORA ZOO W GDAŃSKU - www.msn.com.pl - 28.04.2023

[madohora]

Zamknijmy oczy i wyobraźmy sobie łąkę. Piękną, zieloną, wiosenną, przyozdobioną żółtymi kaczeńcami. Z oddali dobiega do nas klangor żurawi przyprawiony melodią kulika wielkiego i rycyka. Swoje pięć groszy dołoży do tego krwawodziób, a od czasu do czasu odezwie się czajka. Temu wszystkiemu akompaniuje charakterystyczne i zarazem niezbyt zapadające w pamięć, przeciągłe buczenie niosące się na dalekie odległości. Aż trudno sobie wyobrazić, że stoi za nim mały, zaledwie 6 cm płaz – kumak nizinny.

[madohora]

Gdy tylko temperatura przekroczy 10 stopni ciepła i będzie utrzymywać się na poziomie 15 stopni przez dłuższy czas, wtedy zaczną pojawiać się pierwsze kumaki nizinne, które dopiero co obudziły się ze swojego zimowego letargu. Od razu po przebudzeniu samce przystępują do śpiewania. Żeby do tego doszło, muszą znaleźć odpowiedni zbiornik. Często wiele zwierząt z tego powodu wędruje. Podczas wędrówek czyha na nie wiele niebezpieczeństw.

[madohora]

Na świecie żyje ponad 8 tysięcy gatunków płazów, przy czym większość z nas umie wymienić zaledwie kilka. Ogromną większość z nich stanowią żaby i ropuchy i to one też budzą największy podziw obserwatorów dzikiej przyrody. Niezwykłe umaszczenie przypomina dzieła najśmielszych artystów, szokując wyrazistością odcieni i niebanalnymi kontrastami. Oto 10 najbardziej kolorowych płazów na świecie!

[madohora]

Do tej samej rodziny soczystych trucizną żab należy niewielka Ranitomeya reticulata. Samice osiągają do 20 mm, a samce ledwie 12 mm. Aby uczciwie zakomunikować potencjalnym drapieżcom swoją niejadalność Ranitomeya nosi na plecach znak ostrzegawczy w postaci alarmującej czerwono-pomarańczowej plamy. Reszta jej ciała jest niemniej urodziwa, gdyż pokrywa ją bąbelkowy kobaltowy deseń na czarnym tle.

[madohora]

Z mitem, że żaba miałaby być zielona, najdobitniej walczą płazy gatunku Epipedobates tricolor. Te zagrożone wyginięciem skoczki spotykane są tylko na andyjskich zboczach w Ekwadorze – łącznie ich zasięg występowania nie przekracza 5 tysięcy km2. Przez gładkie ciemnoczerwone ciało przebiegają podłużne białe lub żółte pasy, które na kończynach przechodzą już w nieregularne plamy. Za żywe ubarwienie odpowiadają oczywiście toksyny, a konkretnie alkaloid epibatydyna, wyizolowany po raz pierwszy w latach 70-tych ubiegłego stulecia. Pogłębione badania dowiodły, że u ludzi powoduje on ból przechodzący w otępienie, a następnie paraliż. Większe dawki mogą nawet prowadzić do zawału serca. Nie przeszkodziło to naukowcom eksperymentować z substancją w roli środka do anestezji. Wyniki były na tyle obiecujące, że opracowano już metodę syntetycznej produkcji alkaloidu, który wydaje się zwalczać ból, bez groźby uzależnienia.

[madohora]

Choć ponad 80% wszystkich gatunków płazów tworzą żaby i ropuchy, kolorów natura nie poskąpiła również salamandrom. Szczególnie pięknym i wyrazistym deseniem na skórze odznacza się spotykana dość powszechnie w środkowej i południowej Europie salamandra plamista (Salamandra salamandra). Dorosłe osobniki dorastają nawet 15-20 cm, co czyni je największymi w rodzinie salamander. Deseń jest zawsze czarno-żółty, ale w bardzo różnych proporcjach – podczas gdy jedne osobniki mają jedynie drobne żółte kropki, na innych przeważa słoneczna, a nawet lekko pomarańczowa barw.

[madohora]

Największą szansę na spotkanie tego węża mamy na wiosnę – w okresie od kwietnia do czerwca. Wtedy zaskrońce wygrzewają się na słońcu po zimowaniu, by podnieść temperaturę swojego ciała. Zimą ukryte w jamach, norach kretów, pniach, przesypiają gromadnie do końca marca.

[madohora]

Czym się żywi zaskroniec zwyczajny? Zaskrońce żywią się żabami, rybami i małymi gryzoniami. Młode zaskrońce gustują w kijankach, dżdżownicach, małych rybach i larwach traszek. Gady te swoją zdobycz połykają w całości, a ze względu na sztywną budowę ciała zaskrońce nie oplatają się wokół swojej ofiary.

[madohora]

Zaskrońce zwyczajne mają też swoich naturalnych wrogów. Szczury, ptaki, kuny gustują w jajach zaskrońców. Młode węże mogą paść ofiarą ryb, żab i ptaków, a dorosłe osobniki często stają się łupem bocianów, czapli, myszołowów, lisów i borsuków.

[madohora]

Turkuć podjadek (Gryllotalpa gryllotalpa) to owad zaliczany do rzędu prostoskrzydłych i rodziny turkuciowatych. Jest jedynym turkuciem występującym na naszych ziemiach, a w całej Europie żyje około 14 gatunków zaliczanych do rodziny turkuciowatych. Jego ciało jest walcowate, podłużne, wyposażone w dużą głowę z czułkami, 3 pary odnóży, z których te przednie są bardzo silne oraz dobrze rozbudowane, a także skrzydła, w zależności od różnych czynników dłuższe bądź krótsze, ale o tym za chwilę. Turkucie są zazwyczaj ciemnobrązowe, a larwy wyglądają niemal identycznie jak osobniki dorosłe, z tym że nie posiadają skrzydeł, po czym można odróżnić te formy od imago.

[madohora]

Skrzydła u turkucia podjadka mogą zmieniać swoją wielkość, ale to wszystko zależy od tego, w jakim środowisku żyje dany osobnik. Takie badania przeprowadził zespół naukowców z Iranu. Badano osobniki zamieszkujące północno-zachodnią część tego kraju w okresie od połowy marca do listopada w latach 2009 oraz 2010. Jedną z metod chwytania zwierząt były pułapki ze światłem UV, w które chwytano latające dorosłe osobniki. Pułapki kontrolowano raz dziennie, a wyciągnięte z nich turkucie podjadki miały pobierane pomiary takie jak długość skrzydeł, długość ciała, szerokość skrzydeł, a także wielkość przednich odnóży. Ta metoda miała zastosowanie w przypadku chwytania owadów z długimi skrzydłami, natomiast dla owadów o krótkich skrzydłach zastosowano inny sposób. Ponieważ przedstawiciele formy krótkoskrzydłej nie latają na tak dalekie odległości o ile w ogóle to czynią, naukowcy postanowili rozstawić pułapki w postaci ramki położonej na ziemi o powierzchni 0,6 m2, podzieloną na dziewięć kwadratów. Pod pułapką znajdowały się kopce oraz tunele, które zostały wcześniej przez badaczy policzone. Konstrukcje umiejscowiono tam, gdzie liczba tuneli była największa, a tym samym największe prawdopodobieństwo, że uda się schwytać stwora. Następnie korytarze zostały zalane wodą z mydłem, co sprawiło, że turkucie podjadki wypłynęły ze swoich jamek i osadziły się na siatce. Następnie zaczynano czynić wszelakie pomiary zwierząt.

[madohora]

Turkuć podjadek jest zwierzęciem, które w pewnym momencie zaczęło wchodzić w konflikt z coraz bardziej zachłannym człowiekiem. Rozwój monokultur rolniczych, wyjaławianie gleby oraz stosowanie na masową skalę chemicznych środków ochrony roślin spowodowało, że obecnie może i nie stanowi problemu, ale sam ma problem. Z niegdyś powszechnego zwierzęcia, stał się gatunkiem niezbyt pospolitym a nawet rzekłbym rzadkim. Czy przetrwa? Czas pokaże!

[madohora]

Niedźwiedzica, znana jako JJ4, został schwytana przez władze prowincji Trento w rurową pułapkę wypełnioną owocami, gdy była z trzema młodymi. Podano jej środki uspokajające i przewieziono do aresztu, gdzie miała czekać wyrok. Władze pozostawiły trzy młode same na wolności.

[madohora]

Poszukiwania niedźwiedzia rozpoczęły się po znalezieniu ciała Andrei Papi 6 kwietnia w lesie na górze Peller. Lokalni prokuratorzy potwierdzili później, że próbki DNA z ataku pasują do próbek DNA niedźwiedzicy. To nie był pierwszy raz, kiedy Jj4 zaatakowała ludzi w Alpach. W 2022 roku niedźwiedzica rzuciła się na ojca i syna, co wywołało nakaz zabójstwa, który ostatecznie został unieważniony przez sądy.

[madohora]

EKSPERTKA OCENIŁA RASY PSÓW - www.msn.com.pl - 28.04.2023

[madohora]

Tak na czasie
Indor w pełnej krasie

[madohora]

Większość światowej populacji alpak żyje w regionie Altiplano Peru-Chile-Boliwia w Ameryce Południowej. Najwięcej, bo ponad połowa na świecie znajduje się w Peru i liczy 3,3 mln sztuk, 420 tys. żyje w Boliwii oraz 45 tys. w Chile. W związku z tym, że nie występują u nich problemy z aklimatyzacją zwierzęta te występują także na innych kontynentach (Stany Zjednoczone, Australia, Nowa Zelandia, Kanada i Europa) gdzie zostały importowane w latach 1980–1990

[madohora]

Mają bardzo łagodny charakter, przez co nadają się do pracy z dziećmi cierpiącymi na ADHD i z porażeniem mózgowym. Jednocześnie aktywnie walczą z drapieżnikami, co sprawia, że w Europie wykorzystuje się je do ochrony stad owiec.

[madohora]

Alpaki

[madohora]

Osioł został udomowiony przez człowieka wcześniej niż koń. Pierwsze informacje dotyczące udomowienia pochodzą z Doliny Nilu z ok. 4000 p.n.e., czyli 6 tys. lat temu. Na tych terenach występowały obydwa żyjące do dzisiaj podgatunki osła afrykańskiego. Przypuszcza się, że z ich krzyżówek powstał osioł domowy (Equus africanus f.asinus).

[madohora]

Mięso osła (wbrew obiegowej opinii) jest tradycyjnym składnikiem zaledwie jednego rodzaju salami – suchej, wędzonej kiełbasy z dodatkiem drobno pokrojonej słoniny i przypraw. Obecnie w wielu krajach odchodzi się od hodowli osłów, a salami jest produkowana głównie z wieprzowiny, wołowiny, koniny lub dziczyzny

[madohora]

Miniaturowa świnia zwisłobrzucha, mikroświnka – rasa świni pochodząca z terenów Azji. Mikroświnki sprowadzono do Europy w 1866 przy okazji otwarcia Ogrodu Zoologicznego w Budapeszcie. W kłębie dorasta do wysokości 50 cm, osiągając wagę maksymalnie 60 kg

[madohora]

Udomowione krzyżówki (Anas platyrhynchos) hodowane są przez ludzi głównie ze względu na mięso, rzadziej jaja. Krzyżówki zostały udomowione 2500 lat temu. Najwcześniej kaczki udomowiono na Dalekim Wschodzie. W Polsce, ze względu na obfitość zwierzyny łownej, kaczki udomowiono w X wieku. Udomowione kaczki straciły zdolność latania, co zwiększyło ich masę i wartość konsumpcyjną. Kaczki są również obiektem polowań. W Polsce gatunkami łownymi są: krzyżówka (Anas platyrhynchos), cyraneczka (A. crecca), głowienka (Aythya ferina) i czernica (A. fuligula); wolno polować na nie od 15 sierpnia do 21 grudnia. Mięso kaczek nie jest tak popularne jak mięso kur i gęsi[6]. W produkcji kaczego mięsa przodują Azjaci. W 2013 w Azji wyprodukowano 3660 tysięcy ton mięsa kaczego, na całym świecie 4367 tysięcy ton[8]. W Europie najwięcej mięsa kaczego produkowane jest we Francji i Niemczech

[madohora]

Kura domowa (Gallus gallus domesticus) – ptak hodowlany z rodziny kurowatych, hodowany na całym świecie. W środowisku naturalnym nie występuje. Uważa się, że stanowi formę udomowioną kura bankiwa (Gallus gallus), lecz nie wyklucza się domieszki innych gatunków południowoazjatyckich kuraków (zarówno żyjących, np. kur siwy, jak i wymarłych). Udomowienie nastąpiło prawdopodobnie w III tysiącleciu p.n.e. w Indiach, chociaż badania archeologiczne wykazały, że pierwsze kuraki udomowiono w Chinach już w VI tysiącleciu p.n.e. Około 1000 p.n.e. kury hodowano już powszechnie w Chinach, a ok. 500 p.n.e. w Egipcie i Europie, w tym w Polsce (odnaleziono kości kur podczas wykopalisk w Biskupinie). W tym okresie w Chinach prowadzono już sztuczne wylęganie. Jak wykazały badania, ówczesne kury przypominały dzisiejsze kury bezrasowe, lecz miały lepiej rozwinięte skrzydła.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żyje stadnie w płytkich, chłodnych, o wartkim nurcie wodach ze zwykle kamienistym dnem lub czasami piaszczystym. Spotykana w górskich rzekach i potokach oraz rzadziej górskich jeziorach. Występuje do wysokości 2000 m n.p.m. Bardzo wrażliwa na zanieczyszczenie wody.

[madohora]

Trze się od IV do VI w płytkiej wodzie o piaszczystym podłożu. Populacje jeziorowe zazwyczaj trą się w dopływach. Składa do 1000 ziaren ikry. W tym okresie u samców występuje intensywne ubarwienie godowe. Grzbiet staje się bardzo ciemny, boki brązowe a brzuch czerwony. Czerwone stają się także brzegi warg oraz nasada płetw parzystych i odbytowej. Zarówno u samców jak i u samic pojawia się wysypka tarłowa.

[madohora]

[madohora]

FUNDACJA MA POD OPIEKĄ 50 ZWIERZĄT - www.tvp.pl- 22.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Od dawien dawna już przedmiotem zacieka
wienia u szerokich w arstw ludu jest kukułka.
Wynika to także z tego, że prawie w e w szy st
kich językach, nawet w japońskim, nazwa jej o-
parta jest na jej charakterystycznem wołaniu:
kuku! Należy ona do tych ptaków, które poja
wiają się tak często w legendach i baśniach z naj
dawniejszych czasów. Już też w starożytności
wiadomym był istotnie niezw ykły szczegół, że
kukułka zw ykła składać jajka w cudze gniazda,
ale dzisiaj przynajmniej nikt nie w ierzy już w
twierdzenie, które dawniej uchodziło za rzecz
dowiedzioną, mianowicie w to, że kukułka jest
zarazem wzorem niewdzięczności, albowiem ma
pożerać swą wychow aw czynią!
Obecnie nauka zalicza kukułki i papugi do
jednej grupy, nazwanej ogólnie kukułkami, gru
pa ta zaś rozpada się na dwie klasy, na w łaści
w e kukułki i ptaki — bananowce tj. żyw iące się
bananami. Kukułki mieszkają i przebywają pra
wie w yłącznie w lesie. Każda posiada pewien
obszar, w którym jest w yłączną panią i w któ
rym nie znosi żadnej innej kukułki, a skoro się
pojawi druga, natenczas rozpoczyna się bitwa
zajadła, która nie ustaje prędzej, aż się przybysz
nieproszony znowu usunie. Ciekawym jest też
z pożycia rodzinnego ten szczegół, że kukułka
żyje — że się tak wyrazim y — w wielom ęstwie,
albowiem, każda samiczka ma kilku samców.
Skoro na kukułkę przyjdzie czas, wybiera się
w rewir, kędy żyją samce, wydając z siebie
krzyki, podobne nieco do przytłumionego śmie
chu: ha — ha —- h a ! Na ten znak zlatują się
samce i natychmiast powstaje między nimi woj
na, która trwa tak długo, aż jeden z nich po
kona drugich, współzalotników.
Kukułka, aczkolwiek to ptak mały, ma pe
wne znaczenie dla gospodarstwa krajowego, jest
on bowiem jedynym z ptaków europejskich, któ
ry zjada gąsienice włochate, wyrządzające takie
szkody w gospodarstwie rolnem i leśnem.
Ale zagadkowość u kukułki nie polega na
tych odrębnych właściwościach, lecz na sposobie
dochowania się potomstwa. Kukułka składa
bowiem jajka w gniazdka obcych ptaków, a więc
nie kukułek, i tym je w ysiadyw ać każe. Poja
wiające się od czasu do czasu twierdzenia, że
ktoś zauważył, iż kukułka w ysiadyw ała własne
jajka, dotąd zaw sze okazyw ały się ostatecznie
mylnemi. Przemyślna kukułka zabiera się przy-
tem do tej sprawy w dwojaki sposób: albo obla
tuje okolicę i wybiera gniazdko albo też śledzi
za ptaszkami, dokąd lecą, i tuż za nimi leci, aż
się przekona, gdzie się ich gniazdka znajdują i
czy są już w nich jajka.
Dalszą osobliwością u kukułki jest to, że
jajka jej w ielce się od siebie różnią. Jedna
samiczka składa takie, druga owakie jajka, ale
każda zaw sze te same, a co najdziwniejsza, jajka
kukułcze są zaw sze bardzo podobne do tych, któ
re już leżą- w gniazdku. Każda kukułka wybiera
dla sw ych jajek zaw sze też gniazdka jednego i
tego samego gatunku ptaków. Jedynie w osta
teczności, gdy nie może takich znaleźć, składa
jajka w gniazdka innych ptaków w swej okolicy,
gdzie oczyw iście bardzo się odróżniają. — P e
wien badacz angielski skinematografował kukuł
kę przy składaniu jajek i w taki sposób stwier
dził, iż kukułka składa jajka wprost w cudze
gniazdko i że mylnem musi być też twierdzenie,
jakoby kukułka jajka złożone na ziemi brała w
dzióbek i zanosiła w miejsce upatrzone. Go pra
wda, zauważono niejednokrotnie, że na jajkach
kukułczych widoczne b yły ślady ziemi i że znaj
dywano je w gniazdkach o tak małym otworze,
iż do nich kukułka nie mogła mieć przystępu, a
toby dowodziło, że jednak to twierdzenie ma
wiele prawdopodobieństwo

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niestety jest jeszcze większe, o wiele poważniejsze zagrożenie. Analiza tkanek tych zwierząt wykazała, że znajduje się w nich alarmująco wysoki poziom metali ciężkich i związków chloru, które mają negatywny wpływ na ich układ odpornościowy i hormonalny, skutkując zwiększeniem śmiertelności, szczególnie w okresach linienia, kiedy tracą na wadze i ich wrażliwość na choroby jest znacznie zwiększona. Zanieczyszczenia te pochodzą głównie z wysokowydajnych upraw. Na szczęście wraz z postępem nauki oraz większą regulacją prawną ich użycia obserwuje się stopniowy spadek zawartości wspominanych zanieczyszczeń w tkankach poławianych zwierząt. Nie jest to jednak łatwy do przerwania cykl, ponieważ jak wiadomo, w naturze wszystko krąży, a szkodliwe substancje przekazywane są wzdłuż łańcucha pokarmowego, co sprawia, że nagromadzone w dorszu, powędrują prosto do foki, a stamtąd do niedźwiedzia polarnego. W tym równaniu należy pamiętać także o rdzennej ludności Arktyki, której dieta w ogromnym stopniu opiera się o zamieszkujące ten obszar dzikie zwierzęta, a badania wskazują, że substancje te mają negatywny wpływ na działanie wątroby oraz zdolność rozrodczą. W 2012 roku zawartość rtęci w wątrobie fok osiągnęła tak duży poziom, że rząd Nunavutu – kanadyjskiego terytorium – zabronił kobietom w ciąży ich spożywanie, gdyż powodowały ogromne ryzyko wad płodu i poronienia.

[madohora]

Chociaż w przeszłości ten gatunek udowodnił, że jest zdolny do szybkiego przystosowania do zmian oraz ewentualnych przesiedleń na nowe terytoria w poszukiwaniu bardziej odpowiednich warunków, tym razem na Ziemi zaczyna brakować takich miejsc. Spadek populacji tych ssaków utworzyłby w łańcuchu pokarmowym ogromną dziurę, która niezałatana wywoła chaos w homeostazie podbiegunowego ekosystemu, pociągając za sobą wiele innych żyjących tam gatunków, w tym szczytowego drapieżnika, jakim jest niedźwiedź polarny.

[madohora]

Ataki rekinów nie są tylko filmową fikcją, ale rzeczywiście czasem się zdarzają. Najczęściej dochodzi do nich na wybrzeżach USA i Australii. Wśród wielu gatunków rekinów, dla ludzi najbardziej niebezpieczne są dwa: żarłacz biały i żarłacz tygrysi. Mimo medialnej nagonki ataki rekinów są dość rzadkie. W 2014 r. na całym świecie odnotowano tylko trzy zgony związane z atakami rekinów, a w 2015 było ich sześć.

[madohora]

Charakterystyczny beczkowaty tułów, krótkie nóżki i duża głowa – choć hipopotam wygląda dość sympatycznie, bywa bardzo niebezpieczny. Mało znany jest fakt, że zwierzęta roślinożerne są w stanie zabić człowieka. Choć jest niezgrabny, hipopotam jest najbardziej śmiercionośnym dużym ssakiem lądowym na świecie, zabijając w Afryce około 500 osób rocznie. Hipopotamy mimo, iż są zwierzętami roślinożernymi posiadają groźną broń – długie kły, którymi mogą zadawać głębokie rany. Jego zakręcone siekacze są ostre jak żyletki i mogą osiągać do 60 cm długości. Na domiar złego hipopotam potrafi otworzyć swoją paszczę na taką szerokość, że szczęki tworzą kąt 150 stopni. Dzięki czemu są w stanie bez większego trudu zgnieść łódź czy przeciąć kajak na pół. Zwierzę potrafi jednym ruchem szczęki zabić krokodyla, więc łatwo sobie wyobrazić co taki agresywny hipopotam może zrobić z człowiekiem.

[madohora]

Krokodyle niekoniecznie celowo polują na ludzi, ale są oportunistycznymi zabójcami. W samej Afryce rocznie dochodzi do kilkuset ataków krokodyli na ludzi, z których prawie połowa kończy się śmiercią, w zależności od gatunku. Szacuje się, że na całym świecie krokodyle zabijają około 1000 osób rocznie, znacznie więcej niż rekiny. Aligatory, które występują na wolności tylko w USA i Chinach, są mniej agresywne niż krokodyle, ale nadal mogą być niebezpieczne. Według władz stanowych w amerykańskim stanie Floryda od 1948 roku aligatory zabiły 22 osoby.

[madohora]

Najlepszy przyjaciel człowieka? Być może, ale są wyjątki. Wściekłe psy są odpowiedzialne za śmierć około 25 000 ludzi rocznie. Według WHO w krajach, w których psy często są nosicielami wścieklizny, są one powodem 99% zakażeń. Kraje o dużej liczbie bezpańskich psów, w tym Indie, są najbardziej dotknięte problemem. Według WHO około 36% zgonów z powodu wścieklizny na świecie ‒ czyli około 20 000 ‒ ma miejsce w Indiach. Zgony z powodu pogryzienia przez psy są znacznie rzadsze.

[madohora]

Ślimaki mogą wydawać się całkiem nieszkodliwe. Jednak mogą one, nie bezpośrednio, stanowić zagrodzenie dla ludzi. Ślimaki słodkowodne przenoszą chorobę pasożytniczą zwaną schistosomatozą, która zaraża prawie 250 milionów ludzi, głównie w Azji, Afryce i Ameryce Południowej. „To jeden z najbardziej śmiercionośnych pasożytów na świecie” - mówi Susanne Sokolow, ekolog od chorób w Hopkins Marine Station Uniwersytetu Stanforda. Ślimaki słodkowodne przenoszą pasożytnicze larwy S. mansoni, które trafiają do zbiorników wodnych, a następnie przez skórę do naszych organizmów. Po wniknięciu do ciała larwy zakażają ludzi chorobą zwaną schistosomatozą, która może powodować intensywny ból brzucha i krew w stolcu lub moczu. WHO szacuje, że schistosomatozie można przypisać od 20 000 do 200 000 zgonów rocznie.

[madohora]

Darniówka tatrzańska

Polska flora i fauna wydaje się nam mało egzotyczna i dobrze poznana. Wysokogórskie gatunki zwierząt są poddawane ciągłemu monitoringowi, dzięki czemu, co roku możemy dowiedzieć się o liczebności Tatrzańskich kozic, o trasach wędrówek niedźwiedzi brunatnych zarejestrowanych za pomocą obroży radiotelemetrycznych oraz o kryjówkach wilków uchwyconych przez fotopułapki. Jednak grupa ssaków, do której należy darniówka tatrzańska przysparza sporo problemów w obserwacji, w głównej mierze za sprawą małego rozmiaru, ale także nieuchwytnego trybu życia. Wszystkie te czynniki w połączeniu z faktem jej złudnego podobieństwa do innych gatunków wysokogórskich gryzoni sprawiają, że darniówka tatrzańska pozostaje w cieniu innych, bardziej reprezentatywnych ssaków Tatr, a jej liczebność i tryb życia są słabo zbadane do dziś.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DRAMATYCZNA INTERWENCJA POD KALISZEM - www.msn.com.pl - 06.03.2023

[madohora]

KTOŚ PRÓBOWAŁ ZABIĆ PSA - www.msn.com.pl - 06.03.2023

[madohora]

WILK PRZED MASKĄ RADIOWOZU - www.msn.com.pl - 06.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niedawne badania molekularne wykazały, że najbliższymi krewnymi drozda śpiewaka są: podobnie upierzony paszkot (T. viscivorus) i drozd chiński (T. mupinensis). Te trzy gatunki są wczesnymi odgałęzieniami z rodzaju Turdus (zanim ptaki te zróżnicowały się i rozprzestrzeniły po całym świecie), stąd są one mniej powiązane z innymi europejskimi ptakami z tego rodzaju, takimi jak kos (T. merula), który ma dłuższy morfologicznie ogon.

[madohora]

Najbardziej podobnym, europejskim gatunkiem w obrębie rodziny drozdowatych, jest droździk (T. iliacus), ale ptak ten w odróżnieniu od drozda śpiewaka ma białą brew nad okiem, rdzawoczerwone boki i spód skrzydeł, który można zobaczyć podczas lotu. Paszkot (T. viscivorus) przewyższa drozda śpiewaka rozmiarem, ma większe cętki na kremowym tle (u drozda śpiewaka pierś jest pomarańczowo-ruda) i białe końce lotek. Natomiast drozd chiński (T. mupinensis) pomimo tego, że jest dużo bardziej podobny pod względem upierzenia, różni się czarnymi znakowaniami na twarzy, a środowisko występowania obu ptaków nie pokrywa się

[madohora]

Ptaki z podgatunku nominatywnego introdukowano w Nowej Zelandii i Australii między 1860 a 1880[11]. W Nowej Zelandii, gdzie był wprowadzony na obu głównych wyspach, drozd śpiewak szybko się przystosował i rozprzestrzenił na pobliskie lądy, takie jak Kermadec, Chatham oraz Auckland[12]. Pomimo iż gatunek jest w Nowej Zelandii pospolity, a zasięg jego występowania wciąż się rozszerza, to w Australii ocalała jedynie niewielka populacja wokół Melbourne[13]. W Nowej Zelandii drozd śpiewak, poprzez drapieżnictwo, przyczynia się do ograniczenia populacji niektórych bezkręgowców, jednak jest to zjawisko mało szkodliwe[14]. Ponadto ptak uszkadza owoce uprawne[15]. Jako gatunek introdukowany nie jest objęty prawną ochroną, może być zabijany w ciągu całego roku

[madohora]

Na obszarach intensywnie uprawianych, gdzie praktyki rolnicze czynią ziemię nieodpowiednią, siedliskiem stają się ogrody. Z jednego z przeprowadzonych przez Anglików badań wynikało, że na ziemi uprawnej znajdowało się jedynie 3,5% terytoriów zamieszkiwanych przez drozdy, podczas gdy ogrody stanowiły 71,5%, pomimo iż zajmowały jedynie 2% całego obszaru. Pozostałe gniazda były zbudowane w lasach (1% całego obszaru)

[madohora]

Ptak jest pantofagiem, żywiącym się bezkręgowcami, głównie dżdżownicami i ślimakami, jak również owocami miękkimi i jagodami. Latem żywiąc się owocami jemioły uczestniczy w jej rozsiewaniu się. Podobnie, jak jego krewniak – kos (T. merula), drozd wyszukuje ofiary za pomocą zmysłu wzroku. Wypracował specjalną metodę polowania na otwartej przestrzeni, a potencjalnej zdobyczy poszukuje rozgrzebując ściółkę

[madohora]

Ptak regularnie żywi się wstężykami gajowymi (Cepaea nemoralis), dlatego zasugerowano, że polimorficzne wzory na muszli tego brzuchonoga są ewolucyjną odpowiedzią, że pojawiają się, by ograniczyć drapieżnictwo. Jednakże zachowanie drozdów może nie być jedynym czynnikiem wpływającym na to zjawisko

[madohora]

To monogamiczny, terytorialny gatunek, a na obszarach, gdzie populacje są w pełni wędrowne, samce ponownie ustanawiają swoje terytoria rozrodcze i zaczynają śpiewać, gdy tylko do nich powrócą. Natomiast na obszarach o łagodniejszym klimacie, gdzie niektóre ptaki przebywają przez cały rok, samce pozostają na swoich terytoriach, śpiewając okresowo. Samica może przebywać osobno w swoim zimowisku, ponieważ sezon lęgowy zaczyna się wczesną wiosną

[madohora]

W razie spłoszenia lub w locie wydaje krótki, ostry odgłos „tsip”, który na czas migracji zastępuje wysokim, piskliwym „sip”, podobnym do głosu droździka, ale krótszym. Zawołaniem alarmującym jest chook-chook, który staje się krótszy i ostrzejszy wraz ze zwiększaniem się niebezpieczeństwa. Piosenka samca, dobiegająca z dachów, drzew albo innych dogodnych, położonych wysoko miejsc jest głośna i melodyjna. Cechą charakterystyczną ptaka jest powtarzanie każdej muzycznej frazy od dwóch do czterech razy – dawid, dawid, filip, filip, trati, trati i przeplatanie piosenki zgrzytliwymi tonami. Do śpiewu wplata różne motywy. Głos podgatunku występującego na Hebrydach Zewnętrznych usłyszeć można głównie od lutego do czerwca, powszechniejszy podgatunek śpiewa od listopada do lipca. Z powodu masy gatunek wykonuje jeden z najgłośniejszych ptasich śpiewów

[madohora]

Samica drozda śpiewaka buduje schludne gniazdo w kształcie czarki, pokryte błotem i suchą trawą, umiejscowione na krzewach, drzewach (najczęściej iglastych) lub pnączach, w przypadku podgatunku hebridean znajduje się ono na ziemi. Składa cztery lub pięć jasnych, błyszczących, niebieskich jaj, pokrytych miejscowo czarnymi lub fioletowymi plamami[10]. Mają zwykle wymiary 2,7 x 2,0 cm i ważą 6 gramów, z czego 6% masy stanowi powłoka[5]. Samica wysiaduje je samodzielnie przez 10–17 dni, po wykluciu podobna ilość czasu upływa na opierzenie się młodych. W ciągu roku ptaki wyprowadzają dwa, trzy lęgi, choć na północy areału odchowują pisklęta raz do roku[10]. Początek lęgów jest zdeterminowany w pewnym stopniu przez pogodę, która może przyśpieszyć, bądź opóźnić je o kilka dni[29]. W Wielkiej Brytanii pierwszy rok przeżywa średnio 54,6% osobników, wśród dorosłych ptaków wskaźnik przeżywalności kolejnego roku wynosi 62,2%. Drozd śpiewak żyje zwykle około trzech lat, jednak maksymalny udokumentowany wiek to 10 lat i 8 miesięcy

[madohora]

Dorosłe ptaki mogą być zabijane przez koty, pójdźki zwyczajne i krogulce, a ich jaja i pisklęta zabierane przez sroki, sójki i wiewiórki szare. Podobnie jak w przypadku innych ptaków z rzędu wróblowych, tak i drozdy śpiewaki są atakowane przez pasożyty, takie jak nicień Splendidofilaria (Avifilaria) mavis, którego ostatni człon nazwy naukowej – mavis – wywodzi się właśnie od tego drozda (mavis to w języku angielskim inna nazwa zwyczajowa ptaka). Prowadzone przez Rosjan badania próbek krwi wykazały, że wszystkie kwiczoły, droździki i drozdy śpiewaki przenosiły pasożyty zwierzęce krwi, szczególnie z rodzaju Haemoproteus i Trypanosoma. Występujące na zalesionych obszarach Europy Środkowo-Wschodniej i Rosji kleszcze Ixodes mogą przenosić niebezpieczne patogeny, powodujące kleszczowe zapalenie mózgu, oraz bakterie Borrelia. Niektóre gatunki rodzaju Borrelia powodują boreliozę, a ptaki, jak drozd śpiewak, mogą pełnić rolę nosicieli tej choroby

[madohora]

W zachodniej części Palearktyki liczebność populacji maleje, jednak nie poniżej progu wymaganego do objęcia gatunku globalną ochroną (tj. zmniejszenia liczby osobników o ponad 30% w ciągu 10 lat lub po trzech pokoleniach), dlatego IUCN w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych zalicza drozda śpiewaka do kategorii „najmniejszej troski” (least concern)

[madohora]

W Wielkiej Brytanii i Holandii doszło do spadku liczebności o ponad 50%, w wyniku czego drozd śpiewak został zaliczony do zwierząt zagrożonych wyginięciem na tych obszarach w ramach raportów Regional Red List (RRL). Populacja kurczy się najbardziej na obszarach uprawnych (73% od połowy 1970), uważa się, że jest to związane ze zmianami praktyk rolniczych na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci. Dokładne przyczyny nie są jednak znane, być może stan ten powoduje wycinanie żywopłotów dotychczas grodzących grunty, przejście na siew roślin jesienią, a nie wiosną, bądź zwiększone wykorzystanie pestycydów. Zmiany te mogą ograniczyć dostępności pożywienia lub miejsc na gniazda. Zagrożenie mogą stanowić stosowane w ogrodach zatrute przynęty, przeznaczone do kontrolowania liczebności ślimaków. Niektóre drozdy na obszarach miejskich są zabijane przez samochody, gdy próbują wykorzystać twardą powierzchnię dróg do rozbicia muszli ślimaków

[madohora]

[madohora]

Są to w większości gatunki o dużej liczebności (przykładowo sikora bogatka jest jednym z najliczniejszych ptaków Polski). Nie są zagrożone wyginięciem, oprócz sikory białokarkowej i sikory rdzawolicej (podgatunek sikory rdzawej, czasem uznawany za odrębny gatunek)

[madohora]

Sójka zwyczajna, sójka, sójka żołędziówka (Garrulus glandarius) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae), zamieszkujący Eurazję i północno-zachodnią Afrykę. Nie jest zagrożony.

[madohora]

W Polsce rozpowszechniony w całym kraju, liczny ptak lęgowy. W górach spotykana do wysokości 1400 m n.p.m. W kraju najczęściej widywana w grądach i borach z domieszką drzew liściastych, a najrzadziej w górskich lasach regla górnego i rozległych monokulturowych borach. Polskie populacje są w większości osiadłe, ale przez kraj przelatują sójki z krajów, gdzie warunki zmuszają je do migracji. Obce osobniki z północnej i wschodniej Europy pojawiają się od marca do kwietnia i jesienią od września do października. Szczególnie dużo pojawia się ich na Wybrzeżu, choć dolatują też do innych regionów kraju. W niektórych latach przeloty są tak liczne, że mają charakter inwazji. W minionych dekadach notowano stada złożone nawet z tysiąca sójek

[madohora]

Pióra sójek można czasem znaleźć wśród opadających z drzew liści. Jesienią bowiem stare ptaki się pierzą i łatwo zauważyć ich barwne pióra na ziemi. Na podstawie poprzecznych czarnych prążków doświadczony ornitolog na zgubionym piórze potrafi określić wiek jego właściciela. Ptaki powyżej pierwszego roku życia mają większą liczbę prążków niż tegoroczne młode ptaki.

[madohora]

Pióra lusterek na skrzydłach sójki nie zawierają błękitnego barwnika; w rzeczywistości kolor bierze się stąd, że wiązka światła rozszczepia się w specjalnej strukturze pióra i odbite zostaje światło niebieskie.

[madohora]

Lot na dłuższych dystansach raczej powolny, ciężki, trzepoczący, nierównomierny, wydaje się nieporadny i chwiejny; natomiast w lesie potrafi latać dość szybko i zwinnie. Dość skryta, widywana częściej dopiero poza sezonem lęgowym, kiedy to nie jest już tak ostrożna i w poszukiwaniu pokarmu może zapuścić się na otwarty teren. Jest ruchliwa i często przelatuje pomiędzy gałęziami. Często wylatuje nagle z gniazda i straszy drapieżnika głośnym skrzeczeniem. Służy to temu, aby drapieżnik nie powracał w stronę gniazda.

[madohora]

Typowy ptak leśno-parkowy. Występuje licznie w lasach liściastych i mieszanych o bogatej strukturze (zwłaszcza z dębami), ale również w niewielkich lasach pomiędzy polami i łąkami, młodnikach, porębach, zadrzewieniach śródpolnych, dosyć często w parkach, sadach i ogrodach, na półotwartych obszarach z grupami drzew, od nizin po górną granicę lasu w górach. Ostatnio coraz częściej spotykana w miejskich zadrzewieniach, parkach i dużych, zdziczałych ogrodach. Nie jest więc wybredna w wyborze środowiska życia, choć unika obszarów bezleśnych i mocno prześwietlonych lasów.

[madohora]

Wyprowadzają jeden lęg w roku, pod koniec kwietnia i w maju (najpóźniej spośród ptaków krukowatych występujących w Polsce). W przypadku utraty pierwszego lęgu (co jest częste), para powtarza go.

[madohora]

W środkowej partii korony, w rozwidleniu gałęzi tuż przy pniu, głównie drzewa iglastego, rzadziej liściastego, czasem krzewu, najczęściej na wysokości 1–5 m. Luźna, dość płaska i mała konstrukcja ze zręcznie splecionych patyków i gałązek, na której znajduje się wyściółka z miękkich części roślin, traw, włosia, korzonków, piór czy mchu. Konstrukcję budują oboje przyszli partnerzy, razem też wysiadują jaja i karmią młode. W jego pobliżu ptaki zachowają się skrycie tak, że dostrzec je tam można tylko przypadkiem

[madohora]

Pisklęta, gniazdowniki, opuszczają gniazdo po ok. 21–22 dniach. Jeszcze przez ok. 3 tygodnie są dokarmiane przez rodziców. Później nadal trzymają się blisko rodziców, którzy ostrzegają je głosem lub nawet czynnie bronią przed drapieżnikami.

[madohora]

[madohora]

Szpaki mierzą 19–22 cm długości, masa ciała wynosi 55–100 g; samce i samice nie różnią się od siebie masą ciała. Występuje podział na szatę godową i spoczynkową. W szacie godowej dymorfizm płciowy zaznacza się w kolorze nasady dzioba (niebieski u samców, różowy u samic) i tęczówki (brązowa u samców, jasna u samic). Ciało szpaków jest wówczas czarne i opalizujące. Poszczególnie partie upierzenia mogą opalizować na zielono, fioletowo, brązowawo, niebiesko lub w wymieszanych barwach; rozmieszczenie tych metalicznych barw na ciele zależy od podgatunku. Niektóre z piór mają białe zakończenia. W szacie spoczynkowej szpaki na całym ciele pokryte są białymi lub płowymi kropkami, a dziób jest ciemny, niezależnie od płci. Osobniki młodociane są jednolicie brązowe.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Europa z wyjątkiem wysp Morza Śródziemnego, Portugalii, Irlandii, Islandii i północnej Szkocji oraz dorzecza Wołgi, Uralu, Tygrysu i Eufratu. W zasadzie jest rybą rzeczną, ale spotyka się go w jeziorach, zbiornikach zaporowych i zatokach morskich. Najchętniej przebywa w wodach o przepływie rzędu 0,2–1,6 m/s choć potrafi pokonywać prąd o sile do 2,7 m/s. Bardzo odporny na wahania temperatur. Kleń nie podejmuje większych wędrówek.

[madohora]

[madohora]

W Polsce osiąga maksymalnie ok. 80 cm długości i 5 kg masy ciała. Kształt torpedowaty – ułatwiający życie w wartkim prądzie rzeki. Ubarwienie bardzo zmienne – zależne od miejsca przebywania. Na ciele liczne czarne i czerwone kropki. Brzuch żółtobiały lub żółty. Płetwa tłuszczowa jasna, ciemnoobrzeżona. Młode osobniki mają duże, wyraźne niebieskoszare plamy na bokach. Dorosłe samce mają często hakowato zagiętą ku górze żuchwę i dłuższą głowę niż samice.

[madohora]

[madohora]

Omawiany gatunek też szczególnie często występuje w literaturze pod łacińską nazwą rodzajową Maculinea, która z punktu widzenia zasad nomenklatury taksonomicznej jest nieprawidłowa (stanowi młodszy synonim nazwy Phengaris). Jednak ze względu na jej szerokie stosowanie i utrwalenie sugeruje się utrzymanie nazwy Maculinea jako ważnej w drodze wyjątku. W literaturze można również doszukać się stosowania nazwy rodzajowej Glaucopsyche. Nazwa gatunkowa teleius wywodzi się od greckiego przymiotnika "teleios" – doskonały.

[madohora]

W Polsce przebiega północna granica zasięgu tego gatunku. Pierwsze dane o występowaniu tego motyla w Polsce pochodzą z początku XX wieku. Rozsiedlony jest w części środkowej oraz na południu kraju, na północ sięga najdalej na Mazowsze. Występuje w Warszawie oraz jej okolicach, między innymi w Puszczy Kampinoskiej w Mazowieckim Parku Krajobrazowym (w tym na terenie obszaru Natura 2000 Bagno Całowanie) oraz w Chojnowskim Parku Krajobrazowym. Na Mazowszu gatunek spotykany jest też w Puszczy Kozienickiej, wykazywany z pojedynczych stanowisk wzdłuż Pilicy, jak też na łąkowych obszarach w pasie od Kozienickiego Parku Krajobrazowego w kierunku do rzeki Pilicy. Większe skupiska notowane są również na Lubelszczyźnie, Kielecczyźnie, Dolnym i Górnym Śląsku, a także w Małopolsce w okolicach Krakowa. Modraszek telejus podawany jest też z Roztocza, Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej[39], Kotliny Sandomierskiej i Beskidu Zachodniego. Odnotowany też w Kotlinie Kłodzkiej oraz w pobliżu Krynicy-Zdroju i Krosna

[madohora]

Wierzchnia część tułowia i tylnej części odwłoku są rude. Przednia część odwłoka – szara. Skrzydła – lekko brązowawe. Stosunkowo mały, osiąga 9–18 mm długości

[madohora]

Trzmiel rudy tak jak pozostałe trzmiele w Polsce podlega częściowej ochronie gatunkowej

[madohora]

Na wiosnę królowa opuszcza ziemną kryjówkę i wyrusza na poszukiwanie odpowiedniego miejsca na gniazdo. U trzmiela ziemnego to najczęściej podziemne nory. Matka znosi do gniazda różne materiały, którymi wyściela wnętrze. Następnie buduje beczułkowate plastry, do których składa jaja. Po około 3 tygodniach pojawiają się pierwsze robotnice. Po 3 dniach są zdolne do lotu i przejmują wszystkie funkcje w gnieździe (budowanie nowych komór, znoszenie pyłku). Pod koniec lata pojawiają się samce i młode królowe. Gniazdo zbliża się do rozpadu. Młode królowe po zapłodnieniu przez samce szukają miejsca na przezimowanie, aby na wiosnę założyć nowe gniazda.

[madohora]

Żagnica zielona (Aeshna viridis) – gatunek ważki z rodziny żagnicowatych (Aeshnidae). Występuje w Europie Północnej, Środkowej i Wschodniej oraz na Syberii. W Polsce pospolitszy na północy i w środkowym pasie nizin, nie występuje w południowej, górskiej części kraju; jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Jedna z największych polskich ważek.

[madohora]

[madohora]

Łacińska nazwa rodzajowa pochodzi od imienia nimfy, oznacza „jasnooka” a łaciński epitet gatunkowy przyjęto na cześć duńskiego zoologa, Mortena Thrane’a Brünnicha

[madohora]

Pajęczyna tygrzyka paskowanego jest duża, kolista, gęsto upleciona w płaszczyźnie pionowej, z charakterystycznym zygzakowatym szwem wzmacniającym (stabilimentum).

[madohora]

[madohora]

Większy niż gołąb, wielkością dorównuje wronie, choć jest od niej smuklejszy. Upierzenie na całym ciele czarne z fioletowym, metalicznym połyskiem. Bardzo często mylony z krukiem, ale znacznie od niego mniejszy. Obie płci są tej samej wielkości. Ma czarne nogi. Tegoroczne osobniki różnią się od tych w pełni dorosłych nasadą dzioba, która porośnięta jest piórami. Starszym gawronom pióra w tym miejscu się zupełnie wycierają do gołej, szorstkiej, białawej skóry. Nadaje to mu dość długi i smukły wygląd. Obok kształtu mocnego, choć smukłego dzioba to najważniejsza cecha odróżniająca go od podobnie ubarwionej wrony czarnej. Inną odmienność widzi się też w promieniach słonecznych – gawron mieni się metalicznie fioletowo, podczas gdy wrona czarna połyskuje na zielono lub czerwonawo. Jak się okazało, wprawdzie gawrony w oczach człowieka są całkowicie czarne, to dla siebie nawzajem w ultrafiolecie mienią się wieloma barwami. Jest bardzo towarzyski (niezależnie od pory roku), choć ostrożny. W mieście zimą, gdy często człowiek go dokarmia, staje się zupełnie niepłochliwy. W wielotysięcznych stadach mieszanych znajdują się również kawki. W powietrzu porusza się lotem wymachowym, powolnym, ale i wytrwałym.

[madohora]

Nie jest trudno zauważyć obecność gawronów. W koloniach bez przerwy kraczą – głębokie „kra kra” lub ciche „grab grab”.

[madohora]

W kwietniu składa 4–5 różnobiegunowych, silnie wydłużonych jasnych jaj, o tle zielonkawoniebieskim i średnich wymiarach 40×29 mm. Nakrapianie jest brązowe i żółtawe.

[madohora]

Żerują prawie wyłącznie na ziemi, po której spokojnie chodzą i skaczą. Częściej niż u innych krukowatych gawronom zdarza się wydłubywać pokarm z gleby. Zimą pokarmu szukają na polach, zwłaszcza gdy nie ma zbyt grubej pokrywy śnieżnej. Powodują szkody rolnikom, gdyż wybierają kiełkujące nasiona zbóż. Pewnym jednak „zadośćuczynieniem” jest jednoczesne zbieranie spoczynkowych stadiów owadów i łowienie norników zwyczajnych. Wiosną kroczą po przeoranej ziemi za traktorem i zbierają odsłonięte pędraki. W miastach nierzadko odwiedzają wysypiska śmieci. Życie w kolonii nie tylko przynosi korzyści ze względu na większe szanse obronienia się przed wrogiem. Istnieje też prawdopodobieństwo, że jeden z towarzyszy znajdzie pożywienie nie tylko dla siebie, ale i dla pozostałych uczestników stada.

[madohora]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ochroną ścisłą poza obszarem administracyjnym miast i częściową ochroną gatunkową w obszarze administracyjnym miast. Populacja gawrona w Polsce objęta jest monitoringiem w ramach programu Monitoring Flagowych Gatunków Ptaków (MFGP). Program ten realizuje Stacja Ornitologiczna Muzeum i Instytutu Zoologii PAN na zlecenie GIOŚ. Według szacunków MFGP w latach 2013–2018 liczebność populacji lęgowej gawrona na terenie kraju wynosiła 183–222 tysięcy par; liczebność tych ptaków w latach 2007–2018 spadła aż o 41%[15], co według kryteriów IUCN oznacza, że jest to gatunek bliski zagrożenia wyginięciem (NT) w kraju. Na opublikowanej w 2020 roku Czerwonej liście ptaków Polski gawron został sklasyfikowany jako gatunek narażony (VU)

[madohora]

Jako pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał Karol Linneusz w 1758 w 10. edycji Systema Naturae. Holotyp pochodził ze Szwecji. Autor nadał mu nazwę Corvus monedula podtrzymywaną obecnie przez autorów Kompletnej listy ptaków świata. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) obecnie umieszcza go w rodzaju Coloeus razem z kawką srokatą (C. dauuricus)[6], niekiedy oba te taksony uznawano za ten sam gatunek.

[madohora]

Ptak wielkości gołębia, mniejszy niż jakikolwiek gatunek z rodzaju Corvus, do którego kawka jest zaliczana. Obie płci ubarwione jednakowo. C. monedula monedula – upierzenie czarne, a boki szyi, głowy i karku łupkowoszare. Na głowie czarna „czapka”. U ptaków młodych tęczówki są brązowawe, u dorosłych zmieniają barwę na srebrzysto-błękitną[8]. C. monedula soemmerringii w odróżnieniu od poprzedniego ma na bokach szyi białe plamy, a szara barwa na głowie jest jaśniejsza. Młode ptaki głowę mają ciemniejszą – im starszy jest osobnik, tym wyraźniej widać jaśniejsze boki głowy.

[madohora]

W stadach kawek panuje ścisła hierarchia. Dotyczy ona również łączenia się tych ptaków w pary. Samiec mający np. numer 10. w hierarchii stada kojarzy się z partnerką również zajmującą miejsce dziesiąte. W przypadku zmiany kolejności hierarchicznej kawek w strukturze stada zmianie ulegają również związki kawek. Przykładowo, jeżeli jeden z partnerów awansuje w stadzie, zawiera nowy związek z kawką, która poprzednio w strukturze stada znajdowała się od niego o jedną pozycję wyżej[12]. Miejsce w hierarchii wyrażane jest postawą – imponującą (wyciągnięta szyja z podniesioną głową i napiętym karkiem oraz piórami położonymi po sobie) lub wycofaną. Postawa grożąca przypomina gotowość do wzniesienia się (i zaatakowania z góry) – ciało jest wyciągnięte, a pióra położone po sobie. Taka postawa występuje zwykle podczas rozgrywek hierarchicznych. Inna postawa grożąca polega na pozornym powiększeniu rozmiaru ciała (pochylenie się z wykrzywieniem szyi tworzącym garb, wykręcanie ogona w stronę przeciwnika) i prychaniu. Jest to postawa sygnalizująca gotowość obrony zajętego miejsca, i gdy przeciwnik w istocie nie jest zainteresowany jego zajęciem, nawet będąc wyżej w hierarchii, ustępuje. Będąca w związku samica wobec swojego partnera przejawia postawę przypominającą zaproszenie do kopulacji – pochyla się i trzepocze skrzydłami i ogonem. Przeszeregowanie pozycji w hierarchii występuje rzadko. Interakcje, takie jak odpędzanie od jedzenia, zachodzą głównie między osobnikami o podobnej pozycji w hierarchii, a osobniki o bardzo wysokiej pozycji prawie ignorują te o bardzo niskiej. Zdarza się w związku z tym, że do sporu między osobnikami o niskiej pozycji, np. o miejsce gniazdowania, włącza się znacznie wyżej stojący w hierarchii osobnik, przepędzając osobnika o relatywnie wyższej pozycji, jednak sam nie potrzebuje i nie zajmuje tego miejsca, przez co wygrywa osobnik najsłabszy. Młode kawki zostają „zaadoptowane” przez inne ptaki w kolonii, jeśli ich rodzice zginą. Młody osobnik przejmuje po rodzicach pozycję w stadzie. Nieodpowiedzialne i nieuzasadnione zabieranie od rodziców kawek uznanych za „opuszczone” (podczas gdy te oczekują na rodziców) sprawia, że kawki zostają odrzucone przez stado, któremu się je potem odda, lub zajmują najniższą hierarchię w stadzie

[madohora]

Gnieździ się w koloniach. Typowe gniazdo to duże, chaotyczne zbiorowisko gałęzi, jednak materiały na gniazdo bywają bardzo różnorodne. Pierwotnie gniazda mieściły się w dziuplach i szczelinach skał, później kawki zaczęły gniazdować w szczelinach budynków, przewodach kominowych i wentylacyjnych. Z braku innych miejsc kawki mogą zaadaptować stare gniazdo gawronów (C. frugilegus), co zaobserwowano w Poznaniu. Znane są również kolonie w wapiennych brzegach Wisły albo na zboczach wyrobisk kopalnianych. Korzysta także ze skrzynek lęgowych

[madohora]

[madohora]

Ptak buduje w krzakach lub na drzewach zgrabne, podklejone błotem gniazdo w kształcie filiżanki. Składa w nim cztery lub pięć błękitnych jaj. Jest gatunkiem wszystkożernym. Ma zwyczaj używania ulubionego kamienia jako „kowadła”, na którym rozbija ślimaki. Tak jak inne wróblowe bywa atakowany przez zewnętrzne i wewnętrzne pasożyty, jak również koty i ptaki drapieżne.

[madohora]

Skrytemu trybowi życia sprzyja także wygląd zewnętrzny darniówki – niewielkie, osiągające zaledwie 13-36 gramów, ciało pokryte jest brązowym futerkiem z kasztanowym odcieniem, perfekcyjnie maskującym ją na tle otoczenia. Cechą morfologiczną, która wyróżnia gatunki darniówek są ich małe, okrągłe oczy. Jeśli chcemy potwierdzić gatunek spotkanego osobnika, musimy przyjrzeć się gryzoniowi bliżej – pole wibrysów, czyli włosów czuciowych, wokół pyszczka darniówki tatrzańskiej jest większe oraz bogatsze, a same włoski – dłuższe. Najbardziej wyraźną różnicą będzie liczba modzeli, czyli charakterystycznych wypustek na podeszwach stóp tych gryzoni. Nornik darniowy będzie miał ich pięć, czyli o jedną mniej niż nornik tatrzański. Obie wspomniane różnice są jednak tak trudno zauważalne, że oba gatunki nornikowatych dla laika będą praktycznie nieodróżnialne. A problem z oznaczeniem nie kończy się na tylko na nich dwóch.

[madohora]

Okres rozrodczy tych gryzoni zaczyna się już wczesną wiosną, czasami jeszcze gdy świat pokrywa gruba warstwa śniegu, a kończy się wraz z końcem sierpnia. Samica wydaje w tym czasie na świat tylko jeden miot młodych, składający się z reguły od 2 do 4 łysych i ślepych osesków, które dojrzałość płciową osiągną dopiero po kolejnej zimie. Ze względu na długość życia darniówek nieprzekraczającą 18 miesięcy oraz przypadający rocznie tylko raz sezon rozrodczy, jednej parze będzie zwykle dane wydać na świat zaledwie jeden miot. Nie jest to godny podziwu wynik, szczególnie jeśli porównamy go do innych gatunków nornikowatych, które dojrzałość płciową osiągają w kilka tygodni, a rocznie mogą wydać na świat dziesiątki młodych. Warunki klimatyczne Tatr nie należą do najprzyjaźniejszych, a lato trwa krótko i zdarza się, że młode darniówki przychodzą na świat pod koniec sierpnia, gdy schyłkowi lata towarzyszą już nie tylko niskie temperatury, ale nawet opady śniegu. Dodać do tego cały arsenał drapieżników czających się na praktycznie bezbronne norniki – łasice, gronostaje, a od czasu do czasu również kuny i lisy – i przestaje dziwić niska liczebność populacji tych gryzoni.

[madohora]

Wysokogórskie obszary, w tym także Tatry to znane ośrodki turystyczne. Podczas gdy panujące tam trudne warunki utrudniają działalność człowieka pod względem budowy osiedli mieszkaniowych, tras komunikacyjnych czy też zakładów przemysłowych, a słabe gleby nie sprzyjają rolnictwu, często głównym źródłem utrzymania mieszkańców pozostaje turystyka. Inwestorzy wciąż poszukują okazji, by wycinać kolejne połacie lasów pod stoki narciarskie i przyciągać, tym samym, coraz to większe grupy turystów. Latem z kolei kwitnie popularność pieszych wędrówek po wysokogórskich szlakach. Tatry są jednym z najbardziej obleganych przez turystów obszarów Polski, goszcząc nawet 100 tys. turystów dziennie. Rozum podpowiada, że nie może pozostać to zupełnie bez wpływu na przyrodę. Zmiana naturalnej struktury lasów na uprawy monokulturowe, intensyfikacja procesów erozji oraz niszczenie zwartej szaty roślinnej to jedne z wielu konsekwencji intensywnej turystyki. Na tych zmianach szczególnie cierpią zamieszkujące te tereny gatunki dzikich zwierząt, w tym również darniówka. Chociaż udowodniono, że zimowa aktywność narciarzy przy wysokiej pokrywie śnieżnej nie zagraża bytowi tych gryzoni, ogromny problem stanowi tworzenie tras zjazdowych i wyciągów związany z całkowitym niszczeniem roślinności. Tak właśnie stało się we wspomnianym wcześniej Pilsku. Dzięki działaniom ochronnym populacja nornika pozostaje na stosunkowo stabilnym poziomie, a na liście IUCN ma status zagrożenia najmniejszej troski, ale stan ten może ulec gwałtownej zmianie. Różnorodność gatunkowa jest ważnym czynnikiem w każdym ekosystemie, a zachowanie gatunków endemicznych, do których należy darniówka tatrzańska powinna być absolutnym priorytetem w działaniach mających na celu ochronę przyrody. Korzystając z dobrodziejstw natury i spędzając czas na górskich wędrówkach musimy pamiętać, że każda ludzka działalność pozostawia za sobą ślad. Przestrzeganie takich zasad, jak pozostawanie na ściśle wytyczonym szlaku samo w sobie stanowi sposób na wsparcie tych działań i w efekcie umożliwia przetrwanie takim gatunkom jak darniówka tatrzańska.

[madohora]

Świstak to jeden z tych zwierzaków, który stał się pewnym symbolem. W USA wierzą, że od jego zachowania, a dokładniej od jego cienia, zależy kiedy przyjdzie wiosna. Coś w tym jest, bo zwierzęta ogólnie lepiej przeczuwają pewne zjawiska. Nawet powstał film, którego fabułę zbudowano wokół dnia tego zwierzęcia. Oczywiście w filmie nie chodziło o zwierzę, a coś zupełnie innego, to jednak świstak wielu będzie kojarzył się z popadaniem w wir codzienności. Czy jest „codziennym”, monotonnym zwierzakiem? Czy świstak cały czas śwista tak samo? Z pewnością nie, co Wam udowodnię!

[madohora]

Niestety zachowane zapiski odnoszą się raczej do metod polowania czy kulinariów. Dopiero w XVII i XVIII wieku zaczęły powstawać bardziej obrazowe opisy tego zwierzęcia, które aż do roku 1868 po polskiej stronie Tatr było odławiane na potęgę. Pisali o nim Gabriel Rączyński, Krzysztof Kluk czy Maksymilian Nowicki. Dopiero ten ostatni w roku 1865 opublikował pełny opis biologii gryzonia. To właśnie Nowicki opisując po raz pierwszy świstaka w sposób stricte naukowy, jak na tamte czasy oraz warunki przystało, użył łacińskiego określenia Arctomys – co w wolnym tłumaczeniu na język polski oznacza nic innego jak „misiomysz”. Genezy takiego określenia należy doszukiwać się w wyglądzie świstaka.

[madohora]

Zejszner pisał, że górale określali świstaka… świstakiem. Dlaczego? Ze względu na jego charakterystyczne „szczekanie” przypominające bardziej świst. Podobne pochodzenie ma nazwa łacińska. Marmota marmota – w tłumaczeniu na polski oznacza kogoś mamroczącego, marudzącego lub mruczącego. Głos jest niezwykle ważnym elementem komunikacji w kolonii świstaków.

[madohora]

Bez wątpienia świstaka można uznać za jedno z najciekawszych zwierząt żyjących w Tatrach. Z punktu widzenia systematyki zaliczany jest do rodziny wiewiórkowatych, a jak zapewne większość z nas wie, wiewiórki żyją głównie na drzewach. Nic bardziej mylnego, oprócz świstaka, w Polsce, także susły są przedstawicielami tzw. wiewiórek ziemnych. Ich życie toczy się przede wszystkim na ziemi oraz pod nią.

[madohora]

Rodzina świstaków może składać się z kilkunastu członków, natomiast kilka rodzin żyjących obok siebie tworzy dość sporą kolonię. Jak się okazuje osobniki żyjące w tych koloniach, a przede wszystkim samce, co jakiś czas ruszają na obchód zajmowanego przez nie skrawka ziemi. Przy okazji kontroli swojej „granicy”, zwierzęta znakują teren wydzieliną pochodzącą z gruczołów umieszczonych w okolicy odbytu, na poduszkach łap oraz na policzkach. W ten sposób dają znać sąsiadom, że to ich „prywatna” działka, na którą lepiej nie wchodzić. Jeżeli samiec napotka na obce osobniki, wówczas zaczyna je odstraszać. Najpierw stroszy sierść i podnosi ogon pionowo do góry charakterystycznie machając i udając przy tym jeszcze większego niż jest naprawdę. Zazwyczaj takie odstraszanie pomaga a osobnik, który otrzymał tak wyrazisty sygnał zawraca na pięcie i odchodzi w swoją stronę. Przede wszystkim na granice rewirów zapuszczają się ciekawskie osobniki młodociane, nie znające jeszcze wielu zagrożeń. Trochę tacy nastolatkowie, przekładając na nasze, ludzkie rozumienie struktury wiekowej danej populacji. Bywają również takie sytuacje, kiedy dochodzi do konfrontacji między dorosłymi samcami przebywającymi na granicy terytorium. Wtedy sygnały wizualne raczej nie pomagają i dochodzi do walki, często na śmierć i życie. Największa bronią każdego świstaka są siekacze. Ssak potrafi nimi naprawdę bardzo mocno zranić przeciwnika. Gdy walka nie ma zwycięzców, a żaden z toczących bój nie chce ustąpić, zwierzęta będą ją toczyć aż do skutku, dopóki jeden z nich nie odpuści. Jeszcze będąc dziećmi, samce są przysposobiane do takich incydentów. Latem można obserwować jak młodociane osobniki toczą między sobą walki na niby, podczas których zdobywają umiejętności służące w życiu dorosłym

[madohora]

jest nieco bardziej powściągliwym zwierzęciem. Aczkolwiek może dać się we znaki, zwłaszcza tym, którzy swoje posiadłości mają blisko lasów lub nawet żyją w lasach. Przygody z tym zwierzęciem są niemal identyczne, jak z kuną domową. Też może zamieszkać na strychu, też może zjadać kury, też może wejść pod maskę samochodu, i wreszcie też może być stałym bywalcem naszej działki. Tumak kojarzy nam się raczej z kimś lub czymś „głupawym”, niezbyt orientującym się, oczadzonym. Czy o kunie leśnej przez pryzmat jej nazwy ludowej należy też tak myśleć? Czy także trzeba na nią spoglądać jak na tumaka z lasu?

[madohora]

Gdy już się obudzi, rozpoczyna swoją wędrówkę za zdobyczami, a ta może być naprawdę długa, bo obliczono, że kuny przemierzają średnio odległości rzędu 10 km, zazwyczaj w swoim terytorium. Jego wielkość oprócz dostępności pokarmu oraz samic, jest także podyktowana bytnością wrogów naturalnych i konkurentów z innych gatunków polujących na ten sam pokarm. W zależności od tego jak duża jest konkurencja i ilu wrogów ma kuna, tak duży jest zajmowany przez nią areał. Samcze terytoria mają większą powierzchnię niż obszary zajmowane przez samice. Zazwyczaj jest tak, że w terytorium samca, swoje granice mają stanowiska zamieszkane przez kilka samic. Samiec jest niejako „właścicielem” osobników płci pięknej żyjących w jego włościach. Także kontakty między poszczególnymi osobnikami w okresie godowym odbywają się nocą. Za dnia łatwiej o atak ze strony wroga, bo jest się lepiej widocznym, a gdy przyjdzie chuć, wtedy trzeba naprawdę uważać, bo hormony jedne zmysły wyostrzają, a inne osłabiają. Zatem w cieniu tych informacji nocne życie kuny wydaje się jak najbardziej racjonalne.

[madohora]

Jednak z reguły nie jest to takie łatwe. Dlaczego? Bo samiec musi pilnować zajętego przez siebie obszaru, by żaden przeciwnik się doń nie przedarł. A jeśli do tego dojdzie, wówczas rozpoczyna się walka o przybytek. W końcu nie tylko o terytorium, ale także – a może przede wszystkim – o samice chodzi. Dobry obszar to taki, w którym są samice, jest dużo jedzenia, no i kryjówek, gdzie można się schować. Gra warta świeczki! Z reguły zwycięzcą zostaje tylko jeden osobnik. Przegrany odchodzi w niesławie, często poraniony, natomiast zwycięzca ma prawo do zapłodnienia. Jeśli wszystko zadziało się tak jak powinno, samica zachodzi w ciążę, która trwa – uwaga – do 240 dni! Spytacie dlaczego tak się dzieje? Kuna jest średniej wielkości ssakiem drapieżnym. Ciąża u wilków już trwa krócej, bo około 60 dni, a kuna taka mała, a tak długo chodzi w ciąży. W tym miejscu warto pochylić się nad zjawiskiem ciąży przedłużonej. Polega ono na tym, że zarodki, które osiągnęły stadium blastocysty nagle przestały się rozwijać i nie zdążyły jeszcze zagnieździć w macicy. Dzieje się tak, ponieważ zima jest bardzo trudnym okresem, w którym przyszła matka musi zapewnić byt także sobie. Gdyby nosiła w łonie jeszcze płody, być może nie przetrwałaby tej najtrudniejszej pory roku. Zarodek w stadium blastocysty nie jest aż tak dużym obciążeniem dla organizmu, dzięki czemu ssak spokojnie dożywa wiosny. Do implantacji zarodka dochodzi w lutym lub marcu, a młode przychodzą na świat na przełomie kwietnia i maja. W miocie jest ich od trzech do sześciu, rodzą się ślepe i głuche. Przez następne 45 – 50 dni ssą mleko matki, a potem zaczynają na własną łapę poznawać świat. Kuna leśna osiąga dojrzałość płciową w wieku dwóch lat, ale nie zawsze wtedy przystępuje do rozrodu. Wszystko zależy od tego w jakim środowisku znajdzie się zwierz oraz czy na swojej drodze napotka samicę bądź samca. W niewoli może przeżyć do 15 lat, natomiast na wolności średnia długość życia tych zwierząt wynosi 8 – 10 lat.

[madohora]

Na świecie jest ponad 17,5 tysiąca gatunków motyli. To zaledwie ułamek wszystkich gatunków owadów, których znamy już milion, a naukowcy wierzą, że jest nawet 10 razy więcej. Jest jednak coś wyjątkowego w dużych, barwnych skrzydłach, co sprawia, że rozpoznają je łatwo już najmniejsze dzieci. Nic dziwnego, że najpiękniejsze motyle na świecie to kategoria zoologiczna, która wzruszy każdego estetę.

[madohora]

Ciekawostka: Motyle barwy dzieli się na dwa typy. Pierwszy to strukturalny, złożony z łusek i opalizujący w promieniach słońca. Drugi typ to klasyczny pigment będący po prostu określonym związkiem chemicznym.

[madohora]

Skuteczność szczepionki wynosi od 82 do 96 procent. Co więcej, nie ma też żadnych poważnych skutków ubocznych. Kolejnym etapem będzie przetestowanie szczepionki na dzieciach i większej liczbie osób dorosłych, a także ustalenie, czy konieczne okażą się zastrzyki przypominające dla zapewnienia długotrwałej odporności na boreliozę.

[madohora]

Uważany za największego motyla na świecie, gatunek Ornithoptera alexandrae zamieszkuje niżej położone lasy tropikalne Papui Nowej Gwinei. Rozpiętość skrzydeł samicy sięga nawet 25-28 cm, ale jest ona ubarwiona dość minimalistycznie – na brązowym tle deseń tworzą dwa rzędy białych plamek ułożonych w jodełkę. Samce są mniejsze, nie przekraczając szerokością 20 cm, ale za to żywo umaszczone: z żółtym odwłokiem i żółto-zielono-niebieskimi plamami ograniczonymi czarnymi krawędziami niczym witraż. Niestety, gatunek jest zagrożony wyginięciem ze względu na ekspansywne praktyki rolnicze. Obecnie występuje jedynie na ograniczonym obszarze nieprzekraczającym 100 km2, a sytuacji nie pomaga fakt, że kolekcjonerzy za skrzydła motyla Królowej Aleksandry są gotowi zapłacić nawet kilka tysięcy dolarów.

[madohora]

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych motyli na świecie jest pochodzący z Ameryki Środkowej i Południowej Morpho menelaus. Przy rozpiętości skrzydeł sięgającej 12 cm owad nie da się przeoczyć ze względu na intensywnie szafirową i silnie opalizującą barwę. Kontrastuje ona pięknie z czarnymi obrzeżami i brązowym podbrzuszem. Złożone skrzydła są również ciemnobrązowe, co daje fantastyczny efekt podczas trzepotania. Naukowcy, którzy od dłuższego czasu zgłębiają tajemnice kolorystyki tego cennego gatunku, doszli do wniosku, że dzięki mikroskopijnym strukturom łusek reakcja z widzialnym światłem jest wyjątkowo silna – motyl wydaje się wręcz błyszczeć na słońcu.

[madohora]

Do najpiękniejszych motyli świata z czystym sumieniem zaliczyć można azjatycki gatunek Parthenos sylvia. Występujący dość powszechnie w krajach takich jak Indie, Sri Lanka, Myanmar, Tajlandia czy Malezja, wygląda jak misterna ludowa wycinanka. Na czarnym tle występują lustrzane pola o różnych wielkościach i kształtach wybarwione różnymi tonami bieli, żółci, zieleni czy niebieskiego. Wyróżnia się nawet 25 podgatunków, z których każdy, w zależności od obszaru występowania, ma nieco inną kolorystykę. Motyl ma rozpiętość skrzydeł ok. 9 cm i słynie z nieprzeciętnie szybkiego lotu. Co ciekawe, często dryfuje w powietrzu z horyzontalnie rozłożonymi skrzydłami wykonując jedynie drobne ruchy.

[madohora]

[madohora]

Mimo, że wciąż jest zimno, a miejscami prószy śnieg zabielający krajobrazy, to jednak w lasach pojawiły się pierwsze kleszcze. Wszystko wskazuje na to, że przetrwały one łagodną zimę i właśnie przystępują do rozmnażania się.

[madohora]

Ugryzienie kleszcza, jak wynika z badań nawet co trzeciego, może się skończyć dwiema groźnymi chorobami. Na szczęście na pierwszą z nich zaszczepić można się już od dawna. To kleszczowe zapalenie mózgu, na które umiera średnio 1 osoba na każde 50 zarażonych.

[madohora]

W pierwszym okresie choroby u 20-30 procent zakażonych osób pojawia się rumień wędrujący, w środku którego widać przejaśnienie. Rumień ma kolor czerwony lub niebieskoczerwony, jest ocieplony ale niebolesny.

[madohora]

Krab wełnistoręki należy do rzędu dziesięcionogi. Czułki są silnie skrócone. Otwór gębowy umiejscowiony jest po spodniej stronie ciała. Pierwsza para odnóży jest przekształcona w szczypce. Szczypce są masywne, gęsto pokryte włosami oskórkowymi. Głowotułów jest szeroki, owalny, pokryty twardym pancerzem. Odwłok jest silnie zredukowany, podwinięty pod stronę brzuszna. Barwa ciała od oliwkowozielonej do jasnobrązowej. Dymorfizm płciowy jest zaznaczony. Samce są większe od samic, posiadają gęsiej owłosione szczypce. Odwłok u samic jest zaokrąglony, a u samców dzwonowaty.

[madohora]

Na skórze pojawia się wtórny mnogi rumień wędrujący, występujący niezależnie od miejsca ukłucia przez kleszcza. Obserwuje się również zmianę w postaci ziarniniaka chłonnego (chłoniak rzekomy) - jest to niebolesny, niebiesko-czerwony guzek lub blaszka, któremu towarzyszą złe samopoczucie, stany podgorączkowe, bóle kostno-stawowe, objawy neurologiczne.

[madohora]

[madohora]

CHORZOWSKIE ZOO POKAZUJE JAK NIE POWINNO SIĘ ZACHOWYWAĆ W ZOO - www.katowice24.info - 09.03.2023

[madohora]

ZABÓJCZA KREWETKA W SZWECJI - -www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

"Zabijają więcej ofiar, niż zjadają. Kiedy kiełż dostaje się do zbiornika wodnego, zmienia się cały układ małych zwierząt, a kilka z rodzimych gatunków całkowicie zanika" - informuje szwedzka agencja.

[madohora]

Choć eksterminacja gatunku w jeziorze jest praktycznie niemożliwa, to nadal istnieje szansa na zapobiegnięcie jego rozprzestrzeniania na inne zbiorniki. Wszystko zależy od zachowania ludzi.

[madohora]

R o z p ię t e k , p ająk o smukłem
w ydłużonem ciele i d łu g ich nogach,
w spoczynku trzy m a p rzed sobą roz
p ię te nogi, sk ąd nazw a

[madohora]

Ryby. gro m ada kręgow ców , k tó
rych ciało zw yczajnie ściśnione na
boki, złożone z głowy7 i kadłubu, po-
kryte je s t zwydde łuskam i. S zkielet
ich je st k o stn y lub chrząstkow y, do
ruchu służą płetwy7, oddechają skrze-
lami, krew m ają czerw oną, zm iennie
ciepłą t. j. sto su jącą się do te m p e ra
tury otoczenia. Ży7j ą w w odach słod
kich i m orskich, rozm nażają się z ja j
(ikry), k tórych w ielk ą ilo ść skład ają,
bo o potomstwo z m ałym i w yjątkam i
wcale się nie troszczą. T u należą r y
by kostnoszkieletow e, k o stołuskie. spo-
douste, nipłazy, sm oczkouste i cew io-
sierdne

[madohora]

ZROBIŁ TO WŁASNEMU PSU -www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

Dopasujmy temperaturę w samochodzie do naszego pupila i warunków atmosferycznych.

[madohora]

Wychowanie kota

Znaczenie moczem terenu przez kota jest jego działaniem instynktownym i zazwyczaj trudno go tego oduczyć

[madohora]

Zoolodzy zaznaczają, że kamuflaż to nie tylko charakterystyczna morfologia, która pozwala schronić się w gęstwinie traw, drzew czy piasku. Niemniej ważne okazuje się zachowanie – na tyle skryte i przebiegłe, aby ogłupić przeciwnika. Są gatunki, które umyślnie naśladują inne i takie, które próbują upodobnić się do elementów przyrody nieożywionej. Oto 10 zwierząt, które kamuflują się najlepiej i najefektowniej.

[madohora]

Umaszczenie dorosłej płastugi odpowiada charakterystyce dna w danym regionie – u turbotów przypomina często piasek, u innych gatunków naśladuje raczej małe kamyki. Co więcej, niektóre gatunki posiadają reaktywne chromatofory, czyli komórki zawierające pigment, które na życzenie dostosowują się do koloru otoczenia. Przebiegłe płastugi w militarnym kamuflażu potrafią więc podpłynąć do ofiary na „wyciągnięcie płetwy” i łatwo pochwycić kraba, kalmara lub mniejszą rybę.

[madohora]

Syczoń krzykliwy

Kolejnym ptakiem, który chętnie udaje, że jest częścią drzewa jest syczoń krzykliwy (Megacops asio), czyli niewielka sowa z Ameryki Północnej. Ważący nie więcej niż 250 g skrzydlaty mieszkaniec lasów występuje w dwóch typach ubarwienia szarym i czerwonym. To pierwsze idealnie pasuje do dębów i jesionów, to drugie zaś do sosen oraz zmieniających kolory na jesień drzew liściastych. O niezwykłości kamuflażu syczoni decyduje jednak przede wszystkim absolutnie fascynujący deseń piór, które idealnie imitują wypukłości i sęki w korze. W rezultacie te nocne ptaki całe dnie spędzają na gałęziach i w półotwartych dziuplach, a mimo że często pojawiają się w okolicach ludzkich siedlisk, mało gdy zostają dostrzeżone.

[madohora]

Na świecie żyje na pewno ponad 160 gatunków kameleonów. Ile dokładnie, nie wiadomo, bo mimo całej swojej ciekawości, człowiek nie zidentyfikował jeszcze wszystkich. W 2018 r. naukowcy z Monachium podali, że udało im się na znaleźć na Madagaskarze trzy nowe gatunki, z tego jeden tak rzadki, że jak dotąd widziano wyłącznie jednego, męskiego reprezentanta. Jego znakiem rozpoznawczym okazała się… dziura w czaszce. Szkieletowa anomalia pozostaje fascynującą tajemnicą, ale uczeni podejrzewają, że pełni ona funkcję termoregulacyjną.

[madohora]

Pojęcie „zwinny jak jaszczurka” nabiera nowego znaczenia, gdy obserwujemy kameleona wspinającego się po drzewie. Wymówki typu zbyt stromo, zbyt ślisko czy za cienka gałąź nie mają tu racji bytu. Aż dziw, że w świecie superbohaterów Marvela nie ma jeszcze człowieka-kameleona! Za owymi nadprzyrodzonymi prawie zdolnościami stoi oczywiście anatomia, wybitnie kreatywna i unikalna. Otóż kończyny wszędobylskiej jaszczurki zakończone są dość kuriozalnymi stopami – w przedniej parze są dwa palce wewnętrzne i trzy zewnętrzne, w tylnej zaś na odwrót. Gdyby tego było nie dość, owe „zestawy” palców połączone są błoną i przeciwlegle rozstawione. Wygląda to jakby ktoś wepchnął je do jednopalczastych rękawiczek, a na wierzch jeszcze doszył ostre pazury!

[madohora]

Specjaliści od ewolucji uważają, że pierwsze kameleony pojawiły się w Afryce nawet 100 milionów lat temu i przy braku innych form transportu dostały się na Madagaskar dryfując na unoszących na wodzie resztkach drzew lub innej roślinności. Do ich długiej listy talentów można więc również dopisać żeglarstwo oceaniczne.

[madohora]

Warto dodać, że jedne gatunki kameleonów są bardziej „komunikatywne” niż drugie, co zdaniem uczonych jest skutkiem ewolucji w danych warunkach geograficznych. Ta sama ewolucja spowodowała, że niektóre gatunki, takie jak np. kameleon Jacksona, rodzą żywe potomstwo. Samice przezornie inkubują jajeczka w swoich ciałach, a po pół roku wydają na świat nawet do 30 małych kameleonków.

[madohora]

kameleon olbrzymi, Chamaeleo oustaleti,
największa jaszczurka z rodziny kameleonów;
dł. przekracza 60 cm (niekiedy do 100); ciemnooliwkowozielony z jasnymi liniami wzdłuż boków; drapieżny; Madagaskar.

[madohora]

Biotopem kameleonów są tropikalne, wilgotne lasy oraz tereny pustynne i skaliste. Większość gatunków wiedzie nadrzewny tryb życia.

[madohora]

Rząd należący do podgromady Hydroidolina, gromady stułbiopławy (Hydrozoa) oraz typu parzydełkowce (Cnidaria).

[madohora]

Kraby poruszają się szybko, krocząc przeważnie bokiem, rzadziej do tyłu bądź do przodu (gatunki Libinia emarginata, Mictyris platycheles). Gatunki krabów z rodzin Portunidae oraz Matutidae potrafią pływać – ich odnóża są spłaszczone i przekształcone w wiosła. Wiele gatunków chroni się przed drapieżnikami lub wysokimi temperaturami w ciągu dnia w szczelinach skalnych, podziemnych norach lub wykopanych przez siebie jamach w piasku, np. kraby palmowe (Birgus latro), kraby skrzypki (Uca).

[madohora]

Układ krwionośny
Układ krwionośny jest otwarty; krótkie serce z trzema parami ostii położone jest w zatoce okołosercowej. Z serca wychodzą liczne tętnice zaopatrujące w krew mózg oraz narządy wewnętrzne. Barwnikiem oddechowym krwi jest hemocyjanina; liczne są amebocyty zdolne do fagocytozy.

[madohora]

Występują złożone zachowania godowe – samce przyciągają samice używając feromonów (gatunki wodne) bądź wykonując tańce godowe z użyciem szczypiec (gatunki lądowe oraz okresowo przebywające na lądzie). Samce często walczą ze sobą o dostęp do samicy.

[madohora]

Kalinek błękitny zamieszkuje wody szelfu kontynentalnego do kilkudziesięciu metrów głębokości. Występuje głównie w zatokach i słonawych ujściach rzek. Spotykany również w wodach słodkich. W zimie, gdy wody przybrzeżne stają się chłodniejsze migruje na nieco głębsze tereny. Kalinek błękitny jest wszystkożerny, żywi się pokarmem roślinnym, bezkręgowcami (skorupiakami, mięczakami, pierścienicami, owadami i ich larwami) oraz padliną. Jest organizmem rozdzielnopłciowym. Rozród odbywa się od grudnia do października. Samice przystępuje do rozrodu po linieniu. Samica składa od 2 do 6 mln jaj. Jaja złożone są 2 do 9 miesięcy po godach. Larwa przechodzi siedem - osiem etapów żywika, następnie przechodzi jeden etap megalopa. Kalinek błękitny osiąga dojrzałość płciową między dwunastym a osiemnastym miesiącem życia. Żyje od 1 do 3 lat. Jest gatunkiem jadalnym, przemysłowo poławianym.

[madohora]

Kalmary, zwane również kałamarnicami lub kalmarokształtnymi, zaliczają się do rodziny głowonogów, która liczy około 300 gatunków. Występują we wszystkich oceanach i morzach do nich przyległych, a niektóre z nich mogą zamieszkiwać głębiny (nawet do 500 m p. p. m.). W Europie cieszą się ogromną popularnością w krajach basenu Morza Śródziemnego.

[madohora]

Kalmary są znakomitym źródłem pełnowartościowego białka, które jest łatwo przyswajalne przez nasz organizm. Jest ono głównym materiałem budulcowym organizmu (przede wszystkim układu mięśniowego) i stanowi około 20% masy ciała człowieka. Poza tym białko pełni wiele ważnych funkcji, zapewniając prawidłowy stan i funkcjonowanie ludzkiego organizmu. Odbudowuje zużywające się tkanki, jest podstawowym składnikiem krwi, limfy, mleka, hormonów i enzymów, wchodzi w skład ciał odpornościowych, utrzymuje właściwe pH płynów ustrojowych, stanowi nośnik niektórych witamin i składników mineralnych oraz bierze udział w regulowaniu ciśnienia krwi.

[madohora]

Odpowiedź brzmi tak. Poza tym, że są zdrowe, bo dostarczają organizmowi cennych i rzadkich składników mineralnych (selen, jod), to są również niskokaloryczne i nie rujnują naszej sylwetki. Poza tym, są smakowite i posiadają ciekawą konsystencję. Dużym plusem jest fakt, że kalmary można przygotować szybko, a to stanowi świetną alternatywę dla czasochłonnych dań. To również doskonała opcja przy zdrowej i zbilansowanej diecie. Kalmary są także silnym afrodyzjakiem, zatem warto się nimi zajadać w trakcie romantycznej kolacji. Jednak są łatwo podatne na zanieczyszczenia przez toksyczne metale ciężkie obecne w wodzie, dlatego ich częste spożywanie nie jest wskazane.

[madohora]

Kalmar pospolity przebywa w toni wodnej wód słonych. Zamieszkuje różnorodne siedliska o różnym typie podłoża. Preferuje głębokości od 20 do 250 metrów, maksymalnie 500 m. Wykazuje migracje zarówno pionowe, jak i poziome. Pływa w ławicach. Rozrodów odbywa się przez większość roku, ze szczytami przypadającymi na wczesną wiosnę i lato. Organizm rozdzielnopłciowy. Zapłodnienie jest wewnętrzne. Samica składa do 20 tys. jaj. Średnica jaj wynosi ok. 2 mm. Jaja składane są w galaretowej osłonce, zawierającej dziesiątki jaj. Czas inkubacji zależna jest od temperatury, w wyższych temperaturach (22 stopnie Celsjusza) następuje po 25 dniach, w niższych (14 stopni Celsjusza) po 45 dniach. W jego diecie dominują ryby, żywi się także skorupiakami oraz innymi głowonogami. Ofiary chwyta za pomocą wydłużonych ramion. Żyje - 2-3 lata, samice żyją krócej.

[madohora]

Koprofagia jest zjawiskiem znanym w przyrodzie, wśród wielu gatunków zwierząt, nawet wśród takich, o których w ogóle nie pomyślelibyśmy, że mogą zjadać…swoje odchody. Książkowa definicja koprofagii brzmi: „odżywianie się odchodami”. Po co zwierzęta to robią? Na pewno nie dlatego, że mają poczucie misji sprzątania świata. To raczej jest efektem pobocznym. Chodzi o to, że wiele gatunków wydala niestrawione resztki pokarmu. Poza tym odchody są bogate w sole mineralne i mają w sobie bakterie, mogą zatem stanowić coś w rodzaju probiotyku, który dba o to, by jelita zamieszkiwała odpowiednia flora bakteryjna. Niektóre gatunki czynią właśnie w ten sposób, i na pozór nieco obrzydliwe zjawisko okazuje się mieć racjonalne i uzasadnione podstawy.

[madohora]

Następnej wiosny znowu pan szpak jest ładny, wypierzony, połyskujący. A do tego pięknie śpiewa. Nie sposób szpakom odmówić elokwencji, ale takiej w ptasim stylu i jak na prawdziwego gadułę przystało. Nie dość, że mieni się w rożnych odcieniach, to jeszcze próbuje pani szpakowej głosem zaimponować. Zajmuje miejsce na najwyższym punkcie w okolicy i zaczyna śpiew. Długie przeciągające się zwrotki, poprzerywane różnego rodzaju mlaskaniami, chrobotliwymi, niekiedy przypominającymi chrząkanie dzika wstawkami – to obraz oryginalnej piosenki szpaka. Towarzyszy jej zazwyczaj charakterystyczny układ ruchu. Szpak śpiewając rozkłada skrzydła i macha nimi w dość osobliwy sposób. Na dodatek wygina głowę do góry. Całość tego zachowania można zinterpretować jako zaproszenie do spotkania z tym osobnikiem, a już na pewno jako nawoływanie do innych samic okraszone dość wymownymi gestami. Jednak to nie jedyne zachęty. Poznałem jednego szpaka, który nauczył się naśladować syrenę strażacką, mało tego ptak także potrafił w niemal perfekcyjny sposób, udawać dźwięk trzeszczącej furtki. Według naukowców im samiec potrafi naśladować więcej różnych dźwięków, tym posiada większe szanse na połączenie się w parę i przekazanie swoich genów. Udowodniono, że nie liczy się ilość, ale także jakość tej dźwiękowej różnorodności. W starciu obu osobników, które umieją wydawać z siebie podobną liczbę różnych odgłosów, samica wybierze tego, którego piosenka jest bardziej finezyjna, i która posiada zdecydowanie więcej różnych brzmień. Jeśli się już uda uwieść jakąś szpaczą piękność, zaczyna się chyba jeden z najbardziej ciężkich okresów w życiu – wychów młodych. Przed tym jednak należy zbudować gniazdo.

[madohora]

Już od ponad dziesięciu lat ornitolodzy i miłośnicy ptaków obserwują zimowe podwoje szpaka. Za każdym razem kiedy wracam do tego przychodzą mi na myśl wspomnienia z Zimowego Ptakoliczenia z roku 2006 wówczas nazywanego jeszcze Zimowym Liczeniem Ptaków w Parkach i Ogrodach. Uczestnicy tej akcji organizowanej przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków zaobserwowali po raz pierwszy na tak szeroką skalę zjawisko zimowania szpaków w Polsce, co się dotąd bardzo rzadko zdarzało.

[madohora]

Średnia masa ciała łabędzi niemych oscyluje między 11 a 15 kg. Osobniki w górnej granicy wagowej, to naprawdę bardzo duże, silne ptaki, których rozpiętość skrzydeł dochodzi do nawet 2,4 m, a długość ciała oscyluje między 1,6 a 1,7 m. Te wymiary powinny robić wrażenie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że w tym przypadku mowa o zwierzęciu, które lata, i które ma puste w środku kości. Upierzenie ptaka jest białe, i tym bielsze, im łabędź starszy. Młode osobniki, które dopiero co wykluły się z jaja są szarobrązowe z białym „nalotem”. Zupełne wypierzenie do szaty dorosłego osobnika, zajmuje im od 4 do 5 lat! Wtedy też osiągają dojrzałość płciową, a co za tym idzie, mogą przystępować do lęgów. Wraz z wiekiem zmienia się także kolor oraz kształt dzioba. Tuż po wykluciu oraz w pierwszym roku życia dziób łabędzia niemego jest szary, może być także lekko niebieski. W tym czasie rozwija się także guz – czarna narośl u nasady, występująca na części szczękowej. Ten dodatek osiąga dość duże rozmiary u samców – im większe, tym więcej testosteronu krąży we krwi takiego samca. No i jeszcze kolor – starszy osobnik ma bardziej pomarańczowy, tym intensywniejszy odcień, im dany ptak starszy. Specjaliści, którzy prowadzą badania nad łabędziami, rozpoznają po długości dzioba, wielkości guza oraz intensywności jego barwy wiek ptaka, a także płeć. Istnieją nawet specjalne próbniki, takie jak te znane nam ze sklepów z farbami, do łabędzich dziobów. Ornitolodzy przykładają je, robią zdjęcie, a następnie analizują powyższe parametry i swoje spostrzeżenia zapisują na specjalnych kartach osobników. To wszystko ma zazwyczaj miejsce podczas akcji obrączkowania tych majestatycznych zwierząt.

[madohora]

Teraz coś dla tych bardziej wnikliwych. Wyobraźcie sobie łabędzia niemego. Cały biały, z pomarańczowym dziobem, czarnym guzem u nasady dzioba i nogami – albo czarnymi, albo różowawymi, cielistymi – na pewno jaśniejszymi. I co teraz? Zagdaka?

[madohora]

Miejsca gniazdowania tego gatunku znajdują się na wybrzeżach Zatoki Hudsona oraz za kołem podbiegunowym na północnych skrajach Kanady, na zachodnich brzegach Grenlandii, północnych Alaski i Wyspie Wrangla. Zimuje w Stanach Zjednoczonych i Meksyku.

[madohora]

Niemal każdy Polak traktuje bociana białego jako ptaka, który bez wątpienia jest symbolem Polski. Choćby nie wiem co się działo, choćby nie wiem co się stało ten duży biało-czarny ptak z długim czerwonym dziobem w naszych głowach bezsprzecznie będzie utożsamiał umiłowanie do ojczyzny. Dowodem na to mogą być wiosenne powroty tych ptaków. Przecież tam gdzie zimują mają zdecydowanie cieplej i jedzenia pod dostatkiem, po co zatem mają wracać do kraju położonego gdzieś na północnej półkuli, gdzie nie wiadomo czy zima to jeszcze zima, a wiosna to już wiosna? Z tego opisu wyłania się obrazek bociana patrioty – czy słuszne są te przemyślenia? Czy rzeczywiście Polska jest na tyle wyjątkowa dla bociana białego? Czy wreszcie bocian biały zasługuje na takie uwielbienie?

[madohora]

O bocianach białych wiadomo już naprawdę dużo. Zapewne znajdzie się jeszcze jakiś motyw, który skłoni przyszłych ornitologów, by popełnić badania wyjaśniające kolejne aspekty z ich przebogatego życia. Nie zawsze jednak wiedzieliśmy tak dużo. Zanim rozszerzyły się nam horyzonty poznawcze tego gatunku, niektóre zachowania tłumaczyliśmy sobie w przystępny i na miarę naszych możliwości zrozumiały dla nas sposób. Dobrnęliśmy do takich sytuacji, w których mity zaczęły płynnie przenikać w fakty. Mimo wyznaczenia granicy między nimi, do dzisiaj wiele osób posiada nieco skrzywiony obraz bociana białego. Warto zatem choć trochę uporządkować sobie i zweryfikować posiadaną wiedzę na temat tego gatunku

[madohora]

Fakt 2: To stwierdzenie nieprawdziwe. Bociany białe są jednymi z najbardziej rozwiązłych ptaków. Zarówno samiec jak i samica podczas sezonu lęgowego dopuszczają się zdrad. Kiedy samiec poleci na łąki, żeby upolować jakiś pokarm, inne samce wykorzystują ten moment i zapładniają samicę, która oczywiście nie protestuje. Gorzej kiedy do gniazda wróci przypisany jej samiec. Wtedy może dojść do ostrej bójki pomiędzy samcami, która niekiedy kończy się śmiercią jednego z przeciwników. Ptaki łączą się w pary na jeden sezon.

[madohora]

Fakt 4: Bociany białe podobnie jak i inne ptaki zajmują się swoimi młodymi. Nie ma tutaj jakiejś nadzwyczajnej relacji między rodzicami a pisklętami. Kiedy lęg jest w niebezpieczeństwie, samiec bądź samica chronią go z całych sił. Natomiast kiedy z różnych przyczyn rodzice przeszacują możliwości pozyskania pokarmu dla wszystkich piskląt, wtedy wyrzucają młode za gniazdo, najczęściej gdy jest jeszcze na etapie jaja.

[madohora]

Cicho i bezszelestnie przemierza ciemną noc w poszukiwaniu ofiary. Niegdyś dostrzegano w nim zwiastun śmierci... Współcześnie jest symbolem wiedzy i mądrości. O kim mowa? Puszczyk zwyczajny, to sowa z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Jak dotąd najbardziej rozprzestrzeniona na obszarze Polski, ale za to bardzo skryta i tajemnicza.

[madohora]

Puszczyk jest typową sową nocną. Można to poznać między innymi po zupełnie czarnych oczach, w których próżno szukać, przynajmniej z daleka, różnicy miedzy źrenicami a tęczówkami. Brzuch tej sowy ma zdecydowanie jaśniejsze upierzenie niż wierzch ciała. Znajduje się na nim złożone z brązowych kresek przypominających odwrócone jodełki prążkowanie. Posiada wyraźną okrągłą słabo kreskowaną szlarę. Na jej szczycie brak jakichkolwiek pęczków piór przypominających „uszy” jak ma to miejsce u uszatki oraz puchacza. Na granicy między szlarą, a tylną częścią głowy umiejscowione są właściwe uszy, które pozwalają puszczykowi wykryć głęboko ukrytą zdobycz. Jego pożywienie stanowią głównie drobne gryzonie, jednak nie pogardzi małymi ptakami czy też owadami. Waga ofiar tej sowy nie przekracza zwykle kilograma, jednak znane są przypadki, gdy widywano puszczyki, które upolowały królika albo łyskę czy nawet bażanta. Zazwyczaj preferencje pokarmowe są uwarunkowane dostępnością pokarmu w danym momencie oraz obecnością preferowanych gatunków w zajmowanym terytorium.

[madohora]

Mimo wielu edukacyjnych akcji, ciągle mamy problem z odróżnieniem tych zwierząt, które rzeczywiście są w potrzebie od tych, które na pozór wydają się potrzebujące, a tak naprawdę świetnie sobie radzą. Nie inaczej jest u naszych puszczyków. Bardzo często przechadzając się po parkach czy lasach, będąc pod wpływem doskonałej aury jaka wtedy panuje, napotykamy na swojej drodze małe, białe, puchate kulki z czarnymi jakże urokliwymi oczami. Żal ściska nasze serca i zaraz ruszamy takiemu pisklakowi na pomoc. Niepotrzebnie! Tak zwany podlot jest pod ciągłą opieką swoich rodziców. Pod żadnym pozorem nie powinno się takiego ptaka zabierać ze sobą. Zostawmy go lepiej w tym miejscu, w którym go znaleźliśmy. Takie stresowe sytuacje mogą prowadzić do śmierci ptaków na skutek zawałów a także narażamy siebie na atak ze strony sowich rodziców. Najlepiej jest przejść obojętnie, wówczas nic nam się nie stanie i ptaki będą się czuły mniej osaczone. Jeśli jednak jesteśmy ciekawi co to takiego oddalmy się, po czym podpatrzmy przez lornetkę. Wtedy z pewnością rozwiejemy swoje wątpliwości, w bezpieczny sposób, dotyczące obserwowanego stwora.

[madohora]

Od znajomych słyszałem, na forach czytałem, ale nigdy tego nie doświadczyłem. A pod dziuplą puszczyka spędziłem naprawdę wiele czasu. Jaka radość mnie ogarnęła, kiedy wreszcie natknąłem się na dziuplę, która jest regularnie użytkowana przez te sowy. Była to wczesna jesień, a właściwie koniec lata. Wybrałem się po obiedzie na rower jak zwykle o tej porze roku mam to w zwyczaju. Pojechałem w jedno miejsce, co do którego miałem podejrzenie gniazdowania puszczyka. W tych godzinach w ciągu dnia sów raczej się nie usłyszy. Z resztą wypad nie był typowo ukierunkowany na poszukiwanie tych ptaków. Spotkałem po drodze sarny leśne, dzięcioły zielone i czarne, które swoim przeszywającym wysokim głosem przyprawiały mnie trochę o dreszcze. I tak jechałem i jechałem, aż w końcu skręciłem w tę leśną alejkę. Po około 15 minutach marszu, ponieważ musiałem zejść z roweru ze względu na gęstwiny jakie porastają drogę do sowiej dziupli, moim oczom ukazał się przecinka, obok której stała sosna, z trzema dziuplami. Jak zazwyczaj w takich sytuacjach robię, wziąłem lornetkę. Przypatrywałem się temu drzewu oraz otworom w nim wyżłobionym. W najwyższej z nich siedział sobie puszczyk. Ładnie padały na niego promienie słońca, a on mrużył oczy. To wszystko wyglądało tak, jakby był po ciężkiej nocy, gdzie musiał ganiać za pokarmem, żeby coś smakowitego móc przekąsić. Przecież i jemu należała się także chwila lenistwa, tym bardziej po ciężkim wysiłku. Aż oniemiałem, a we mnie buzowało z radości. Od tego momentu zaglądam tam regularnie, przede wszystkim w celu zebrania wypluwek. Tych jest już naprawdę wiele zgromadzonych w Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej w Poddębicach, którego jestem absolwentem. Kto wie być może uda się stworzyć bazę „wypluwkową” w moim liceum…

[madohora]

Areał lęgowy puszczyka jest rozerwany, obejmuje Europę bez północnej części, północną Afrykę, Azję Mniejszą i góry Azji Centralnej. Zimuje na obszarze areału lęgowego. W Polsce jest średnio licznym ptakiem lęgowym całego kraju.

[madohora]

Puszczyk uralski - dziób żółty, krótki i haczykowaty. Duża, okrągła głowa z wyraźną, gładką, szlarą. Tęczówka czarna, mocno kontrastująca z jasną szlarą. Ogon długi, klinowaty, na wierzchu jest równomiernie ciemno pręgowany. Skrzydła zaokrąglone. Ubarwienie ciała płowo-szarobrązowe, z ciemnym, brązowawym kreskowaniem. Skrzydła na wierzchu są jednakowo prążkowane, nie mają rozjaśnienia na lotkach pierwszego rzędu. Dymorfizm płciowy jest niewyraźny, płcie różnią się jedynie wielkością ciała, samice są większe od samców. Osobniki młodociane mają jaśniejszą szlarę

[madohora]

Puszczyk uralski w większości tworzy pary monogamiczne. Gnieździ się w załamanych drzewach, w dziuplach, w budkach lęgowych jak również w opuszczonych gniazdach ptaków drapieżnych. Składa od 2 do 4 białych jaj. Jaja są wysiadywane ponad miesiąc przez samicę, która jest w tym czasie dokarmiana przez samca. Po wykluciu młode spędzają około 6 tygodni w gnieździe. Dojrzałość płciową osiągają po około roku, lecz lęgi wyprowadzają dopiero po 2-3 latach.

[madohora]

Zoogeografia to dział zoologii badający rozmieszczenie zwierząt na kuli ziemskiej. Puszczyk mszarny zamieszkuje dwie z kilku wyróżnionych krain zoogeograficznych – Nearktykę i Palearktykę. Łącznie te krainy, obejmujące kontynenty Półkuli Północnej, a więc Amerykę Północną, Europę i większość Azji nazywamy Holarktyką.
Lasy borealne (czyli tajga) to iglaste lasy rosnące na północy Eurazji i Ameryki Północnej. Na każdym z kontynentów w lasach tych występują inne gatunki zwierząt i roślin jednak o bardzo zbliżonych wymaganiach środowiskowych oraz podobnych przystosowaniach.
Dla puszczyka mszarnego oraz dla wielu innych gatunków ptaków, niebezpieczeństwo stanowi wycinanie starych drzew w lasach, w których zwykły zakładać swe gniazda.

[madohora]

Hybrydy międzygatunkowe nie są wyłącznie wymysłami literatury lub kina science-fiction. Takie zjawisko zachodzi także w naturze i wcale nie jest takie rzadkie jak mogłoby się wydawać, a jego efektem może być powstanie nowych gatunków. Do jednych z najciekawszych krzyżówek należy żubroń – połączenie żubra z bydłem domowym.

[madohora]

Doświadczenia nad krzyżowaniem byka żubra i krów bydła domowego zapoczątkował w połowie XIX wieku Polak, Leopold Walicki, w swoim majątku Wilanowo koło Grodna. Celem, którym mu przyświecał było stworzenie silnego bydła roboczego, odznaczającego się znacznymi przyrostami masy mięśniowej (cecha bydła domowego), osiąganymi nawet przy bardzo słabej jakościowo paszy (cecha żubra).

[madohora]

Do tematu tworzenia żubroni powrócono w 2005 roku w Wielkopolsce w Gospodarstwie Rolnym Karolew Sp. z o o. W proces ten zaangażował się jej prezes, Henryk Ordanik, wcześniej związany z PGR Łękno i Edward Sumiński, którzy stworzyli istniejące do dziś niewielkie stado żubroni. Interesującym faktem jest to, że ojcem pierwszego urodzonego w tym gospodarstwie byka, Lwa, był żubr, który padł 30 lat wcześniej. Było to możliwe dzięki zachowaniu jego nasienia przez Sumińskiego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sukces rozrodczy zależy od wielu czynników, z których najważniejszym jest stabilność pokrywy lodowej oraz akumulacja śniegu. Samica po ciąży trwającej aż 9 miesięcy, w okolicy kwietnia wyda na świat pojedyncze młode w specjalnie przygotowanej przez siebie norze. W tym celu poszerza jeden z wybranych otworów oddechowych do momentu, gdy będzie się w stanie przez niego przecisnąć, a następnie na powierzchni, ale pod grubą pokrywą lodu, buduje jamę o wielu wyjściach ewakuacyjnych. Czterokilogramowe szczenię jest zupełnie bezbronne, a w czasie gdy matka oddała się na polowanie ochronę zapewnia mu jego śnieżnobiałe, maskujące wśród śniegu futro, zwane lanugo, oraz możliwość ucieczki do jednej z innych jam przygotowanych zawczasu przez matkę. Młode będzie żywiło się mlekiem samicy przez ponad miesiąc, po czym zacznie towarzyszyć jej we wspólnych polowaniach, ale minie dopiero 5 lat (a w przypadku samców nawet 8) zanim będzie mogło same wziąć udział w godach.

[madohora]

Życie łabędzia niemego jest zupełne inne aniżeli można było się tego spodziewać. Choć cały biały, to z pewnością mnogość różnego rodzaju zachowań czy obyczajów stawia go raczej w tęczowym świetle. Dowodem na to może być ilość publikacji, która powstała na temat tego ptaka, z całą pewnością, gdyby nie był tak ciekawy, nikt nawet nie zwróciłby na niego uwagi!

[madohora]

MIĘSOŻERNA BAKTERIA W BAŁTYKU - Gazeta - 24.01.2023

[madohora]

W SOSNOWCU GRASUJE TRUCICIEL ZWIERZĄT - Interia - 24.01.2023

[madohora]

INDONEZJA. KROKODYL WYŁOWIŁ CIAŁO POSZUKIWANEGO 4 LATKA - Gazeta - 25.01.2023

[madohora]

Stonowanym, ale jednocześnie niezwykle fantazyjnym umaszczeniem cieszą również gigantyczne motyle sowy (Caligo eurilochus). Ten pochodzący z lasów Ameryki Środkowej gatunek posiada skrzydła o szerokości nawet 20 cm. Nie jest co prawda żywo kolorowy, ale po bliższym przyjrzeniu się budzi wielki podziw. Brązowe skrzydła od spodu zdobią zaskakująco duże czarno-żółte oka, przypominające ślepia drapieżników – to oczywiście sprytna taktyka odstraszająca potencjalnych agresorów, w tym żarłocznych, acz strachliwych żab. Motyl żywi się sokami fermentujących owoców i ma dość towarzyski charakter, więc łatwo jest go spotkać w dużych stadach w pobliży plantacji bananów, mango i ananasów.

[madohora]

Choć najpiękniejsze motyle świata często kryją się w tropikalnych zakątkach, Europa również może się poszczycić swoimi mistrzami elegancji. Niepylak apollo (Parnassius apollo) to gatunek spotykany przede wszystkim na alpejskich łąkach, ale także w Hiszpanii, Skandynawii, a nawet Środkowej Azji. Jak na kontynentalne warunki jest dość duży – rozpiętość jego skrzydeł sięga 8,5-9,5 cm. Deseń jest bardzo charakterystyczny, gdyż na białym tle rozmieszczonych jest po pięć czarnych prostokątów z każdej strony i po jednej czerwonej kropce. Krawędzie skrzydeł są za to transparentne. Niestety, ta motyla piękność jest już gatunkiem krytycznie zagrożonym wymarciem. Zdaniem naukowców populację dziesiątkują choroby oraz kwaśne deszcze, a swoje trzy grosze dokładają kolekcjonerzy motylich skrzydeł. Na terenie Pienińskiego Parku Narodowego prowadzi się współcześnie program ochrony i reintrodukcji niepylaka apollo

[madohora]

[madohora]

Eksperci pod przewodnictwem Zoological Society of London (ZSL) twierdzą, że ludzie powinni karmić ptaki, zwłaszcza zimą, ale powinni być też świadomi zagrożeń.

[madohora]

Nasze badanie pokazuje, że trzy z najczęstszych chorób, które dotykają brytyjskie ptaki ogrodowe, zmieniły się dramatycznie w ciągu ostatniej dekady, zarówno pod względem gatunków, na które wpływają, jak i ich wzorców występowania” ‒ powiedział dr Becki Lawson z Instytutu ZSL Zoologia.

[madohora]

Naukowcy z Zoological Society of London przekonują, że osoby, którzy zauważą chore ptaki, powinni podjąć praktyczne kroki w celu zminimalizowania ryzyka zarażenia.

[madohora]

Kate Risely z British Trust for Ornithology (BTO) powiedziała, że każdy, kto karmi dzikie ptaki, powinien być świadomy ryzyka.

[madohora]

Mewa śmieszka

Polskie plaże bez nich byłyby smutne. Bez wyrazu, ciche, nienaturalnie ciche. Ich głos niesie się kilometrami, słychać je wszędzie, a kiedy któraś z nich coś zobaczy, zwłaszcza nadającego się do jedzenia, wówczas cała okolica już wie, że ma do czynienia z najbardziej śmiesznymi ptakami – mewami śmieszkami

[madohora]

Na pierwszy plan w każdej książce wysuwana jest postać mewy śmieszki białej z czarną głową, białą obrączką wokół oka, czerwonym dziobem zakończonym czarną plamką oraz czerwonymi nogami i szarymi lotkami czarno zakończonymi. Taki obraz jest jak najbardziej zgodny z wzorcami mewy dorosłej, pięknie wypierzonej na potrzeby okresu godowego. Kiedy ptak odpoczywa wygląda zupełnie inaczej. Mewa śmieszka zaczyna się wówczas wybielać. Głowa z czarnej zaczyna być biała. Zostaje na niej tylko czarna plamka z tyłu, poniżej oka. Niektórzy twierdzą, że czerwień jest mniej intensywna. Taki bieg zdarzeń – logicznie myśląc – ma sens. Po co wyróżniać się skoro już okres godowy minął, a samica za samcem nie będzie się oglądać?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Większość ludzi nie ma specjalnych problemów z identyfikacją kanałowych gryzoni. Warto jednak wiedzieć, że szczur śniady jest wyraźnie mniejszy i zazwyczaj ma ciemniejsze futerko niż jego bardziej powszechny kuzyn, szczur wędrowny (Rattus norvegicus). Godnym podziwu atrybutem jest ogon – przy tułowiu o długości do 18 cm może sięgać nawet 22 cm! Brązowa sierść miewa czarne tony, ale odmiany hodowlane bywają też białe, a nawet… zielonkawe!

[madohora]

Globalna kolonizacja na pewno nie byłaby aż tak udana, gdyby nie doskonałe zdolności adaptacyjne. Szczur śniady upodobał sobie przede wszystkim miasta, gdzie chętnie pomieszkuje w magazynach i budynkach mieszkalnych. Wbrew podejrzeniom nie lubi wcale piwnic i kanałów, ale preferuje wyższe kondygnacje, gdzie jest sucho i ciepło. Na obszarach wiejskich chętnie przebywa w stodołach i na polach pełnych jedzenia. Gdy potrzeba, przetrwa też w przyrodzie zamieszkując zagłębienia skalne i drzewa – wrodzony talent do wspinaczki sprawia, że mało które miejsce jest dla szczura śniadego niedostępne.

[madohora]

W podbijaniu świata szczurowi śniademu zdecydowanie pomogła wszystkożerność. I nie chodzi tylko o to, że konsumuje on zarówno pokarmy roślinne jak i zwierzęce, ale że dosłownie zjada wszystko, co się da. Standardowa dieta to nasiona, owoce, łodygi, liście, grzyby, ale także niewielkie kręgowce i bezkręgowce, w tym na przykład owady czy ptaki. Dopuszczony do zwierząt hodowlanych pożre pokarm dla krów, psów czy świń. Gdyby jednak spytać go o preferencje, prawdopodobnie najchętniej jednak stołowałby się z wiewiórkami.

[madohora]

Szczur śniady to zwierzę iście makiaweliczne. Oprócz wspomnianych już asów w rękawie, dysponuje jeszcze jedną ważną zdolnością, która zdecydowanie pomaga kolonizować świat – ekspresowym tempem rozmnażania. Ruja samicy ma co prawda długość zaledwie 9-20 godzin, ale powtarza się co 6 dni, więc trudno jest nie „wpaść” w przeciągu miesiąca. A ponieważ ciąża trwa ok. 3 tygodni, w ciągu roku szczurza mama rodzi aż pięć razy, a z każdym porodem rodzinka powiększa się o dalszych 6-12 sztuk. Każdy z tych potomków po ok. 4 tygodniach uniezależnia się od matki, zaś w wieku 3-5 miesięcy może już założyć własną rodzinę. Klasyczny rozpłodowy szczur śniady wie przejmuje się za bardzo swym potomstwem, gdyż całą jego uwagę pochłania wyczerpujący akt prokreacji.

[madohora]

Na Wyspach Galapagos natomiast Rattus rattus zapoczątkował prawdziwy holocaust lokalnych żółwi, żarłocznie pochłaniając ich jajeczka. Już dziesięć raz prowadzono w raju Darwina kampanie deratyzacyjne, ale tylko co druga jest sukcesem. Trudno się też dziwić, że lądowanie na Żółwich Wyspach obostrzone jest obecnie wysokim rygorem.

[madohora]

Szczur śniady nie tylko skutecznie niszczy nasze plony i wyjada zapasy. W miejscach, gdzie buszuje, pozostawia też ekskrementy, które czynią całą pozostałą żywność niezdatną do spożycia. Małe zwierzątka są wszak niezwykle efektywnymi nosicielami pasożytów jelitowych – od różnych gatunków nicieni po włosogłówkę ludzką. Natrętny gryzoń pośredniczy również w roznoszeniu toksoplazmozy oraz niesympatycznych bakterii chorobotwórczych.

[madohora]

Różne rodzaje bakterii czerpią energię na dwa różne sposoby. Mogą odżywiać się autotroficznie lub heterotroficznie. Bakterie autotroficzne są zdolne do przeprowadzenia procesu fotosyntezy lub chemosyntezy (bakterie fotosyntezujące dzielą się dodatkowo na tlenowe i beztlenowe). Zaliczamy do nich bakterie zielone i purpurowe. Natomiast bakterie heterotroficzne to organizmy cudzożywne, dzielące się na pasożyty i saprofity. Pasożyty czerpią energię, pobierając substancje odżywcze z żywego organizmu. Saprofity ograniczają się zaś do martwej materii organicznej. Oprócz nich, wśród bakterii cudzożywnych, wyróżniamy także symbionty, czyli bakterie żyjące w symbiozie z organizmem żywnym innego gatunku, pozytywnie wpływając na jego funkcjonowanie.

[madohora]

Bakterie saprofityczne bytują poza tym w organizmie człowieka. Mówimy tutaj o tzw. florze saprofitycznej, czyli naturalnej barierze, która chroni nas przed działaniem chorobotwórczych bakterii i grzybów. Tworzące ją bakterie niechorobotwórcze (saprofityczne, oportunistyczne) przekształcają środowisko, w którym żyją tak, aby było ono niekorzystne dla rozwoju szkodliwych drobnoustrojów. Znajdują się m.in. w przewodzie pokarmowym, jamie ustnej, na powierzchni skóry czy w drogach rodnych (bakterie Lactobacillus). Jeśli jednak równowaga fizjologiczna organizmu zostanie zachwiana, bakterie niebezpiecznie namnażają się, co prowadzi do infekcji.

[madohora]

Żołna, to ptak, który jest namacalnym, a swoimi barwami krzykliwym wręcz, symbolem zmian klimatu. Żołna jeszcze do niedawna była rzadkością, nawet rarytasem dla miłośników ornitologii. Obecnie można ją spotkać coraz częściej, w coraz większej liczbie miejsc, w coraz większych ilościach. Co ma wspólnego żołna ze zmianami klimatu?

[madohora]

Inna nazwa żołny to pszczołojad. Myślę, że w tym wypadku nietrudno się domyślić skąd taka nazwa. Otóż żołny są wielkimi smakoszami owadów błonkoskrzydłych, w tym pszczół, trzmieli, os oraz innych. Zapewne wielu z Was widziało te zdjęcia, na których żołny przysiadały na gałązce z dziobem pełnym wyżej wymienionych smacznych owadów. Jednak zanim zaczną konsumpcję, najpierw schwytane ofiary muszą zostać ostatecznie unicestwione, po to, żeby w czasie tzw. pasażu przez przewód pokarmowy nie doszło na przykład do wysunięcia żądła lub podrażnienia błony śluzowej przez aparat gębowy. A osy mają bardzo dobrze rozwiniętą tą strukturę. Gdyby nagle zaczęły działać w przewodzie pokarmowym…oj bardzo bolesne doznanie by to było, a chyba nikt nie chciałby poznać, jakie to uczucie.

[madohora]

Nora zamieszkiwana przez żołny jest wykopana na głębokość 1 – 2 m w stromym urwisku w kamieniołomie, żwirowisku lub innym wyrobisku. Według czeskich naukowców średnia długość nory żołn wynosi 1,3 m. Na końcu tego korytarza znajduje się komora lęgowa, gdzie są ulokowane z reguły jaja. Wysiadywaniem zajmuje się głównie samica, a samiec dostarcza jej pokarm

[madohora]

W Europie centralnej gniazdują w koloniach – przeważnie niezbyt dużych, zazwyczaj liczących około 10 par, ale znane są większe, o czym będzie dalej. Jednak i to jest podyktowane czynnikami środowiska. Otóż czescy badacze postanowili sprawdzić, jaki wpływ na dobór miejsca na założenie kolonii lęgowej ma rodzaj gleby. Zbadano kilkanaście stanowisk tego gatunku w Czechach. Naukowcy pobrali próbki gleby, a następnie analizowali jej skład, a także wielkość ziaren minerałów tworzących urwisko, w którym były wykopane nory gniazdowe. I cóż się okazało? Żołny wybierają takie stanowiska, gdzie gleba jest złożona z ziaren o średniej wielkości 43 mikrometrów (+/- 14 mikrometrów). Porównano to z wielkością ziaren minerałów tworzących stropy zajmowane przez brzegówki. Te najmniejsze jaskółki z kolei wybierają gleby o prawie 5-krotnie większej średnicy ziaren 193 mikrometrów (+/- 123 mikrometry). Jak myślicie dlaczego tak się dzieje? Według Czechów chodzi o temperaturę i ekspozycję na słońce. Otóż gleba o mniejszych granulkach znajduje się w miejscach, gdzie mamy do czynienia z wyższą średnioroczną temperaturą, a co za tym idzie, dużo szybciej się nagrzewa, bo do ogrzania gleby o mniejszych granulkach potrzeba zdecydowanie mniej energii. Być może również ma to związek z samymi lęgami. Z reguły w głębszych partiach jest zimniej, dlatego też gleba o większym potencjale temperaturowym może sprzyjać w łatwiejszy sposób utrzymaniu odpowiedniej temperatury do inkubacji jaj, a później do rozwoju piskląt.

[madohora]

Wiek XXI przyniósł ewidentną tendencję wzrostową, a najlepszym wyrazem tego zjawiska jest skok jaki nastąpił w ciągu 15 lat pomiędzy 2000 a 2015 rokiem. Na początku pierwszej dekady XXI wieku regularną populację lęgową oszacowano na 40 par, natomiast już w połowie drugiej dekady oceniono jej liczebność na 130 – 210 par lęgowych. W tym miejscu warto pochylić się nad jeszcze jednym aspektem związanym z wędrówką na północ. Otóż żołny wcale nie są aż tak bardzo przywiązane do swoich stanowisk, i to że nory w danym urwisku były zajęte przez te ptaki w roku X, wcale nie oznacza ich powrotu w roku Y. Tutaj trzeba zwrócić się w stronę Komisji Faunistycznej i przytaczany już okres pomiędzy 1996 a 2009 rokiem. Naukowcy obserwowali wówczas zjawisko długości użytkowania przez te ptaki danego stanowiska, w którym je stwierdzono. Zebrane na ten temat dane okazują się bardzo ciekawe. Otóż żołny przez jeden rok zajmowały niemal 60% dotychczasowych lęgowisk, natomiast przez dwa lata ptaki użytkowały tylko 13% z poprzedniego roku oraz przez 3 lata 9%. Najdłużej pozwoliły sobie mieszkać w jednym miejscu żołny zamieszkujące okolice Kunowa k/Ostrowca Świętokrzyskiego. Trwało to aż 8 sezonów! Jednak również nie obeszło się bez znacznych zmian. Bowiem raz owe stanowisko zajmowała jedna para, a innym razem gniazdowały tam aż 42.

[madohora]

[madohora]

ROLNIK ZAUWAŻYŁ PASAŻERA NA GAPĘ - Gazeta - 01.05.2023

[madohora]

[madohora]

Żaba moczarowa (Rana arvalis) dorasta do około 8 cm długości ciała bez względu na płeć. Może ważyć 8-30 gramów przy czym samce są cięższe od samic. Ogólnie ciało żaby ma delikatną budowę i pokryte jest cienką i gładką skórą. Ta tworzy fałdy grzbietowe przebiegające od głowy w stronę części ogonowej. Charakterystycznym dlań są okrągłe, czarne plamy na brzeżnych okolicach ciała, dzięki czemu poza okresem godowym można ją odróżnić od żaby trawnej. Oba gatunki są bowiem do siebie bardzo podobne. Ale kiedy nadchodzi wiosna, wtedy żaby moczarowe dają o sobie znać na różne sposoby i można je odróżnić od wspomnianych wyżej trawnych kuzynek bez problemu. Zacznijmy od melodii. Płazy gromadzą się w większych lub mniejszych zbiornikach wodnych w ogromnych ilościach. Samce powiększają swoje rezonatory, przez co sprawiają wrażenie większych niż w rzeczywistość, a na skórze obserwowane są dodatkowe fałdy. Tak przygotowane osobniki rozpoczynają swój koncert roznoszący się na dalekie odległości, tylko po to, żeby zwabić samice do miejsca rozrodu. Kolejnym ważnym elementem jest zmiana szaty godowej. Płaz z brązowego staje się niebieski. Niektórzy nawet zauważają obecność liliowego odcienia w niebieskim ubarwieniu. W ten sposób każdy, nawet początkujący obserwator przyrody, jest w stanie odróżnić samca od samicy. Im temperatury wyższe, tym samce mają bardziej niebieskie ubarwienie. Takie zgrupowania wyglądają niesamowicie, zwłaszcza na fotografiach. Ten spektakl przyrody serwowany przez żaby moczarowe to istne misterium będące dla niektórych takim samym wyznacznikiem nabierającej rozpędu wiosny, jak klangor żurawi czy pierwsze bociany białe na gniazdach.

[madohora]

Powyższy wstęp pokrótce pokazał Wam jak z godami żaby moczarowej jest. Samce zmieniają kolor, zaczynają śpiewać, przyciągają w ten sposób samice, a te jak zaczarowane lgną do nich. Zacznijmy od ich wyglądu.

[madohora]

Początkowo kijanka oddycha przy pomocy skrzeli zewnętrznych, które z czasem przekształcają się w aparat oddechowy przystosowany do funkcjonowania na lądzie. Zaczynają wyrastać im kończyny najpierw tylne, później przednie, następnie zmniejszeniu zostaje poddany ogon, a kształty ciała z „kijankowych” nabierają bardziej żabiego wyglądu. Jednak tuż przed samym przeobrażeniem rozwój nieco zwalnia swój pęd. Z kilkucentymetrowej kijanki powstaje niespełna 1,5 cm mała żaba. Osobnik, wzorem dorosłych poszukuje miejsca, w którym mógłby przetrwać zimę i przez następne trzy lata dojrzewa. Dopiero po tym okresie pierwsze płazy przystępują do rozrodu, kiedy stopnieją zimowe śniegi oraz nad horyzontem pojawią się promienie marcowego słońca.

[madohora]

Nawet, obarczona wieloma błędami, największa internetowa encyklopedia pod hasłem „żaby zielone” lub „żaby brunatne” prezentuje przejrzystą tabelę, w której zostały zgrupowane elementy związane z budową anatomiczną oraz behawiorem płazów. Na jej podstawie można dojść do tego, w jaki sposób odróżnia się te żaby. Żaba moczarowa mimo tego, że okresowo bywa niebieska, została zaliczona do grupy żab brunatnych. Zapewne ze względu na brązową barwę skóry poza okresem godowym u samców oraz u samic przez cały rok. Ale co jeszcze pozwala zaliczyć ten gatunek do jednej grupy z brązowymi kuzynkami? Posiada plamę skroniową nazwaną po łacinie macula temporalis, a także plamy kątowe (maculae angularis), czyli te usytuowane na nogach. Błony pławne spajające palce nie sięgają do ich końca, co ma związek z wybitnie lądowym trybem życia tych żab. Osobniki dorosłe przebywają w wodzie stosunkowo krótko, bo tylko podczas godów, a później szwendają się po różnych, bardziej lub mniej suchych, biotopach. Okres godowy tej grupy z reguły nie jest poprzedzony żadnym intensywniejszym czasem żerowania. Płazy niemalże z marszu przystępują do swoich powinności. Ledwo wybudzone z zimowego snu, z pustymi żołądkami, myślą tylko o tym, by przedłużyć gatunek. Zgoła inne podejście mają żaby zielone, ale o nich nie tym razem.

[madohora]

Głębokość może być zróżnicowana i wahać się od kilkunastu cm do nawet 1 m. Sam zbiornik należy wykopać w miejscu ustronnym, które nie jest zbyt często odwiedzane. Dobrze gdy wokół rosną drzewa oraz krzewy, co stanowi dodatkowy atut wybranej lokalizacji. Nie zapominajmy jednak o dostępie do słońca, bowiem każdy płaz od czasu do czasu lubi przebywać w odpowiednio nagrzanej wodzie. To sprzyja rozwojowi skrzeku. Warto pomyśleć o moczarce kanadyjskiej, rogatku czy wywłóczniku, czyli roślinach podwodnych. Jednak nie tylko one powodują, że nasze oczko przypomina naturalny biotop. Oprócz nich potrzebujemy roślin przybrzeżnych oraz pływających. W tym przypadku wystarczy spojrzeć na to, z czym mamy do czynienia w naturalnych akwenach. Posadźmy na brzegu naszego oczka pałkę szerokolistną, jednak pamiętajmy o dużej ekspansywności tej rośliny, dlatego warto umieścić ją w koszu. Niekontrolowana może zarosnąć cały zbiornik, czego przecież nie chcemy. Żeby stworzone przez nas środowisko przypominało jeszcze bardziej to, co występuje w naturze, pomyślmy nad posadzeniem żabieńca babki wodnej, jeżogłówki gałęzistej czy strzałki wodnej. Gatunkiem wartym uwagi jest żabiściek pływający – ostatnimi czasy będący w regresie ze względu na zanik odpowiednich siedlisk. Taka kompozycja powinna sprawić, że płazy z pewnością zamieszkają w naszym oczku i przystąpią do rozmnażania.

[madohora]

Dujker żółtopręgi (Cephalophus silvicultor) – gatunek afrykańskich antylop wołowatych zaliczany do dujkerów. Zasięg występowania – najszerszy ze wszystkich dujkerów – obejmuje Afrykę Środkową i Zachodnią.

[madohora]

Samice osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 9-12 miesiącem a samce pomiędzy 12-18 miesiącem życia. Ciąża trwa około 7 miesięcy. Samica rodzi jedno młode. Sporadycznie zdarzają się dwa młode w miocie.

[madohora]

OSTATNIA OCENA

07 stycznia 2016

ZAKRES OCENY

Światowy

Szczegółowa ocena
TREND POPULACJI

Malejąca

LICZBA DOJRZAŁYCH OSOBNIKÓW


Ludność w szczegółach
SIEDLISKO I EKOLOGIA

Las , Sawanna , Krzaki , Sztuczne/naziemne

Siedlisko i ekologia w szczegółach
ZASIĘG GEOGRAFICZNY

+
−
Ulotka | Obsługiwane przez firmę Esri | Esri, TUTAJ, Garmin, FAO, NOAA
ZACHOWANY (MIESZKANIEC)
PRAWDOPODOBNIE ISTNIEJĄCE (MIESZKANIEC)
IUCN (International Union for Conservation of Nature) 2016. Cephalophus silvicultor. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2022-2
Geographic range in detail
Taxonomy
Assessment Information
Geographic Range
Population
Habitat and Ecology
Threats
Use and Trade
Conservation Actions
Bibliography
External Data
Expand all
Taxonomy
KINGDOM
Animalia

PHYLUM
Chordata

CLASS
Mammalia

ORDER
Cetartiodactyla

FAMILY
Bovidae

GENUS
Cephalophus

Taxonomy in detail
Assessment Information
IUCN RED LIST CATEGORY AND CRITERIA
Near Threatened

ver 3.1
DATE ASSESSED
07 January 2016

YEAR PUBLISHED
2016

Assessment Information in detail
Geographic Range
NATIVE
Extant (resident)
Angola; Benin; Burkina Faso; Burundi; Cameroon; Central African Republic; Congo; Congo, The Democratic Republic of the; Côte d'Ivoire; Equatorial Guinea; Gabon; Ghana; Guinea; Guinea-Bissau; Kenya; Liberia; Nigeria; Senegal; Sierra Leone; South Sudan; Togo; Uganda; Zambia

Possibly Extinct
Rwanda

Extinct
Gambia

Presence Uncertain
Chad

NUMBER OF LOCATIONS
UPPER ELEVATION LIMIT
1,200 metres

LOWER ELEVATION LIMIT
0 metres

Geographic Range in detail
Population
CURRENT POPULATION TREND
Decreasing

NUMBER OF MATURE INDIVIDUALS

POPULATION SEVERELY FRAGMENTED
No

CONTINUING DECLINE OF MATURE INDIVIDUALS
Population in detail
Habitat and Ecology
SYSTEM
Terrestrial
HABITAT TYPE
Forest, Savanna, Shrubland, Artificial/Terrestrial

GENERATION LENGTH (YEARS)
6.3 years

CONGREGATORY
MOVEMENT PATTERNS
CONTINUING DECLINE IN AREA, EXTENT AND/OR QUALITY OF HABITAT
Habitat and Ecology in detail
Threats
Residential & commercial development
Housing & urban areas
Agriculture & aquaculture
Annual & perennial non-timber crops
Biological resource use
Hunting & trapping terrestrial animals
Logging & wood harvesting
Threats in detail
Use and Trade
Food - human
Local: ✔
National: ✔
International: ✘
Use and Trade in detail
Conservation Actions
In-place research and monitoring
Action Recovery Plan : No
Systematic monitoring scheme : No
In-place land/water protection
Conservation sites identified : Yes, over entire range
Area based regional management plan : No
Occurs in at least one protected area : Yes
Invasive species control or prevention : No
In-place species management
Harvest management plan : No
Successfully reintroduced or introduced benignly : No
Subject to ex-situ conservation : Yes
In-place education
Subject to recent education and awareness programmes : No
Included in international legislation : Yes
Subject to any international management / trade controls : Yes
Conservation Actions in detail
Bibliography
Red List Bibliography
EXTERNAL DATA
Images and External Links
Images and External Links in detail
CITES Legislation from Species+
DATA SOURCE
The information below is from the Species+ website.

CITES Legislation from Species+ in detail
Studies and Actions from Conservation Evidence
DATA SOURCE
The information below is from the Conservation Evidence website.

Studies and Actions from Conservation Evidence in detail
THE RED LIST PARTNERSHIP
IUCN
SSC

ASU
BirdLife International
BGCI
Konserwacja Międzynarodowa

NaturaSerwis

Królewskie Ogrody Botaniczne Kew
Sapienza – Universita di Roma
Uniwersytet Texas A&M
ZSL
ABOUT

How the Red List is Used
Searching The IUCN Red List
Regional Red List Assessments
Sponsors
Red List Committee
The IUCN Green Status of Species
IUCN–Toyota Partnership
Background & History
Frequently Asked Questions
Citing The IUCN Red List
Red List Partnership
Barometer of Life
ASSESSMENT PROCESS

Raw Data to Red List
Reasons for Changing Category
Red List Index
IUCN Species Information Service (SIS)
Planned Red List Updates
Petycje oceniające
Pomiar regeneracji z zielonym statusem gatunków IUCN
Informacje pomocnicze
Miernik ograniczania i przywracania zagrożeń dla gatunków (STAR).
Organy z Czerwonej Listy
ZASOBY I PUBLIKACJE

Niesamowite gatunki
Publikacje naukowe
Wytyczne i broszury
Zdjęcia i filmy
Książki
Powiązane publikacje
Narzędzia
Szkolenie z Czerwonej Listy
Statystyki podsumowujące
Dane przestrzenne i zasoby mapowania
WSPARCIE

Podziel się z nami swoją opinią
Dziękuję za Twoje wsparcie!
Podarować
Kontakt
Co nowego
Przekaż darowiznę teraz
PODĄŻAJ ZA NAMI

Facebook
Świergot
IUCN 2023. Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN. Wersja 2022-2. <https://www.iucnredlist.org>

ISSN 2307-8235

Prywatność i ochrona
© Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych.

Ta strona powstała dzięki hojnemu wsparciu:

Toyota Motor Corporation , Synchronicity Earth
✕
Duiker żółtogrzbiety
Cephalophus silvicultor

Uwagi taksonomiczne
Nazwano cztery podgatunki (Kingdon i Lahm 2013).

Uzasadnienie
Gatunek jest szeroko rozpowszechniony i dość powszechny, a całkowitą populację oszacowano w 1999 roku na ponad 150 000 osobników. Podejrzewa się jednak, że zbliża się do osiągnięcia poziomu Wrażliwe zgodnie z kryterium A2 i A4, przeszły i trwający spadek o 20–25% w ciągu 3 pokoleń (19 lat), począwszy od 2008 r., w oparciu o intensywne poziomy kłusownictwa i chwytania w sidła oraz zgłoszone miejsce wytępienie. Jego długoterminowe przetrwanie będzie zależało od skutecznej ochrony kluczowych obszarów w lasach równikowych i lasach sawannowych w Afryce Zachodniej i Środkowej, takich jak parki narodowe i równoważne rezerwaty oraz skutecznie zarządzane strefy łowieckie.

Informacje o zasięgu geograficznym
Duiker żółtogrzbiety ma najszersze rozmieszczenie duikerów leśnych, od południowo-zachodniego Senegalu przez Afrykę Zachodnią po południowo-zachodni Sudan Południowy i południowo-zachodnią Ugandę, na wschód do Szczeliny Albertyńskiej i na południe do północno-środkowej Angoli i Zambia; występują również w lesie Mau w południowo-zachodniej Kenii (Kingdon i Lahm 2013). Obecnie uważa się je za wymarłe w Gambii (East 1999), chociaż nie jest pewne, czy kiedykolwiek wcześniej występowały (Grubb i in.1998). Uważano, że zostały wytępione z Rwandy (East 1999), ale potwierdzono, że przeżyły w lesie Nyungwe (F. Mulindahabi i A. Vedder osobista wiadomość w Kingdon i Lahm 2013). Obecnie uważany za rzadki w Senegalu, Gwinei, Sierra Leone, Nigerii, Kenii i Ugandzie oraz na większości peryferii zasięgu (Kingdon i Lahm 2013 oraz odniesienia tam zawarte).

[madohora]

East (1999) oszacował całkowitą populację na około 160 000 osobników, w oparciu o zagęszczenie 1,0/km2 tam , gdzie były one powszechne, i 0,1/km2 gdzie indziej. odnotowane zagęszczenia wahają się od 0,9 do 2,1/km 2 (Kingdon i Lahm 2013).

[madohora]

Na większości swojego zasięgu występuje w wilgotnych lasach nizinnych i górskich (pierwotnych i wtórnych), mozaikach leśno-sawannowych, lasach galeryjnych, zaroślach i odosobnionych płatach leśnych w wilgotnych lasach sawannowych; występuje również na plantacjach i krzewach gospodarskich; na obszarach górskich zajmuje zarośla bambusowe i strome zalesione zbocza (East 1999, Kingdon i Lahm 2013). W Angoli nagrany w lasach miombo (kom. P. Vaz Pinto, grudzień 2015).

[madohora]

Gatunek ten był wcześniej przedmiotem ścisłych tabu, które kiedyś chroniły go w niektórych częściach jego zasięgu, i nadal jest uważany za niepreferowany gatunek łowny na niektórych obszarach. W Gabonie, gdzie również uważa się, że jest to „zwierzę”, 17% ze 144 wieśniaków, z których pobrano próbki, stwierdziło, że jest niejadalne (Lahm 2002). Jednak obecnie duiker żółtogrzbiety maleje na większości swojego zasięgu z powodu intensywnych i nieuregulowanych polowań oraz zaniku tabu.

[madohora]

Dujker rudoboki dawniej: dujker siwopręgi (Cephalophus rufilatus) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny wołowatych, zaliczany do grupy dujkerów.

[madohora]

Ubarwienie pomarańczowo-brązowe, z ciemnym pasem biegnącym wzdłuż grzbietu i ciemnoszarymi kończynami. Stosunkowo duże, szerokie uszy od strony zewnętrznej są ciemnobrązowe lub czarne. Rogi występują u przedstawicieli obydwu płci.

[madohora]

Ciąża trwa 223–245 dni. Młode tuż po porodzie waży ok. 1 kg.

[madohora]

Analiza mtDNA wykazała bliskie pokrewieństwo z C. rubidus pomimo różnic w morfologii, proporcjach i siedliskach oraz nieco bliższe pokrewieństwo z C. harveyi i C. natalensis (Jansen van Vuuren i Robinson 2001).

[madohora]

Czy szczur śniady jest więc największym wrogiem człowieka? Nie da się ukryć, że jego obecność na świecie jak dotąd przysporzyła nam więcej kłopotów niż korzyści. W ostatnich dekadach Rattus rattus zaczął się jednak po trochu rehabilitować, ale bynajmniej nie z własnej nieprzymuszonej woli. Przede wszystkim zaczęliśmy intensywnie wykorzystywać sprytne gryzonie do eksperymentów służących zgłębianiu tajników fizjologii i działania leków. Przeprowadzono również szereg studiów nad kontrolą zachowania, które pomogły nam zrozumieć, jak mózg reaguje na używki, samotność, ból itd.

[madohora]

R zekotka (zielona), żaba m ała
koloru zielonego, k tó ry zresztą łatw o
zastosow uje się do b a rw y otoczenia
i zm ienia się także nieco z po rą roku
i w iekiem ; końce palców ma rozsze
rzone w przylgi, za pom ocą k tó ry ch
doskonale trzym ać się może g ład k ich
liści, ty ln e palce sp ięte błoną. P rz e
b y w a na krzakach, łow iąc ow ady.
W m aju idzie dla sk ład an ia skrzeku
do w ody, gdzie tak że podczas deszczu
przebyw a, skąd też często trzym ają
j ą w słoju nalanym do połow y w odą i m a
lu tk ą d rab in k ą opatrzonym jak o zw ia
stu n a pogody

[madohora]

Słonie znane są ze swoich rozmiarów i siły, ale turyści, którzy jeżdżą na ich grzbiecie, mogą wyrządzić wielką krzywdę, co pokazuje zdjęcie udostępnione przez grupę ratowników dzikich zwierząt w Tajlandii.

[madohora]

Przejażdżki na słoniach są popularnym zajęciem turystycznym w krajach Azji Południowo-Wschodniej, ale aktywiści twierdzą, że praktyka ta jest formą okrucieństwa wobec zwierząt.

[madohora]

„Pai Lin przybyła do naszego sanktuarium w 2006 roku po pracy w tajskim przemyśle turystycznym” – powiedział CNN Edwin Wiek, dyrektor i założyciel WFFT.

[madohora]

Salamandra, płaz ogrubny, podo
bny nieco do ja szc zu rk i, czarn y z po-
marańczowemi plam am i, żyje w g ó
rzystych okolicach E u ro p y , przeb y w a
w m iejscach w ilg o tn y c h , pod k am ie
niami. korzeniam i drzew', w m chu i pod
liśćmi. Z a dnia w ychodzi z k ry jó w k i
tylko gdy je s t pochm urno lub dżdżysto.
zresztą żeruje w nocy7, łow i ow ady,
ślimaki, dżdżow nice; w lecie u d aje się
samica do wody7 i znosi tam k ilkadzie-
siąt jajek, z k tó ry c h zaraz ju ż rozw i
nięte głowacze się w y k lu w ają ; są one
podobne do żabich, ty lk o że w dalszym
ciągu w y ra sta ją im n ajp ierw odnóża
przednie, potem ty ln e, a ogon nie m ar
nieje jak u żaby.

[madohora]

a r d e l a , ry b k a śledziow ata
1 2 —-18 cen. długa, żyjąca w m orzu
Ś ródziem nem , w h an d lu przychodzi
zasolona jak o „ S a rd e lk a “ albo m a ry
now ana znana pod nazw ą fran cu sk ą
„A nchovis“

[madohora]

S ę p y , nieliczna rodzina ptak ó w d ra
p ieżnych, odznaczają się głow ą i szyją
nagą, tjd k o puchem porosłą, dziobem
od n asad y pro sty m , p rzy końcu na
dół zg iętym i sk rzydłam i ta k długie-
m i. że u n ie k tó ry ch sią g skrzy d eł je s t
w iększy, niż u orłów. Ż y ją przew ażnie
w k raja ch g o r ą c y c h ; w um iarkow anej
E u ro p ie je s t ic h mało, trzy m ają się
tu ta j przew ażnie okolic g órzystych.
Ż y w ią się padliną, oddając przez to
osobliw ie w A fryce i A zyi ludziom
w ielkie u s łu g i; n a łup żyw y ud erzają
ty lk o w ostateczności. Są zre sz tą le
n iw e i ociężałe, chętnie siedzą n ie ru
chome, lo t je d n a k m ają bardzo w y trz y
m ały i w zbijają się n ieraz do ta k zn a
cznej w ysokości, że w idziane z w y so
k ic h g ó r zn ik ają z oczu. W zro k m ają
b ardzo b y s try i z znacznej w ysokości,
w id ząc łup, spuszczczają się na dół
rap to w n ie. T u należy k o n d o r , je d e n
z najw iększych ptak ó w , bo o sięgu
sk rzy d eł, w ynoszącym 2 '7 5 m., połu
dniow o am erykański, s ę p k a s z t a
n o w a t y , p ł o w y , e g i p s k i i inne.

[madohora]

uiker z czerwonymi flankami
Cephalophus rufilatus

ABSTRAKCYJNY

Duiker czerwonoskrzydły Cephalophus rufilatus został ostatnio oceniony na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN w 2016 r. Cephalophus rufilatus znajduje się na liście najmniejszej troski.

PobieraćPrzegląd tekstu
OCENA CZERWONEJ LISTYI
Grupa specjalistów IUCN SSC ds. Antylop. 2016. Cephalophus rufilatus . Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN 2016: e.T4149A50183959. dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2016-1.RLTS.T4149A50183959.en . Dostęp 01 maja 2023 r . .

OSTATNIA OCENA

07 stycznia 2016

ZAKRES OCENY

Światowy

Szczegółowa ocena
TREND POPULACJI

Malejąca

LICZBA DOJRZAŁYCH OSOBNIKÓW


Ludność w szczegółach
SIEDLISKO I EKOLOGIA

Las , Sawanna , Sztuczny/naziemny

Siedlisko i ekologia w szczegółach
ZASIĘG GEOGRAFICZNY

+
−
Ulotka | Obsługiwane przez firmę Esri | RJGC, Esri, HERE, Garmin, FAO, NOAA
ZACHOWANY (MIESZKANIEC)
IUCN (International Union for Conservation of Nature) 2008. Cephalophus rufilatus. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2022-2
Geographic range in detail
Taxonomy
Assessment Information
Geographic Range
Population
Habitat and Ecology
Threats
Use and Trade
Conservation Actions
Bibliography
External Data
Expand all
Taxonomy
KINGDOM
Animalia

PHYLUM
Chordata

CLASS
Mammalia

ORDER
Cetartiodactyla

FAMILY
Bovidae

GENUS
Cephalophus

Taxonomy in detail
Assessment Information
IUCN RED LIST CATEGORY AND CRITERIA
Least Concern

ver 3.1
DATE ASSESSED
07 January 2016

YEAR PUBLISHED
2016

Assessment Information in detail
Geographic Range
NATIVE
Extant (resident)
Benin; Burkina Faso; Cameroon; Central African Republic; Chad; Congo, The Democratic Republic of the; Côte d'Ivoire; Gambia; Ghana; Guinea; Guinea-Bissau; Mali; Niger; Nigeria; Senegal; Sierra Leone; South Sudan; Sudan; Togo

Possibly Extinct
Uganda

NUMBER OF LOCATIONS
UPPER ELEVATION LIMIT
1,000 metres

LOWER ELEVATION LIMIT
0 metres

Geographic Range in detail
Population
CURRENT POPULATION TREND
Decreasing

NUMBER OF MATURE INDIVIDUALS

POPULATION SEVERELY FRAGMENTED
No

CONTINUING DECLINE OF MATURE INDIVIDUALS
Population in detail
Habitat and Ecology
SYSTEM
Terrestrial
HABITAT TYPE
Forest, Savanna, Artificial/Terrestrial

GENERATION LENGTH (YEARS)
4.6 years

CONGREGATORY
MOVEMENT PATTERNS
CONTINUING DECLINE IN AREA, EXTENT AND/OR QUALITY OF HABITAT
Habitat and Ecology in detail
Threats
Agriculture & aquaculture
Annual & perennial non-timber crops
Biological resource use
Hunting & trapping terrestrial animals
Threats in detail
Use and Trade
Food - human
Local: ✔
National: ✔
International: ✘
Use and Trade in detail
Conservation Actions
In-place research and monitoring
Action Recovery Plan : No
Systematic monitoring scheme : No
In-place land/water protection
Conservation sites identified : Yes, over entire range
Percentage of population protected by PAs : 51-60
Area based regional management plan : No
Occurs in at least one protected area : Yes
Invasive species control or prevention : No
In-place species management
Harvest management plan : No
Successfully reintroduced or introduced benignly : No
Subject to ex-situ conservation : No
In-place education
Subject to recent education and awareness programmes : No
Included in international legislation : No
Subject to any international management / trade controls : No
Conservation Actions in detail
Bibliography
Red List Bibliography
EXTERNAL DATA
Images and External Links
Images and External Links in detail
CITES Legislation from Species+
DATA SOURCE
The information below is from the Species+ website.

CITES Legislation from Species+ in detail
Studies and Actions from Conservation Evidence
DATA SOURCE
The information below is from the Conservation Evidence website.

Studies and Actions from Conservation Evidence in detail
THE RED LIST PARTNERSHIP
IUCN
SSC

ASU
BirdLife International
BGCI
Konserwacja Międzynarodowa

NaturaSerwis

Królewskie Ogrody Botaniczne Kew
Sapienza – Universita di Roma
Uniwersytet Texas A&M
ZSL
ABOUT

How the Red List is Used
Searching The IUCN Red List
Regional Red List Assessments
Sponsors
Red List Committee
The IUCN Green Status of Species
IUCN–Toyota Partnership
Background & History
Frequently Asked Questions
Citing The IUCN Red List
Red List Partnership
Barometer of Life
ASSESSMENT PROCESS

Raw Data to Red List
Reasons for Changing Category
Red List Index
IUCN Species Information Service (SIS)
Planned Red List Updates
Assessment Petitions
Measuring Recovery with the IUCN Green Status of Species
Supporting Information
The Species Threat Abatement and Restoration (STAR) Metric
Red List Authorities
RESOURCES AND PUBLICATIONS

Amazing Species
Scientific Papers
Guidelines & Brochures
Photos and videos
Books
Related publications
Tools
Red List Training
Summary Statistics
Spatial Data & Mapping Resources
SUPPORT

Give us feedback
Dziękuję za Twoje wsparcie!
Podarować
Kontakt
Co nowego
Przekaż darowiznę teraz
PODĄŻAJ ZA NAMI

Facebook
Świergot
IUCN 2023. Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN. Wersja 2022-2. <https://www.iucnredlist.org>

ISSN 2307-8235

Prywatność i ochrona
© Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych.

Ta strona powstała dzięki hojnemu wsparciu:

Toyota Motor Corporation , Synchronicity Earth
✕
Duiker z czerwonymi flankami
Cephalophus rufilatus

Uwagi taksonomiczne
Analiza mtDNA wykazała bliskie pokrewieństwo z C. rubidus pomimo różnic w morfologii, proporcjach i siedliskach oraz nieco bliższe pokrewieństwo z C. harveyi i C. natalensis (Jansen van Vuuren i Robinson 2001).

Nazwano dwa podgatunki, na wschód i na zachód od rzeki Chari, ale nie są one uznawane przez wszystkie władze (Kingdon i Hoffmann 2013). Tutaj oceniany jest tylko gatunek.

Uzasadnienie
Dane są skąpe, ale gatunek ten jest ogólnie szeroko rozpowszechniony na większości swojego zasięgu i pozostaje dość powszechny (całkowitą populację szacuje się na 170 000 w 1999 r.). Podczas gdy ogólne rozmieszczenie i liczebność duikera czerwonoskrzydłego nieuchronnie zmniejszy się wraz z ekspansją osadnictwa i zwiększonymi polowaniami na mięso z buszu, jego odporność prawdopodobnie pozwoli mu przetrwać na szeroką skalę tam, gdzie presja polowań nie jest silna. Długoterminowy stan jego ochrony nie powinien ulec pogorszeniu, o ile nadal jest dobrze reprezentowany na obszarach chronionych, a te są skutecznie chronione. Zgłoszono spadek o 50% w Haut-Nigher NP w Gwinei i może on zbliżać się do poziomu bliskiego zagrożenia zgodnie z kryterium A, ale brakuje danych potwierdzających skalę ogólnego niedawnego spadku.

[madohora]

East (1999) oszacował całkowitą populację na 170 000, z czego około połowa znajduje się na obszarach chronionych. Opublikowane szacunki gęstości wahają się od 0,1 do 4/km 2 (podsumowanie w Kingdon i Hoffmann 2013). Fischer i Linsenmair (2001) odnotowali spadek o 0,45 do 0,14/km 2 w Comoé NP, Wybrzeże Kości Słoniowej. Brugiere i in . (2005) stwierdzili, że gęstość 2,6/km 2 w 1997 r. w Haut Niger NP w Gwinei spadła o 50%.

[madohora]

ephalophus rufilatus

ABSTRAKCYJNY

Duiker czerwonoskrzydły Cephalophus rufilatus został ostatnio oceniony na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN w 2016 r. Cephalophus rufilatus znajduje się na liście najmniejszej troski.

PobieraćPrzegląd tekstu
OCENA CZERWONEJ LISTYI
Grupa specjalistów IUCN SSC ds. Antylop. 2016. Cephalophus rufilatus . Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN 2016: e.T4149A50183959. dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2016-1.RLTS.T4149A50183959.en . Dostęp 01 maja 2023 r . .

OSTATNIA OCENA

07 stycznia 2016

ZAKRES OCENY

Światowy

Szczegółowa ocena
TREND POPULACJI

Malejąca

LICZBA DOJRZAŁYCH OSOBNIKÓW


Ludność w szczegółach
SIEDLISKO I EKOLOGIA

Las , Sawanna , Sztuczny/naziemny

Siedlisko i ekologia w szczegółach
ZASIĘG GEOGRAFICZNY

+
−
Ulotka | Obsługiwane przez firmę Esri | RJGC, Esri, HERE, Garmin, FAO, NOAA
ZACHOWANY (MIESZKANIEC)
IUCN (International Union for Conservation of Nature) 2008. Cephalophus rufilatus. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2022-2
Geographic range in detail
Taxonomy
Assessment Information
Geographic Range
Population
Habitat and Ecology
Threats
Use and Trade
Conservation Actions
Bibliography
External Data
Expand all
Taxonomy
KINGDOM
Animalia

PHYLUM
Chordata

CLASS
Mammalia

ORDER
Cetartiodactyla

FAMILY
Bovidae

GENUS
Cephalophus

Taxonomy in detail
Assessment Information
IUCN RED LIST CATEGORY AND CRITERIA
Least Concern

ver 3.1
DATE ASSESSED
07 January 2016

YEAR PUBLISHED
2016

Assessment Information in detail
Geographic Range
NATIVE
Extant (resident)
Benin; Burkina Faso; Cameroon; Central African Republic; Chad; Congo, The Democratic Republic of the; Côte d'Ivoire; Gambia; Ghana; Guinea; Guinea-Bissau; Mali; Niger; Nigeria; Senegal; Sierra Leone; South Sudan; Sudan; Togo

Possibly Extinct
Uganda

NUMBER OF LOCATIONS
UPPER ELEVATION LIMIT
1,000 metres

LOWER ELEVATION LIMIT
0 metres

Geographic Range in detail
Population
CURRENT POPULATION TREND
Decreasing

NUMBER OF MATURE INDIVIDUALS

POPULATION SEVERELY FRAGMENTED
No

CONTINUING DECLINE OF MATURE INDIVIDUALS
Population in detail
Habitat and Ecology
SYSTEM
Terrestrial
HABITAT TYPE
Forest, Savanna, Artificial/Terrestrial

GENERATION LENGTH (YEARS)
4.6 years

CONGREGATORY
MOVEMENT PATTERNS
CONTINUING DECLINE IN AREA, EXTENT AND/OR QUALITY OF HABITAT
Habitat and Ecology in detail
Threats
Agriculture & aquaculture
Annual & perennial non-timber crops
Biological resource use
Hunting & trapping terrestrial animals
Threats in detail
Use and Trade
Food - human
Local: ✔
National: ✔
International: ✘
Use and Trade in detail
Conservation Actions
In-place research and monitoring
Action Recovery Plan : No
Systematic monitoring scheme : No
In-place land/water protection
Conservation sites identified : Yes, over entire range
Percentage of population protected by PAs : 51-60
Area based regional management plan : No
Occurs in at least one protected area : Yes
Invasive species control or prevention : No
In-place species management
Harvest management plan : No
Successfully reintroduced or introduced benignly : No
Subject to ex-situ conservation : No
In-place education
Subject to recent education and awareness programmes : No
Included in international legislation : No
Subject to any international management / trade controls : No
Conservation Actions in detail
Bibliography
Red List Bibliography
EXTERNAL DATA
Images and External Links
Images and External Links in detail
CITES Legislation from Species+
DATA SOURCE
The information below is from the Species+ website.

CITES Legislation from Species+ in detail
Studies and Actions from Conservation Evidence
DATA SOURCE
The information below is from the Conservation Evidence website.

Studies and Actions from Conservation Evidence in detail
THE RED LIST PARTNERSHIP
IUCN
SSC

ASU
BirdLife International
BGCI
Konserwacja Międzynarodowa

NaturaSerwis

Królewskie Ogrody Botaniczne Kew
Sapienza – Universita di Roma
Uniwersytet Texas A&M
ZSL
ABOUT

How the Red List is Used
Searching The IUCN Red List
Regional Red List Assessments
Sponsors
Red List Committee
The IUCN Green Status of Species
IUCN–Toyota Partnership
Background & History
Frequently Asked Questions
Citing The IUCN Red List
Red List Partnership
Barometer of Life
ASSESSMENT PROCESS

Raw Data to Red List
Reasons for Changing Category
Red List Index
IUCN Species Information Service (SIS)
Planned Red List Updates
Assessment Petitions
Measuring Recovery with the IUCN Green Status of Species
Supporting Information
The Species Threat Abatement and Restoration (STAR) Metric
Red List Authorities
RESOURCES AND PUBLICATIONS

Amazing Species
Scientific Papers
Guidelines & Brochures
Photos and videos
Books
Related publications
Tools
Red List Training
Summary Statistics
Spatial Data & Mapping Resources
SUPPORT

Give us feedback
Dziękuję za Twoje wsparcie!
Podarować
Kontakt
Co nowego
Przekaż darowiznę teraz
PODĄŻAJ ZA NAMI

Facebook
Świergot
IUCN 2023. Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN. Wersja 2022-2. <

[madohora]

Około połowa całkowitej populacji duikera czerwonoskrzydłego występuje na obszarach chronionych i wokół nich, a stosunkowo duża liczba występuje na obszarach takich jak Niokolo-Koba (Senegal), Comoé, Haut Bandama i Marahoue (Wybrzeże Kości Słoniowej), Mole, Bui i Digya ( Ghana), Pendjari i W (Benin), Bouba Ndjida, Benoué i Faro (Kamerun), Manovo-Gounda-St. Floris i Bamingui-Bangoran (Republika Środkowoafrykańska) i Garamba (DR Konga) (East 1999, Kingdon i Hoffmann 2013). Jednak skuteczność ochrony na tych obszarach jest bardzo zróżnicowana i odnotowano duże spadki, np. z obszarów chronionych Comoé i Haut-Niger.

[madohora]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje obszary Afryki równikowej. Jego siedliskiem są gęste lasy.

[madohora]

Prowadzą nocny tryb życia, samotnie lub w parach. Są wszystkożerne. Dujker czarnopręgi żyje 10–12 lat.

[madohora]

Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)

[madohora]

Bay Duiker Cephalophus dorsalis został ostatnio oceniony na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN w 2016 r. Cephalophus dorsalis jest wymieniony jako bliski zagrożenia.

[madohora]

Gatunek znajduje się na liście Bliskiego Zagrożenia, podejrzewa się, że jest bliski spełnienia Wrażliwego zgodnie z kryterium A2, tj. spadek o ponad 20% w ciągu 3 pokoleń (15 lat), w oparciu o rosnący poziom polowań na mięso z buszu w całym jego zasięgu, z udokumentowanymi lokalnymi spadkami i wytępienie. Jego długoterminowa przyszłość będzie ściśle związana z zachowaniem znacznych obszarów stosunkowo niezmodyfikowanego lasu równikowego.

[madohora]

Gęstość zaludnienia podsumowali Wilson (2001) oraz Kingdon i Feer (2013). East (1999) oszacował całkowitą populację na 725 000. Podczas gdy jego liczebność jest na ogół stabilna w mniej naruszonych lasach, gdzie presja polowań jest stosunkowo niska, jej ogólna liczebność spada z powodu utraty siedlisk i nadmiernych polowań na mięso w innych częściach jego zasięgu (East 1999).

[madohora]

Nawigacja w witrynie
Menu
Przejdź do Bay Duiker: w szczegółach
iPrzetłumacz stronę
Wybierz język​▼
Cephalophus dorsalisCephalophus dorsalisCephalophus dorsalis
Bay Duiker
Cephalophus dorsalis

ABSTRAKCYJNY

Bay Duiker Cephalophus dorsalis został ostatnio oceniony na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN w 2016 r. Cephalophus dorsalis jest wymieniony jako bliski zagrożenia.

PobieraćPrzegląd tekstu
Wersja poprawkowa
OCENA CZERWONEJ LISTYI
Grupa specjalistów IUCN SSC ds. Antylop. 2020. Cephalophus dorsalis (poprawiona wersja oceny z 2016 r.). Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN 2020: e.T4139A166523704. dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2020-1.RLTS.T4139A166523704.en . Dostęp 01 maja 2023 r . .

OSTATNIA OCENA

07 stycznia 2016

ZAKRES OCENY

Światowy

Szczegółowa ocena
TREND POPULACJI

Malejąca

LICZBA DOJRZAŁYCH OSOBNIKÓW


Ludność w szczegółach
SIEDLISKO I EKOLOGIA

Las , Sztuczny/naziemny

Siedlisko i ekologia w szczegółach
ZASIĘG GEOGRAFICZNY

+
−
Ulotka | Obsługiwane przez firmę Esri | Esri, TUTAJ, Garmin, FAO, NOAA
ZACHOWANY (MIESZKANIEC)
PRAWDOPODOBNIE ISTNIEJĄCE (MIESZKANIEC)
IUCN (International Union for Conservation of Nature) 2016. Cephalophus dorsalis. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2022-2
Geographic range in detail
Taxonomy
Assessment Information
Geographic Range
Population
Habitat and Ecology
Threats
Use and Trade
Conservation Actions
Bibliography
External Data
Amendment
Expand all
Taxonomy
KINGDOM
Animalia

PHYLUM
Chordata

CLASS
Mammalia

ORDER
Cetartiodactyla

FAMILY
Bovidae

GENUS
Cephalophus

Taxonomy in detail
Assessment Information
IUCN RED LIST CATEGORY AND CRITERIA
Near Threatened

ver 3.1
DATE ASSESSED
07 January 2016

YEAR PUBLISHED
2020

Assessment Information in detail
Geographic Range
NATIVE
Extant (resident)
Angola; Cameroon; Central African Republic; Congo; Congo, The Democratic Republic of the; Côte d'Ivoire; Equatorial Guinea; Gabon; Ghana; Guinea; Guinea-Bissau; Liberia; Nigeria; Sierra Leone; Togo

Extinct
Uganda

NUMBER OF LOCATIONS
UPPER ELEVATION LIMIT
1,500 metres

LOWER ELEVATION LIMIT
0 metres

Geographic Range in detail
Population
CURRENT POPULATION TREND
Decreasing

NUMBER OF MATURE INDIVIDUALS

POPULATION SEVERELY FRAGMENTED
No

CONTINUING DECLINE OF MATURE INDIVIDUALS
Population in detail
Habitat and Ecology
SYSTEM
Terrestrial
HABITAT TYPE
Forest, Artificial/Terrestrial

GENERATION LENGTH (YEARS)
5 years

CONGREGATORY
MOVEMENT PATTERNS
CONTINUING DECLINE IN AREA, EXTENT AND/OR QUALITY OF HABITAT
Habitat and Ecology in detail
Threats
Agriculture & aquaculture
Wood & pulp plantations
Energy production & mining
Mining & quarrying
Biological resource use
Hunting & trapping terrestrial animals
Logging & wood harvesting
Human intrusions & disturbance
War, civil unrest & military exercises
Threats in detail
Use and Trade
Food - human
Local: ✔
National: ✔
International: ✘
Use and Trade in detail
Conservation Actions
In-place research and monitoring
Action Recovery Plan : No
Systematic monitoring scheme : No
In-place land/water protection
Conservation sites identified : Yes, over entire range
Area based regional management plan : No
Occurs in at least one protected area : Yes
Invasive species control or prevention : No
In-place species management
Harvest management plan : No
Successfully reintroduced or introduced benignly : No
Subject to ex-situ conservation : No
In-place education
Subject to recent education and awareness programmes : No
Included in international legislation : Yes
Subject to any international management / trade controls : Yes
Conservation Actions in detail
Bibliography
Red List Bibliography
EXTERNAL DATA
Images and External Links
Images and External Links in detail
CITES Legislation from Species+
DATA SOURCE
The information below is from the Species+ website.

CITES Legislation from Species+ in detail
Studies and Actions from Conservation Evidence
DATA SOURCE
The information below is from the Conservation Evidence website.

Studies and Actions from Conservation Evidence in detail
Amendment
The threats to this species have been corrected to reflect the unintentional effects of logging and wood harvesting to the species.

THE RED LIST PARTNERSHIP
IUCN
SSC

ASU
BirdLife International
BGCI
Konserwacja Międzynarodowa

NaturaSerwis

Królewskie Ogrody Botaniczne Kew
Sapienza – Universita di Roma
Uniwersytet Texas A&M
ZSL
ABOUT

How the Red List is Used
Searching The IUCN Red List
Regional Red List Assessments
Sponsors
Red List Committee
The IUCN Green Status of Species
IUCN–Toyota Partnership
Background & History
Frequently Asked Questions
Citing The IUCN Red List
Red List Partnership
Barometer of Life
ASSESSMENT PROCESS

Raw Data to Red List
Reasons for Changing Category
Red List Index
IUCN Species Information Service (SIS)
Planned Red List Updates
Assessment Petitions
Measuring Recovery with the IUCN Green Status of Species
Supporting Information
The Species Threat Abatement and Restoration (STAR) Metric
Red List Authorities
RESOURCES AND PUBLICATIONS

Amazing Species
Scientific Papers
Guidelines & Brochures
Photos and videos
Books
Powiązane publikacje
Narzędzia
Szkolenie z Czerwonej Listy
Statystyki podsumowujące
Dane przestrzenne i zasoby mapowania
WSPARCIE

Podziel się z nami swoją opinią
Dziękuję za Twoje wsparcie!
Podarować
Kontakt
Co nowego
Przekaż darowiznę teraz
PODĄŻAJ ZA NAMI

Facebook
Świergot
IUCN 2023. Czerwona lista gatunków zagrożonych IUCN. Wersja 2022-2. <

[madohora]

Bay Duiker występuje w wielu obszarach chronionych, w tym: Sapo NP (Liberia), Taï NP (Wybrzeże Kości Słoniowej), Bia i Kakum NP (Ghana), Campo-Ma'an, Lobéké NP i Dja Wildlife Refuge (Kamerun) , Dzanga-Sangha i Bangassou (Republika Środkowoafrykańska), Park Narodowy Monte Alén (Gwinea Równikowa), Ivindo, Loango, Lope, Minkebe Park Narodowy Mouakalaba-Doudou (Gabon), Park Narodowy Odzala i Nouabale-Ndoki oraz Rezerwat Fauny Léfini (Kongo) i Kahuzi -Biega, Maiko i Salonga NPs (DR Konga) (East 1999, Wilson 2001, Kingdon i Feer 2013).

[madohora]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje obszary Liberii, Sierra Leone i Wybrzeże Kości Słoniowej. Jego siedliskiem są gęsto zarośnięte tereny o ograniczonym dla człowieka dostępie.

[madohora]

Dujkery duże prowadzą prawdopodobnie nocny tryb życia. Są gatunkiem roślinożernym. Były obserwowane na morskich plażach, gdy zlizywały sól z piasku. Żyją kilkanaście lat. Najstarszy notowany w niewoli osobnik żył 21 lat.

[madohora]

Nie wyróżniono podgatunków dujkera dużego.

[madohora]

Monotypowy. Analiza mtDNA wykazała, że ​​był on najbliżej Cephalophus dorsalis i dalej spokrewniony z C. spadix i C. silvicultor (van Vuuren i Robinson 2001).

[madohora]

Ograniczony do zachodniej części Górnej Gwinei, od Sierra Leone przez Liberię do rzeki Niouniourou w zachodnim Wybrzeżu Kości Słoniowej (East 1999, Hoppe-Dominik 2013) oraz w południowo-wschodniej Gwinei (Bützler 1994, Brugière 2012).

[madohora]

Występował szeroko we wschodniej Liberii, wzdłuż rzek Sehnkwehn, rzeki Sinoe i na plantacji palm olejowych Buto (Kranz i Glumac 1983). Występuje w Parku Narodowym Sapo (Vogt 2011) i został odnotowany w Lesie Narodowym Grebo i Lesie Narodowym Krahn-Bassa (Hoppe-Dominik 2013).

[madohora]

Występowanie w Gwinei jest ograniczone do dalekiego południowego wschodu, zostało odnotowane w Rezerwacie Biosfery Ziama i Lesie Diécké (Bützler 1994) oraz Ścisłym Rezerwacie Przyrody Mont Nimba (Brugière 2012).

[madohora]

Sikory, m ałe p ta szk i w róblow ate
o dzióbie k ró tk im i p rostym , o sk rz y
d łach m iernych, zaokrąglonych, o u p ie
rzen iu sutem , w iotkiem i puszystem .
N iem a od nich pożyteczniejszych p ta
ków . Ż yjąc rozprószone stad k am i po
lesie. żeru ją ciągle, niszcząc k rocie
drobnych ow adów , g ąsien ic i ja je k : te
o statn ie osobliw ie zim ą w yszu k u ją po
gałązkach. Z im ą są zaw sze liczniejsze,
bo n ie k tó re z b ard ziej n a północ wy
su n ięty ch okolic do n a s w tej porze
p rzy b y w ają. G nieżdżą się po dziuplach,
lu b w k u listy ch , sta ra n n ie zbudowa-
n y c h g n iazd ach ; znoszą od 6— 12 ja
je k . U n a s żyje 9 gatunków ; najpo
sp o litszą je s t sik o ra w i ę k s z a , czyli
b o g a t k a

[madohora]

Skórniki, chrząszcze drobne, ma-,
Jjjce głowę w ciągalną "pod przedplecze.
utknięte u d ają nieżyw e. G ąsienice
°włosione są w ielkim i szkodnikam
niszcząc zbiory przyrodnicze (m rzyk)
skóry (sk. słonim ee) i inne

[madohora]

Żaglica (Istiophorus platypterus) to najszybsza ryba na świecie – poszczególne okazy osiągały prędkość nawet 110 km/h. Cechą charakterystyczną tej ryby jest wysoka i długa płetwa grzbietowa, która podczas pływania składana jest do tyłu. Podczas płytkiego pływu rozpina się ponad powierzchnię wody tworząc żagiel, stąd nazwa ryby.

[madohora]

Podczas gdy sokół wędrowny i orzeł przedni wykazują niezwykłą prędkość podczas nurkowania za ofiarą, inne ptaki są znacznie szybsze w locie poziomym. Chociaż nie zostało to udowodnione naukowo, wielu badaczy uważa, że igłosternik białogardły (Hirundapus caudacutus) jest najszybszym ptakiem lecącym w linii prostej. Ptak w kształcie cygara z białym gardłem może podobno osiągać prędkość do 169 km/h.

[madohora]

Kalmar pospolity

Ten głowonóg przebija się przez ocean jak odrzutowiec z mackami. Zasysa wodę do komory w swoim korpusie w kształcie stożka, a następnie napina mięśnie, aby przepchnąć płyn przez wąski organ w kształcie lejka w pobliżu głowy. Strumień pędzi w jednym kierunku, wyrzucając galaretowatą formę dorosłej kałamarnicy w drugą stronę z prędkością 10 długości ciała na sekundę.

[madohora]

Lis rudy (Vulpes vulpes) jest także nazywany lisem pospolitym, ale ze względu na umaszczenie futra, została mu również nadana ta pierwsza nazwa. To dość pospolity mieszkaniec półkuli północnej. Zamieszkuje Europę, Azję oraz Amerykę Północną i tworzy liczne podgatunki. Największy spośród innych zwierząt z rodzaju Vulpes. Dorasta do około 90 cm długości ciała i może ważyć około 13 – 14 kg. Jego futro ma charakterystyczne pomarańczowo-rude umaszczenie, natomiast spód ciała, czyli brzuch wraz z podbródkiem są białe. Całość dopełnia puszysty ogon z białą końcówką. Podgatunki zamieszkujące północne krańce zasięgu występowania są większe od tych, które mieszkają bardziej na południu, także ich umaszczenie jest bardziej intensywne, a tych południowych bardziej płowe. Nogi od stawu skokowego do palców czarne. Samce z reguły są nieznacznie większe od samic i można odróżnić je po tym, że ich futro ma bardziej kontrastowe ubarwienie niż samic. Sylwetka lisa jest pociągła, wysmukła, długa zawieszona na stosunkowo małych kończynach. Czaszka wydłużona ze stosunkowo małą mózgoczaszką oraz całkiem długimi kłami. Kufa zdecydowanie krótsza niż u psa. Ruja występuje na początku roku, bo już w styczniu. Dwa miesiące wcześniej jednak, organizmy obu płci zaczynają przygotowywać się do tego. Przede wszystkimi zmiany zachodzą w narządzie rodnym samicy, który ulega powiększeniu

[madohora]

Jednak po latach, gdy ta transformacja środowiska ustała, człowiek dostosował „zdobyty” teren dla swoich potrzeb, zwierzęta z powrotem zaczęły wracać tam, gdzie wcześniej mieszkały. Powrót ten nie był jednak czymś przyjemnym, nie był powrotem do korzeni i miejsc z przeszłości w dosłownym tych słów znaczeniu. Zieleń została zastąpiona betonem, a jeśli już się pojawiła to na niewielkim skrawku, często zupełnie inna, niż ta wcześniejsza. Niby miejsce to samo, ale zastane warunki zupełnie inne, zatem zwierz musiał się dostosować do tego co spotkał. Wysokie budynki z piwnicami, gdzie jest mnóstwo kryjówek. Na skrajach miast wysypiska śmieci, gdzie pełno smakowitych, wbrew pozorom, kąsków. W centrach kosze na śmieci, do których wystarczy się tylko dobrać. Ale by to ogarnąć potrzeba było czasu. Zwierzęta musiały się nauczyć co do czego służy i jak mogą to wykorzystać na swoje potrzeby. I trzeba przyznać bez kozery, że zrobiły to świetnie.

[madohora]

Żaden kosz na śmieci, resztki obiadów wyrzucane na ulice (co uważam za naganne), żadne śmieci nie zostały przepuszczone. Wszystko co nadaje się do wsadzenia w pysk, a następnie połknięcia, zostało przez lisy rude wykorzystane. Starsze osobniki przekazywały te mądrości młodszym, a młodsze modyfikowały wraz ze zmieniającymi się warunkami. Teraz dla lisa otworzyć kosz na śmieci czy podejść pod ludzkie osady, to nie jest żaden problem. Z tej historii wyłania się pewien ważny dla każdego ekologa obraz. Zwierzę, które zostało „przepędzone” ze swoich terenów, ponownie na nie wraca, z powrotem kolonizuje, chociaż może w nieco innej formie. Ten powrót jest możliwy dzięki zmianom w środowisku, które de facto miały być czynnikiem prowadzącym do stworzenia środowiska przyjaznego ludziom, a nie zwierzętom. Paradoks? Tak, ale jeśli spojrzymy na to w ten sposób, że lisy są inteligentnymi istotami, które potrafią myśleć, wówczas zupełnie zmienia się pogląd na tę sprawę. To tyle mojego gdybania, a co na to nauka? Miasta się rozrastały, i dalej rosną, to też wyrósł kolejny problem związany z lisami. Te należą do rzędu drapieżnych Carnivora, podobnie jak nasze psy domowe. Zatem są z nimi dość blisko spokrewnione. A skoro są z nimi blisko spokrewnione, to mogą cierpieć na te same choroby, w tym również na wściekliznę. Z wirusem nie ma żartów, bo może być niebezpieczny także dla ludzi. Wystarczy, że zarażony lis poliże to samo, co następnie posmakuje nasz pies i mamy problem gotowy. Wkrótce pojawią się objawy, a jeśli psa ma ktoś niedoświadczony, ni stąd, ni zowąd może zostać ugryziony, a wtedy zacznie się cały problem*. Wymyślono zatem rozkładanie szczepionek na wściekliznę dla lisów rudych…

[madohora]

Produkcja skór na futra była głównym czynnikiem, który zadecydował o tym, że lisy rude trafiły do stworzonych przez ludzi wolier. Dziki lis rudy (Vulpes vulpes) dał początek innym formom barwnym. Ludzie chcieli mieć futro z lisa, ale niekoniecznie rude, to też hodowcy, zaczęli tworzyć, grzebać w genetyce i dzięki temu powstały lisy czarne, srebrzyste, płomieniste, białe, białoszyjne. Krzyżowano lisa rudego z lisem polarnym. Pierwsza lisia ferma powstała w roku 1894 w Kanadzie.

[madohora]

Zając szarak (Lepus europaeus Pallas) jest średniej wielkości zwierzęciem – jego długość wynosi około 40-75 cm, długość ogona 7 -12 cm, masa ciała 3 -7 kg. Zając szarak charakteryzuje się bardzo długimi tylnymi kończynami i długimi, ostro zakończonymi uszami. A propos uszu – główną cechą odróżniającą zająca od jego krewnego – dzikiego królika – jest to, że zając ma uszy całkowicie przykrywające mu pysk, a uszy królika sięgają do połowy pyska. Poza tym królika uszy są barwy szaro-brązowej, a uszy zająca mają czarne szpice.

[madohora]

Badania pokazują zależność pomiędzy zagęszczeniem zajęcy szaraków, a niektórymi czynnikami klimatycznymi (temperatura, opady, wysokość pokrywy śnieżnej). Szczególnie ważna dla populacji zajęcy szarych jest pogoda w styczniu. Mroźna zima w tym miesiącu może spowodować dużą śmiertelność wśród młodych zajęcy szaraków wywołaną niedogrzaniem organizmu i ograniczeniem dostępu do pokarmu dla karmiących samic. Również obfite opady deszczu w miesiącach letnich (czerwiec-sierpień) decydują o rozwoju wielu chorób, takich jak kokcydioza – groźnej dla zajęcy choroby wywoływanej przez pierwotniaki

[madohora]

Problemem dla zajęcy szaraków jest także likwidacja miedz, zadrzewień i zakrzewień śródpolnych na rzecz ogromnych monokultur. Bo zając szary, by móc egzystować, nie może żywić się samą kukurydzą czy nawet pszenicą, a chwastów w środku takich pól nie ma. W takich wielkich − po horyzont − polach z kukurydzą zając występuje tylko na obrzeżach, gdzie może poskubać chwastów na miedzach czy rowach.

[madohora]

Robaczyca przewodu pokarmowego to choroba pasożytnicza, wywoływana przez nicienie. Nicienie przebywając w jelicie cienkim i grubym, drążą błonę śluzową i wysysają krew, wywołując stany zapalne i anemię. Choroba może doprowadzić do znacznych strat zajęcy szaraków, szczególnie, gdy ich zagęszczenie jest wysokie lub gdy występują braki pokarmu w okresie zimy.

[madohora]

Stafylokokoza wywoływana jest przez bakterie powodujące ropnie na skórze, płucach i w uszkodzonej tkance. Rzadko występuje w formie samodzielnej, pojawia się natomiast po okaleczeniach, zapaleniach, robaczycach płuc.

[madohora]

Potencjalnymi drapieżnikami są głównie drapieżne ssaki i ptaki. Najbardziej liczącym się drapieżnikiem jest lis, a z innych – także mających wpływ na populację – można wymienić jenota, borsuka, zdziczałe i wałęsające się psy i koty, drapieżne ptaki oraz krukowate. Większość tych drapieżników poluje głównie na zające młode. Podczas badań ustalono, że ok. 50 proc. pokarmu rocznego lisów stanowiły zające szaraki. Dla napełnienie żołądka lis musi spożyć 1 zająca młodego lub ok. 1/6 zająca dorosłego.

[madohora]

Ogólnie brak jest dokładnych badań negatywnego wpływu ruchu kołowego na populację zająca szaraka. Można przypuszczać, iż wskutek znacznego zwiększenia liczby samochodów i natężenia ich ruchu liczba zajęcy ginących na drogach systematycznie wzrasta. Ruch kołowy jest także przyczyną innych niekorzystnych zjawisk. Drogi są źródłem hałasu i spalin, więc zwierzęta starają się ich unikać, wybierając siedliska w bezpiecznej odległości. Równolegle występuje zjawisko parcia osobników migrujących w kierunku terenów komunikacyjnych, spowodowane atrakcyjnością pokarmu występującego na poboczach i w rowach przydrożnych. Szczególnie nocną porą można spotkać dużo zajęcy na obrzeżach dróg, gdzie giną oślepione światłami pojazdów.

[madohora]

Podsumowując: najważniejszymi czynnikami negatywnie wpływającymi na sytuację zająca szaraka w Polsce są zmiany pogodowe, wzrost liczebności drapieżników, fragmentacja krajobrazu, zmniejszania się powierzchni użytków rolnych oraz wzrost natężenia ruchu komunikacyjnego. Do tej listy należy dodać jeszcze postępującą mechanizację prac polowych, jak również przekształcanie krajobrazu rolniczego w kierunku upraw wielkopowierzchniowych. Zmiany te prowadzą do obniżania liczebności lokalnych populacji i obserwowane już w wielu miejscach wyspowe występowanie. Przerwy ciągłości występowania zajęcy grożą izolacją genetyczną (szarak jest gatunkiem osiadłym). Spowoduje to powstanie chowu wsobnego, a w rezultacie nagromadzenie niektórych niekorzystnych cech genetycznych populacji. Nasz rodzimy, popularny szaraczek może stać się gatunkiem rzadkim w naszym krajobrazie.

[madohora]

Widłoróg jest mieszkańcem stepów i półpustyń południowej Kanady, zachodniej części Stanów Zjednoczonych i Meksyku. Niegdyś jego populacja liczyła prawie 50 mln osobników, ale 100 lat temu gwałtownie i znacznie zmalała. Obecnie gatunek ten jest objęty programem ochronnym

[madohora]

Zwierzę to jest aktywne zarówno w dzień, jak i nocą. Tworzy niewielkie gromady zimą łączące się w wielkie stada. Stada te odbywają sezonowe wędrówki na południe. Chociaż jest niezwykle szybką antylopą była łatwym łupem dla myśliwych w związku z ciekawskim usposobieniem.

[madohora]

Widłoróg jest najszybszym ssakiem Ameryki Północnej. Na długich dystansach (6 km) utrzymuje szybkość 56 km na godzinę. Na dystansie 1 km rozwija szybkość nawet 90 km na godzinę. W czasie biegu wykonuje skoki o długości do 6 m.

[madohora]

Widłoróg amerykański, dawniej: widłoróg lub antylopa widłoroga (Antilocapra americana) – gatunek ssaka kopytnego, jedyny żyjący przedstawiciel rodzaju widłoróg (Antilocapra) i rodziny widłorogowatych zamieszkujący Amerykę Północną. Widłorogi amerykańskie są najszybszymi zwierzętami Ameryki Północnej – na krótkich dystansach (do 1,5 km) osiągają do 95 km/h wykonując przy tym skoki o długości do 6 metrów.

[madohora]

Tułów jest pokryty gęstą, rudobrązową sierścią, a na głowie, zadzie, brzuchu, dwóch półksiężycach na szyi i wewnętrznych stronach kończyn – białą. Położone po bokach głowy oczy pozwalają na obserwowanie okolicy podczas posiłku, a długie, szczupłe kończyny umożliwiają szybką ucieczkę. Krótki ogon schowany jest w białej kępce włosów na zadzie nazywanej lustrem. Rogi zbudowane są z substancji budową przypominającej sierść, która rośnie na kostnym rdzeniu. Wierzchnia warstwa jest zrzucana raz do roku, po okresie godowym. Budowa ciała przystosowana do długotrwałego biegu. Mały żołądek i wątroba magazynująca duże ilości glikogenu sprawiają, że antylopa przystosowała się do dużego wysiłku. Zwierzęta te mogą przebyć kilka kilometrów, szybko biegnąc i wykonując długie skoki. Przeciętna prędkość w biegu wynosi 40 km/h, na krótkich dystansach nawet do 95 km/h.

[madohora]

Rodzaj zjadanego pokarmu jest zależny od pory roku i obszaru zajmowanego przez poszczególne stada. Latem jedzą rośliny zielne, oraz trawy, jesienią jagody, zimą podskubują gałązki krzewów i grzebią w śniegu w poszukiwaniu pożywienia. Co kilka dni przemieszczają się w inne miejsce, żeby żerować. Jeśli nie mają dostępu do zbiorników słodkiej wody odżywiają się zaopatrzonymi w nią roślinami.

[madohora]

W pierwszej połowie XX wieku z powodu przekształcania prerii w tereny rolnicze populacja widłorogów wyraźnie się zmniejszyła. W tym czasie zakazano polowania na te antylopy i zaczęto ponownie osiedlać je na dawniej zajmowanych terenach, w wyniku czego wielu farmerów musiało opuścić swoje gospodarstwa. Symbolem ochrony środowiska w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych stała się antylopa widłoroga

[madohora]

Trzyszcz Hudsona, czyli australijski chrząszcz tygrysi, jest najszybszym owadem na świecie (szczegóły w tekście głównym). Chociaż jest tak szybki, to ścigając ofiarę, co chwilę przerywa pościg, rozgląda się, po czym biegnie dalej. Dlaczego? Otóż biegnie tak szybko, że... traci wzrok. Mówiąc obrazowo - przy dużej prędkości obraz rozmywa się. Dlatego chrząszcz musi co jakiś czas przystanąć, na nowo zlokalizować ofiarę, i podjąć pościg na nowo. Nie jest to dla niego szczególnym upośledzeniem - biega tak szybko, że i tak w końcu doścignie swój obiad.

[madohora]

Saprofity - to organizmy cudzożywne, odżywiające się martwą, rozłożoną do postaci płynu, materią organiczną. Szczątki organiczne, które stanowią ich pokarm, mogą znajdować się w glebie, mule, wodzie oraz ściółce leśnej. Saprofity, rozkładając związki organiczne do związków nieorganicznych, zapewniają tym samym krążenie pierwiastków (węgla, wodoru itd.) w przyrodzie. Zaliczamy więc do nich bakterie i grzyby, mające zdolność przekształcania martwych szczątków do prostych substancji mineralnych. Saprofity są ważne również ze względu na fakt, że umożliwiają samooczyszczanie wód oraz tworzenie próchnicy.

[madohora]

Uzyskane w ten sposób substancje proste: cukry, aminokwasy i kwasy tłuszczowe, zostają następnie wchłonięte przez strzępki grzyba i zapewniają mu energię. Tę formę odżywiania nazywamy odżywianiem pozakomórkowym (zewnątrzkomórkowym). Jest ona charakterystyczna również dla cudzożywnych bakterii oraz niektórych zwierząt, na przykład skorpionów i pająków.

[madohora]

znaczenie, bowiem pierwszy człon pochodzi z greckiego kolorować, natomiast drugi oznacza głowę. Faktycznie wszystkie te mewy kolorują głowę na czas godów, co udowodniłem powyżej na przykładzie mewy śmieszki. Mewy właściwe nie potrafią w tak spektakularny sposób dokonywać zmian ozdób swoich głów. Dlatego larus ridibundus przemianowano na chroicocephalus ridibundus, a znawcy ptasich zwyczajów od nowa musieli nauczyć się naukowej nomenklatury, bo przecież to wstyd przed innymi znawcami tematu.

[madohora]

Pustułka (Falco tinnunculus) należy do rodziny sokołowych i jest najpospolitszym sokołem zamieszkującym Polskę. Liczebność populacji tych ptaków szacuje się na około 7000 par lęgowych według danych podawanych przez Komitet Ochrony Orłów. Jak to w świecie ptaków szponiastych bywa, tak i w przypadku pustułki, samiec jest mniejszy od samicy. Długość ciała mieści się w widełkach między 30 a 40 cm, natomiast rozpiętość skrzydeł dochodzi niekiedy do ponad 80 cm. Sokół wyróżnia się charakterystyczną sylwetką w locie – stosunkowo długie, wąskie skrzydła ostro zakończone, bez tzw. palców jak ma to miejsce w przypadku ptaków jastrzębiowych czy rybołowów. Ponadto w oczy rzuca się długi ogon. Zarówno skrzydła, jak i ogon ułożone pod odpowiednim kątem są wspaniałym narzędziem dla pustułki, dzięki czemu ptak potrafi „zawisać” w powietrzu i wpatrywać się w potencjalną ofiarę, niekiedy z bardzo dużych wysokości. W barwie upierzenia dominuje kolor ceglastoczerwony, zarówno u jednej, jak i drugiej płci. Samice mają dodatkowo ciemnobrązowe plamki na grzbiecie oraz głowie. Podobnie wyglądają osobniki młodociane. Samce z kolei mają cieglastoczerwony grzbiet wraz ze skrzydłami oraz szaroniebieską głowę, a także szary ogon zakończony ciemnym paskiem na skraju sterówek. Brzuch jest kremowy z ciemnobrązowymi, podłużnymi, pionowymi cętkami. Szpony z żółtymi palcami zakończonymi czarnymi pazurami. Od oka w dół przebiega charakterystyczny ciemny „wąs”.

[madohora]

Skoro już o lęgu mowa, to od połowy kwietnia do połowy maja samica składa w „gnieździe” 4 – 6 ciemno nakrapianych jaj. Następnie wysiaduje je przez kolejne 4 tygodnie. W tym czasie samiec przynosi jej jedzenie. Od połowy maja do połowy lipca możemy spotkać na swojej drodze małe pustułki, które dopiero co opuściły gniazda. Pisklęta pozostają pod opieką rodziców przez 2 miesiące po wykluciu. W ciągu pierwszego miesiąca uczą się latania, a kiedy osiągną tę sztukę, wtedy przychodzi czas na naukę kolejnej, niezwykle istotnej umiejętności – polowania. Jak ptak nauczy się poruszać w środowisku, w którym przyszło mu żyć, wówczas pałeczka jest po jego stronie i jeśli okoliczności środowiska na to pozwolą, osobnik doczeka kolejnego sezonu. Znane są przypadki, kiedy pierwszoroczne ptaki przystępują do lęgu, ale tak naprawdę pierwszy sukces lęgowy osiągają dopiero w drugim roku życia.

[madohora]

Jak grom z jasnego nieba spadło i na tego drapieżnika zagrożenie związane z chemizacją rolnictwa. Niestety w przypadku niemal każdego ptaka szponiastego substancja kryjąca się pod trzema literami, czyli DDT, przysporzyła ogromnych strat. Tak samo było i w tym przypadku. DDT przenikało do ofiar pustułek – drobnych gryzoni, owadów, małych ptaków czy osesków. Substancja poprzez zasiedlenie się w organizmie pustułczych kąsków, trafiała ostatecznie do ciała sokołów, a potem prowadziła do wielu negatywnych skutków – spadku masy ciała, śmierci w męczarniach, ścieńczenia lub całkowitego braku skorupek jaj, śmierci zarodków. DDT zebrało ogromne żniwa. Poza tym, na populację pustułki w ubiegłym wieku miały wpływ także czynniki naturalne, jak obniżenie populacji średniej wielkości ptaków krukowatych – wron oraz gawronów, z których to gniazd pustułka korzystała i adaptowała je na własny użytek. Nie bez znaczenia był także wzrost populacji kruków. Te duże ptaki niejednokrotnie plądrowały gniazda pustułek, po to by zdobyć ich bezbronne pisklęta lub zjeść jaja. I tak pustułka pod koniec XX w. nie miała lekkiego życia. Dopiero w końcówce lat ’90 i na początku XXI w. zaczęto dostrzegać oraz rozwiązywać problemy tego najpospolitszego sokoła. Jednym z zadań, które pozwoliły pustułce odnowić populacje, było instalowanie specjalnych budek lęgowych. To umożliwiło bezpieczne wyprowadzanie lęgów oraz „zakładanie” gniazd w miejscach dotąd dla pustułek niedostępnych. W ten sposób populacja gatunku zaczęła systematycznie wzrastać, a co za tym poszło, coraz częściej sokoły zaczęły gnieździć się w miastach. Owszem ptaki te już od XIX wieku zasiedlały ludzkie osady, ale dopiero wraz ze wzrostem populacji oraz dostępności dogodnych miejsc na gniazdowanie, takich jak wyrwy w budynkach, nisze na poddaszach, dzwonnice, wieże kościelnie oraz inne budowle pozwoliły na dobre zagościć tym ptakom obok nas.

[madohora]

Przytoczyłem chyba wiele argumentów przemawiających za tym, by w sposób odpowiedzialny pomagać pustułce. Jak to robić? Można na przykład zbudować dla nich półotwartą budkę lęgową. Z pozoru to zadanie wydaje się skomplikowane, ale takim absolutnie nie jest. Wystarczy kilka kawałków drewna i ich odpowiednie zabezpieczenie przed działaniem czynników atmosferycznych, i zyskujemy fajnego sąsiada. Jak to zrobić? Otóż budka musi mieć wymiary 30x30x40 cm. Przednia ściana, ograniczająca otwór wlotowy powinna mieć 14 – 16 cm wysokości i 30 cm szerokości, jak reszta budki. Grubość desek powinna wynosić 20 – 25 mm. Deski przed zbijaniem należy przesuszyć, co później przełoży się na wytrzymałość konstrukcji. Do tylnej ścianki przymocowujemy listwy pozwalające budkę przymocować do drzewa lub innej powierzchni, na której chcemy ją umieścić. Daszek zabezpieczamy papą, linoleum lub blachą, co ma na celu ochronę budki przed działaniem czynników atmosferycznych. Dno wyścielamy tłuczonym kamieniem, po to by złożone jaja nie potłukły się, ani też nie miały możliwości wypadnięcia z gniazda. Skrzynki możemy zamontować na słupach energetycznych (po wcześniejszym dogadaniu się z energetykami), drzewach lub ścianach budynków pamiętając jednak o tym, żeby umieścić je po stronie wschodniej, jak najwyżej się da.

[madohora]

Perkoz dwuczuby

Ptaki z umieszczonymi na końcu ciała kończynami wyposażonymi w błony wokół palców, tworzące ogromną powierzchnię niczym płetwy u ryb, należą do świetnych pływaków, natomiast jeśli chodzi o ich obecność na lądzie, to z tym bywa różnie. Do najszybszych nie należą. Za to pływakami, tutaj już można by dyskutować. Wśród nich jest perkoz dwuczuby – ptak przypominający samuraja z „wściekłymi” czerwonymi oczami.

[madohora]

Walki te mają miejsce z reguły w kwietniu, kiedy to rozpoczyna się okres lęgowy, zanim zaczną budowę gniazd. Temu wszystkiemu przyglądają się samice, po czym decydują z którym samcem przystąpią do rozrodu. Jak już pary zostaną dobrane, wówczas gody wchodzą w kolejny etap. Samiec z samicą wykonują kolejny taniec. Tym razem jest to wyraz miłości pomiędzy jednym a drugim osobnikiem. Perkozy dwuczube podpływają do siebie wyciągając swoje długie szyje płasko „przyklejone” do lustra wody, charakterystycznie poruszając głowami, strosząc swoje kryzy zbliżają się do siebie, aż do tego stopnia, że w pewnym momencie ptaki „przytulają się”, ponownie „stając dęba” krzyżują swoje szyje, trzymając niekiedy pęczek wodorostów w dziobach. Po takim spektaklu para przystępuje do budowy gniazda. To konstrukcja zarazem niechlujna i bardzo dobrze przemyślana. Perkozy dwuczube budują je zazwyczaj na środku jezior, stawów lub innych zamieszkiwanych źródeł wód. Gniazdo to kopiec złożony z kupy liści, wodorostów, niewielkiej ilości mułu, błota, które sklejają ze sobą poszczególne elementy. Dzięki temu mamy do czynienia z „kopcem”, którego nadwodny wierzchołek stanowi tylko niewielką część całości. Wielu wydaje się, że ono pływa po tafli wody, a to nieprawda. Większość jest zatopiona, a wszystko po to, żeby konstrukcja była stabilna i utrzymywała się w jednym miejscu. Po około 28 dniach inkubacji z 3 – 6 oliwkowobrązowych jaj wykluwają się pisklęta. Małe ptaki są zagniazdownikami i przez kolejne 10 – 11 tygodni zostają pod opieką rodziców. Przez pierwsze trzy tygodnie poruszają się na grzbiecie rodziców, mimo że potrafią pływać i nurkować. Wygląda to bardzo zabawnie, kiedy możemy obserwować małe perkozy korzystające z grzbietów rodziców niczym z wodnej taksówki przemieszczającej się z punktu „a” do punktu „b”. Zupełnie młode pisklęta perkozów dwuczubych mają bardzo ciekawe upierzenie. Ich głowę oraz szyję pokrywają biało-czarne paski, a pomiędzy okiem i podstawą dzioba znajduje się łysinka. Sam dziób jest różowy z czarnym paskiem, natomiast resztę ciała, w wieku młodocianym, pokrywa ciemnobrązowy puch. Z czasem upierzenie przechodzi istną przemianę i ptaki jesienią zaczynają wyglądać niemal identycznie, jak osobniki dorosłe z pewną różnicą. Upierzenie głowy nie jest aż tak kontrastowe.

[madohora]

Po pierwsze umiejscowienie kończyn miednicznych. W przeciwieństwie do innych ptaków u perkozów znajdują się one skrajnie daleko w okolicach kupra, podobnie jak silniki napędowe w łodziach motorowych. Poza tym, sama budowa perkozich nóg – wokół palców znajduje się ogromny fragment błony pławnej, ale o dziwo palce nie są ze sobą połączone za jej pomocą – może nam przypominać wirniki silników, które wprawione w ruch zapewniają odpowiednią prędkość. Ciało perkozów oraz ich kształt to kolejny element, dzięki któremu ptakom tym pływanie pod wodą przychodzi z dużą łatwością. Długa i zwrotna szyja oraz korpus przypominający „łezkę” zwiększają możliwości pływackie perkozów. Kolejną rzeczą są pióra, a dokładniej to, co je pokrywa. Perkozy mają silnie rozbudowane gruczoły kuprowe. Struktury znajdujące się tuż nad kuprem w okolicy lędźwiowej wytwarzające wydzielinę przypominającą łój, której zadaniem jest zapewnienie piórom nieprzemakalności. Nie bez kozery jest powiedzenie „spływa jak po kaczce”, bo to właśnie dzięki wydzielinie gruczołu kuprowego, pióra ptaków wodnych nie przemakają, w związku z czym mogą one pływać, nurkować i po obfitym deszczu, kiedy wchodzą do wody, nie toną. Z piórami jest związana jeszcze jedna, bardzo ważna z punktu widzenia biologii, historia. Mianowicie perkoz dwuczuby od czasu do czasu pozwala sobie zjeść nieco swoich piór, zwłaszcza w okresie pierzenia. Dlaczego to robi? Otóż okazuje się, że dzięki obecności piór w przewodzie pokarmowym, ptakowi łatwiej jest uformować wypluwkę, czyli zlepek niestrawionych części pokarmu, którym perkozy się żywią.

[madohora]

Perkoz dwuczuby to naprawdę przepiękny ptak, któremu wiedzie się całkiem dobrze w naszym kraju. I oby tak zostało! Jest najbardziej rybożernym z pozostałych perkozów mieszkających w Polsce, ale zarazem najliczniejszym oraz największym. Nietrudno go spotkać nad większymi zbiornikami wodnymi, a jego wiosenne, charakterystyczne charczenie bądź „szczekanie” bez wątpienia jest jednym z sygnałów wiosny w pełnej krasie. Oby głosy przeciwne temu gatunkowi nadal stanowiły margines społeczny!

[madohora]

Ozdobnik lirogłowy, lirogłów (Lophorina superba) to prawdziwy uwodziciel. Mógłby nauczyć miłosnego fachu niejednego mężczyznę. Lirogłów może pochwalić się niebieskimi piórami na piersi, stroszonymi podczas toków, jednak nie ubarwieniem, ale tanecznym krokiem podbija serca dam. W trakcie zalotów ten ptasi tancerz wygina ozdobne pióra w kołnierz, po czym wykonuje skoki do przodu i do tyłu.

[madohora]

Naukowcy z Cambridge udowodnili, że gawron potrafi być równie mądry jak bajkowa wrona. W niezwykłym eksperymencie przed tym ptakiem postawiono wąską tubę z niewielką ilością wody. Na powierzchni wody unosił się robak. Gawron szybko spostrzegł, że aby skonsumować owada, wystarczy podnieść poziom wody. W tym celu wrzucił do tuby znalezione obok kamienie. W kolejnej odsłonie doświadczenia ptaki mogły korzystać z kamyków różnej wielkości i szybko okazało się, że znacznie chętniej wybierają te większe. Dzięki temu mogły szybciej i przy mniejszym wysiłku sięgnąć dziobem po nagrodę.

[madohora]

Jerzyki zwyczajne (Apus apus) to niepozorne ptaszki, które często mylone są z jaskółkami. Jednak posiadają pewną cechę, dzięki której są wyjątkowe – jerzyki nigdy nie przysiadają na drutach tak jak jaskółki. Ptaki te spędzają większość swego życia w locie – tam się żywią, śpią i kopulują. Jedynym dłuższym momentem, kiedy jerzyki lądują jest okres lęgowy

[madohora]

Niektóre źródła podają, że jerzyk może pozostawać w locie bez przerwy przez 2-3 lata. W Polsce jerzyki objęte są ścisłą ochroną gatunkową. Niestety od kliku lat populacja jerzyków w naszym kraju maleje, między innymi na skutek coraz powszechniejszych prac związanych z ocieplaniem budynków, które są głównym miejscem gniazdowania tych ptaków.

[madohora]

Słabizna, okolica brzucha poniżej,
lędźw i, pow inna b yć u konia krótką
i należycie sp o jo n ą, a konie z taką bu
dow ą zow ią się zw ięzłym i. Słabizny za
p ad łe są oznaką słab y ch lędźw i i obwi
słego, ciężkiego b rzu c h a; wogóle im
lędźw ie są dłuższe, tern slabizna bę
dzie w ięk szą a w ięc słabszą i zapad
n ię tą. W czasie spokoju słabizny po
ru sza ją się ty lk o n ieznacznie; po biegu
lu b p rac y natężonej ru ch y te są sil
niejsze, czyli „koń ro b i bokam i“. Jeżeli
w ięc koń w czasie spokoju robi bokami
a nie gorączkuje, to je s t to oznaką
dychaw icy.

[madohora]

Tajpan australijski
Tajpan australijski, znany również jako tajpan nadbrzeżny (Oxyuranus scutellatus), to wysoce jadowity gatunek węża należący do rodziny Elapidae. Występuje w regionach przybrzeżnych północnej i wschodniej Australii, a także na wyspie Nowa Gwinea. Tajpan australijski jest jednym z największych i najbardziej jadowitych węży zamieszkujących Australię. Jego toksyczny jad zawiera potężny koktajl toksyn, jak neurotoksyna, która niszczy serce, płuca i przeponę, prowadząc do uduszenia ofiary. Zawiera również silną miotoksynę, która niszczy tkankę mięśniową oraz inne toksyny powodujące wewnętrzne krwotoki. W przypadku ukąszenia śmierć następuje szybko – w ciągu pół godziny.

[madohora]

Jak dotąd poznano dwa gatunki trujących ptaków. Pitohui dicrous i Ifrita kowaldi żyją w Papui Nowej Gwinei. O śmiertelnym niebezpieczeństwie ostrzegają swoim jaskrawym upierzeniem. Trucizna znajduję się w całym ciele, lecz największe jej stężenie występuje w skórze i piórach

[madohora]

Burzyk szary (Puffinus griseus) jest średniej wielkości ptakiem mającym swoje lęgowiska na wyspach południowego Pacyfiku i Oceanu Atlantyckiego, głównie na Nowej Zelandii. Jest rekordzistą jeżeli chodzi o pokonywanie dystansów. Według naukowców w czasie swoich rocznych wędrówek potrafią pokonać nie bagatelną odległość ok. 65 tys. km. W ciągu zaledwie 200 dni potrafi oblecieć cały Pacyfik.

[madohora]

Lirogony (Menuridae) to rodzina ptaków z rzędu wróblowatych, w skład której wchodzą dwa gatunki – lirogon wspaniały (Menura novaehollandiae) i lirogon skromny (Menura alberti). Oba występują wyłącznie w Australii. Jego nazwa nawiązuje do ogona w kształcie liry. Jednak to nie z tego powodu jest znany. Lirogony potrafią idealnie naśladować odgłosy innych ptaków. Ponadto lirogony potrafią naśladować ludzkie dźwięki, a także dźwięki mechaniczne każdego rodzaju, eksplozje i dźwięki instrumentów muzycznych. Zdolność tych ptaków do naśladownictwa (ptaki mimetyczne) jest praktycznie nieograniczona – od dźwięku gwizdu po dźwięk piły ręcznej czy łańcuchowej, a także odgłos silnika samochodu, syreny alarmowej, wystrzałów strzelby, odgłosów migawki aparatu, szczekania psów, płaczących dzieci itd.

[madohora]

Skrzydłopławy czyli sk rz y d ło -
n o g i e , m alu tk ie zw ierzęta, należące
do m ięczaków , ży ją w morzu, a służą
za pokarm w ielorybom , ja k n. p. skrzy?
dłów ka

[madohora]

Ś fepow ron, rodzaj czapli nocnej,
o budow ie krępej i o upierzeniu rdzaw o-
siwem , przypom inającem sowę. D zień
p rzesypia, w nocy żeruje, zjada ja k
inne czaple ryby, rak i, żaby. G nieździ
się n a w ysokich drzew ach. W n ie k tó
ry ch okolicach E u ro p y i A zyi w sch o d
niej częsty. U nas p o sp o lity tylko-
w przelocie; zre sztą rzadki

[madohora]

Ś m i e r d z i e l , zw ierzę drapieżne, po-
dobne z k s z ta łtu i b arw y sierści
borsuka, tylko sm uklejsze i z dłuższym
ogonem. Ż yje w A m eryce. N azw a jego
pochodzi stąd . że z gruczołów koło
nasady ogona w ydziela ciecz sm rod
liwą. F u terk a jeg o zn a jd u ją się w h a n
dlu pod nazw ą skunksów .

[madohora]

Sm użka, m alu tk i g ryzoń całkiem
podobny do m yszy, p osiada w ąsiki
w podw ójne rzęd y ułożone, sie rść jej
je s t m iękka, rd za w o -b ru n atn a , przez
g rz b ie t ciągnie się czarna sm uga. Ogon
i u szy ow łosione. U n a s żyje w T a
trach , chociaż rzadko, jeszcze rzadziej
zd arza się n a rów ninac

[madohora]

S ow y, rod zin a d rap ieżn y ch ptaków ,
m ają ciało krępe, p o k ry te pierzem w iot-
kiem i m iękkiem , o b arw ach ciem nych,
głow ę dużą, oczy naprzód zw rócone,
otoczone obw ódką z piór, nogi upierzone
aż do pazurów . L o t ich je s t cichy. P o
lu ją nocą, w yław iając przew ażnie m y
szy, ćm y i inne ow ady nocne, w sk u te k
czego są pożyteczne. N ajpospolitszą
j e s t p ł o m y k ó w k a, p o p ielata w ciemne
prążki, a spodem g lin iasto -ru d a z b ia-
em i i śniadęm i c e n tk a m i; trzy m a się
ona zabudow ań.

[madohora]

Najbardziej jadowite zwierzęta na świecie
Wiele zwierząt naturalnie wytwarza jady, toksyny i trucizny, aby się bronić i obezwładniać swoją ofiarę. Od meduz po węże, a nawet ślimaki, jadowite stworzenia mają różne kształty, rozmiary i kolory. Które stworzenia niosą w swoich ciałach najbardziej śmiercionośny koktajl toksyn? Oto 10 najbardziej jadowitych zwierząt na świecie!

[madohora]

Ośmiornica Blue Ringed
Ten zamieszkujący wody Oceanu Spokojnego głowonóg, mimo bardzo niewielkich rozmiarów (osiąga wielkość piłki golfowej), stanowi dla człowieka śmiertelne zagrożenie. Jego jad zawiera groźną truciznę – tetrodotoksynę, na którą nie ma jeszcze antidotum. Ośmiornica Blue Ringed może spowodować niewydolność oddechową w ciągu 10 minut, a śmierć w ciągu 30. Ponadto ukąszenie ośmiornicy Blue Ringed jest praktycznie niewyczuwalne.

[madohora]

Pająk lejkowaty
Od rekinów i meduz po węże i pająki, Australia ma reputację kraju wypełnionego zwierzętami gotowymi cię zabić. Jednym ze zwierząt żyjących na lądzie, które ma historię potwierdzającą te twierdzenia, jest pająk lejkowaty – z jadem, który może zabić człowieka w zaledwie 15 minut. Są to też stosunkowo duże pająki – jeden samiec nazwany pieszczotliwie „Big Boy” przez Australian Reptile Park miał średnicę 10 cm – i duże, skierowane do tyłu kły zdolne przebić paznokieć.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MOUNT EWEREST MA RZADKIEGO LOKATORA - Gazeta - 27.01.2023

[madohora]

CO ZNIECHĘCA NIEDŹWIEDZIE DO PODEJŚCIA - Interia - 27.01.2023

[madohora]

PRZYGARNĘŁA KOTA. NIE MIAŁA POJĘCIA ŻE AŻ TAK UROŚNIE - Interia - 27.01.2023

[madohora]

Mojej koleżance kotka uciekła. Rzekomo wysterylizowana wróciła z przychówkiem. Z wszystkimi kociętami wszystko było ok ale jeden wyglądał jak młode rysia. Nie wiemy z kim się puściła ale u nas na Śląsku, rysie?

[madohora]

Manul stepowy został opisany w 1776 roku przez Petera Pallasa.

[madohora]

Poza tym, że kruki mogą m. in. wykorzystywać narzędzia do zdobywania pokarmu, to tej zdolności uczą się wzajemnie od siebie poprzez podpatrywanie. Co więcej, potrafią nie tylko wykorzystywać narzędzia, ale też je wykonać – chociażby przez odłamanie czy znalezienie odpowiednio ukształtowanej gałązki, która umożliwi im wyciągniecie smakołyku.

[madohora]

Swoją posturą przypomina raczej dużego owada niż ptaka. Mimo swoich niewielkich rozmiarów potrafi bardzo szybko latać – nawet z prędkością 120 km/h. Jest także mistrzem podniebnych akrobacji – może zawisnąć w powietrzu i latać we wszystkich kierunkach, nawet do tyłu.

[madohora]

KOSZMAR PSÓW W CHYBIU - www.msn.com.pl - 09.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOZA WRÓCIŁA DO KAMIENIOŁOMU - Radio Katowice - 14.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A pomysłem na wątek był - zwierzęta żyjące wokół nas, czyli co kryje się w najbliższych lasach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LIMANOWA. DWA WALCZĄCE ORŁY WPADŁY POD SAMOCHÓD - www.polsatnews/pl - 15.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Według danych GUS-u w 2021 r. średnia długość życia kobiet w Polsce wynosiła 79,7 roku, mężczyzn zaś 71,8 r. Wskaźniki te spadły po raz pierwszy od dłuższego czasu wskutek epidemii Covid-19. Z danych Banku Światowego wynika, że w 2020 r. średnia oczekiwana długość życia na świecie niezależnie od płci wynosiła 72,75 roku. To o wiele mniej od rekordowego dożytego wieku, który według zweryfikowanych danych wynosi 122 lata dla kobiet oraz 116 lat dla mężczyzn. Jak na tym tle wypadają inne żywe istoty?

[madohora]

Pochodzące z Antarktydy morskie gąbki gatunku Cinachyra antarctica jako środowisko życia upodobały sobie lodowatą wodę o stałym ciśnieniu na głębokości nawet do 2000 m. Takie „idealne” warunki pozwalają gąbkom dożyć imponującego wieku 1550 lat. Ale i w cieple da się doczekać późnej starości. Imponujący wizualnie gatunek czerwonej gąbki z Karaibów (Xestospongia muta) osiąga w średnicy nawet 1,8 metra, a żyje od kilkuset do ponad 2 tysięcy lat!

[madohora]

Kolejnym nestorem z zimnego Atlantyku jest cyprina islandzka (Arctica islandica), czyli jadalny głębinowy małż o rozmiarach nieprzekraczających 5 cm. Wiek najstarszych osobników oszacowano na, bagatela, 507 lat! Szeroko rozprzestrzeniony w Północnym Atlantyku cechuje się on wyjątkowo powolnym tempem wzrostu i rozwoju, które zdecydowanie zwiększa szanse na długie życie. Co ciekawe, podczas gdy w pierwszym ćwierćwieczu żywota ilość przeciwstarzeniowych enzymów antyoksydacyjnych w jego tkankach dramatycznie maleje, później osiąga stabilny poziom, który utrzymuje się przez nawet 150 lat!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIE BYŁO GO PONAD 20 LAT. NAUKOWCY MYŚLELI, ŻE WYGINĄŁ - www.msn.com.pl - 16.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TEGO NIE ZOBACZYSZ Z AUTA - www.msn.com.pl - 17.03.2023

[madohora]

IMPONUJĄCE PRZELOTY PTAKÓW - Interia - 18.03.2023

[madohora]

RODZINA ODKRYŁA 100 JAJ JADOWITEGO WĘŻA - Interia - 18.03.2023

[madohora]

MOUNT EVEREST MOŻE MIEĆ NAJWIĘKSZĄ ILOŚĆ BAKTERII NA ŚWIECIE - Interia - 18.03.2023

[madohora]

HANDEL DZIKIMI ZWIERZĘTAMI I JEGO KONSEKWENCJE - Interia - 18.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W zimnych wodach Oceanu Arktycznego oraz Północnego Atlantyku kryją się również rekiny polarne (Somniosus microcephalus), które według naukowców żyją od 250 do 500 lat! W czym tkwi ich sekret? Oprócz konserwujących temperatur rekiny nie wybrzydzają w kwestii jedzenia i połykają wszystko, co znajdą na swojej drodze. Co więcej, ich własne mięso jest niezwykle bogate w toksyczny związek zwany N-tlenkiem trimetyloaniny (TMAO), co oznacza, że żaden inny drapieżnik im nie zagraża.

[madohora]

Renomą najbardziej długowiecznych zwierząt lądowych cieszą się żółwie słoniowe (Chelonoidis niger). Te ważące nawet ponad 400 kg skorupiaste gady w środowisku naturalnym łatwo dożywają ponad stu lat, a w niewoli jeszcze więcej. Zmarła w 2006 r. Harriet z Australii miała ponoć nawet 175 lat, zaś żyjący wciąż na Wyspie Św. Heleny Johnatan ma wedle szacunków nawet 190 lat i jest oficjalnie najstarszym stworzeniem lądowym na Ziemi. Żółwi nestor wykluł się na Seszelach w 1832 r., a wieku 50 lat dostał się pod opiekę gubernatora Wyspy Św. Heleny, gdzie, jak widać, darzy mu się wyjątkowo dobrze. Obecnie Johnatan jest już ślepy z powodu katarakty i nie czuje zapachów, ale cieszy się ponoć świetnym słuchem. W 2006 r. w Kalkucie zmarł inny seszelski żółw, zwany Adwaita, którego wiek oszacowano na 255 lat. Ponoć żył samotnie, nie tracił sił na rozmnażanie, a odżywiał się głównie ciecierzycą, marchewką i sałatą.

[madohora]

WILKI W LUBUSKIM WIDYWANE SĄ CORAZ CZĘŚCIEJ - www.msn.com.pl - 11.02.2023

[madohora]

Po tym artykule wcale się nie dziwię, że interyja wyłączyła komentarze.

[madohora]

[madohora]

SZUKAŁ PRZEGRZEBKÓW, REKIN ODGRYZŁ MU GŁOWĘ - Gazeta - 29.01.2023

[madohora]

OWCZAREK NIEMIECKI OBRONIŁ DOM PRZED LAMPARTEM - www.polsatnews.pl - 31.01.2023

[madohora]

NAUKOWCY PRÓBUJĄ WSKRZESIĆ PTAKA DODO - Interia - 31.01.2023

[madohora]

AUSTRALIA. SEKS I BRAK SNU MOŻE ZAGRAŻAĆ NIEŁAZOM - Interia - 01.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PORTUGALIA. BOBI POBIŁ REKORD ŚWIATA. JEST NAJSTARSZYM PSEM W HISTORII - Interia - 03.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Naturalną jadłodajnią dla ptaków są owoce pozostające na gałęziach głogu, jarzębiny czy berberysu.

[madohora]

SĄSIEDZI SKARŻYLI SIĘ NA SMRÓD. HODOWAŁA W DOMU PRAWIE TYSIĄC SZCZURÓW - Interia - 09.02.2023

[madohora]

MYŚLELI, ŻE KOTA POTRĄCIŁO AUTO. TO KTOŚ CELOWO ZADAŁ MU RANY - www.polsatnews.pl - 09.02.2023

[madohora]

17 LUTEGO WYSTAWA KOTÓW W ŁODZI - www.msn.com.pl - 09.02.2023

[madohora]

POSZŁA DO Z O O Z NIEMOWLĘCIEM. GORYL ZROBIŁ ZASKAKUJĄCY GEST - www.msn.com.pl - 09.02.2023

[madohora]

NOC SÓW W SŁOWIŃSKIM PARKU NARODOWYM - www.msn.com.pl - 09.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ciekawostka: Dłużej niż gąbki teoretycznie żyć może stułbiopław Turritopsis dohrnii, który de facto jest… nieśmiertelny. Spotykana u wybrzeży Japonii meduza po osiągnięciu seksualnej dojrzałości zmienia się z powrotem w polip, z którego powstała i… tak bez końca. W głębinach morskich mogą więc egzystować stworzenia, które narodziły się przed milionami lat!

[madohora]

Nieprzeciętnością długością życia odznaczają się także wale grenlandzkie (Balaena mysticetus), czyli jedyne wieloryby trwale zamieszkujące wody Oceanu Arktycznego. Zimno musi widać naprawdę dobrze konserwować, bowiem te mierzące nawet 19-20 m długości morskie ssaki o największych na świecie pyskach dożywają łatwo 170-200 lat, a z analiz DNA wynika, że ich potencjał sięga nawet 268 lat!

[madohora]

MEDIA WILK LUDOJAD ATAKUJE - www.oko.press - 11.02.2023

[madohora]

- Pana pies szczekał przez całą noc - mówi rozwścieczony sąsiad
- To nic, odeśpi w dzień - odpowiada właściciel psa

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DUSICIEL BEZ BILETU - Radio Katowice - 13.02.2023

[madohora]

PYTON KRÓLEWSKI W PRZESYŁCE KONDUKTORSKIEJ - www.tvp.pl - 13.02.2023

[madohora]

TRAGICZNY WYPADEK W ZOO - www.msn.com.pl - 15.02.2023

[madohora]

TE ZWIERZĘTA ŻYJĄ W WIELKOPOLSCE - www.msn.com.pl - 15.02.2023

[madohora]

TURCJA. RATOWNICY ZNALEŹLI PSA POD GRUZAMI - Gazeta - 17.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

HERKULES PORIOT

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Przedstawiciele rasy posiadają krótki i owalny tułów. Pierś jest pełna i zaokrąglona. Osobniki posiadają czerwony, pojedynczy grzebień, który rośnie wzdłuż linii karku. Istnieje także mniej znana odmiana posiadająca grzebień różyczkowy. Pióra są miękkie, duże i zaokrąglone. Rasa posiada stosunkowo gęste upierzenie. Smukła sylwetka i wydłużona budowa ciała są jednymi z cech charakterystycznych tych kur.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W UKRAINIE TRWA WOJNA A NAUKOWCY ODKRYLI TAM PREHISTORYCZNE KACZKI - 19.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Siewka złota (Pluvialis apricaria) to ptak, którego przelotnie możemy oglądać w i Polsce. Między lipcem a grudniem w obszarach Natura 2000 obserwuje się nawet do 11 tysięcy osobników. Gatunek charakteryzuje się zmianą szaty z zimowej, spoczynkowej, na godową, ciekawie nakrapianą. Nakrapiane są też jajka, które siewka składa zawsze cztery. Ponieważ gniazdo wite jest z porostów, trawy i liści, cętkowane skorupki idealnie wtapiają w tło, pozostając niewidoczne dla drapieżników. W ciągu dnia jajka wysiaduje tata, a nocą jego miejsce zajmuje mama.

[madohora]

Urodziwymi jajkami może pochwalić się jeszcze wiele różnych gatunków ptaków, ale na szczególną uwagę w tym gronie zasługują kusacze. Wyglądem przypominające kuraki, zamieszkują one obszar między Patagonią a Meksykiem i słyną ze wstydliwości – nawet ich upierzenie sprzyja wtapianiu się w tło. Tym bardziej zaskakujące są ich jaja, stosunkowo duże, żywo wybarwione i błyszczące, jakby je ktoś polakierował. Bywają zielone, fioletowe, liliowe, turkusowe, stalowe, czekoladowe i cytrynowe. Każdy gatunek preferuje swoje odcienie. Jako ciekawostkę warto dodać, że gniazda budowane są na ziemi, a samica składa w nich jedno jajko raz na 3-4 dni. Całkowity łęg może liczyć nawet 16 sztuk, ale… często pochodzą one od różnych matek. Samcowi, do którego należy obowiązek wysiadywania, nie wydaje się to jednak przeszkadzać.

[madohora]

Całkiem urodziwymi, choć mikroskopijnymi jajkami może pochwalić się również biedronka. Ulubione owady ogrodników są seksualnie dość rozwiązłe, a gdy samiec posiądzie już partnerkę, zapładnia ją ponad 40 tysiącami plemników. Kropkowana mama składa jednak zwykle „tylko” kilkadziesiąt jaj, które są słonecznie żółte, wydłużone i ustawione ciasno w pozycji pionowej na spodniej stronie blaszki liścia. Lokalizacja wybierana jest tak, aby po wykluciu żarłoczne larwy miały pod dostatkiem strawy, najlepiej więc w bliskim sąsiedztwie mszyc.

[madohora]

Jajka w królestwie zwierząt różnią się kolorami, wielkością, kształtem, twardością i liczebnością. Niektóre ptasie gatunki składają po kilka jaj, podczas gdy morskie stworzenia produkują ich nawet setki tysięcy, a korale nawet miliony. U krokodyli temperatura inkubacji decyduje o płci potomstwa, podczas gdy niektóre osy składają swe jajeczka wewnątrz żyjących gąsienic. Są też pająki, które swe jajeczka noszą na własnym odwłoku! Warto też pamiętać, że jaja gwarantują przetrwanie gatunków na dwa różne sposoby – jako metoda rozmnażania oraz… jako strawa dla innych!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DZIESIĄTKI OREK BIORĄ NA CEL REKINA - www.msn.com.uk - 10.04.2023

[madohora]

HISTORIA ALIGATORA KTÓRY PRZEZ PONAD 20 LAT MIESZKAŁ NA PODWÓRKU DOMU W TEKSASIE - www.msn.com.uk - 10.04.2023

[madohora]

POZOSTAŁY TYLKO WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE ŻURAWI - www.msn.com.uk - 10.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŚMIERĆ ŁABĘDZIA W GNIEŹNIE - www.msn.com.pl - 12.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SAMSON. KOCI SENIOR CHCIAŁBY RESZTĘ ŻYCIA SPĘDZIĆ WE WŁASNYM DOMU - www.msn.com.pl - 26.02.2023

[madohora]

Mewy, p ły w ak i różnej w ielkości, n ajm niejsze w ielkości kaw ki, z postaci p odobne nieco do kaczki. D ziób silny, p ro sty , g órna szczęką hakow ato zgięta, p ierze m iękkie, ogon długi, nieraz w y
g ięty . Ż y ją grom adnie, przew ażnie na p ó łk u li północnej, trzym ają się w y b rz eży m orskich, czasem są i n ad w odam i słodkiem i. Ż y w ią się rybam i, ślim ak a mi, m ięczakam i, ow adam i i t. p

[madohora]

M ięczaki j zw ie rzęta, p o sia d ające
m iękkie, nieczłonkow ane ciało, otoczo
ne płaszczem , k tó ry w y d ziela zw yczaj
nie skorupę w a p n is tą , po jed y n czą (śli
m aki) łub podw ójną (m ałże). U n ie k tó 7
ry c h da się w yróżnić g ło w a (głow o-
nogi, ślim aki) a in n y m głow y b ra k
(m ałże). Do ru ch u służy duży m ięsień
n a brzu ch u (ślim aki, m ałże), albo n ie
członkow ane w y p u stk i głow ow e (gło-
w onogi). O ddech ają skrzelam i lub p łu
cami. P o sia d a ją p rzew ód pokarm ow y,
serce, nerw y, n arz ąd y zm ysłow e; u n ie
k tó ry ch są one bardzo dobrze ro zw in ięte

[madohora]

Nielazy, .zw ierzęta należące do tor-
baczy, zw yczajnie małe, żó łto -b ru n atn e,
b iało-plam iste, sm ukłe, ja k n. p. nie-
łaz ł a s i c z y , albo ogrubne, n. p. nie-
łaz n i e d ź w i e d z i , zw any przez k o
lonistów dyabłem , bo ro b i w ielkie
szkody w drobiu, a zaskoczony broni
się zajadłe. Ż y ją w A u stralii i na
w yspie V andiem ensland

[madohora]

Okun, ry b a z działu ciernioprom ien-
nych, długa n a 40 centym etrów , zie-
lonaw o-źółta z kilkom a ciem niejszerni
pręgam i popi'zecznemi po bokach, ma
n a grzbiecie 2 płetw y, z k tó ry ch pierw
sza ciernioprom ienna m a na końcu
czarną p la m ę ; p łetw y brzuszne są o sa
dzone pod piersiow em i. P ęcherz p ław ny
ma zam knięty. L u b i czystą, pow olnie
p ły n ącą w odę, je s t drapieżny, ik rę
sk ład a sznurkam i przyczepionym i do
roślin w odnych. Mięso ma smaczne,
osobliw ie sm ażony lub duszony w w i
nie. N a północy w ygotow ują z jego
skóry i pęcherza pław nego klej

[madohora]

NAUKOWCY CHCĄ WSKRZESIĆ WYMARŁE GATUNKI - Interia - 07.03.2023

[madohora]

NAJSTARSZA KURA NA ŚWIECIE - www.polsatnews.pl - 07.03.2023

[madohora]

UKRADŁ 300 PSTRĄGÓW Z PRYWATNEGO STAWU - Interia - 07.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

• Ducks came to visit in the crazy winter weather

[madohora]

TEN GATUNEK ATAKUJE EUROPĘ. JEST JUŻ W POLSCE - www.msn.com.pl - 07.03.2023

[madohora]

Szpak uznawany jest przez IUCN za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2004 światową populację oszacowano na ponad 310 mln osobników. W 2015 liczebność szpaka w Europie wynosiła 28,8–52,4 mln par. W Europie w latach 1980–2016 odnotowano spadek liczebności o 70%. W Ameryce Północnej czyni szkody w uprawach oraz konkuruje z rodzimymi gatunkami ptaków o dziuple. Ponadto jest szkodnikiem sadów, wyjada również ziarno z pól czy żłobów, również w Europie. W południowej części tego kontynentu (we Włoszech i Francji) czyni szkody w winnicach.

[madohora]

Podczas żerowania szpaki stosują trzy techniki. Pierwsza z nich polega na sondowaniu podłoża dziobem, aż znajdą jakiegoś bezkręgowca. Niekiedy szpaki wbijają dzioby w glebę i rozchylają je, aby powiększyć dziurę. To zachowanie jako pierwszy opisał Konrad Lorenz, określił je jako zirkeln; po polsku nazywa się cyrklowaniem. Jan Sokołowski obserwował to zachowanie u szpaka wychowywanego w niewoli od wyklucia, niemającego szansy nauczyć się tej czynności od starszych osobników. Musi być to więc czynność wrodzona. Ponadto zauważył, jak jego udomowiony szpak wyjadał rybki z akwarium. Szpaki potrafią również łapać owady w powietrzu. Okazjonalnie zjadają także nektar[33]. Badaniem odżywiania się niektórych ptaków zajmował się G. Rörig, wedle którego szpak ważący 76,5 g spożywał dziennie 9,16 g suchej masy pokarmowej, odpowiadającej około 11,9% masy jego ciała[50]. Wiklund et al. w latach 80. XX wieku badali młode, niedoświadczone ptaki czterech gatunków, w tym szpaka zwyczajnego. Wypuszczały one z dzioba pewne owady bez uszkadzania ich. Prawdopodobnie więc przy wyborze ofiary szpaki kierują się smakiem

[madohora]

Samce pierwsze przybywają na lęgowiska i zaczynają intensywnie śpiewać[27]. Badano, czy samice szpaków zwracają uwagę na symetrię plamistości upierzenia samców; samice są w stanie zidentyfikować samce o dużej asymetrii plamistości, ale raczej nie wykorzystują one symetrii ubarwienia jako kryterium przy wyborze samca[47]. Przedmiotem badań był również wybór samca w warunkach, w których występowało lub nie promieniowanie ultrafioletowe (<400 nm), które niektóre ptaki są w stanie dostrzec. Usunięcie światła ultrafioletowego nie zaburzało samicom całkowicie wyboru (tj. nie wybierały samców całkowicie przypadkowo). Badania wykazały, że odbijanie UV przez pióra szpaków wpływa na atrakcyjność samców w oczach samic, jednak sprawa wymaga dalszych badań, jako że w momencie badania nie poznano jeszcze dokładnie widzenia barwnego u szpaków[51]. Niegdyś szpaki uważano za gatunek monogamiczny. Obecnie wiadomo, że występuje także poligynia, kopulacje pozamałżeńskie w przypadku samic, częsta zmiana partnerów; niekiedy samice podrzucają jaja innym samicom (po raz pierwszy odnotowano to w 1974) lub gniazdują wspólnie w jednym gnieździe (do 1996 odnotowano to dwukrotnie)

[madohora]

Przeważnie samce i samice przystępują do rozrodu w wieku 2 lat, niektóre samice czynią to już po roku życia. W naturze szpaki dożywają 21 lat

[madohora]

Szpaki bardzo chętnie zajmują budki lęgowe i gniazdują w bliskości innych osobników swojego gatunku. Budki lęgowe dla tych ptaków należy wieszać nie bliżej niż 2 m od siebie; mogą być umieszczone na tym samym drzewie. Podstawa budki dla szpaków powinna mierzyć 15 na 15 cm, ścianki 35 (przednia) i 38 (tylna) cm, średnica otworu winna mieć 5 cm. W klasyfikacji Sokołowskiego jest to budka typu B

[madohora]

Dzięciołowate (Picidae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes). Obejmuje ponad 200 gatunków.

[madohora]

Ptaki te charakteryzują następujące cechy:

rozmiary od małych po średnie (od 8 do 50 cm długości i od 6 do 315 g masy ciała)
bardzo silny, dłutowaty dziób
silnie rozwinięty, bardzo długi język wraz ze specyficznie zbudowanym aparatem gnykowym
język pokryty lepką wydzieliną gruczołów ślinowych podjęzykowych
sztywne, ostro zakończone sterówki umożliwiające opieranie się ogonem o drzewo
bardzo ostre pazury, zazwyczaj parami przeciwstawne
pożywienie stanowią owady uzupełniane pokarmem roślinnym
niektóre gatunki wsuwają szyszkę bądź orzech między gałęzie lub w szczelinę kory w upatrzonym przez siebie miejscu i następnie rozbijają je. Takie miejsce nazywane jest kuźnią.
niektóre gatunki dziurawią gatunki bogatych w soki drzew, które wabią i unieruchamiają owady następnie zjadane przez ptaka.
monogamiczne, niektóre gatunki w okresie godowym szybko uderzają w suchą pustą gałąź. Powstały odgłos godowy nazywany jest bębnieniem.
gnieżdżą się w dziuplach, niemal zawsze samodzielnie wykutych
wyprowadzają jeden lęg w roku, pisklęta wykluwają się nagie i ślepe, z charakterystycznym zgrubieniem na pięcie, na którym siedzą w niewyścielonej dziupli.
w upierzeniu dzięciołów występują czarne i białe barwy, ale niektóre bardzo kolorowe. Często czerwonawa czapeczka i pokrywy podogonowe.

[madohora]

Gołębiowate, gołębie właściwe (Columbidae) – rodzina ptaków z rzędu gołębiowych (Columbiformes). Obejmuje w większości gatunki związane z drzewami, lecz występują również związane ze skałami i naziemne, zamieszkujące cały świat poza okolicami okołobiegunowymi, wyspami Grzbietu Śródatlantyckiego i Hawajami.

[madohora]

Kret europejski (Talpa europaea) – gatunek owadożernego ssaka z rodziny kretowatych, zaliczanej do rzędu ryjówkokształtnych (Soricomorpha), zwyczajowo nazywany kretem.

[madohora]

Silne, łopatowate łapy z mocnymi zagiętymi do tyłu pazurami są przystosowane do kopania podziemnych tuneli. Szczególnie silne i duże są łapy przednie o zredukowanych kościach przedramienia.

[madohora]

Największe kopce pojawiają się na glebach bagiennych, dochodzą nawet do 90 cm wysokości. Na powierzchni ziemi porusza się niezdarnie i rzadko się na niej pojawia.

[madohora]

W Polsce jest objęty ochroną gatunkową częściową. Nie jest chroniony na terenie ogrodów, upraw ogrodniczych, szkółek, lotnisk, ziemnych konstrukcji hydrotechnicznych oraz obiektów sportowych

[madohora]

Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda, z gr. gaster – brzuch + pous – noga) – jedna z najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych gromad mięczaków, zaliczana niekiedy do podtypu muszlowce.

[madohora]

Brzuchonogi występują w wodzie i na lądzie, nie ma natomiast wśród nich gatunków zdolnych do lotu. Gromada niezwykle bogata w gatunki i bardzo zróżnicowana – zalicza się do niej około 105 tys. gatunków, z czego w Polsce występuje 6 gat. morskich oraz ok. 200 gat. lądowych i ok. 50 słodkowodnych[1]. W innych źródłach można trafić na dane mówiące o 43 tys. gatunków (z czego w Polsce występuje ok. 200 gatunków ślimaków, zarówno wodnych jak i lądowych), co stanowi 78% mięczaków. Większość gatunków żyje w morzu – zwykle charakteryzuje je bogactwo barw i kształtów, nie brak też słodkowodnych, ziemnowodnych i lądowych – wymagają zwykle dużej wilgotności środowiska. Wielkość osobników waha się od poniżej 1 mm do kilkudziesięciu centymetrów. Największa znaleziona muszla, należąca do Syrinx aruanus, mierzy 91 cm

[madohora]

Mały ślimak wylęga się z jaja z pierwociną muszli, tzw. muszlą embrionalną. Muszla ślimaka – jego szkielet zewnętrzny, pełniący bardziej funkcje ochronne niż podporowe – czasem może zanikać lub ulegać znacznej redukcji (Testacellidae), bywa też zagłębiona w tkankach (pomrowcowate). Muszla ślimaków jest zwykle skręcona, bywa też uproszczona (zredukowana do płytki) lub w kształcie czapeczki (przytulik, czareczka), a w Oceanie Indyjskim żyją ślimaki, których muszla jest dwuczęściowa (jak u małży).

[madohora]

Wodne gatunki konsumują głównie drobne glony, zeskrobując je tarką z podwodnych skał, lub też liście wodnych roślin naczyniowych oraz rozkładające się szczątki roślinne.

[madohora]

Najwięcej ślimaków drapieżnych występuje wśród gatunków morskich. Niektóre z nich (np. rodzaje Natica, Dolium i Charonia- Prosobranchia) polują na żywe zwierzęta, szczególnie na ślimaki i jamochłony, inne zadowalają się głównie padliną (np. rodzaje Buccinum, Murex, Nassarius i Prosobranchia), zwłaszcza skorupiaków, mięczaków i ryb. Jeżeli pokryta jest ona pancerzem, jak np. u dziesięcionogich, to ślimaki wsuwają ryjek do ich wnętrza przez szczeliny pomiędzy tarczami pancerza lub przez odbyt i od wnętrza wysysają zwłoki.

[madohora]

Nieruchome gatunki z rodzaju Vermetus wydzielają z gruczołu nożnego długie, delikatne nici śluzu, tworząc coś w rodzaju unoszącej się w wodzie sieci do łapania planktonu. Co pewien czas sieć wraz ze zdobyczą jest wciągana do otworu gębowego. Są też ślimaki żywiące się głównie planktonem i drobnymi cząstkami substancji organicznej, wpadającymi wraz z prądem wody do ich jamy płaszczowej, która wówczas ma zwykle specjalne urządzenia służące do ich wyłapywania i transportu do otworu gębowego.

[madohora]

Form pasożytniczych jest wśród ślimaków stosunkowo niewiele, ale w zależności od trybu życia wykazują one pod względem morfologicznym ogromne zróżnicowanie i należą do wielu grup systematycznych spośród przodoskrzelnych i tyłoskrzelnych. I tak np. przedstawiciel prymitywnej rodziny tyłoskrzelnych Pyramidellidae (m.in. rodzaj Brachystomia) są okresowymi pasożytami zewnętrznymi, o bardzo silnie wydłużonym ryjku, w którego końcowej części znajduje się kolec, wewnątrz pusty, będący prawdopodobnie jedyną pozostałością po zębach tarki. Współdziała on ze swoistym urządzeniem pompującym w przednim odcinku jelita. Kolec ten prawdopodobnie służy do wpompowania specjalnej wydzieliny doprowadzającej ciało ofiary do stanu płynnego. Wspomnianym ryjkiem pasożyt nakłuwa łatwo dostępne, miękkie części ciała ślimaków i małżów, albo czułki osiadłych wieloszczetów i wysysa z nich soki. Poza opisaną adaptacją ryjka, ślimak ten w swej budowie ciała nie wykazuje nic szczególnego. Zewnętrznymi pasożytami szkarłupni, a zwłaszcza rozgwiazd, są niektórzy przedstawiciele rodzin Capulidae i Melanellidae (Prosóbranchia). Bardzo interesująca jest biologia należącego do tyłoskrzelnych pelagicznego gatunku Phyllirrhoe bucephala pasożyta meduzy Zanclea costata. Ślimak ten, początkowo wysysa manubrium oraz kanały promieniste i kanał okrężny meduzy, w momencie, kiedy zacznie przewyższać ją wzrostem i potrafi samodzielnie pływać, objada stopniowo manubrium i czułki. Wreszcie tylko pokurczone resztki dzwonu pozostają przyczepione do szczątkowej nogi pasożyta, który pożera i tę resztkę ciała żywiciela. Dorosła Phyllirrhoe parą czułkowatych wyrostków chwyta drobne zwierzęta planktonowe, zwłaszcza hydromeduzy, oraz obrywa kawałki czułków i innych części rurkopławów, nie będąc przy tym wrażliwa na parzydełka. Robakowate albo pęcherzykowate Entoconchidae, które są wewnętrznymi pasożytami strzykw, tak dalece zmieniły i uprościły swoją budowę, że tylko po stadium larwalnym można rozpoznać ich właściwą przynależność systematyczną. Niektórzy przedstawiciele tej rodziny, o cienkim robakowatym ciele, jak np. Enteroxenos dogieli, dochodzą do 130 cm długości. Przynajmniej część gatunków tej rodziny ma tak uproszczoną budowę, iż odżywia się chłonąc pokarm prawdopodobnie przez ścianki ciała. Dojrzałe samice tych ślimaków stopniowo ulegają degeneracji i giną, a żywiciel wydala ich zwłoki z odchodami do morza i wówczas uwalniają się z ciała matki pelagiczne larwy, mające typową budowę weligera.

[madohora]

[madohora]

Rodzina kosmopolityczna z wyjątkiem południowej Ameryki Południowej, południowej Afryki, Madagaskaru i większość z Australii

[madohora]

[madohora]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOSZMAR WRACA. W LASACH WYJĄTKOWO WCZEŚNIE POJAWIŁY SIĘ KLESZCZE - www.twojapogoda.pl - 08.03.2023

[madohora]

Znalezisko leśniczego Marcina Sceliny z powyższego zdjęcia, który wybrał się do karpackich lasów, powinno być przestrogą dla wszystkich spacerowiczów, biegaczy i rowerzystów, którzy chcą z dala od tłumów odetchnąć świeżym powietrzem.

[madohora]

Nawet na początku marca nie mogą się czuć bezpiecznie, zwłaszcza, że kleszcze już żerują i roznoszą bardzo groźne choroby. W ubiegłym roku mieliśmy największą inwazję kleszczy od lat.

[madohora]

Właśnie z tego powodu lekarze odnotowali olbrzymią ilość przypadków boreliozy (ponad 17 tysięcy przypadków) i kleszczowego zapalenia mózgu (ponad 300 przypadków). Niektóre z nich skończyły się śmiercią.

[madohora]

Szczepionka będzie chronić przed 98 procentami wszystkich zarażonych kleszczy, najpopularniejszych gatunków występujących na północnej półkuli, w tym w Polsce. Jeśli dalsze testy też wypadną pomyślnie, to szczepionka będzie dostępna powszechnie najpóźniej od 2025 roku.

[madohora]

Aby uniknąć boreliozy nie wystarczy nie chodzić do lasów. Zagrożenie czyha na nas w centrach miast, gdzie wydawałoby się, powinno być bezpiecznie. Przyczyną jest rosnąca liczba psów, zwłaszcza tych kanapowych, które przyciągają kleszcze do osad ludzkich.

[madohora]

Trawy są coraz bardziej ulubionym miejscem żerowania kleszczy. Z zarośli atakują one głównie psy i koty, ale pogryzą też nas, jeśli będziemy nieostrożni np. podczas rodzinnego pikniku na kocu lub kąpieli słonecznej. Nie ma co panikować, ale warto zachować czujność.

[madohora]

Borelioza jest chorobą wywołaną przez krętki przenoszone przez kleszcze. Choroba charakteryzuje się zajęciem skóry, stawów, układu nerwowego i serca. Krętki mnożą się w jelicie cienkim kleszcza, przenikają do krwi, a następnie do gruczołów ślinowych.

[madohora]

ZABÓJCZA KREWETKA DOTARŁA DO POLSKI - www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

Rozgwiazdy albo gw iazd y m orskie, są to zw ierzęta m orskie budow y p ro mienistej, należące do szkarłu p n i (ob.).

[madohora]

Roztocze, rzą d pajęczaków , obej-
mujący osobniki m ałe, czasem zaledw ie
okiem dostrzegalne. T ułogłow ie ich
jest całą szerokością do k ałd u n u p rz y
rosłe, części pyszczkow e są kłująco-
ssące. B rak im często naczyń k rw io
nośnych i narządów oddechow ych. T u
należy św ierzbow iec ludzki, kleszcz,
serowiec i inn

[madohora]

CHCIAŁ KUPIĆ PSA. DOSTAŁ HIENĘ - www.polsatnews.pl - 10.03.2023

[madohora]

[madohora]

Tu warto dodać, że szczury śniade żyją zazwyczaj w koloniach ułatwiających znajdowanie ochotnego partnera czy partnerki. W każdej grupie jest jeden dominujący samiec oraz kilka dominujących samic – te ostatnie o swą pozycję dbają dosłownie zębami i pazurami. Uniesione pionowo na tylnych łapach, z obnażonymi kłami, wyglądają niczym miniaturowa scena z filmu „Godzilla”.

[madohora]

Również na Madagaskarze i w Australii szczwanym szczurom udało się wyeliminować wiele innych gatunków mniejszych zwierząt. Co gorsza, lokalne inwazje na całym świecie zwalcza się dziś dość zdecydowanie, głównie poprzez rozpylanie wybranych pestycydów drogą powietrzną. Jak się łatwo domyśleć, nie są to akurat związki, które pragnęlibyśmy w środowisku naturalnym. Szczury mają co prawda wrogów i padają czasem ofiarą kotów domowych, łasic, lisów i drapieżnych ptaków, ale są zbyt szybkie i zwinne, aby owe polowania mogły poważnie ograniczyć ich populację.

[madohora]

Poza tym szczury śniade i wędrowne po udomowieniu i przekształceniu w tzw. szczury laboratoryjne, wolne od chorobotwórczych patogenów, stały się popularnymi domowymi pupilami. W hodowli okazują się towarzyskie, ciekawskie i zachwycają niebywałym sprytem. Ze szczurem można się więc zaprzyjaźnić!

[madohora]

Zdjęcie dostarczone przez Fundację Przyjaciół Dzikiej Przyrody w Tajlandii (WFFT) przedstawia Pai Lin, 71-letnią samicę, której kręgosłup został zdeformowany po 25 latach pracy w branży turystycznej, gdzie była zmuszona przewozić turystów.

[madohora]

„Została porzucona przez swojego poprzedniego właściciela, który uważał, że jest zbyt powolna i wiecznie cierpiąca i nie może już dobrze pracować” – dodał.

[madohora]

Tom Taylor, dyrektor projektu, dodał, że grzbiety słoni nie zostały zaprojektowane do przenoszenia dużych ciężarów. Ciągły nacisk na ich kręgosłupy ze strony turystów może skutkować trwałymi uszkodzeniami fizycznymi – co widać w Pai Linie”.

[madohora]

Grupa podzieliła się historią Pai Lin, aby podnieść świadomość na temat okrucieństwa wobec słoni.

[madohora]

„Ważne jest, aby zrozumieć, że słonie, w przeciwieństwie do koni, nie są hodowane do jeżdżenia. Nie są zwierzętami udomowionymi i są zabierane ze środowiska naturalnego i trzymane w okropnych warunkach” – powiedział.

[madohora]

S a r d y n k a , m ała ry b k a członkopro-
m ienna, spo krew niona z śledziem, dłu
gości od 1 4 — 25 centym etrów , jest
bezzębna, a w ieczko skrzelow e ma
p ro m ienisto prążk o w an e. Ż yje w mo
rzu Śródziem nem , po jaw ia się z wio
sn ą niezliczonem i grom adam i dla od
bycia t a r ł a ; przez cały rok przebywa
w g łęb in ach m orskich. Poław iają ją
na m orzu Śródziem nem i Adryatyc
kiem . WT h a n d l u pod nazw ą sardy
nek sp rze d ają k ilk a różnych gatun
ków . B y w a ją one albo solone i ma
rynow ane, albo g o tow ane w najlepszej
oliw ie i herm ety czn ie (szczelnie) w pu
szkach zam knięte, przez co długi czas
św ieżo zachow ać się m ogą. W handlu
są p rzew ażn ie sa rd y n k i francuskie, lub
pod nazw ą niem ieckich i rosyjskich
m łode śledzie i szproty

[madohora]

Sarna, przeżuw acz, spokrew niony
jest z jeleniem , ale od niego d ro b n ie j
szy; samiec zw any r o g a c z e m , p o
siada rogi m niejsze, p ro ste, zazw yczaj
o 3-ck gałęziach; sam ica rogów nie ma
sierść w lecie rdzaw o-czerw onaw a
przybiera w zimie odcień siw y. Ż yje
małemi stadkam i w lasach, w całej
Europie środkow ej i południow ej, ce
niona dla bardzo sm acznego m ięsa.

[madohora]

Sepia czyli m ą t w a , zw ierzę m or
skie, należące do głow onogich, m a 50
centymetrów długości, ciało w ałk o w a
te a kadłub o słonięty zdw ojeniem sk ó
ry t. zw. płaszczem . W ja m ie płaszcza
znajdują się sk rzela do oddychania,
tam też uchodzi przew ód z t. zw. w o
reczka atram entow ego, w y d ają cy b ru
dno-żółtą ciecz dla zm ącenia w ody
w razie n iebezpieczeństw a. W płaszczu
po stronie g rzb ie tn ej je s t u k ry ta zm ar
niała skorupka w ap n ista, k sz ta łtu elip
tycznego ; po stro n ie brzusznej w y-
stercza z jam y płaszczow ej lejek, o d
powiadający nodze ślim ak a; tę d y w y-
strzykuje w odę, k tó rą w cią g a do ja m y
płaszczowej d la oddechania. Mięso jej
jest jadalne, sk o ru p k i potłuczonej u ż y
wają jako proszku do zębów a p ły n u
z woreczka atram entow ego do w y ro b u
farby, s e p i ą zw anej. — W g łę b in ac h
morskich p rzeb y w ają czasem ta k w iel
kie mątwy, że n aw e t człow iekow i sta ć
śię mogą niebezpieczne.

[madohora]

S iad ło ok ie, dział skorupiaków ,
mających oczy bezpośrednio n a g ło
wie, a nie n a słu p k a ch osadzone. T u
należy n. p. stonóg m urow

[madohora]

Siodlarstw o, x-zemiosło, którego
głów nem zadaniem je s t w yrób siodeł.
D aw niej siodła tw o rzy ły niem al rodzaj
krzeseł z oparciem z ty łu i z przodu.
D ziś używ ają pow szechnie siodeł t. zw.
angielskich lub fran cu sk ich ; pierw sze
są gład sze i prostsze, d ru g ie więcej
w ycięte. T e r 1 i c a je s t także siodłem.
J e s t to d esk a w y g ięta do g rzb ie tu k o
nia, obszyta s k ó r ą ; pod n ią podkłada
się wojłok, sam ą zaś p rzy k ry w a się
dużym czaprakiem sukiennym lub b a
ranim

[madohora]

Skorupiaki, bardzo liczna grom ada
zw ierząt członkow ych. M ają ciało zło
żone z licznych p ierścien i, głow ę n a j
częściej. zrosłą z tułow iem w tułoglo-
w iu, na głow ie 2 p a ry rożków i oczy.
Są p o k ry te bądź m iękką skórą; , bąd
szkieletem najczęściej w apnistym , m ają
liczne p ary nóg, różnie ukształtow anych,
o ddychają skrzelam i. Ż y ją'-w wodzie,
prócz nielicznych, k tó re przeb y w ają na
lądzie, a tw orzą niejako przejście- od
zw ierząt w odnych do lądow ych. N a j
częściej przechodzą przez przeobrażenie,
n i raz bardzo zaw iłe. T u należą raki,
k raby, przekopnice, kiełże i inne

[madohora]

Skrzele, narząd, zapom ocą którego
n iek tó re w odne zw ierzęta o ddychają
pow ietrzem w w odzie zaw nrtem . S ą to
bądź b łoniaste płatk i, bądź d łu g ie n i
teczki, lub rozgałęzione g ru b sze w y
rostki, albo u k ry te w osobnych j a
m ach, albo w y sterczające sw obodnie
do w ódy. Skrzelam i oddychają ry b y ,
ra k i i t. d

[madohora]

Słoń, najw yższy ssak lądow y, p rz e
szło 3 V2 m etra w ysokości, a 5 długości,
ciało m a ogrubne, p o k ry te praw ie n a
g ą , śniadą sk ó rą, odnóża g ru b e z p a l
cami , opatrzonym i w k o p y tk a , nos
przedłużony w d łu g ą , ch w y tn ą trą b ę ;
z py7sk a w y sta ją m u 2 siekacze, jakby7
w ielkie kły, w ażące do 100 k lg . Słonie
żyją grom adnie w lasach, są roślino
źercze. R ozróżniam y słonia a f r y k a ń
s k i e g o o dużych, k ła p ia sty c h uszach
i o 3 p alcach u każdej nogi, i słonia
i n d y j s k i e g o o k ró tk ic h uszach
i o 5 palcach w odnóżach przednich,
a 4 w ty ln y c h ; te n o sta tn i łatw o się
osw aja, a ro ztro p n o ścią, pojętnością
i posłuszeństw em stoi na rów ni z psem
i koniem . N a afrykańskiego po lu ją dla
jeg o siekaczów , k tó re w h an d lu pod
nazw ą k o ś c i s ł o n i o w e j są bardzo
cenione. W y ra b ia ją z nich różne rz e
czy, ja k n. p. k u le bilardow e, okła-
dzinki n a książki, ładnie rzeźbione fi-
gui’ki, w achlarze i t. p. Z ęb y m łodych
słoni są puste, starszym dopiero się
w y p ełn iają i d latego p rzew ażnie tylko
n a staro słonie polują. R ocznic idzie
w han d el do k ilk a se t ty sięc y k ilo g ra
mów, w krótce też gro zi słoniom całko
w ita zagłada. P oniew aż kość słoniow a
z czasem żólknieje i na nowo na słońcu
b lichow ana b y ć m usi, używ ają teraz
z lepszym skutkiem zębów h ip p o p o ta-
ma, a przedew szystkiem kłów m orsa,
k tó re nie żółknieją i nie w ietrzeją.
W h an d lu znachodzi się tak że ko p al
n a k o ść słoniow a. Są to zęby m am u
tów i roślinne, t. j. stw a rd n ia łe , ja k
kość, n asiona pew nej p a lm y ; tej o s ta t
niej u żyw a się głów nie n a tań sze w y
roby; ja k n. p. guziki.

Definicja z 1907 roku - dzisiaj już myślimy inaczej

[madohora]

Ś m ieszka, (m orska) je d n a z n a j
pospolitszych m ew (ob.), nieco w iększa
od gołębia, b ia ław o -szara, o głow ie
latem czarnej, zim ą b iałej. P ełno jej
po wybrzeżach m orskich i w ód ś ró d
lądowych, gdzie poluje na ry b y i inne
zwierzęta w odne. U n as czasem na
wielkich staw ach się gnieździ

[madohora]

Meduza irukandji to maleńka meduza, która jest niewiele większa niż ludzki palec, jest bardzo niebezpieczna. Meduza irukandji, którą można spotkać w w północnych wodach Australii ma jad, który powoduje, że ofiary zapadają na syndrom Irukandji, objawiający się bardzo silnym bólem całego ciała, wymiotami, nadciśnieniem a nawet śmiertelnym wylewem krwi do mózgu. Istnieje około 16 gatunków Irukandji, z których najbardziej znane są Carukia barnesi, Malo kingi, Malo maxima, Malo filipina i Malo bella. Niewielkie rozmiary i przezroczyste ciało Irukandji sprawiają, że bardzo trudno dostrzec je w wodzie.

[madohora]

Indyjski czerwony skorpion (Hottentotta tamulus)
Indyjskie czerwone skorpiony z małymi szczypcami, bulwiastymi ogonami i dużymi żądłami znajdują się na szczycie listy najbardziej jadowitych skorpionów. Jego użądlenie jest często śmiertelne, szczególnie dla małych dzieci.Główne działanie jadu Buthus tamulus jest prawdopodobnie spowodowane toksynami, które wpływają na wzrost uwalniania neuroprzekaźników w obwodowym układzie nerwowym, co może powodować nieprawidłowości sercowo-naczyniowe i porażenie oddechowe. Ale jad indyjskiego czerwonego skorpiona jest ma także medyczne zastosowanie. Naukowcy są przekonani, że serum może doprowadzić do postępów farmaceutycznych w celu lepszej walki z rakiem, malarią i różnymi schorzeniami dermatologicznymi.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

EKO RANEK, MOTYLE - Radio Katowice - 12.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MAŁPA ODERWAŁA KOBIECIE UCHO - Gazeta - 15.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PREZES STADNINY KONI W JANOWIE PODLASKIM ODWOŁANA - Interia - 17.03.2023

[madohora]

[madohora]

LEGNICA, DZIKI PADAJĄ NA OCZACH MIESZKAŃCÓW - www.msn.com.pl - 17.03.2023

[madohora]

CZY TWÓJ KOT JEST SZCZĘŚLIWY - Gazeta - 18.03.2023

[madohora]

[madohora]

JECHAŁ Z PSEM POPIJAJĄC PIWO - Interia - 20.03.2023

[madohora]

W POGODNI ZA KACZKĄ - Nasze Miasto - 20.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

USA. AMSTAFY ZAGRYZŁY 81 LATKA - Interia - 21.03.2023

[madohora]

HOLANDIA. BORSUKI WSTRZYMAŁY RICH KOLEJOWY - Interia - 21.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

AUSTRALIA. ZNALAZŁA W POŚCIELI JADOWITEGO WĘŻA - Interia - 23.03.2023

[madohora]

WPUŚCIŁA DO DOMU BEZDOMNEGO KOTA - www.msn.com.pl - 26.03.2023

[madohora]

STRAŻACY Z OSP W SZOPIENICACH W ŚRODKU NOCY POMOGLI SCHOROWANEMU KONIOWI - Moje Katowice - 26.03.2023

[madohora]

EKO RANEK. Z WIZYTĄ U PTAKÓW - Radio Katowice - 26.03.2023

[madohora]

TRIENALE MALARSTWA ANIMALS 2023 - Radio Katowice - 26.03.2023

[madohora]

STRAŻACY OCHOTNICY POMOGLI KONIOWI - Radio Katowice - 26.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAUKOWCY CHCĄ SKLONOWAĆ STAROŻYTNEGO ŻUBRA - Interia - 27.03.2023

[madohora]

PRZEŁOMOWE BADANIE NAUKOWCÓW. STWORZYLI MYSZY Z KOMÓREK SAMCÓW - Interia - 27.03.2023

[madohora]

Grzegżółka to ludowa nazwa kukułki. W dawnej Polsce nazywano ją także zazulą.

[madohora]

Ślepiec, bardzo rza d k i gryzoń,
wielkości i k sz ta łtu k re ta , głow a jego
duża, grubsza od tułow ia, sie rć b ru -
natnawa, siw aw a, a p y sk , bokobrody
i przednie nogi b rudno białe. Oczy
i uszy zm arniałe. P rz e b y w a w norach
podziemnych, k tó re sobie g rze b ie za-
pomocą siekaczów i nóg przednich.
Na pow ierzchnię w ychodzi rzadko,
tylko w czasie p arz en ia się. Choć
pozbawiony głów nych zm ysłów , nie
daje się podejść, gd y ż czucie m a d e
likatne i zdaleka uczuw a w strzą śn ie n ia
powodowane krokam i człow ieka. Ż yw i
się korzonkami i gnijącem i su b stan -
cyami organicznem

[madohora]

Sówki, bardzo liczna rodzina
m otyli nocnych, o ciem nych szarych
sk rzy d łach, z różnem i ja śn iejszem i na-
k re ś la n ia m i; gąsienice n ie k tó ry ch są
b ardzo szkodliw e ja k n. p. S. p sz e
nicznej i błyszczki

[madohora]

Sprężyki, ow ady z rzę d u chrząsz-
czów, tem szczególne, że m ają przed-
p iersie przedłużone w w y ro stek , k tó ry
w p ad ając w zagłębien ie śró d p iersia,
podrzu ca sprężyka, leżącego n a g rz b ie
cie, do g ó ry tak, że te n obróciw sz
się w pow ietrzu, sp ad a na nogi. N ie
k tó re z nich. ja k o s i e w n i k , s p ra
w iają d otkliw e szkody w zbożach i
w arzyw ach. A m erykańskie g atu n k i,
zw ane ś w i e e i e l a m i , w y d ają nocą
fosforyczne św iatło.

[madohora]

S ro k a, p ta k , należący do rodziny
k r u k ó w ; czarna z m etalicznym połyskiem , b a rk i i b rzuch m a białe, ogon
d łu g i i w ązki, a sk rzy d ła krótkie, p rze
to lo t ciężki i niew ytrzym ały. J e s t p ta k iem osiadłym , p raw ie wszystkożer-
nym , p rzeb y w a po ogrodach i polach.
Ł atw o się osw aja i w yucza się wyma
w iać pojedyncze słow a

[madohora]

S to n ó g m u r o w y , zwany także
s t o n o g ą , ra k m ały k ształtu owalne
go, sz ary z ja śn iejszem i plamkami, m®
je d n ą p a rę ócz, osadzonych bezpo-
średnio n a głow ie, 7 p a r nóg do cho
du, żyje w ciem nych wilgotnych miej
scach, żeruje nocą, je s t nieraz w kuch
niach w ielką p lag ą. Usuwa się g°
staraniem , b y w ilgoci w mieszkaniu
nie było

[madohora]

S y r e n a . S taro ży tn i G recy w ierzyli,
że nad w odam i mórz, n a pobrzeżu od
ludnych w ysp, żj'ją istoty, o postaci
w połow ie kobiecej, w połowie rybiej,
i zw ali je Syrenam i. M iały one w abić
podróżnych cznrownym śpiew em a p o
tem ciągnąć w otchłań. D latego dziś
jeszcze zw ie się ponętę niebezpieczną
g ł o s e m s y r e n i m a zalotne kobiety
syrenam i. S yreną nazyw a się także
p r z y r z ą d , w ydający glos, a tak u rzą
dzony, że w skazuje on odrazu jego
bezw zględną w ysokość

[madohora]

wyparł z m iast śniadego ta k . że tylko
po wsiach jeszcze go sp o tk a ć można.
Trzyma się zabudow ań ludzkich, w m ia
stach głów nie kanałów , zjadając tu
różne odpadki, a w dom ach niszcząc
zapasy żyw ności. Podczas głodu b y
wały szczury ja d an e , ja k n. p. po d
czas ostatniego oblężenia P ary ża . K ró
lem szczurzym nazyw am y kilka szczu
rów, k tórych ogony sp lą ta ły się, a po
ranione przez p aso ży ty , zro sły się ze
sobą tak, że rozejść się nie m ogą;
inne szczury je karm ią. S zczury n a le
ży tępić, n ietylko ja k o szkodników , ale
i dla tego, że przez nie może się czło
wiek nabaw ić różnych chorób, ja k np.
tryęhinozy, czyli w łośnicy (ob.) lub
dżumy (ob.)

[madohora]

skrzydła czarne, żółto przepasane, przód
głowy karmazynowy7, ogon czarny, b ia
ło plam isty. U nas w szędzie pospolity,
po ogrodach i b rzeg ach lasów , je s t
ziarnożerny, zimuje u nas, g nieździ się
dw a razy do roku, gniazdo tk a bardzo
m isternie z m chu, porostów , traw ek ,
które w ysychając prędko, zatrzym ują
swój kolor zielony. Często trzy m ają go
w k latkach, ta k d la barw nego u p ie
rzenia. ja k i dla śpiew u.

[madohora]

Szkarłatnik, ślim ak morski, spo
krew niony z Rozkolcem (ob.) jednak
bez k o lc ó w : m a gruczoł, z którego
w ydaje ciecz, b arw ią cą m aterye weł
n iane na fioletow o, a p rzy dodaniu
różnych kw asów n a ciemno czerwono

[madohora]

SZCZEPIONKI DLA ZWIERZĄT SĄ KONIECZNE - Nasze Miasto - 29.03.2023

[madohora]

POLICJA BADA SPRAWĘ ZNISZCZENIA GNIAZDA BOCIANIEGO - www.tvp.pl - 29.03.2023

[madohora]

SUCZKA BETY WYKRYŁA TYTOŃ BEZ AKCYZY - Radio Katowice - 29.03.2023

[madohora]

PSY ROZSZARPAŁY JELENIA NA OCZACH DZIECI - Gazeta - 29.03.2023

[madohora]

Tapir, ssak niep arzy sto k o p y tn y ,
w ielkości osłą, ale postacią w ięcej zb li
żony do św ini, ma nos przedłużony
w k ró ciu tk ą trąb ę, palców u odnóż
przednich 4, u ty ln y c h 3. S ierść w e
dług g atu n k u różnie ubarw iona, zw y
czajnie czarno-biała lub b ru n atn a. Ż yje
w A zyi i A m eryce południow ej. P rz e
b y w a w m oczarow atych lasach, bo
chętnie idzie do w o d y ; je s t ro ślin o
żerny.

[madohora]

T chórz, g atu n ek ła sic y dużej, o
sie rści ś n ia d e j; za okiem m a plam ę
b iałą, a b rzuch czarny. Ż y je w E u ro
pie, p rzeb y w a w p o b liż u m iejsc za
m ieszk an y ch , nocą p o luje n a śpiące
-ptaszki, w dziera się do kurników , ro
b ią c szkody. D o starcza m ałocennego
fu te rk a . Szabasow e czapki żydów m a
ło m iasteczkow ych („ sz tra m a łe “ ) są n a j
częściej z fu te rk a tchórzow eg

[madohora]

Termity czyli bielce, owady z rzę
du p ra sia tn ic , m ałe, b ru n a tn e lub czarne.
w k ra ja c h południow ych w gro
m adach złożonych z bezskrzydłych ro
botnic, w ykonujących w szelkie prace,
z b ez sk rzy d ły ch żołnierzy z grubą gło
w ą i silnem i szczękam i, któ re bronią
osady, dalej z sam ców i samic skrzy
d laty ch , odznaczających się odwłokiem,
k ilk a d z ie sią t ra z y w iększym od reszty
ciała, w yp ełn io n y m olbrzym ią ilością
ja je k . B u d u ją z g lin y , z przeżutego
drzew a, zm ieszanego ze śliną, wielkie
opce 4 do 5 metrów wysokie, g t o
m ieszkają i skąd robią wycieczki na
w szystkie strony. Człowiekowi się na
przykrzają, bo nieraz wciskają s ię do
mieszkań gryząc wszystko, co n i e jest
z metalu.

[madohora]

Tęcznik liszkarz, chrząszcz w iel
kości m ajowego o odw łoku praw ie
czw orokątnym , ciemno n ieb iesk i z czar
nym i nogam i, p o k ry w y połyskująco
zielone. Ł ad n y te n ow ad żyje wT la
sach, osobliw ie sz p ilk o w y c h ; polując
na gąsienice innych owadów, staje się
pożytecznym

[madohora]

W ę ż e , rzą d grom ady gadów , są
beznożne, w ałkow ate, p o k ry te z w ierz
chu łuskam i, u spo d u ta rc z k a m i; p asz
czę mają rozciągalną, w niej o s tr e ,
cienkie zęby, a n ie k tó re z nich na
przodzie m ają zęby jadow e, t. j. opa
trzone głęboką bruzdą, lub kanalikiem ,
przy końcu o tw artym , m ającym połą
czenie z gruczołem jadow ym . Ję zy k
widełkowaty, oczy bez pow iek. O ddy
chają płucam i przez całe ż y c ie ; żyw ią
się innemi zw ierzętam i, k tó re zdusiw szy
w całości p ołykają. R ozm nażają się
przez jaja. D zielą się n a węże nieja-
dowite (zaskroniec, boa) i jad o w ite
(żmija, okularnik).

[madohora]

Zielonka, m ały ptaszek , sp o k re
w niony z chruścielem , b arw y oliw ko
w ej, środek g rzb ietu czarny z białem i
plam kam i. R zadki u nas, w n ie k tó ry ch
okolicach w y stęp u je ty lk o w w iększej
ilości, ja k n. p. na staw ach koło Z a
m ościa. B ieg a ta k szybko, że i najlepszy
w yże! dogonić go w m oczarach nie
może. G nieździ się po k ęp k ach m iędzy
traw k ą

[madohora]

Zwierzyniec czyli ogród zoolo
giczny, je s t to ogród, w którym b y
w ają u trzy m yw ane zw ierzęta różnych
krajów ta k w celach naukow ych, ja k
i n a to, b y szersza publiczność m ogła
je oglądać. N ajw iększe zw ierzyńce są
w Schönbrunie koło W iednia, w B e r
linie, L o n d y n ie i t. d. Z w i e r z y
n i e c n i e b i e s k i ob. Zodyak.

[madohora]

Żyrafa, najwyższy ssak lądowy,
•dochodzący wysokości 6 m. ; głowę
ma chudą, na ciemieniu dwa możdże
nie skórą pokryte, szyję długą na 2
metry. Kadłub o przednich nogach
wyższych, niż tylne, przeto grzbiet ku ty
łowi spadzisty, obydwie pary nóg 2-pal
cowe, sierść barw y siwawej, o dużych
plamach, ż ó łta w o -czerwonych. Zamie
szkuje stadkami stepy i pustynie Afry
ki, żywi się liśćmi drzew i trawą.
W biegu staw ia jednocześnie nogi tego
samego boku, przeto bieg jej je st
chwiejącym się

[madohora]

ZyWorodka, albo nalęgota żywo-
rodna, nasz ślimak wodny, oddycha
jący skrzelam i; skorupka jej je s t stoż
kow ato-jajow ata, zielonawa, o 3 cie
mniejszych paskach. Pospolita w wo
dach bagnistych, wydaje żj^we młode,
skąd nazwa.

[madohora]

[madohora]

NIEDŹWIEDŹ GRASUJE W BIESZCZADACH - Interia - 31.03.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CIAŁO DWULATKA ZNALEZIONO W PASZCZY ALIGATORA - Gazeta - 02.04.2023

[madohora]

OPOLSCY ORNITOLODZY ALARMUJĄ. KTOŚ STRZELA DO PTAKÓW, KTÓRE SĄ POD OCHRONĄ - www.msn.com.pl - 02.04.2023

[madohora]

LEŚNICY OSTRZEGAJĄ PRZED WĘŻAMI - Interia - 03.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OSIEM ŻUBRÓW ZAMIESZKA W NOWEJ ZAGRODZIE - www.tvp.pl - 04.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

AGRESYWNY KOT ZAATAKOWAŁ WŁAŚCICIELKĘ - [www/polsatnews.pl - 06.04.2023

[madohora]

[madohora]

Gęś kubańska – odmiana gęsi domowej (grubonosej). Jest nieco mniejsza od rodzimej w Polsce gęsi suwalskiej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kot w domu. Jeżeli mamy problemy z niszczeniem mebli przez pazurki naszego pupila pomocnym gadżetem będzie drapak. Najlepiej zaopatrzyć kota w dwa drapaki i umieścić jeden w miejscu, w którym kot najczęściej ostrzy pazurki a drugi obok legowiska aby kot miał co drapać zaraz po przebudzeniu jak to ma w zwyczaju.

[madohora]

TEN PSIAK CHCE URATOWAĆ ŚWIAT OD ŚMIECI - Gazeta - 10.04.2023

[madohora]

[madohora]

SARNA ZAPĘDZIŁA SIĘ NA KRAKOWSKIE OSIEDLE - Dziennik Polski - 12.04.2023

[madohora]

POŻAR W TEKSASIE. SPŁONĘŁO 18 000 KRÓW - Interia - 13.04.2023

[madohora]

NIEMCY. POLICJA ZNALAZŁA AUTO PEŁNE SMAŻONYCH NIETOPERZY - Interia - 13.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KANADA. NIEDŹWIEDŹ WŁAMAŁ SIĘ DO SAMOCHODU I WYPIŁ 60 PUSZEK Z NAPOJAMI GAZOWANYMI - www.polsatnews.pl - 18.04.2023

[madohora]

[madohora]

WALLY PIES, KTÓRY CHODZI DO SZKOŁY - www.tokfm.pl - 23.04.2023

[madohora]

PIES POGRYZŁ SĄSIADA - Gazeta - 23.04.2023

[madohora]

PELIKAN MYŚLI, ŻE JEST BOCIANEM - www.polsatnews.pl - 23.04.2023

[madohora]

POLICYJNA AKCJA ZAKOŃCZYŁA SIĘ FIASKIEM. MEWY PRZEGONIŁY FUNKCJONARIUSZY - Interia - 23.04.2023

[madohora]

SOKOŁY STRZEGĄ NIEBA NAD LOTNISKIEM - www.tokfm.pl - 23.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

STRAŻACY WYCIĄGNĘLI ZE STUDNI KOZIOŁKA - www.tvp.pl - 25.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZARZĄDZENIE WOJEWODY ŚLĄSKIEGO W SPRAWIE PTASIEJ GRYPY - www.tvp.pl - 28.04.2023

[madohora]

DO EGZOTARIUM WPROWADZIŁY SIĘ KROKODYLE - www.tvp.pl - 28.04.2023

[madohora]

REMONT CZEKA SZTUCZNĄ RAWĘ - Gość - 28.04.2023

[madohora]

Toksyny znajdujące się w podskórnych gruczołach tej uroczej istoty mogą zabić ptaka wielkości kury, a u człowieka spowodować poważne obrażenia. Na szczęście drobne żabki nie szukają wcale zaczepki. Nieniepokojone żyją w małych grupach, hodując swe młode kijanki w „jeziorkach” zbierających się w zgłębieniach liści roślin z rodziny bromeliowatych.

[madohora]

ndyk zwyczajny, indyk, indyk dziki (Meleagris gallopavo) – gatunek dużego ptaka grzebiącego z rodziny kurowatych (Phasianidae), zamieszkujący pierwotnie różne części Ameryki Północnej.

[madohora]

Długość ciała samców 100–125 cm, masa ciała samców 5000–11 200 g (w niewoli nawet do 13 100 g); długość ciała samic 76–95 cm, masa ciała samic 2200–4200 g[7]; rozpiętość skrzydeł ok. 120–180 cm. Samce są do 30% większe od samic]. Upierzenie samca jest czarne, pokryte brązowo-białym prążkowaniem. Głowa i szyja naga, pokryta brodawkami. Korale i grzebień dobrze wykształcone. W zależności od pory roku naga skóra zmienia kolor od niebieskiego i czerwonego po niemal biały. Nogi szaro-zielonkawo-żółte. Samice mniejsze i mniej kontrastowe. Istnieją różnice w wielkości i upierzeniu między poszczególnymi podgatunkami.
Wiele otrzymanych ras indyka domowego znacznie odbiega ubarwieniem i rozmiarami od ptaków dzikich

[madohora]

Kury, kaczki
Jedzą maczki

[madohora]

Alpaka

[madohora]

Alpaki były hodowane ze względu na ich futro, z którego wytwarza się dzianiny i tkaniny. Jest to jedwabiste włókno naturalne, cieplejsze i bardziej delikatne od owczej wełny. Włókno alpak nie zawiera lanoliny, czyli wosku wydzielanego przez gruczoły łojowe z wełny zwierząt, dzięki czemu jest hipoalergiczne. Proces wytwarzania włókna alpak jest podobny do procesu wytwarzania owczej wełny. Pozyskuje się materiał, z którego następnie produkowane są m.in. ludowe stroje.

[madohora]

W symbolice chrześcijańskiej osioł może być symbolem rozpusty, ale też skromności i pokory.
W polszczyźnie osioł symbolizuje: głupotę, tępotę (osioł skończony ‘kompletny głupiec, dureń’), upór (uparty jak osioł o człowieku: ‘bardzo uparty’), ciężką pracę (haruje jak osioł pot. 'ktoś pracuje bardzo ciężko’)
W USA symbol Partii Demokratycznej.

[madohora]

Osioł

Na to dzisiaj jestem głucha
Tak obrażać kłapoucha
On mądrzejszy jest niż my
Chociaż czasem...bywa zły

[madohora]

Świnka wietnamska

[madohora]

Królik – polska nazwa zwyczajowa kilku gatunków zajęczaków z rodziny zającowatych. Mianem tym określa się zwierzęta należące do rodzajów Sylvilagus (m.in. królak bagienny i królak błotny) oraz Oryctolagus, do którego należy królik europejski (królik dziki) oraz jego udomowiona forma – królik domowy.

[madohora]

INDIE. TURYSTKA DROCZYŁA SIĘ ZE SŁONIEM. TEN JĄ ZAATAKOWAŁ - Gazeta - 29.04.2023

[madohora]

[madohora]

- O matko! Jinks co oni ci zrobili?!

[madohora]

Unikajmy głośnej muzyki z radia i głośnych rozmów.

[madohora]

Problem ten w 90% rozwiązuje wykastrowanie lub sterylizacja kota wykonane przed osiągnięciem przez niego dojrzałości płciowej (zazwyczaj w 6 miesiącu życia)

[madohora]

Jeśli zabieg nie przyniesie skutków przyczyna może tkwić w poważnych zmianach zwyczajów domowych na przykład pojawienie się nowego domownika

[madohora]

Leki obniżające napięcie pomogą uspokoić naszego pupila.

[madohora]

Paszczak australijski

amieszkujący Australię i Tasmanię paszczak (Podargus strigoides) mylony bywa z sową…albo pniem drzewa. Ten dość duży ptak sięgający wzrostem ponad 50 cm posiada iście bojowe upierzenie: srebrno-szare z licznymi białymi, brązowymi i czarnymi paskami oraz plamkami. W rezultacie idealnie stapia się z korą lokalnych drzew. Gdyby tego było mało, paszczak australijski potrafi nagle znieruchomieć i zająć taką pozycję, że do złudzenia przypomina złamaną gałąź. Aby zaś się nie nudzić w pojedynkę, bardzo często ową maskaradę realizuje w parach. Małe paszczaki uczone są od pierwszych dni, aby na specjalny zew rodziców zastygały w bezgłosie, dosłownie znikając z oczu drapieżników. Nic dziwnego, że gatunek ma się bardzo dobrze i pozostaje na Antypodach dość powszechny.

[madohora]

Gekon Uroplatus sikorae

Zamiłowaniem do imitowania kory pochwalić się może również płasko-ogonowy gatunek gekona (Uroplatus sikorae) występujący w stanie naturalnym wyłącznie na Madagaskarze. Ta niezwykła jaszczurka mierzy na długość do 20 cm, ale naprawdę trudno ją dojrzeć za dnia, gdy wypoczywa na gałęziach. Jej skóra nie tylko kopiuje szaro-brązowy odcień kory, ale bierze również poprawkę na mchy i porosty porastające pnie drzew. Co więcej, wzdłuż całego ciała ciągną się fałdy skórne, które tak dobrze przylegają do podłoża, że zwierzę nie rzuca cienia. Gdyby tego wyposażenia było mało, sprytny gekon potrafi w razie potrzeby dostosowywać odcień swojej skóry do aktualnych potrzeb!

[madohora]

Pławikonik karłowaty

W barwnych rafach koralowych Południowej Azji żyją drobne pławikoniki, które nauczyły się nie wychylać, upodabniając się do korali. Najlepiej znanym gatunkiem tej uroczej rodziny jest pławikonik karłowaty (Hippocampus bargibanti) nie przekraczający rozmiarem 3 cm. Zamieszkuje on głębiny od 7 do nawet 40 metrów i przybiera barwę korali, w których rezyduje – może więc być różowy, żółty, lawendowy lub brązowy. Naukowcy obserwujący pokrewny mu gatunek Hippocampus denise, odkryty dopiero w 2003 r., doszli do wniosku, że poszczególne osobniki zostają na tym samym koralowcu przez całe życie. Gdy się już osiedlą, młode przez kilka dni intensywnie się przekształcają, aby uzyskać jak najpodobniejszą gospodarzowi barwę i strukturę!

[madohora]

[madohora]

Domowa hodowla kameleonów cieszy się coraz większą popularnością, mimo że jest dość wymagająca. Gościa należy bowiem podjąć z honorami zapewniając mu warunki możliwie zbliżone do preferowanego siedliska. Będzie to więc wysokie i obszerne terrarium lub klatka z liściastym drzewem do wspinania i lampami UVA oraz UVB. Liście są istotne, gdyż pozwalają pupilowi na trochę pożądanej prywatności, a często służą również jako podajnik wody. Kameleon jest bowiem na tyle dystyngowany, że odmawia picia z miski. Nie pogardzi za to świerszczem, karaluchem czy ćmą.

[madohora]

Czy z kameleonem można się zaprzyjaźnić? Nie bardzo. Wbrew przekonaniom nadgorliwych hodowców nie lubi on być trzymany w ręce ani gładzony. Nie za bardzo lubi ludzi jako takich, ani żadnych innych domowych zwierzaków. Jeśli chcesz z nim żyć na dobrej stopie, naucz się akceptować ową arogancję i zapewnij mu spokój oraz komfort. To właśnie zadowolony kameleon wybarwia się bowiem najpiękniej.

[madohora]

Ma ciało mocno bocznie spłaszczone, zwłaszcza część grzbietowa, na której skóra tworzy wysoką, płaską listwę o ostrej krawędzi. Nogi cienkie, tej samej długości, wszystkie palce przeciwstawne, zrośnięte po 2 lub 3 w rodzaj szczypiec, ogon długi i chwytny (poza Brookesia sp.). Głowa kanciasta, sklepiona, często pokryta rogowymi naroślami. Oczy poruszają się niezależnie od siebie, tak że każde może patrzeć w inną stronę. Powieki zrośnięte na tyle, że zostaje tylko niewielki otwór na źrenice. Dzięki takiej budowie oczu i bardzo dobremu wzrokowi mogą bez obracania głowy widzieć wszystko wokół siebie. Ich oczy oprócz podstawowego zestawu barw (niebieski, zielony, czerwony) odbierają jeszcze światło ultrafioletowe. Język bardzo długi, na końcu szeroki, pokryty lepkim śluzem. Długość języka pozwala jaszczurce pochwycić pokarm na odległość zbliżoną do długości jej ciała.

[madohora]

Głównym ich pokarmem są owady i pająki, a większe gatunki zjadają małe ptaki i myszy.

[madohora]

Większość jest jajorodna, a tylko nieliczne są jajożyworodne.

[madohora]

Przystosowane do życia nadrzewnego, mają pięciopalczaste kończyny, które są doskonałymi narządami chwytnymi, pozwalającymi mocno obejmować gałązki, ale też pomagają sobie chwytnym ogonem, który mogą owijać wokół gałęzi. Są bardzo powolne, potrafią nadymać ciało powietrzem w razie niebezpieczeństwa. Polują wyrzucając błyskawicznie lepki język na odległość do kilkunastu centymetrów. Mają szczególną zdolność zmiany barwy; jednak wbrew popularnym opiniom kameleonowate nie dostosowują swojej barwy do barwy otoczenia (jest to popularny faktoid)[3] – ich barwa zmienia się wraz ze zmianą stanu fizycznego i emocjonalnego[4], a także jest formą komunikacji z innymi osobnikami[5], choć ich naturalny kolor często odpowiada danemu typowi otoczenia, w którym przebywają. Na kolor również wpływa natężenie światła oraz temperatura – zazwyczaj w temperaturze ok. 25 °C odcień jest bardziej zielony, podczas gdy w temperaturze ok. 10 °C odcień skóry szarzeje[3]. Niektóre kameleonowate stosują mimetyzm, przybierając kształt np. zeschłych liści. Trzymają się określonych rewirów i bronią ich przed intruzami.

[madohora]

Rurkopławy (Siphonophora)
Rzad należący do gromady stułbiopławy (Hydrozoa) oraz typu parzydełkowce (Cnidaria). Reprezentowany przez trzy podrzędy.

[madohora]

Pławikonik australijski żyje w Oceanie Indyjskim u wybrzeży południowej i południowo-zachodniej Australii. Spotykany jest od okolic Perth niemal po Melbourne.

[madohora]

Pławikonik australijski należy do rodziny igliczniowate (Syngnathidae). Jest jedynym gatunkiem w rodzaju Phycodurus. Jego ciało porośnięte jest wyrostkami, zapewniającymi mu doskonały kamuflaż (wygląda jak wodorosty). Pysk jest wydłużony, rurkowaty. Ciało jest smukłe. Barwa ciała jest różnorodna, od zielonej przez żółtobrązową po jasnobrązową. Na ciele mogą występować również jasne bądź ciemne linie. Ogon nie jest chwytny. Występuje dymorfizm płciowy. Samca można odróżnić od samicy po obecności torby lęgowej. Gatunkiem podobnym jest Phyllopteryx taeniolatus.

[madohora]

Pławikonik australijski zamieszkuje słabo nasłonecznione, słone wody oceaniczne na głębokości od 5 do 15 m. Przebywa maksymalnie do 50 metrów głębokości. Preferuje skaliste rafy i miejsca gęsto porośnięte wodorostami i trawą morską. Po za okresem rozrodczym prowadzi samotny tryb życia. U pławikoników samiec opiekuje się ikrą. Jest gatunkiem monogamicznym. Do rozrodu przystępuje od października do marca. Samica składa 250-300 ziaren ikry. Samica przenosi ziarna ikry do torby lęgowej samca (znajdującej się pod ogonem). Samiec inkubuje ikrę przez 6-8 tygodni. Larwa po wykluciu mierzy 20-30 mm. Dojrzałość płciową osiąga między pierwszym a drugim rokiem życia. W niewoli żyje od 8 do 10 lat. Jego skuteczny kamuflaż (wyrostki oraz ubarwienie), a także kolce umiejscowione po bokach zapewniają mu skuteczną ochronę przed drapieżnikami. Na liście IUCN ma status zagrożenia najmniejszej troski (kategoria LC). Do jego głównych zagrożeń można zaliczyć utratę siedlisk (spowodowaną zanieczyszczeniem) oraz kolekcjonerstwo. Pławikoniki australijski żywi się skorupiakami jak również larwami ryb. Swoje ofiary zasysa do jamy gardzielowej.

[madohora]

Kraby pojawiły się najprawdopodobniej w erze mezozoicznej, we wczesnej jurze. Początki tej grupy skorupiaków mogą być wcześniejsze i sięgać ery paleozoicznej, np. znany z karbonu Imocaris uważany jest przez niektórych badaczy za prymitywnego kraba. Formy słodkowodne oddzieliły się od form morskich w kredzie, ok. 135 mln lat temu. Większość współczesnych rodzin powstała w późnej kredzie i wczesnym trzeciorzędzie.

[madohora]

Kraby, krótkoodwłokowe (Brachyura) stanowią infrarząd zaliczany do podrzędu Pleocyemata w rzędzie dziesięcionogów (Decapoda) w obrębie gromady pancerzowców, skorupiaków wyższych (Malacostraca). Do infrarzędu krabów należy ok. 6,8 tys. gatunków zgrupowanych w 93 rodzinach.

[madohora]

Kraby są skorupiakami o zróżnicowanych rozmiarach ciała; osiągają długość od kilku mm (Pinnotheres pisum) do 40 cm, przy rozpiętości odnóży do 4 m i wadze 20 kg u japońskiego kraba pacyficznego (Macrocheira kaempferi). Spłaszczone grzbieto-brzusznie ciało krabów składa się z dwóch tagm (odcinków) – głowotułowia i odwłoka.

[madohora]

Głowotułów jest szeroki, okrągły lub trapezowaty; okryty jest twardym, tarczowatym, owalnym lub sześciokątnym pancerzem (karapaksem). W części przedniej głowotułowia znajduje się para osadzonych na słupkach oczu złożonych. Czułki obu par są silnie skrócone. Otwór gębowy położony po stronie brzusznej otoczony jest żuwaczkami, dwoma parami szczęk i trzema parami szczękonóży.

[madohora]

Na głowotułowiu osadzonych jest pięć par długich, mocnych i przeważnie jednogałęziowych odnóży krocznych, z których pierwsza para przekształcona jest w potężne szczypce (często nierównomiernie rozwinięte).

[madohora]

Silnie zredukowany odwłok jest krótki, wąski oraz podwinięty pod głowotułów. Odnóża odwłokowe (pleopodia) służą do podtrzymywania jaj; u samców przekształcone są w narządy kopulacyjne. Kraby nie posiadają ostatniej pary odnóży odwłokowych (uropodiów).

[madohora]

Układ wydalniczy
Funkcję narządów wydalniczych u krabów pełnią duże gruczoły czułkowe (gruczoły zielone), których ujścia znajdują się u podstawy drugiej pary czułków.

[madohora]

Zapłodnienie jest wewnętrzne, kopulacja odbywa się za pomocą gonopodów. Samice noszą jaja i rozwijające się zarodki na odnóżach odwłokowych. Z jaj wylęgają się larwy – żywiki, które liniejąc przekształcają się w postlarwy przypominające osobniki dorosłe– megalopy.

[madohora]

Kalmary mają charakterystyczne obłe i podłużne ciało oraz posiadają dziesięć odnóży, z których dwa są wyraźnie dłuższe od pozostałych. Ich ciało pokryte jest chitynową „skorupką” i występuje w różnych kolorach: od szaro-przezroczystego do czerwonego. Kalmary osiągają nawet do 40 centymetrów długości i mogą ważyć do 1,5 kilogramów.

[madohora]

Poza tym, kalmary to skarbnica witamin z grupy B, które głównie mają dobroczynny wpływ na zdrowie psychiczne człowieka, między innymi łagodzą napięcie nerwowe i poprawiają nastrój. Witaminy z grupy B wspierają również sprawność intelektualną oraz regulują procesy metaboliczne zachodzące w naszym organizmie.

[madohora]

To także znakomite źródło rzadko występujących w środowisku pierwiastków: fluoru, jodu oraz selenu. Jod jest niezbędny do produkcji hormonów tarczycy, a z kolei od ich prawidłowego stężenia we krwi zależy między innymi prawidłowy rozwój i funkcjonowanie mózgu oraz układu nerwowego, przysadki mózgowej, mięśni, serca i nerek. Poza tym hormony tarczycy regulują procesy wzrostu i dojrzewania komórek organizmu, biorą udział w procesach oddychania komórkowego i wytwarzania energii. Są niezbędne do utrzymania prawidłowej temperatury ciała. Selen również odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie tarczycy oraz zwiększa odporności organizmu. Może także obniżać ryzyko wystąpienia niektórych form nowotworów. Co ciekawe, selen wspomaga również leczenie depresji, łagodzi ból towarzyszący reumatoiadalnemu zapaleniu stawów. Natomiast fluor gromadzi się przede wszystkim w zębach i kościach, utwardzając szkliwo oraz uczestnicząc w procesach demineralizacji oraz reminalizacji, jakie zachodzą w jamie ustnej. Pierwiastek ten spełnia też ważną rolę w budowaniu prawidłowej tkanki kostnej.

[madohora]

Kalmary są naturalnym afrodyzjakiem. Te niezwykłe stworzenia morskie bogate są w cynk, który uważany jest za pierwiastek miłości. Jego zadaniem jest podniesienie poziomu testosteronu u panów i podkręcenie libido u kobiet. Ponadto zapewnia prawidłową pracę męskich gruczołów płciowych. Po kalmary oraz inne owoce morza powinny sięgać pary, które starają się o dziecko.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LEŚNE POGOTOWIE W MIKOŁOWIE PODSUMOWAŁO ROK 2022 - Dziennik Zachodni - 24.01.2023

[madohora]

[url=https://oko.press/zabil-zubra-wyrokKŁUSOWNIK ZABIŁ ŻUBRA. JEST WYROK - www.oko.press - 26.01.2023[/url]

[madohora]

NAJMNIEJSZA MAŁPA ŚWIATA URODZIŁA SIĘ W CHORZOWSKIM ZOO - Radio Katowice - 03.02.2023

[madohora]

[madohora]

KRAKOWIANIE W SZOKU. ZAGINIONY PIES ODNALAZŁ SIĘ ...W OKNIE ŻYCIA - www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

WYJĄTKOWE NARODZINY NA PLAŻY W HOLANDII - Interia - 29.03.2023

[madohora]

OD PONAD MIESIĄCA MIESZKA POD WODĄ. DOKONAŁ NIESAMOWITEGO ODKRYCIA - Interia - 04.04.2023

[madohora]

PODCZAS PREZENTACJI UMIEJĘTNOŚCI POLICYJNY PIES WYWĄCHAŁ NARKOTYKI U UCZENNICY

[madohora]

Ankona — rasa kur domowych. Nazwa wywodzi się od miasta Ankona, usytuowanego na terenie Włoch, które jest miejscem powstania tej odmiany. Pomimo miejsca genezy, rasa nie jest popularna na terenie tego kraju. Obecnie najbardziej rozpowszechniona jest w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii. Ankony występują także w mniejszej wersji — bantam.

[madohora]

Perlica zwyczajna, perlica, perliczka, perlica dzika (Numida meleagris) – gatunek dużego ptaka z rodziny perlic (Numididae), jedyny przedstawiciel rodzaju Numida

[madohora]

TRAFIŁ DO SCHRONISKA I ZACZĄŁ CHOROWAĆ. LEKARZE ONIEMIELI - www.msn.com.pl - 11.04.2023

[madohora]

OWCZAREK AUSTRALIJSKI ODNALAZŁ SIĘ PO MIESIĄCU - Gazeta - 15.04.2023

[madohora]

[madohora]

SENSACJA NAD MORSKIM OKIEM. WYCHODZI Z WODY I ŻERUJE - www.msn.com.pl - 17.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

UWAGA NA KLESZCZE - Radio Katowice - 29.04.2023

[madohora]

Niektóry oduczają kota znaczenia terenu poprzez przykrywanie tych miejsc.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SZOKUJĄCE ODKRYCIE W PRZESYŁCE - Interia - 01.04.2023

[madohora]

MŁODY LEW ZNALEZIONY W LESIE W MOŁDAWII - Gazeta - 15.01.2023

[madohora]

WYPROWADZILI SIĘ Z MIESZKANIA I ZOSTAWILI 15 🐱 KOTÓW - www.msn.com.pl - 15.01.2023

[madohora]

BIESZCZADY. 🐺 WILKI NA DRODZE - www.msn.com.pl - 15.01.2023

[madohora]

PIES 🐶 UTKNĄŁ W STUDNI - www.msn.com.pl - 15.01.2023

[madohora]

KONSTANTYNÓW. KTOŚ ZABIŁ TRZY 🐱 KOTY - www.msn.com.pl - 15.01.2023

[madohora]

NIESAMOWITE CO WYSZŁO Z LASU POD SZCZECINEM - www.msn.com.pl - 15.01.2023

[madohora]

ZNALEŹLI MARTWE ŁABĘDZIE - www.msn.com.pl - 15.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WIELKIE LICZENIE NIETOPERZY - www.msn.com.pl - 16.01.2023

[madohora]

Populacja tego wyjątkowego płaza jest w stanie krytycznym i znajduje się na czerwonej liście Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody, ze względu na utratę siedlisk, wprowadzenie gatunków inwazyjnych do jego siedliska, nadmierną eksploatację, zanieczyszczenie i spożywanie jako pokarm. 

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOLEJNE MARTWE ZWIERZĘ. KTOŚ ZNĘCA SIĘ NAD ZWIERZĘTAMI - www.msn.com.pl - 19.01.2023

[madohora]

KAMERA NAGRAŁA WILKA - www.msn.com.pl - 19.01.2023

[madohora]

NIEDŹWIEDŹ POLARNY ZABIŁ MATKĘ I CHŁOPCA - www.msn.com.pl - 19.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZDUNY. MYŚLIWY ZASTRZELIŁ PSA - Interia - 20.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TRAGEDIA W GOSPODARSTWIE. MĘŻCZYZNA STRATOWANY PRZEZ STADO ♉ BYKÓW - www.msn.com.pl - 21.01.2023

[madohora]

🦊 LISY OPANOWAŁY WAWEL -.www.msn.com.pl - 23.01.2023

[madohora]

SKIERNIEWICE. ZNĘCAŁ SIĘ NAD PSEM - www.msn.com.pl - 23.01.2023

[madohora]

Bezmózgowcy w akcji

[madohora]

[madohora]

Manul stepowy do rozrodu przystępuje od grudnia do marca. Ciąża trwa od 66 do 75 dni. Młode przychodzą na świat między marcem a majem. Samica rodzi od 2 do 6 (zwykle 3-4) młodych. Kocięta zyskują niezależność po czwartym miesiącu. Manul stepowy dojrzewa płciowo po dziesiątym miesiącu życia. W niewoli żyje do kilkunastu lat. Na wolności żyje o wiele krócej, kilka lat.

[madohora]

Tradycyjnie uznawane są trzy podgatunki, ale ostatnie analizy ograniczyły je do dwóch

[madohora]

TO DZIKIE ZWIERZĘ TO CHLUBA NASZYCH LASÓW - Gazeta - 28.01.2023

[madohora]

OBCY W NASZYCH LASACh CZYLI SZCZEŻUJA CHIŃSKA - Interia - 28.01.2023

[madohora]

[madohora]

WĘŻE ZAKOPANE W ZIEMII - www.msn.com.pl - 31.01.2023

[madohora]

DO GALERI KATOWICKIEJ Z PSEM - Wyborcza - 31.01.2023

[madohora]

SAMOCHÓD OSOBOWY ZDERZYŁ SIĘ Z SARNĄ - www.msn.com.pl - 31.01.2023

[madohora]

[madohora]

RYSIA RODZINKA - www.msn.com.pl - 01.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CZARNY BOCIAN ZE ZŁOCZEWA - www.msn.com.pl - 22.02.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Matko gdzie ten świat zmierza??

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mleczak, sam iec ry b y , w przeci
w ieństw ie do ik rza k a tj. sam icy. Mle
czaki w ielu g atu n k ó w ry b różnią się,
zw łaszcza w porze ta rła , od samic
ubarw ieniem , a n iek ied y i kształtem ,
ja k np. łosoś i p strą g , k tó ry m w cza
sie godów w y ra sta n a końcu dolnej
szczęki długi, zag ięty k u górze hak
chrząstkow aty . Ob. Ł osoś i Mlecznik

[madohora]

M rów kojad, zw ierzę ssące w A m e
ry c e południow ej, m a ■wydłużony b a r
dzo p y sk i w y su w aln y d łu g i ję zy k ,
le p k ą ślin ą p o k ry ty , ciało ow łosione.
J e s t ociężały ja k len iw iec a żyw i się
m rów kam i

[madohora]

m użka, m alu tk i g ryzoń całkiem
podobny do m yszy, p osiada w ąsiki
w podw ójne rzęd y ułożone, sie rść jej
je s t m iękka, rd za w o -b ru n atn a , przez
g rz b ie t ciągnie się czarna sm uga. Ogon
i u szy ow łosione. U n a s żyje w T a
trach , chociaż rzadko, jeszcze rzadziej
zd arza się n a rów ninach.

[madohora]

BESTIALSKO ZABIŁ KOTA. USŁYSZAŁ WYROK - Gazeta - 30.03.2023

[madohora]

CIELĘTA CIERPIĄ W MASOWEJ HODOWLI - Interia - 30.03.2023

[madohora]

rzęsidło, zw ane przez górali ta
trza ń sk ic h stracelin ą, rodzaj glonow,
je s t to m asa blado-zielonaw a, galare
to w ata, p o jaw iająca się 2 ■deszczach i dłużej trw ają cy c h słotach.
W braku w ody zsycha się trzęsidło
na czarniawe p ła tk i i trw a ć ta k może
■bardzo długo

[madohora]

W a z k a, duży ow ad z rzędu pra-
siatnic, m ający ciało długie, w ał
kowate, a sk rz y d ła gęsto siatkow ane,
które w czasie spoczynku poziomo roz
postarte trzy m a. B u ja latem nad w o
dami, ja ja sk ła d a do wody', gdzie g ą
sienice przez dłuższy czas drapieżą,
nim zrzuciw szy sk ó rę zam ienią się
doskonały owąd

[madohora]

W i e w i ó r k a , m ały gryzoń, pokryty
sierścią b arw y czerw ono-rudej, na brzu
chu biaław y , jeyszczek m a ściągły, uszy
sto iące z pęczkam i w łosów na końcach,
ogon p u sz y sty . Ż y je po lasach, przeby
w a w dziuplach, łazi zręcznie po drze
w ach, żyw i się pączkam i, korą m k'
dy ch g ałązek a przedew szystkiem las
kow ym i orzecham i, z których robi
sobie za p a s y ; zim ę p rzesy p ia, bu
dząc się od czasu do czasu. Żyjąc na
północy, szarzeje pod zimę, n. p- sj"
b ery jsk a . W naszy ch g ó rach trafia się
śniada.

[madohora]

Wyz, rodzaj je sio tra , dochodzący
do 5 m etrów długości, przeb y w a w m o
rzu C zarnem i K asp ijsk iem . Ob. J e
sio tr.

[madohora]

a m a rn ik , ow ad n ależący do
błonków ek, m a n a końcu długiego o d
w ło k u p o kładełko, k tórem sk ła d a ja ja
w gąsien ice, żyjące pod k o rą drzew ;
w y lęg łe z ja jk a g ąsien iczk i ży ją k o
sztem g o sp odarza i w nim się prze-
poczw arczają, pow odując śm ierć jego,
czem s ta ją się użyteczne.

[madohora]

Z azula: 1) nazw a ludow a ku
k ułki, używ an a w n iek tó ry ch okolicach
G alicyi w schodniej. — 2) ob. Bie-
dzonk

[madohora]

Żołna, ptak, należący do rzędu
łaźców średniej wielkości, z wierzchu
rdzaw o-kasztanow ata, czoło ma błękitne,
skrzydła i ogon zielone, podgardle
żółte, a spód błękitno zielonkowaty. P o
spolita w Arabii, Palestynie, w miej-
szej ilości przebyw a w południowej
Europie, rzadziej zalatuje dalej n. p.
do Galicyi. Owadożercza, głównie łowi
w locie, pszczoły, osy, trzmiele. Gnieź
dzi się w norach nadbrzeżnych, które
sobie dziobem i nogami wygrzebuje.

[madohora]

Żóraw iosęp, p tak drapieżny, w iel
kości żórawia, z długą sz3'ją i wyso-
kiemi nogami, ciemnopopielaty. piersi
i brzuch białawe. Żyje w A fryce po
łudniowej, tępieniem wężów stał się
nader pożytecznym.

[madohora]

Żydek 1) Ludowa naz wa pe
wnego gatunku wróbla górskiego, zwa
nego mazurkiem. 2) Ludowa nazwa
chrząszcza, zwanego krawcem, który
żyje na Podolu i żywi się anyżem
którego pędy do nory zaciąga: stąd
iprzysłowie Indowe: „Już żydek anyż
ta rg u je “

[madohora]

POLICJANCI Z GORZYC POMOGLI PSU BŁĄKAJĄCEMU SIĘ PO ULICY www.msn.com.pl - 31.03.2023

[madohora]

[madohora]

Kury

[madohora]

Gęś kubańska

[madohora]

AFRYKAŃSKI POMÓR ŚWIŃ - www.msn.com.pl - 06.04.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RODZINA Z FLORYDY ZNAJDUJE W SWOIM BASENIE ŻÓŁWIA - www.msn.com.uk - 09.04.2023

[madohora]

[madohora]

Jako drugi najwyższy ptak na świecie emu (Dromaius novaehollandiae) składa jaja imponującej wielkości. Ważą one od 450 do 650 g i mierzą nawet 13 cm na długość. Odznaczają się też grubą, ciemnozieloną skorupką o chropowatej powierzchni. Co ciekawe, samica składa do gniazda od 5 do 15 jaj i w owej wczesnej, „niedojrzałej” postaci mają one bladozielony kolor. Wówczas do akcji wkracza ojciec, który wysiaduje jaja przez okres 8 tygodni, nie jedząc, nie pijąc i nie wypróżniając się. Dziesięć raz dziennie troskliwy tata wstaje jednak i obraca swoje skarby, tak aby były dopieszczone z każdej strony. Jaja ciemnieją, w końcu pękają, przywodząc na świat małe emu. Pozostają one pod opieką wychudzonego ojca nawet do siedmiu miesięcy, podczas gdy matka… najczęściej ma już nowe potomstwo z innym samcem!

[madohora]

[madohora]

Johannesburg. W OKOLICY GRASUJE TYGRYS - www.msn.com.pl - 16.01.2023

[madohora]

WILCZA RODZINA NAGRANA - www.msn.com.pl - 17.01.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OBUDZIŁY SIĘ 🐻 NIEDŹWIEDZIE W Z O O - www.msn.com.pl - 22.02.2023

[madohora]

[madohora]

ŁOŚ CHCIAŁ PRZEJŚĆ PRZEZ ULICĘ - www.msn.com.pl - 30.03.2023

[madohora]

[madohora]

Obcinaj pupilowi paznokcie regularnie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[img]https://img6.demotywatoryfb.pl//uploads/202302/1677407018_soiy8c_600_tv.jpg/img]

[madohora]

[madohora]

M yszołów, p ta k d rap ieżn y , w ielko
ści ja strz ę b ia , zm iennej b a rw y u p ie
rzenia, zw yczajnie ciem n o -b ru n atn y ,
p raw ie czarny, rd zaw o -p lam isty , u sp o
du biaław y, w ielkiem i, ciem n o -b ru n at-
nem i plam am i u p strz o n y ; ogon m a
siw y z czarnem i p ręgam i. Ż y je po la
sach, ja k o p ta k osiadły, ty lk o w b a rdzo o stry ch zim ach o d latuje w cieplej
sze okolice. Z jad ając m yszy i w ęże
ja d o w ite, sta je się pożytecznym i n isz
czyć go nie należ}

[madohora]

[madohora]

[madohora]

S ow y, rod zin a d rap ieżn y ch ptaków ,
m ają ciało krępe, p o k ry te pierzem w iot-
kiem i m iękkiem , o b arw ach ciem nych,
głow ę dużą, oczy naprzód zw rócone,
otoczone obw ódką z piór, nogi upierzone
aż do pazurów . L o t ich je s t cichy. P o
lu ją nocą, w yław iając przew ażnie m y
szy, ćm y i inne ow ady nocne, w sk u te k
czego są pożyteczne. N ajpospolitszą
j e s t p ł o m y k ó w k a, p o p ielata w ciemne
prążki, a spodem g lin iasto -ru d a z b iałem i i śniadęm i c e n tk a m i; trzy m a się
ona zabudow ań

[madohora]

S u m , je d n a z najw ięk szy ch ry b
czło n k o prom iennych. słodkow odnych.
D ochodzi przeszło 2 m etrów długości,
g łow ę m a dużą i płask ą, p rzy p y sk u
6 w isio rk ó w ; skórę nagą. Ż y je sam o
tn ie po w iększych n aszych rz e k a c h ;
u k ry ty n a dnie, czyha na zdobycz,
je s t b ardzo żarło czn y ; dochodzi do
3 0 0 kilogram ów w agi. M ięso m łodych
sum ów je s t sm aczne.

[madohora]

Najpiękniejsze mam wspomnienia
Lato, świetlik. Do widzenia.

[madohora]

S z c z u r, gry zo ń , podobny całkiem
do m yszy, ty lk o k ilk a k ro tn ie od niej
w iększy. U n as żyją dw a gatun
s z c z u ra : szczur śn ia d y i większy od
niego ru d y , czyli p a c u k , który przy
w ędrow ał z Azyi i w w alce o byt
wyparł z m iast śniadego ta k . że tylko
po wsiach jeszcze go sp o tk a ć można.
Trzyma się zabudow ań ludzkich, w m ia
stach głów nie kanałów , zjadając tu
różne odpadki, a w dom ach niszcząc
zapasy żyw ności. Podczas głodu b y
wały szczury ja d an e , ja k n. p. po d
czas ostatniego oblężenia P ary ża . K ró
lem szczurzym nazyw am y kilka szczu
rów, k tórych ogony sp lą ta ły się, a po
ranione przez p aso ży ty , zro sły się ze
sobą tak, że rozejść się nie m ogą;
inne szczury je karm ią. S zczury n a le
ży tępić, n ietylko ja k o szkodników , ale
i dla tego, że przez nie może się czło
wiek nabaw ić różnych chorób, ja k np.
tryęhinozy, czyli w łośnicy (ob.) lub
dżumy (ob.)

[madohora]

lasiem ce, ro b ak i płaskie, złożone
z kilku członków, a u n iek tó ry ch g a
tunków z kilku ty się c y dzw onów , k tó
re stanowią sam odzielne je d n o stk i, za
wierające obojnaki n arz ąd rozrodczy.
Pierwszy dzwon, zw any głów ką, po
siada ryjek, 4 sm oczki a nad to u u-
zbrojonycli tasiem ców je d e n lub w ięcej
rzędów haczyków . T asiem ce żyją p a
sożytniczo w przew odzie pokarm ow ym
człowieka lub z w ie r z ą t; dojrzałe dzw o
na zawierające olbrzym ią ilość ja je k
z zalążkami odry w ają się, w ypadają
z kałem na ziem ię (pastw isko i t. d.),
skąd dostają się do przew odu p o k a r
mowego nowego gospodarza. W tym
z jajek w ydo byw ają się zalążki, któ re
przebijają ściany k iszek i d o sta ją się
do różnych n arządów (m ięśni, mózgu,
wątroby i t. d.), gdzie przeobrażają
się na w ągry, inne zaś n a bąblow ce,
wodnice. G dy te m łodociane form y
dostaną się do pierw otnego gospoda-
rza, to pow stają z nich w łaściw e ta
siemce. U człow ieka zdarza się ta s ie
m iec sam otnik (soliter), p rze d staw ia ją
cy łańcuch z kilk u ty sięcy członków ,
głów kę z 4 smoczkami i podw ójnym
w ieńcem haczyków . J a k w szy stk ie ta
siemce ulega on ro d o zm ian o w i; w ągr
jeg o znajduje się w m ięśniach św ini.
P rzez spożycie surow ego m ięsa w ą-
grow atego dostaje człow iek tasiem ca.
Z w ągrów w m ięsie wołowem rozw ija
się w przew odzie pokarm ow ym czło
w ieka tasiem iec środkow o-kanalisty
(nieuzbrojony t. j. głów ka bez h aczy
ków). U p s a żyje 1) tasiem iec kręćka,
b ą b l o w i e c jego je s t pow odem k o-
ł o w a c i z n y u o w iec; 2) tasiem iec
trójczłonny, którego m łodociana form a
tw orzy w w ątrobie człowieka , bydła,
owiec, koni pęcherze (wodnice) w iel
kości głow y człow ieka; 3) t. piłkow a-
n y (w ągier u zajęcy, k ró lik ó w ); 4) t.
rąbkow any (w ąg ier w sieci by d ła i
koni) i 4) tasiem iec ogórkow y (w ągry
w pchłach i sierściojadach psa). U b y
dła, ow iec i kóz zdarza się przew ażnie
tasiem iec rozciągły. Z nane są różne
tasiem ce u ku r, drobiu. — U czło
w ieka żyje nad to tasiem iec zw any
bruzdogłow iec, m ający głów kę p łask ą,
bez haczyków z dwom a bruzdow atym i
smoczkami. Do środków używ anych
do spędzania tasiem ców należą: kora
korzenia g ranatow ca, proszek lub w y
ciąg kłęb u paproci, kam ala, kosso,
areka, nasiona dyni — u koni poleca
ją jako środki czerw iogubne arszen ik
i olejek terpentyn o w y

[madohora]

TurkaWka, gołąb, który ma
w ierzch głow y i k a rk popielate, grzbiet
rdzaw o szary, spód ciała biały, po obu
bokach szyi czarne, biało obrzeżone
plam y. P rz eb y w a w naszych lasach,
żeruje grom ad n ie po polach, gnieździ
się dw a razy do ro k u w maju i w lip-
cu. J e s t p rzelo tn a, p rzy latu je w kwiet
niu, od latu je w e w rześniu. Mięso pia
sm aczne, m łodo sch w y tan a oswaja się
łatw

[madohora]

W ę g o r z , ry b a członkoprom ienna,.
podobna do w ęża, d łu g a n a 1 m etr,
m a ciało p o k ry te d ro b n iu tk ą łuską,
b arw y oliw kow ej, otw ory skrzelow e
m ałe, brak mu płetw brzusznych, a
z g rzbietow ą łączy się ogonowa i pod-
ogonowa. Ż yje w w odach słodkich, ży
w i się ow adam i, ik rą ry b ią i żabią,
przyjm uje tak że pokarm roślinny, nie.
spasa je d n ak n ig d y traw y , choć go
m ożna nieraz p rzy d y b a c w ędrująceg
p rzez łą k ę do iunej w ody, do czego
go w azka sz p ara skrzelow a usposabia.
W rzek ach żyjące w ęgorze są sam ica
mi, n a ta rło p ły n ą do morza, gdzie
p rzy u jśc iu żyją o połow ę m niejsze
am ce. P o ta rle w ra ca ją sam ice napo-
w ró t i potem m łode w ęgorzęta ciągną
w górę' rzeki, nieraz w w ielkiej ilości
■dochodząc często aż do źródłow isk.
M ięso w ęgorza nie je s t bardzo sm acz
ne, a tru d n e do straw ien ia.

[madohora]

W r ó b e l, znan y p ta k , od którego
w ziął nazw ę rzą d w róblow atych. U
sam ca przew aża kolor kasztanow aty, u
sam icy szary. B ardzo pożyteczny, bo
niszczy w iele ow adów , a znikoma wo
b ec tego j e s t szkoda, k tó rą wiśniom,
czereśniom lub zbożu w yrządza. Gnieź
dzi się dw a, do trze ch razy do roku;
je s t osiadłym . U zn ając jeg o użytecz
ność, sprow adzono go do Ameryki i
A u stralii, gd zie go p rzed tem nie było.
U n as w leśn y ch okolicach żyje mniej
szy od niego m a z u r e k, łatw y do
poznania po czerwono-czekoladowym
w ierzchu gło w y i po białej obroży na
k a r k u

[madohora]

W y d ra , zw ierzę drapieżne z rodziny
łasic, ciało m a płaskie, pokryte sierścią
śniadą, u sz y m ałe, palce spięte błoną
do pływ ania. P rz eb y w a nad wodami,
pływ a i n u rk u je doskonale, żyw i się
rybam i, przez co g ospodarstw u ry b n e
mu w y rząd za szkody. P olują na nią
dla fu tra drogocennego, ale do podej
ścia je s t tru d n a . Ł atw o się osw aja tak,
że naw et d a się użyć do łow ienia ryb.
aką m iał kró l J a n I II . w ed łu g opo
w iadania J . P a s k a

[madohora]

Zielenice, są to glony, bądź je d n o
kom órkowe, bądź wielokom órkowe, p ła t
kow ate lub złożone z d łu g ich w łókien
pojedynczych lub rozgałęzionych; żyją
w w odach słodkich lub słonych, zw y
kle grom adnie w ta k w ielkiej ilości, że
przyczyniają się do u tw o rzen ia torfu.
Stanow ią dobry nawóz

[madohora]

Z im o ro d ek , p ta k , nieco w iększy
i g ru b szy od w róbla, najśw ietniej u b a r
w iony ze w szy stk ich naszy ch ptaków ,
.g rz b ie t m a ciem no-zielony, z lazurow ym
rodkiem , głow ę i sk rz y d ła lazurow o-
centkow ane, od spodu rdzaw y. P rz e
b y w a n ad w odam i, w u stro n ia ch
leśn y ch , żyw i się rybam i, gnieździ się
w norach n ad b rzeżn y ch , przez siebie
w y k łu ty c h dziobem , w yścielonych ośćmi
i łuskam i ry b . J e s t bardzo płochliwy
i tru d n y do podejścia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nazwa rodzajowa pochodzi od nazwy Numidia, historycznego państwa Berberów w północnej Afryce, obejmującego terytoria na zachód od Kartaginy i na wschód od Oranu. Epitet gatunkowy pochodzi od łacińskiego słowa meleagris, meleagridis – „perliczka” (od greckiego μελεαγρις meleagris, μελεαγριδος meleagridos – „perliczka”)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W polskiej awifaunie kaczki tradycyjnie dzieli się na kaczki pływające (kaczki właściwe; Anatini) i kaczki nurkujące (grążyce; Aythyni). Do tej pierwszej grupy należą gatunki na przykład z rodzaju Anas, do drugiej między innymi Netta i Aythya. Kaczki właściwe należą do plemienia Anatini, grążyce zaś do Aythyini. Trzecim plemieniem, w skład którego wchodzą kaczki, jest Mergini

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BYŁ SPOKOJNYM I TOWARZYSKIM ŁASUCHEM - Interia - 27.01.2023

[madohora]

[madohora]

W i lk o ła k , podług podań ludow ych
człow iek przem ieniony w w ilka

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Różowa ryba z rękami

Ta ryba z gatunku Brachiopsilus dianthus używa płetw do chodzenia, a nie pływania po dnie oceanu. jest jednym z dziewięciu nowo nazwanych gatunków opisanych w przeglądzie naukowym rodziny Brachionichthyidae i należy do ryb żabokształtnych. Do tej pory znaleziono tylko cztery okazy tej nieuchwytnej, 10-centymetrowej, różowawej ryby obdarzonej "rękami" i "nogami", a wszystkie w okolicach wyspy Hobart na australijskiej Tasmanii.

[madohora]

To nietypowe zwierzę zostało zaobserwowane ostatni raz w 1999 roku. Ryby występują tylko w płytkich wodach południowo-wschodniej Australii. Są słabo zbadane i niewiele wiadomo o ich biologii czy zachowaniu.

[madohora]

Jaszczurka, która się klonuje

Popularne w wietnamskich restauracjach danie okazało się składać z nieznanej nauce jaszczurki. Nowo odkryta jaszczurka z gatunku Leiolepis ngovantrii nie jest zagrożona, ponieważ samica rozmnaża się przez klonowanie, czy dokładniej partenogenezę, bez potrzeby posiadania samców.

[madohora]

Jaszczurki jednopłciowe nie są rzadkością: około jeden procent jaszczurek może rozmnażać się przez partenogenezę, co oznacza, że samice spontanicznie owulują i samoklonują się, aby stworzyć potomstwo o tym samym kodzie genetycznym

[madohora]

Ryba żywiąca się drewnem

Nowa ryba z gatunku Panaque została znaleziona w Amazonii. W 2006 roku odkryto, że zwierzę żeruje na powalonych drzewach w peruwiańskiej rzece Santa Ana. Inne gatunki używają swoich zębów do zeskrobywania materii organicznej z powierzchni zatopionego drewna. Nowy gatunek, jak dotąd nienazwany, należy do kilkunastu znanych gatunków Panaque trawiących drewno.

[madohora]

Małpa bez nosa
Birmańska rokselana białobroda (Rhinopithecus strykeri) ma tak płaski nos, że deszcz zmusza ją do kichania. Jednak jest to najmniejszy z jej problemów.

[madohora]

Jedyny analizowany naukowo okaz został zabity przez lokalnych myśliwych, gdy badacze odkryli go w 2010 roku. Wkrótce potem został zjedzony. Co ciekawe, to właśnie sami myśliwi opowiedzieli w 2010 roku o tym gatunku zespołowi badaczy z Flora & Fauna International (FFI)

[madohora]

Lokalny popyt na małpie mięso to tylko jeden z powodów, dla których ten nowy gatunek jest zagrożony. Nie sprzyja mu również postępujące wylesianie

[madohora]

Pijawka T. rex
Ten nowy gatunek pijawki został odkryty w odległym rejonie peruwiańskiej Amazonii i otrzymał nazwę Tyrannobdella rex. Może mierzyć nawet siedem centymetrów i ma długie zęby, jak u swojego imiennika dinozaura Tyranozaura rex.