GLIWICE

[madohora]

FAUNY NIE POSZŁY DO SZKOŁY ALE I TAK DOSTAŁY TYTY I TORNISTRY - Gazeta.pl - 01.09.2014

[madohora]

[madohora]

BUDYNEK DYREKCJI

[madohora]

KORYTARZ W BUDYNKU DYREKCJI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PAMIĄTKI PO DAWNYCH CZASACH - TABLICZKI OSTRZEGAWCZE

[madohora]

OBRAZY W DAWNYM GABINECIE DYREKTORA

[madohora]

ZDOBIENIA NA BOAZERII

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SALA KONFERENCYJNA - BOAZERIE, OBRAZY Z PERSONIFIKACJĄ HANDLU

[madohora]

ORYGINALNY ZEGAR

[madohora]

KOMINEK "ZEPSUTY" KALORYFEREM

[madohora]

[madohora]

OBRAZ PO LEWEJ STRONIE - PERSONIFIKACJA ŻYWIOŁU WODY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wzmianki o parafii i kościele pw. św. Bartłomieja sięgają XIII w. Według najstarszych źródeł kościół i parafia powstały około 1232 r. Swój początek zawdzięczają zakonowi rycerskiemu Templariuszy, przybyłemu na Śląsk z Moraw. Zlokalizowany przy jednym z głównych traktów komunikacyjnych prowadzących z Gliwic w kierunku Pyskowic i Toszka, usytuowany na niewielkim wzniesieniu i otoczony kamiennym murem, mógł w średniowieczu , a nawet i później odgrywać rolę małej warowni. Najstarszą część stanowi zakrystia (1232 r.?). Prezbiterium zbudowane zostało prawdopodobnie w XV lub na początku XVI w., natomiast nawa i wieża pochodzą z okresu odbudowy kościoła po zniszczeniu w 1626r. Kościół posiada gotyckie cechy stylowe. Wzniesiony z kamienia łamanego, jedynie wieża w górnej kondygnacji wymurowana jest z cegły i zwieńczona blankowaniem, co nadaje całej budowli wygląd warowny. Prezbiterium sklepione jest kolebką z lunetami na tzw. gurcie. W latach 70 tych odkryto na nim polichromię wczesnobarokową (XVII w.) przedstawiającą Drzewo Jessego. Wyposażenie jest barokowe i klasycystyczne.

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

.
SKLEPIENIE W KOŚCIELE ŚWIĘTEGO BARTŁOMIEJA (NOWYM) W SZOBISZOWIACH

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

DZIECIŃSTWO, Z TYCH KULEK SIĘ STRZELAŁO. PAMIĘTACIE?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

Budowę szkoły w Szobiszowicach rozpoczęto w 1906 roku, a oddano do użytku w 1908, mieściły się w niej wtedy 24 klasy. Na podwórku powstała sala gimnastyczna. Budynek składa się z części głównej, cofniętej od ulicy i dwóch wysuniętych skrzydeł. Fasada licowana czerwoną cegłą i ozdabiana sztucznym kamieniem została wykonana w stylu niemieckiego renesansu. Nieco później dobudowano wieżę z zegarem. W 1914 roku budynek zajęło wojsko, w okresie plebiscytu stacjonowały tam wojska francuskie, a następnie rodziny przesiedleńcze. W 1925 roku w szkole uczyło się 366 chłopców i 410 dziewcząt. Obecnie mieści się tu Szkoła Podstawowa nr 20 im. Powstańców Śląskich. Na ścianie przed wejściem wmurowano 2 tablice: jedna poświęcona jest Powstańcom Śląskim a druga Jerzemu Ziętkowi, absolwentowi tej szkoły

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

'

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

SZCZEGÓŁ ARCHITEKTONICZNY.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kiedyś przy kościele znajdował się cmentarz

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

CMENTARZ W OSTROPIE - www.gliwiczanie.pl

[madohora]

Wypadek z 1958 roku
Było kilkanaście minut po siedemnastej, pątnicy śpiewali „Święta Anno, żegnam Cię”. W pewnym momencie pani Wanda
Jasny spostrzegła, że Walter Magiera dziwnie rozkłada ręce i skacze. Zdążyła tylko pomyśleć „Co on robi”? i... nastąpiło
silne uderzenie. W sumie zginęło 17 osób. O godz. 17.21 dwudziestego siódmego lipca 1958 roku, na niestrzeżonym przejeździe kolejowym w Łąkach Kozielskich, na granicy z Raszową, pociąg staranował ciężarówkę. Kabina kierowcy,
który nie zatrzymał się przed znakiem stop, nic nie ucierpiała, jednak skrzynię parowóz zmiótł z podwozia, samochód
odwrócił się jak piórko w kierunku skąd przybył, pasażerów rozrzuciło na dużej przestrzeni. Tak wspominają wypadek
po latach uczestnicy zdarzenia i świadkowie. Nikt nie przeczuwał, co się stanie. Na pielgrzymkę do św. Anny z parafii w Gliwicach Ostropie w tamtym pamiętnym roku zapisało się tylu chętnych, że nie wystarczył jeden autobus, by ich zabrać. Z trudem załatwiono drugi przewóz – ciężarówkę z gliwickiego przedsiębiorstwa warzywno-owocowego. Pani Róża Gilner, która pojechała ze swoim mężem motorem, przypomina sobie osoby, z którymi rozmawiała przed
wypadkiem na Górze Świętej Anny. – Pani Glagla chodziła w ostropskim stroju, w torbie miała różne pierniki, mówiła do mnie: „No, ja musiałam coś kupić, bo dzieci będą czekać”, ale dzieci się nie doczekały mamy – wspomina. Potem spotkała koleżankę ze szkoły, Różę Szombieską. Widzę tę Różę uśmiechniętą, z ciupagą dla czteroletniego synka, bo on sobie to życzył – wzruszenie nie pozwala mówić dalej. Ta ciupaga potem znalazła się na zdjęciach prasowych z wypadku, rzucona
na tory. Powrót do domu. Po zakończonych uroczystościach w sanktuarium pierwszy w drogę powrotną wyruszył autokar, za nim ciężarówka, którą jechało przeszło 30 osób. W Ostropie już przygotowywano się na powitanie pielgrzymów, formowała się procesja z krzyżem i sztandarami. – Boże, ta dziołcha już by musiała być w domu martwiła się mama 19-letniej Hildegardy Święty, która nie pozwoliła córce na ten wyjazd, ale ona się uparła. Obraz biegnącej dziewczyny, w sukience w biało-czerwone paski i niebieskim sweterku, utrwalił się w pamięci jej siostry – Stefanii Miki. Dla wielu jadących starem rozpoczęła się jednak inna droga, droga do domu Ojca. Wanda Jasny, żyjąca do dziś, siedziała za szoferem, tyłem do kierunku jazdy. Widziała wszystkich przed sobą: kobiety rozmawiające w grupkach, mężczyzn na tylniej klapie – Waltera Magierę dwójkę przypadkowych podróżnych. Kiedy ktoś zauważył, że kierowca jedzie zbyt szybko, młodziutka Hilda zażartowała: Prosto zajadymy do góry, do nieba. Tragiczne wspomnienie do końca życia. Pani Jasny, która była cały czas przytomna, nigdy nie zapomni swojego „fruwania”. Ludzie lecieli jak ziarno, które sieje gospodarz, tak to widziałam – opowiada na ostropskim cmentarzu, obok 15 grobów ofiar katastrofy (do tej pory nie udało się ustalić, gdzie pochowano pozostałe dwie ofiary). W tylnej części pojazdu siedziała Łucja Przybyła, rozmawiała sobie cichutko z dobrymi znajomymi, tak jak ona młodymi mężatkami. – Żonę pana Magiery jeszcze dzisiaj widzę, była młodziutka,
fajna i taka rozmowna, taką córeczkę miała jak mój syn – wspomina ostatnie chwile przed wypadkiem. Jej koleżanki zginęły, ona cudem ocalała. Ogromna siła wyrzuciła ją na lokomotywę i wtedy ze strachu kurczowo uczepiła się zderzaka. Tak przejechała jeszcze 300 metrów, sanitariusze nie mogli jej od niego oderwać. Moment tragedii utrwalił
się nie tylko w pamięci bezpośrednich uczestników, ale i licznych świadków. W pobliże przejazdu kolejowego, który już wcześniej nie cieszył się dobrą sławą, dochodziły wtedy procesje z Raszowej, Kłodnicy, Koźla. Edeltrauda Bienia z raszowskiej grupy dostrzegła najpierw mijającą ich ciężarówkę, a potem naraz usłyszała trzask. Z przeciwnej strony z półrocznym synkiem na spotkanie żony szedł Alojzy Zagrol: – Stał się jeden kurz, choćby bomba uderzyła, to było coś strasznego. Księża, nie tylko nasz, bo byli jeszcze obcy, wzięli oleje święte z kościoła, w tył zwrot i gotowali na śmierć tych wszystkich poszkodowanych. Piątka ostropian, którym wydawało się, że nie są poszkodowani, zapewne w szoku, ruszyła wraz z pasażerami pociągu na dworzec w Raszowej. Rannych odwożono do okolicznych szpitali. Osłupiałego Waltera Magierę, który zeskoczył w ostatnim momencie, ale nie zdołał uratować żony, przewieziono do
Koźla. Gdy po zbadaniu został zwolniony, zaopiekowało się nim pewne małżeństwo, które zawiozło go na dworzec,
kupiło bilet do Gliwic i wsadziło do pociągu. Nie zna ich nazwiska, nigdy nie miał sposobności, by im za to podziękować.
Żałoba w parafii. Tej nocy Ostropa nie spała, dzieci chodziły po szosie i płakały, każdy jechał szukać swoich bliskich.
Ci, którzy przeżyli i rodziny tych, którzy odeszli do Pana, przyjęli w chwili katastrofy krzyże sieroctwa, wdowieństwa kalectwa, długotrwałej choroby, czasami opuszczenia przez bliskich. – Dla całej Ostropy nadeszły czarne dni – głos pani Wandy Jasny drży na wspomnienie widoku trumien w krypcie oraz żałobnych flag na kościelnej wieży. Kiedy rok później, podczas powrotu z sanktuarium, oglądała miejsce wypadku, zrozumiała, że cudem nie uderzyła wtedy w wysokie kamienie graniczne, ale wylądowała w przykopie, w wysokiej trawie. Na św. Annę wkrótce pojechała też pani Łucja Przybyła, chociaż bliscy myśleli, że już nigdy się tam nie wybierze. Później, mimo ogromnych problemów ze zdrowiem, urodziła szczęśliwie córeczkę. Miejsce wspólnego spoczynku na parafialnym cmentarzu rozpoczynają Genowefa i Wilhelm Wieczorkowie, pielgrzymujący z kilkuletnim synkiem. Matka z dzieckiem szczęśliwie wylądowała na
ziemniaczanym polu, ale jej serce nie wytrzymało, kiedy zobaczyła nieżyjącego męża – opowiada Róża Gilner. Trochę poturbowanego chłopaka w szpitalu odwiedzała starsza siostra, a on tylko pytał: „Czemu mama nie przyjdzie mnie
odwiedzić, przecież mnie tuliła i ze mną rozmawiała?”. Do tragicznych pątników dołączyła też, po pół roku męczarni w
gipsowej skorupie, Hildegarda Olbrich. Pozostawiła dwie córeczki. Zobowiązanie: Dla obecnego proboszcza
w Ostropie, ks. Józefa Kary, katastrofa ma wymiar białego męczeństwa. Nie dość, że wydarzyła się tragedia, to ówczesna prasa napiętnowała całą parafię. Nie tylko, że nie przejmowano się śmiercią i dramatem ludzi, ale próbowano ideologicznie wykorzystać tę sytuację. Upalne lipcowe popołudnie 2006 roku. Przejazd nieczynnej już linii kolejowej
wygląda tak, jak opowiadają świadkowie. Liczne kamienie graniczne, głębokie rowy, obsiane pola, zapierający dech widok na św. Annę... Nic nie przypomina tragedii sprzed prawie 50 lat. Ale tam to wydarzenie zobowiązuje
nas, byśmy kultywowali pielgrzymowanie na Górę św. Annny skoro tylu pątników przelało krew na tej drodze
-
ELŻBIETA BORKOWSKA, ANIELA JONDERKO, URSZULA DYLONG
Gość Gliwicki - 13 sierpnia 2006

[madohora]

Tragedia pielgrzymów. W tym roku mija pół wieku od tragicznej pielgrzymki mieszkańców Gliwic - Ostropy na Górę
Świętej Anny. W powracających pielgrzymów uderzył pędzący pociąg Jednym z przejawów pobożności Górnoślązaków jest niewątpliwie kult św. Anny i związany z tym ruch pielgrzymkowy. Od samego początku pielgrzymowali do
tego miejsca wierni z Ostropy, początkowo razem z gliwicką parafią Wszystkich Świętych (do 1807 roku Ostropa była filią tej parafii), a od 1850 roku udają się tam jako samodzielna grupa. Od tego czasu niemal każdego roku zarówno młodsi, jak i starsi podążają na Górę Świętej Anny, aby zaczerpnąć u świętej Babci Anny duchowych sił. Wprost pod pociąg
Jedna z takich pielgrzymek okazała się tragiczna w skutkach. Wczesnym rankiem 27 lipca 1958 roku na uroczystości odpustowe wyjechała z Ostropy spora grupa parafian. Ponieważ autobus okazał się za mały, dodatkowo w trasę
wyjechała także ciężarówka. Po Sumie odpustowej i nieszporach rozmodleni ludzie wybrali się w drogę powrotną. Autobus w trasę wyjechał pierwszy. Nie którzy pielgrzymi przeczuwali nadchodzące nieszczęście i chcieli wracać koleją, gdyż samochód był przeładowany (w środku 35 osób). Jednak po namowie innych z niewielkim opóźnieniem, wybrano się w drogę powrotną. Jedna z pań powiedziała nawet:" A co by to było, gdybyśmy tak teraz umarli? Chyba byśmy zaraz poszli do nieba?”. W samochodzie śpiewano: „Św. Anno żegnam Cię”, a samochód raźnie mijał wracające z
odpustu inne grupy pielgrzymów. W Raszowej, w wyniku nieuwagi kierowcy, ciężarówka wjechała na tory kolejowe prosto pod pociąg. Pielgrzymi w jednym momencie usłyszeli odgłos syreny i potężny huk parowozu, który uderzył prosto w bagażówkę. Cztery osoby zginęły na miejscu, pozostałe dziesięć tego samego dnia w pobliskich szpitalach. Ból i rozpacz mieszały się z niedowierzaniem i bezsilnością. W tamtym miejscu nasi bracia i siostry utracili swoich bliskich. Niektóre z osób można było poznać tylko po zegarku lub rzemyku od sandałów. Ci, którzy przeżyli tragedię, wspominają dzisiaj, że idący od strony św. Anny pielgrzymi z wielką gorliwością pospieszyli im na ratunek. Szczególnie w pamięci utkwili im kapłani, którzy udzielali poszkodowanym sakramentu namaszczenia chorych i sprawnie bandażowali rany.
Wiadomość o tragedii roznosiła się lotem błyskawicy. Komunistyczna prasa, opisując wydarzenia w Raszowej, krytykowała
oczywiście proboszcza. Ratując sytuację, całą odpowiedzialność za organizację pielgrzymki wzięła na siebie Madlena Pszczółka (przełożona Kongregacji Mariańskiej). 31 lipca odbyły się w Ostropie uroczystości pogrzebowe, które – oprócz bólu i żałoby – przerodziły się w ogromną manifestację wiary i współczucia. Ojciec franciszkanin głoszący kazanie w
czasie pogrzebu z wielkim wzruszeniem, przerwał je w jednym momencie, nie mogąc powstrzymać łez. Powrót do
zwykłej codzienności dla wielu rodzin i osieroconych dzieci był bardzo trudny. 10 lutego 1959 roku pogrzebano na wyznaczonym miejscu ostatnią, piętnastą ofiarę wypadku. Sąd skazał kierowcę na 14 lat więzienia, a jego pracodawców na kilkuletnie więzienie. Dzisiaj – po pięćdziesięciu latach od tragedii – można zauważyć na twarzach świadków
tego wydarzenia nie tyle smutek, co wdzięczność z podarowanego im przez Boga życia. Bo chociaż było ciężko, to dzięki silnej wierze nie poddali się zwątpieniu. „Trzeba było żyć! Trzeba było żyć dla córki!” – opowiada Walter Magiera, który w wypadku stracił żonę. Kiedy Gertrudę Lemieszek, która straciła w wypadku nogę, ludzie pytali, czy teraz jeszcze
kiedyś pojedzie „na Annaberg”, ona odpowiadała ze spokojem, że przecież musi tam pojechać i podziękować za ocalone życie! Mija pół wieku od tragedii, lecz wciąż żywa pozostaje o tych ludziach pamięć. Przed Zesłaniem Ducha Świętego w
parafii okolicznościowe nauki rekolekcyjne wygłosił gwardian z Góry św. Anny o. Błażej Kurowski, a staraniem
ks. proboszcza Józefa Kary odnowiono mogiły poległych w wypadku i poświęcono im specjalne nabożeństwo.
Pamięć wciąż żywa 26 lipca br. pragniemy u stóp św. Anny odnowić nasze przywiązanie do świętej Patronki, które
okupione zostało krwią naszych przodków. Z pewnością inaczej zabrzmią wtedy słowa pieśni: „Niech się co chce ze mną dzieje; w Tobie, św. Anno, mam nadzieję”! Pragniemy udać się tam nie tylko jako parafia. Może ktoś z czytających pamięta o tym wydarzeniu, może był naocznym świadkiem tragedii, pomagał poszkodowanym lub też uczestniczył w pogrzebie? Obyśmy nigdy nie zapomnieli o ofierze życia tamtych ludzi oraz o modlitwie za nich. Niedawno słyszałem opowieść,
jak pewna pani widziała wieczorem młodą kobietę klęczączą przy jednym z grobów poległych, modlącą się żarliwie. Według relacji, była to jedna z tych poległych osób, która w ten sposób chciała raz jeszcze poprosić o modlitwę tych, którzy, niestety, już o tej powinności zapomnieli.

Gość Gliwicki - 2008

[madohora]

Niemcy początkowo zgermanizowali nazwę na Schosnischowitz, a później dosłownie przetłumaczyli ją z języka polskiego na Kieferstädtel. W 1295 r. w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymienia w zlatynizowanej formie superiori Sossnessowitz

[madohora]

Niemieckojęzyczne źródła, z XIX wieku wielokrotnie wymieniają polską nazwę miasta zaraz obok niemieckiej. Opis Prus z 1819 r. notuje dwie nazwy "Kieferstädtel (Sosnizewice)". Polską nazwę Sośnicowice w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w Głogówku w 1847 r. wymienił górnośląski pisarz i nauczyciel Józef Lompa. Polską nazwę Sośnicowice i niemiecką Kieferstädtel wymienia w 1896 r. górnośląski pisarz, ksiądz Konstanty Damrot w książce o nazewnictwie miejscowym na Śląsku

[madohora]

Wieś Sośnicowice wzmiankowana w 1305 r., założona prawdopodobnie przez księcia opolskiego – Władysława opolskiego. W 1683 r. ordynat Kozłowski witał tu króla Jana III Sobieskiego, zmierzającego na odsiecz Wiednia. W połowie XIX w. w mieście dominowała ludność polska. Topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 r. notuje, że według czeskich źródeł kiedyś ludność używała także języka czeskiego jednak w momencie publikacji książki dominował już język polski, a tylko 1/3 populacji mówiła po niemiecku - "(...) jedoch hat sich die bohmische Sprache nach und nach ganz verloren, an deren Steile jetz die polnische Sprache getreten ist; auch wird jetz schon fast von 1/3 deutsch gesprochen". W 1919 r. w mieście powstaje komórka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. W czasie III powstania śląskiego w maju 1921 r. Sośnicowice zostały zdobyte przez 3 batalion Jana Woźniczka.

[madohora]

Miałam okazję odczuć te klimaty będąc w Sośnicowicach, stojąc na przystanku autobusowym:

NEPOTYZM W GMINIE SOŚNICOWICE - Nowiny Gliwickie - 2018

[madohora]

Jednym z zabytków, na który natkniemy się zaraz po wyjściu z autobusu jest późnogotycki, kościół Świętego Jakuba z XV wieku. Świątynia została przebudowana w latach 1786 - 1795

[madohora]

Pierwszy kościół katolicki powstał w Sośnicowicach w XIII w. Drewniany kościół spalono w czasie wojen husyckich w 1433 r. Drugi kościół drewniany, późnogotycki, orientowany istniał do pożaru miasta w 1780 r. W latach 1555-1679 znajdował się w rękach protestantów. W latach 1786-1794 wzniesiono na jego miejscu kościół murowany, jednonawowy, w stylu barokowym. Fundatorami byli hrabiowie Scherr-Thoss-Chorinsky. Pod kościołem znajduje się krypta grobowa. Wnętrze kościoła odrestaurowano w 1958 r., prace od zewnątrz przeprowadzono w 1965. Nowe organy pochodzą z 2005 r. W 2009 r. miała miejsce renowacja elewacji. W 2011 r. wzniesiono mur wokół świątyni.

[madohora]

Dookoła kościoła natrafimy na kilka nagrobków:



ANTON KEMPA

[madohora]

[madohora]

SOŚNICOWICE - NAPIS - NASZYM POLEGŁYM PODCZAS WOJEN ŚWIATOWYCH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wyposażenie (ołtarz, ambona i rzeźby) kościoła jest barokowe

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

MIECZYSŁAW ZARĘBA

[madohora]

Niemiec Mateusz (1679-1687);
Mathes Alexius (1687-1700);
Pawlowski Andrzej (1700-1739);
Tokius Samuel (1739-1754);
Kempka Tomasz (1754-1558);
Fesser Wacław (1758-1775);
Czichon Krzysztof (1775-1808);
Bargiel Paweł (1808-1852);
Cebula Andrzej (1852-1864);
Duczek Florian (1864-1887);
Kempa Antoni (1887-1907); - pochowany przy kościele
Boronowski Paweł (1908-1928);
Czieslik Piotr (1929-1958);
Szajor Gerhard (1958-1979);
Zaręba Mieczysław (1979-1994); - grób przy kościele
Gajda Marcin - od 30 października 1994 roku do dziś!

[madohora]

[madohora]

Kapliczka świętej Barbary znajduje się na placu kościelnym, została wybudowana w 1986 roku. Dużą rolę przy budowie obiektu należy przypisać panu Edwardowi Podsiadło, górnikowi, który przyczynił się do przekazania przez Gliwicką Kopalnię Węgla Kamiennego, żelaznego stelaża, na którym oparte zostały ściany i dach obiektu. Kapliczka została zbudowana z kamieni polnych, pozbieranych z okolicznych pól

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Krzyże pokutne to monolityczne, proste i surowe kamienne formy w kształcie krzyża wznoszone przez zabójców w miejscu popełnionego morderstwa.

[madohora]

Zwyczaj ten przywędrował do Polski z zachodu, a panował w niej prawdopodobnie od XIII w. do poł. XIX w. Na przestrzeni wieków krzyże zmieniały swój wygląd oraz formę. Obszar ich występowania sięga od północy Włoch po Skandynawię

[madohora]

Morderca, oprócz wzniesienia krzyża, był również zobowiązany pokryć koszty pogrzebu i przewodu sądowego. Winien również łożyć na utrzymanie rodziny zabitego. Był zobowiązany wobec Kościoła, np. musiał zakupić świece. Następnie powinien odbyć boso pieszą pielgrzymkę do świętego miejsca. Wystawienie krzyża stanowiło ostatni punkt pokuty. Krzyż był jej wyrazem zadośćuczynienia. Stawiano go ku pamięci, uwadze i przestrodze potomnych. Miał również skłaniać przechodniów do modlitwy za dusze: zabójcy i ofiary. Przy krzyżu następowało pojednanie zabójcy z rodziną ofiary.

[madohora]

SOŚNICOWICE. KRZYŻ POKUTNY XIV-XVI w. ZNAJDUJE SIĘ NA PLACU KOŚCIELNYM

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

W centrum znajdziemy także pomnik upamiętniający mieszkańców Sośnicowic poległych w powstaniach Ślaskich 1919 - 1921

[madohora]

[madohora]

W mieście zachował się średniowieczny układ urbanistyczny z małym rynkiem. I muszę przyznać, że pierwszy raz widziałam rynek w małym miasteczku, który jest zarazem rondem dla samochodów i gdzie samochody są ważniejsze. Nie wiem jak to inaczej wytłumaczyć - musicie tam pojechać aby wiedzieć o czym ja mówię.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

TABLICA PAMIĄTKOWA PRZED PAŁACEM

[madohora]

,

[madohora]

,

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OŚRODEK KULTURY W SOŚNICOWICACH,

[madohora]

[madohora]

ZABYTKOWE MURY KOŚCIOŁA ŚW. BARTŁOMIEJA WSTAJĄ Z RUIN -Nowiny Gliwickie - 05.06.2018 ,

[madohora]

ROZKŁAD DLA LINII 80 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 80 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 112 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA LINII 288 Z GLIWIC

ROZKŁAD JAZDY DLA LINI 59 (ODJAZD Z GLIWIC POMORSKA (RADIOSTACJA) W KIERUNKU ŻERNICY

[madohora]

Druga trasa - ale to już na cały dzień

Możemy zorganizować sobie całodzienną wycieczkę i wybrać się do Ostropy. Wysiadamy Ostropa Kościół. Następnie przechodzimy pieszo przez Ostropę i o godzinie 9:30 wsiadamy do autobusu do Sośnicowic. Tutaj na zwiedzanie wystarczy nam godzina (trochę szybko ale da się obejść najważniejsze miejsca), bo na ten moment o godzinie 11:00 mamy autobus do Gliwic, który przejeżdża przez Smolnicę. ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 624 Z SOŚNICOWIC. Tutaj już mamy dość dużo czasu, bo następny autobus jest o godzinie 13:37 SMOLNICA KOŚCIÓŁ. ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 624. Próbowałam dopasować trasę w drugą stronę ale niestety nie za bardzo. Poza tym kto by biegał po cmentarzach o 8:00 rano?. Jeżeli ktoś się nie boi i lubi chodzić to trasę Sośnicowice - Smolnica może przejść pieszo a wycieczkę zakończyć w Żernicy

[madohora]

Sośnicowice - Smolnica Kościół - odległość ok. 4 km - czas przejścia około 48 minut. Ja chodzę szybko więc może i mniej (miejscami droga bez pobocza. Smolnica Kościół - Żernica Kościół - około 4 km, czas również około 48 minut
(miejscami droga bez pobocza)

[madohora]

Od 1278 roku wieś była własnością cystersów z Rud.

[madohora]

Najciekawszym zabytkiem znajdującym się w Żernicy jest drewniany kościół Świętego Michała Archanioła pochodzący z lat 1848 - 1651

[madohora]

Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła w Żernicy pochodzi z 1200 roku, a sam kościół XII wieku. Powstał on z inicjatywy księcia, który w owych czasach zamieszkiwał te ziemie. W 1246 roku książę Mieszko II udzielił żernickim kolonistom specjalnych praw i przywilejów. Na mocy tychże przywilejów koloniści niemieccy zmienili nazwę miejscowości. W 1258 roku, w oddalonej o kilkanaście kilometrów od Żernicy miejscowości Rudy, zakon cystersów założył klasztor. Klasztor ten w latach późniejszych związany był w sposób bardzo ścisły z parafią św. Michała Archanioła. W 1283 roku opat Bartłomiej, zawarł układ z właścicielem Żernicy - Stefanem Zborowiczem, na mocy którego Żernica stała się fundacją klasztoru w Rudach. Odtąd wszelkie prawa przynależności przysługiwały opactwu cysterskiemu. Ważną datą parafii w Żernicy jest rok 1279, gdyż od tego roku datuje się istnienie Parafii Żernica[potrzebne źródło]. W 1339 roku opat Mikołaj II przydzielił sołtysowi żernickiemu połowę stawu rybnego. Dwa wieki później, w 1566 roku opat Marcin II zastawił za cenę 1300 talarów żernickie dobra. W międzyczasie (1428-1430) Górny Śląsk spustoszyli husyci, Żernicę także. Po upływie stu lat opat Piotr III odnowił przywileje Żernicy, zobowiązał on tym samym w 1659 roku sołtysa i jego następców do płacenia 18 groszy w odpust św. Michała Archanioła. W 1683 roku przez Gliwice, a także częściowo przez Żernicę przemaszerowały wojska Jana III Sobieskiego, które szły na odsiecz Wiednia. W roku 1679 i 1688 odbyły się wizytacje kościelne. W protokole pierwszej wizytacji nadmieniono, że wioska może poszczycić się księdzem, który pochodził z Żernicy. Był on synem sołtysa o nazwisku Pendzich. Ks. G. F. Pendzich urodził się ok. 1638 roku. Odznaczał się wielką pracowitością i skromnością. Przez pięć lat pracował jako kapłan w diecezji krakowskiej, a przez następnych 11 lat był proboszczem w Przyszowicach. Około roku 1716 koło kościoła zostało zbudowane probostwo. Jednak na skutek ogromnego zawilgocenia i zagrzybienia budynku w 1980 roku rozpoczęła się budowa nowej plebanii, do której w 1983 roku wprowadzili się mieszkańcy. Po upływie niedługiego czasu do budynku wdała się wilgoć i plebania wymagała prac remontowych, które zostały zakończone w 2000 roku. Lata 1804-1822 są to lata, w których to w parafii administruje ostatni duszpasterz z zakonu Ojców Cystersów, który pochodził z Żor. Był on ostatnim cystersem, gdyż w 1810 roku nastąpiło zniesienie klasztoru w Rudach, a tym samym więzy Żernicy z Rudami zostały zerwane. W 1808 roku na żernickim rynku została wybudowana kaplica św. Jana Nepomucena. Do dziś dnia, co roku podczas uroczystości Bożego Ciała kaplica ta jest ostatnim ołtarzem, przed którym wierni modlą się w czasie procesji. W związku z zerwaniem więzi z Rudami w 1822 roku duszpasterstwo w wiosce objęli księża diecezjalni. Księża ci mieli wiele pracy przed sobą, w tym musieli załatwić procesy obciążające parafię. Zadanie to udało się spełnić ks. Rinke. Z jego inicjatywy powstały budynki potrzebne kościołowi. Po księdzu Rinke urząd proboszcza objął ks. F. Kromschmidt, któremu zawdzięcza się park wokół kościoła. Resztki tego parku przetrwały do czasów obecnych.

[madohora]

[madohora]

W latach 1914 i 1939 wybuchły wojny. W tym czasie proboszczem parafii był ks. Stawinoga. Ksiądz ten charakteryzował się otwartym sposobem mówienia na ambonie. Z tego też powodu w czasie wojen był on ciągle prześladowany przez władze niemieckie[potrzebne źródło]. Stało się to powodem jego rezygnacji z probostwa w 1942 roku. Jego następcą był ks. proboszcz Ernst Kiesling. 22 stycznia 1945 roku mieszkańcy Żernicy dostali rozkaz opuszczenia wioski, lecz tylko nieliczni go spełnili. W cztery dni później z pól spod Ostropy wjechały do wioski czołgi radzieckie, pojawili się żołnierze. W marcu Żernica znalazła się pod administracją polską, zaś 9 maja rozległo się bicie dzwonów, które symbolizowało zakończenie działań wojennych[potrzebne źródło]. W roku 1950 parafię w Żernicy objęli Misjonarze świętej Rodziny, którzy pełnią swoją posługę po dzień dzisiejszy. Z tego względu, że kościół św. Michała uległ podniszczeniu i stał się za mały, Misjonarze Świętej Rodziny zostali zmuszeni do zbudowania kościoła zastępczego. Pod koniec lat sześćdziesiątych, w tajemnicy przed władzami świeckimi zaadaptowano na kościół zabytkową stodołę. W odpust Św. Michała Archanioła, 27 września 1970 r., biskup opolski Franciszek Jop, dokonał poświęcenia nowego kościoła pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego. W połowie lat siedemdziesiątych została dobudowana dzwonnica, a przez następnych kilka lat kościół został upiększany. W 1980 roku parafia obchodziła jubileusz 700-lecie istnienia. W uroczystość odpustową Św. Michała Archanioła w 1998 roku została poświęcona kaplica przedpogrzebowa na cmentarzu w Żernicy

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY DAWNIEJ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół był kilkakrotnie naprawiany i remontowany w 1813 przeprowadzono naprawę wieży, około 1836 roku wybudowano kruchtę północną i część sobót oraz remontowano zakrystię, w 1856 roku wzmocniono ściany zakrystii wzmocniono lisicami a dwa lata później wykonano nową sygnaturkę. Około 1864 wykonano generalny remont kościoła.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY ROK 2012

[madohora]

KOŚCIÓŁ W ŻERNICY ROK 2018

[madohora]

[madohora]

Po wybudowaniu w 1970 roku w Żernicy nowego kościoła stara drewniana świątynia przestałą być użytkowana i niszczała. Ostatecznie w latach 998 - 2008 za posługi ks. proboszcza Pawła Ludwga obiekt został poddany gruntownej renowacji. Remont objął cały kościół, dzwonnicę, naprawiono też fundamenty oraz dach. W trakcie remontu odkryto bogatą polichromię.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ROK 2012

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

ŻERNICA - WNĘTRZE KOŚCIOŁA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pod koniec lat 60. XX w. w tajemnicy przed władzami świeckimi, ks. Stanisław Wieczorek razem z parafianami podjął się zaadoptowania na kościół farskiej stodoły. W uroczystość odpustową św. Michała Archanioła, 27 września 1970 r., bp opolski Franciszek Jop dokonał poświęcenia nowego kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. W połowie lat 70. Do kościoła została dobudowana dzwonnica, w której obecnie rozbrzmiewają dzwony ludwisarzy Felczyńskich. Ogromne zawilgocenie i zagrzybienie plebanii zdecydowało o budowie nowego budynku w 1980 r.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PAMIĘCI POLEGŁYCH W II WOJNIE ŚWIATOWEJ MIESZKAŃCOM ŻERNICY I NIEBOROWIC.

[madohora]

.

[madohora]

URNA Z ZIEMIĄ Z DONBASU.

[madohora]

[madohora]

CENOTAF POŚWIĘCONY WSZYSTKIM, KTÓRZY "SPOCZĘLI" POZA PARAFIĄ W ŻERNICY

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jeżeli chcemy zorganizować sobie całodzienną wycieczkę - da się to zrobić autobusami i pieszo, bo już to przerabiałam polecam następującą trasę:
Dowolnym autobusem (120,121,13,130,177,48 i 7) dojeżdżamy z Katowic do przystanku Kochłowice Kościół. Tutaj przsiadamy się na autobus linii 669 ROZKŁAD DLA LINII - polecam autobus o 8:20 lub 9:30 dojeżdżamy do przystanku
CHUDÓW ZAMEK - jest to pierwszy punkt naszej wycieczki. Zatrzymujemy się przy ruinach zamku, obok mamy spichlerz z XVIII wieku. Następnie pieszo ścieżką dydaktyczną przechodzimy do PRZYSZOWIC, gdzie natrafimy na Pałac należący kiedyś do rodziny von Raczek, Kościół Św. Jana Nepomucena wokół którego natrafimy na epitafia rodziny von Raczek a na terenie parafii, obok probostwa drewniany spichlerz z 1829 roku. W Przyszowicach znajdziemy też budynek szkoły wybudowany w 1902 roku. Jeżeli będziemy mieli siłę (uwaga droga miejscami bez poboczy) możemy przejść pieszo do Gierałtowic po drodze mijając zabytkowy budynek dworca kolejowego. Jeżeli braknie nam siły czy ochoty możemy podjechać do Gierałtowic autobusem.
Co zobaczymy w Gierałtowicach niżej w tym wątku. Jeżeli będziemy mieć siły i czas nam na to pozwoli możemy jeszcze pod drodze zwiedzić PANIÓWKI lub zobaczyć drewniany kościół świętego Mikołaja w BOROWEJ WSI - przeniesiony tutaj z Przyszowic.

[madohora]

Wieś Gierałtowice powstała przypuszczalnie w latach 1280-1290 w rejonie rozległego lasu Boyków. Pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 22 czerwca 1290 roku, a druga z 24 czerwca 1294 roku. Obydwie wymieniają sołtysa Vitosława z Gierałtowic, prawdopodobnie pierwszego sołtysa. W początkach XIV wieku Gierałtowice stają się własnością rycerską. Pierwsi znani właściciele to Jan, Piotr i Marek, „trzej bracia z Gierałtowic”, legitymujący się herbem Tępa Podkowa

[madohora]

W 1470 roku Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis wymienia jako właściciela Gierałtowic Mikołaja Szaszowskiego. Następnym właścicielem został Maciej Dobszyc, a po roku 1532 nabył je Jan Gierałtowski. Ród Gierałtowskich władał wsią do roku 1665 kiedy hrabina Joanna Prażmowa sprzedała je Janowi Skalowi, a ten w roku 1679 baronowi Jerzemu Welczkowi (Wilczkowi), który był również właścicielem między innymi Zabrza, Chudowa, Paniówek, Łabęd i Starych Gliwic. Po jego śmierci dobrami zarządzała jego siostra Anna Zuzanna, która odsprzedała majątek Jerzemu Franciszkowi von Holly. W roku 1697 jako właściciel wymieniany jest Kasper von Szyk (Schick) z Leszczyn, a następnie jego córka Barbara Katarzyna z mężem Henrykiem Wypleram. Byli oni również posiadaczami Bekszy, obecnego przysiółka Gierałtowic. W roku 1700 żona Kaspra von Szyk Cecylia podarowała kościołowi dużą parcelę na której stoi obecny kościół parafialny

[madohora]

Po kolejnych zmianach właścicieli w roku 1839 Gierałtowice nabył Józef von Poraj Madejski. Madejscy wybudowali sobie w Gierałtowicach dworek zwany później „pałacykiem Madejskich”. Przeszedł w roku 1853 w ręce jego córki i zięcia Karola von Raczek. W latach 1898-1904 Raczkowie wybudowali sobie w Przyszowicach okazały zamek w stylu neobarokowym, w którym mieszkali. Majątkiem w Gierałtowicach zarządzał administrator. Majątek po Karolu odziedziczyli jego synowie Konrad i Franciszek. Konrad, który był porucznikiem ułanów uległ wypadkowi podczas ćwiczeń szermierczych i zmarł w roku 1888 w Berlinie. Po śmierci jego żony wszystkie dobra przypadły Franciszkowi. W 1902 roku Franciszek von Raczek został rotmistrzem, a następnie majorem 13 Pułku Ułanów. W latach 1895-1898 wybudował w Gierałtowicach mały klasztor, który w wieczyste użytkowanie przekazał siostrom Służebniczkom Najświętszej Marii Panny. Zmarł w roku 1926 w Przyszowicach i tam został pochowany. Pozostawił dwie córki z których młodsza, niezamężna Dolores von Raczek mieszkała w Gierałtowicach i zarządzała majątkiem do roku 1929, kiedy sprzedała go Spółce Osadniczej „Ślązak” z Katowic.

[madohora]

PAŁACYK MADEJSKICH W GIERAŁTOWICACH

[madohora]

Na początku XX wieku w Gierałtowicach działały liczne polskie organizacje m.in. od marca 1919 roku działała tu komórka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, od maja 1919 45 osobowe gniazdo śląskiej dzielnicy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” założone przez Józefa Wittka i Pawła Głogowskiego, od września 1920 Związek Towarzystw Polek, oraz 68-osobowy Chór „Skowronek”. Miejscowość objęły walki w czasie powstań śląskich. 24 sierpnia 1920 roku w III powstaniu zajęli ją powstańcy. Po I wojnie światowej, powstaniach śląskich i plebiscycie wsie Przyszowice i Gierałtowice włączone zostały wraz z dobrami von Raczków do Polski. Po parcelacji majątku dworskiego cały obszar Gierałtowic stał się własnością mieszkańców

[madohora]

W sąsiedztwie budynku gminy mieści się skwerek z tablicą pamiątkową, to w tym miejscu, Wojciech Korfanty miał przemawiać do mieszkańców, dziś rośnie w tym miejscu ,,Dąb Pamięci”.

[madohora]

DĄB PAMIĘCI

[madohora]

W Gierałtowicach natrafimy na Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej wybudowany w latach 1927 - 1928. W świątyni wisi dzwon z 1655 roku

[madohora]

[madohora]

Gierałtowice to wieś położona w powiecie gliwickim. Liczy 3752 mieszkańców (dane z 2008 r.) W źródłach pierwsza wzmianka dotycząca Gierałtowic pojawiła się w 1295 roku. Czas lokacji osady został natomiast umiejscowiony pomiędzy 1280 i 1295 rokiem. Wieś powstała na obszarze 40 łanów flamandzkich; a jej zasadźcą - potem zaś pierwszym sołtysem - był prawdopodobnie pochodzący z Niemiec niejaki Gerhard (spolszczone Gieralt). Stąd też nazwa miejscowości.

Gierałtowice początkowo stanowiły własność książęcą, w ręce prywatne przechodząc w XIV wieku. Wtedy też wieś posiadała już własny kościół pw. św. Katarzyny, zbudowany na niewielkim wzniesieniu. W źródłach nie zachowały się informacje na temat tego, kto był pierwszym proboszczem i kto zbudował kościół. Gdy spłonął, w latach 1534-1538 na jego fundamentach zbudowano nowy. Jego fundatorem był Stanisław Dąbrowa. Sama zaś wieś w tym czasie znajdowała się w rękach Gierałtowskich, posiadających patronat nad kościołem i probostwem. Ich herb rodowy był umieszczony na ławce kolatorskiej. W czasie reformacji kościół znajdował się w rękach protestantów. Po tym okresie, dzięki staraniom proboszcza ks. Wojciecha Riedla kościół został odrestaurowany. W latach 1975-1976 przeniesiono go do Wielopola.

Nowy kościół pw. Matki Boskiej Szkaplerznej został postawiony w latach 30. XX wieku. Jego budowę rozpoczęto w 1932 roku na tzw. parceli «kotwicowskiej», jeszcze w 1700 roku podarowanej parafii przez Katarzynę Schick, właścicielkę dominium. Kamień węgielny poświęcił ks. prałat Aleksander Skowroński z Mikołowa. Prace budowlane - według projektu inż. Śliwińskiego - prowadził Walenty Niedoba z Niedobczyc. Ich koszt - w stanie surowym - oszacowano na 297 tys. zł. Kościół zwrócony w kierunku południowym zbudowano w stylu neobarokowym. Postawiono też wieżę o wysokości 50 m. Wystrój wnętrza zaprojektował i wykonał Stanisław Konarzewski z Istebnej. Witraże natomiast powstały w Śląskiem Zakładzie Witraży - Romańczuk-G. Geinzel w Siemianowicach Śl. 25 listopada 1934 bp Stanisław Adamski dokonał konsekracji kościoła.

W prezbiterium został umieszczony ołtarz główny z ponad 2 m tabernakulum ozdobionym rzeźbą Wieczerzy Pańskiej. W środkowej części znajduje się baldachim z wielką kopułą bazylikową, przeznaczony do wystawienia Przenajświętszego Sakramentu. Został on otoczony wysokimi, złożonymi kolumnami, a na ich szczycie wśród chmur i aniołów na wielkiej kuli podtrzymującej ziemię siedzi Matka Boska Szkaplerzna z Dzieciątkiem na ręku. W środkowej części kolumnady znajdują się trzy wielkie figury: św. Jacka, św. Czesława i bł. Bronisławy. Z prawej strony pomiędzy kolumnami została umieszczona figura św. Jana, a z lewej św. Katarzyny - patronki starego kościoła. W ten sposób artysta przedstawił symboliczną łączność nowego kościoła ze starym. Na kulistym stropie ołtarzowym znajduje się fresk przedstawiający Jezusa Chrystusa i 7 sakramentów świętych. Lewy ołtarz boczny nosi wezwanie św. Józefa. Prawy ołtarz, zwany "polskim", został poświęcony Matce Boskiej Królowej Polski. W górnej części ściany oddzielającej prezbiterium od nawy głównej został umieszczony fresk Wniebowstąpienia Pańskiego.

[madohora]

Proboszczowie

ks. Tomasz Zdzichowski (Zdrichowski) (1640-1652)
ks. Jerzy Bianty (Biasa) (1652-1655)
ks. Wawrzyniec Korblowicz (1655-1675)
ks. Planca (Płonka) Michał Samuel (1676-1714)
ks. Jan Józef Kalus (1714-1740)
ks. Jan Teofil Suchanek (1740-1748)
ks. Błażej Bogdoń (1748-1751)
ks. Jerzy Brzózka (1751-1777)
ks. Walenty Gawliczek (1777-1822)
ks. Józef Filip Moroń (1822-1865)
ks. Ludwik Bolik (1865-1902)
ks. Władysław Robota (1925-1939)
ks. Teodor Rak substytut (1939-1942), administrator (1942-1947)
ks. Paweł Janik administrator (1947-1957), proboszcz (1957-1958)
ks. Wojciech Riedel administrator (1958-1967)
ks. Franciszek Żebrok (1967-1970)
ks. Zygmunt Podlejski (1970-1978)
ks. Norbert Niemiec (1978-1987)
ks. Marian Kasperczyk (1987-2012)
ks. Marek Sówka (2012-nadal)

[madohora]

KRZYŻ NA CMENTARZU W GIERAŁTOWICACH Z 1905 ROKU

[madohora]

PAMIĘCI ZMARŁYM ŚPIEWAKOM CHÓRU SKOWRONEK W GIERAŁTOWICACH

[madohora]

[madohora]

Władysław Robota (ur. 27 czerwca 1872 w Gostomi, zm. 8 września 1939 pod Pilchowicami), ksiądz katolicki, działacz narodowy i społeczny. Urodził się w Gostomi w powiecie prudnickim, gimnazjum ukończył w Prudniku, a studia teologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Był słuchaczem prof. Nehringa, wykładowcy literatury polskiej i współzałożycielem Towarzystwa Akademików Górnoślązaków oraz Kółka Polskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1898, w latach 1898-1902 był wikarym w Łabędach a od roku 1902 proboszczem w Gierałtowicach. Był duszpasterzem o wyrazistych przekonaniach narodowych: urzędową korespondencję z sąsiednimi parafiami prowadził po polsku, wybudował pierwszy na Górnym Śląsku dom związkowy dla polskich stowarzyszeń, krzewił polskie czytelnictwo, założył pierwszą w parafii Kasę Zapomogowo-Pożyczkową. W czasie powstań śląskich i plebiscytu naraził się bojówkom niemieckim. Został odznaczony: Krzyżem Polonia Restitua, Krzyżem Virtuti Militari, Gwiazdą Śląska i Krzyżem Walecznych. Po utworzeniu w 1922 Administracji Apostolskiej dla Śląska Polskiego został zamianowany konsultorem, a następnie radcą duchownym, wicedziekanem dekanatu dębieńskiego i sędzią prosynodalnym. Był budowniczym kościoła parafialnego w Gierałtowicach.
Po wybuchu II wojny światowej, 8 września 1939, został przez grupę esamanów wywieziony wraz z czternastoma innymi Polakami do lasów pod Pilchowicami, gdzie wszyscy zostali zamordowani. W czerwcu 1945 zidentyfikowano jego zwłoki na cmentarzu w Pilchowicach i 29 września 1946 złożono je na cmentarzu parafialnym w Gierałtowicac

[madohora]

Budował nie tylko wiarę wśród swoich parafian. Wniósł również wielkie zasługi w budowę kultury, nauki i wychowania. Ksiądz Robota był współzałożycielem kół śpiewaczych, a także Towarzystwa Akademików Górnoślązaków oraz Kółka Polskiego. Sprowadzał nielegalnie polską literaturę i tworzył ruch biblioteczny, był współzałożycielem kasy oszczędnościowej. Mimo zakazów spowiadał i prowadził księgi kościelne w języku polskim. Długo by jeszcze wymieniać wszystkie zasługi tego człowieka, na koniec można powiedzieć, iż był wielkim budowniczym ducha narodowego w bardzo dla Śląska trudnych czasach. Za tą działalność na długo przed wkroczeniem wojsk niemieckich znalazł się na czarnej liście osób szczególnie niebezpiecznych dla przyszłych władz okupacyjnych. W pierwszych dniach wojny został pojmany przez członków freikorpsu i SA. Pobity na placu przykościelnym swojego kościoła został przetransportowany do obozu przejściowego w Nieborowicach koło Gliwic, by tam w ,,krwawą Noc”, wstawiając się w obronie Teofila Bieli zginąć śmiercią męczeńską. Okoliczności śmierci księdza nie są do końca znane, opinie na ten temat są podzielone. Jest dowód na to iż stanął w obronie człowieka którego chciano zamęczyć w bestialski sposób, wynika to z relacji córki Teofila Bieli pani Lidii. Należy również pamiętać, iż w tym samym czasie, życie straciło 14 ludzi w tym kapitan Kotucz, obrońca Rybnika.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

FRANCISZEK SZOLC KOŚCIELNY 1847 - 1933

[madohora]

MIESZKAŃCOM GIERAŁTOWIC ZAMORDOWANYM W 1940 ROKU W KATYNIU, ZASTRZELONYCH PO ZAKOŃCZENIU WALK FRONTOWYCH I ZAMĘCZONYCH W SOWIECKICH OBOZACH PRACY, WIĘZIENIACH ŚLEDCZYCH W 1945 ROKU - SPOŁECZNOŚĆ GIERAŁTOWIC

[madohora]

NAPIS NA NAGROBKU GŁOSI - PRZECHODNIU W TYM MIEJSCU WIELKIE ŻNIWO ZACNYCH PASTERZY BYŁO JENO KRWIĄ ZBROCZONE ZOSTAŁO I NA CHWAŁĘ BOGA JE OFIAROWANO

[madohora]

DRUGA CZĘŚĆ NAPISU GŁOSI - TUTAJ STAŁ DREWNIANY GOTYCKI KOŚCIÓŁ WYBUDOWANY OKOŁO 1534 ROKU (część napisu jest nieczytelna),

[madohora]

W Gierałtowicach istotnie znajdował się drewniany kościół pw. Św. Katarzyny i Matki Boskiej Różańcowej. Kościół ten został przeniesiony do Rybnika - Wielopola.

[madohora]

Drewniany kościół parafialny p.w. Świętej Katarzyny wzniesiony został z fundacji Stanisława Dąbrówki w 1534 roku. Prawdopodobnie w miejscu w którym stał kościół już wcześniej znajdowała się świątynia, gdyż wzmianki o kościele pochodzą z roku ok. 1300. Kościół Świętej Katarzyny zbudowano w Gierałtowicach. Kościół jest o konstrukcji zrębowej na planie dwudzielnym obejmującym trójboczne zamknięte prezbiterium z przybudówką, zakrystią i szerszą nawą. Kościół był orientowany.

[madohora]

W 1844 roku cieśla z Mateusz Pindur z Chudowa dobudował do kwadratowej nawy wieżę o konstrukcji słupowej na wzór starych dzwonnic o pochyłych ścianach gontowych z nadwieszoną izbicą i namiotowym hełmem.

[madohora]

W 1976 roku gierałtowicki kościół został przeniesiony do Rybnika - Wielopola. Tam ustawiono go na znacznie wyrastającym z terenu podpiwniczeniu. Wokół kościoła obiegają wspornikowe przydaszki. Do kościoła prowadzą dwa wejścia - od strony wieży z drzwiami zdobionymi gotyckimi okuciami i boczne wejście od strony nawy, poprzedzone małą kruchtą. Prezbiterium i nawa pokryte są oddzielnymi dachami siodłowymi podbitymi gontem. Nad wyższym dachem wyrasta smukła, ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę.

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚW. KATARZYNY RYBNIK WIELOPOLE (PRZENIESIONY Z GIERAŁTOWIC)
======
Źródło: Wikipedia - autor: By Przykuta - Przykuta, CC BY-SA 3.0, commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=9108663

[madohora]

Kościół był odnawiany w XVII wieku i wyremontowany w XX wieku (lata 1960 - 1961). W czasie tego remontu odkryto niezwykle cenną polichromię patronową z ok. 1534 roku wykonaną na dekowanym stropie, podobną do polichromii w Dębnie Podhalańskim. Wśród różnorodnych motywów polichromii występują orły piastowskie oraz patronka kościoła Św. Katarzyna

[madohora]

PUBLIKACJE URZĘDU GMINY W GIERAŁTOWICACH.

[madohora]

Wnętrze pozbawione jest dawnego wyposażenia, do którego należały ołtarze, ambona i unikatowe renesansowe ławki z "wyciągami". Pozostała jedynie dawna ławka "kolatorska" z 1691 roku oraz zabytkowy obraz Świętej Katarzyny z 1828 roku malowany przez Franciszka Foremla z Moraw. Obraz pochodzi z ołtarza głównego. Zachowała się też polichromia patronowa. Na ścianach niefortunnie obitych współczesna boazerią umieszczono obrazy męki pańskiej z napisami polskimi. Obrazy pochodzą z 1841 roku.

[madohora]

Kościół Gierałtowicki przeniesiony do Wielopola jest obecnie najstarszym na ziemi rybnicko - wodzisławskiej zabytkiem budownictwa drewnianego i najstarszej zachowanej polichromii patronowej w województwie śląskim.

[madohora]

[madohora]

TUTAJ CHYBA COŚ BĘDZIE ODNAWIANE. GRÓB O PODOBNEJ PODSTAWIE ZNAJDUJE SIĘ TEŻ NA CMENTARZU W MYSŁOWICACH - TAM JEST DATOWANY NA ROK 1864.

[madohora]

.

[madohora]

MIĘDZY TYMI LIŚĆMI ZNAJDUJĄ SIĘ DWIE MOGIŁY Z ŻELAZNYMI KRZYŻAMI

[madohora]

[madohora]

KRZYŻ PRZY BRAMIE CMENTARNEJ

[madohora]

WIDOK NA KOŚCIÓŁ MB SZKAPLERZNEJ

[madohora]

[img]https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/39EF52w4fx3uHe1FrX.jpg[img]

PRZYDROŻNY KRZYŻ

[madohora]

[madohora]

URZĄD GMINY W GIERAŁTOWICACH

[madohora]

POMNIK POWSTAŃCÓW ŚLĄSKICH

[madohora]

[madohora]

PRZYSZOWICE PAŁAC RODZINY VON RACZEK w roku 2009

[madohora]

[madohora]

W Przyszowicach kierujemy się w stronę parku, w stylu angielskim - takim parkiem były nasze, nieistniejące już Planty. gdzie w otoczeniu drzew - pomników przyrody natrafimy na eklektyczny Pałac rodziny von Raczek. Pałac został wybudowany w latach 1890-1895. W jego portalu znajduje się herb dawnych właścicieli rodziny von Raczek

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WEJŚCIE GŁÓWNE DO PAŁACU NAD DRZWIAMI HERB

[madohora]

.

W pałacu obecnie mieści się Urząd Gminy, Ośrodek Zdrowia oraz biblioetka

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zapomniałam jeszcze dodać, że w pałacu mieści się przedszkole oraz restauracja

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

PRZYSZOWICE DĄB PAMIĘCI OFIAR KATYNIA

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W centrum znajduje się Kościół Świętego Jana Nepomucena z 1937 roku. Wcześniej w tym miejscu stał drewniany kościół p.w. Świętego Mikołaja, który został przeniesiony do Borowej Wsi. Obiekt halowy, jednonawowy z kaplicą, przekryty sklepieniem kolebkowym. Dach dwuspadowy z sygnaturką. W narożu wieża czworoboczna z dzwonnicą i zegarem, zwieńczona krzyżem. Na dzwonnicy dzwon Urban z 1512 roku (średnica 120 cm, waga 982 kg) oraz dzwon Grzegorz z 1582 roku (średnica 100 cm, waga 580 kg). Projektantem kościoła był inż. Jan Affa z Raciborza.

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO JANA NEPOMUCENA W PRZYSZOWICACH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół p.w. Świętego Mikołaja został przeniesiony z Przyszowic do Borowej Wsi w 1973 roku. Do czasu wybudowania nowego, murowanego kościoła drewniany Kościółek spełniał rolę kościoła parafialnego. Kościół ten pochodzi z roku 1720. Kościół jest konstrukcji zrębowej. Kościół ma trójbocznie zamknięte prezbiterium, większą nawę i kwadratową wieżę czołową oraz zakrystię. Kościół posiada także dostawioną pięcioboczną kaplicę. Korpus świątyni otaczają wspornikowe, kryte gontem przydaszki w postaci sobót. Wieża kościelna zbudowana jest "na słup", posiada lekko zwężające się ku górze ściany szalowane deskami z izbicą dzwonną, zakończoną hełmem z latarnią zwieńczoną karawaką.
Dach siodłowy, kryty gontem z wieżyczką na sygnaturkę.
Wnętrze świątyni przesklepione kolebkowo. Na belce tęczowej - barokowa grupa ukrzyżowania. Prezbiterium zdobi wczesnobarokowy ołtarz główny z XVIII wieku, kaplicę późnorenesansowy z 1600 roku.

[madohora]

[madohora]

'

KOŚCIÓŁ ŚW. MIKOŁAJA - BOROWA WIEŚ

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

Wokół kościoła natrafimy na kilka epitafii

[madohora]

TU SPOCZYWA LUDWIK PISCHRZAN FARORZ PRZYSZOWICKI NARODZIŁ SIĘ W JANOWICACH W ROKU 1774 UMARŁ 3 WRZEŚNIA 1846 ROKU

[madohora]

SAM TEŻ LEŻY MATKA JUDITHA PISCHRZAN RODZONA CHMIELA

[madohora]

.

[madohora]

Wokół kościoła znajdują się epitafia - niestety napisy na nagrobkach są nieczytelne. Natomiast tablica zamieszczona na kościele głosi:
[b]Tutaj spoczywają właściciele ziemscy, protoplaści rodu Raczków

Amelia von Tiele z.d. Raczeck (1797 - 1869)
Katarzyna von Raczeck (1763- 1832) również jej mąż i dwoje dzieci
Karol von Raczeck (1763 - 1827) - właściciel Czekanowa i Dąbrówki Małej

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na terenie Przyszowic znajdziemy też drewniany spichlerz plebański z około 1829 roku. Spichlerz jest o konstrukcji zrębowej. Dach dwuspadowy kryty gontem

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

.

NA STARYM ZDJĘCIU WIDAĆ KOŚCIÓŁ ORAZ SPICHLERZ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

,

[madohora]

[madohora]

BUDYNEK SZKOŁY Z 1902 ROKU.

[madohora]

Przydrożna kapliczka z figurą Świętego Floriana datowana na rok ok. 1800

[madohora]

Na cmentarzu w Przyszowicach znajdował się jeszcze jeden drewniany kościół p.w. Świętego Krzyża. Kościół ten został w 1957 roku przeniesiony do Istebnej - na Kubalonkę. W Przyszowicach kościół ten do chwili przeniesienia spełniał funkcję kościółka cmentarnego. Został zbudowany w 1760 roku. Kościół jest o konstrukcji zrębowej. Nie posiada wieży z dzwonnicą. Postawiony jest na planie dwudzielnym - z krótkim prezbiterium trójbocznie zamkniętym i szerszą nawą. Ściany okalają przydaszki w formie sobót. Na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę i ażurową latarnią. Dach pokryty jest gontem.
Kościółek cmentarny Św. Krzyża wzmiankowany był już w protokole wizytacyjnym z 1679 roku - czyli na cmentarzu w Przyszowicach kościół stał już wcześniej a ten znajdujący się na Kubalonce wybudowano później. Brakuje informacji co było powodem budowy nowego, drewnianego kościoła. We wnętrzu znajduje się ołtarz oraz rokokowa ambona z XVIII wieku, natomiast ławki pochodzą z XVII wieku. W kościele znajdują się eksponaty sztuki ludowej ze śląskich muzeów. Kościół ten w okresie powojennym pełnił funkcję muzeum a dopiero od 1983 jest kościołem parafialnym.

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ NA KUBALONCE

Źródło - Wikipedia

[madohora]

GLIWICE - KOŚCIÓŁ WNIEBOWZIĘCIA NMP

Kościół Wniebowzięcia NMP w Gliwicach – drewniany, zabytkowy kościół parafialny obrządku rzymskokatolickiego w Gliwicach, Kościół znajduje się na dawnym Cmentarzu Starokozielskim przy ul. Kozielskiej 29. Kościół Wniebowzięcia NMP został zbudowany w Zębowicach koło Olesna w 1447 lub 1493 roku. Był kilkakrotnie przebudowywany. Początkowo wieża stała osobno.Swój obecny kształt kościół zawdzięcza pracom prowadzonym w XVII i XVIII wieku. Pierwszej gruntownej renowacji został poddany na początku XVII wieku, a na przełomie XVII/XVIII wieku został od wewnątrz odeskowany i pomalowany. Wówczas też uzupełniono wnętrze o liczne rzeźby i obrazy. Z tego okresu pochodzi ambona oraz ołtarze: główny i boczne poświęcone św. Brygidzie oraz św. Annie. W latach dwudziestych XX wieku ukazało się w lokalnej prasie ogłoszenie “ładny, drewniany kościół do wzięcia”. Ówczesne władze miasta podjęły decyzję o zakupie kościoła na nowo powstający Cmentarz Centralny, uważany za jeden z piękniejszych wówczas cmentarzy w Europie. Pracami rekonstrukcyjnymi kierował Robert Josefek pod nadzorem architekta miejskiego Schabika. Przeniesienia polichromii ścian i stropu dokonał Karol Platzek. Kościół na nowym miejscu został oddany do użytku 30 października 1926 roku i przez blisko 50 lat służył jako kaplica pogrzebowa i miejsce modlitwy. Jednak zapomniany przez konserwatorów ulegał powolnej dewastacji. Od 1960 roku ks. Bronisław Grzesik i władze kościelne czyniły starania o przekazanie kościoła parafii. Ówczesne władze, zarówno wojewódzkie jak i miejskie, wszelkie prośby w tej sprawie załatwiały odmownie. Z powodu braku właściwego „gospodarza” pod koniec lat 70- tych XX wieku kościół został zamknięty dla obrzędów liturgicznych. Nie uczyniono jednak wiele, by zabezpieczyć obiekt przed dalszą dewastacją. Po 1989 roku nastąpiła zmiana klimatu politycznego i nowe władze samorządowe miasta podjęły decyzję o konieczności ratowania zabytku. Po demontażu kościoła w 1992 roku i zabezpieczeniu wyposażenia, znaleziono dla tego obiektu nową lokalizację. W 1997 roku rozpoczęto prace budowlane, związane z przeniesieniem kościoła na teren nieczynnego już Cmentarza Starokozielskiego, który od połowy XIX wieku pełnił funkcję wielowyznaniowego cmentarza komunalnego. Tu, w pobliżu pozostałości po grobowcach znakomitych gliwickich rodów, kościół został na nowo postawiony: najpierw staraniem gminy Gliwice, a od 1999 roku diecezji gliwickiej. W Uroczystość Wniebowzięcia NMP, w roku Wielkiego Jubileuszu, biskup gliwicki Jan Wieczorek dokonał 15 sierpnia 2000 roku poświęcenia zrekonstruowanego kościoła, który początkowo pełnił funkcję kościoła rektorskiego. Z dniem erygowania parafii, czyli od 1 lipca 2004 roku, został podniesiony do rangi kościoła parafialnego.
Kościół pierwotnie gotycki, przebudowany został w XVII i ponownie w XVIII w. w duchu barokowym. Obecnie nie jest orientowany - prezbiterium skierowane jest w kierunku północno-zachodnim. Nawa i węższe od niej prezbiterium o konstrukcji zrębowej, wieża o konstrukcji słupowej. Do prezbiterium przylega zakrystia z lożą kolatorską. Dachy kryte gontem. Nad nawą wieżyczka na sygnaturkę. Na wieży znajduje się dzwon "Maksymilian" z 1927 roku.

Ołtarze i ambona przeniesione z Zębowic wraz z kościołem. Ołtarz główny, barokowy, z XVIII wieku, z obrazem Matki Boskiej Szkaplerznej oraz figurami śś. Piotra i Pawła. Ołtarze boczne z XIX wieku. W ołtarzu lewym obraz przedstawiający św. Brygidę, w prawym natomiast - św. Anną nauczającą Marię. Z XVIII wieku pochodzą także organy z odrestaurowanym prospektem organowym oraz dwie kropielnice. Z Zębowic pochodzi również figura Ecce Homo z 1505 roku, obecnie znajdująca się w Pocysterskim Zespole Klasztorno-Pałacowym w Rudach. Polichromie na wewnętrznych ścianach i stropach pochodzą z XVIII wieku i zostały odtworzone podczas ostatniej renowacji kościoła. Na stropie nad nawą przedstawiono Oko Opatrzności, otoczone symbolami wezwań Litanii Loretańskiej. Na stropie prezbiterium namalowano scenę Koronacji Matki Boskiej, nad lożą zaś - św. Wiktora i św. Amalię

Źródło:wnmp.gliwice.pl/informacje/historia-parafii/
pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_Wniebowzi%C4%99cia_Naj%C5%9Bwi%C4%99tszej_Maryi_Panny_w_Gliwicach

[madohora]

[madohora]

Park Starokozielski zlokalizowany jest pomiędzy ulicami gen. Andersa i Kozielską. Jest to park krajobrazowy o powierzchni 5,55 ha. Na terenie parku znajduje się :
- Cmentarz Przyjaźni Polsko-Francuskiej
- zabytkowy drewniany kościół z XIII w.
- Pomnik Żołnierzy Francuskich
- plac zabaw.

[madohora]

Nie da się dokładnie ustalić daty założenia parku Starokozielskiego. Powstał on przy istniejącym już cmentarzu z połowy XIX wieku. Po 1945 r. w związku z migracją ludności i wynikającym z niej zarzuceniem użytkowania i opieki nad cmentarzem, południową jego część przekształcono w park, który został oddzielony nowym ogrodzeniem od pozostałej części nekropolii.
Cmentarz został przekształcony w park bez wykonania pełnej ekshumacji pochówków, o czym świadczy wiele pozostałości po kamiennych nagrobkach. Inną przesłanką, wskazującą na taki właśnie proces powiększenia, jest zróżnicowanie muru cmentarza od ulicy Kozielskiej – jak świadczą źródła z połowy XIX w. wykonano wtedy ogrodzenie cmentarza oraz domek grabarza (1857 r.). Cmentarz Starokozielski używany był jeszcze w okresie powojennym – pochówki trwały tam jeszcze do lat 50. XX wieku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na cmentarzu znajduje się kilka grobowców i nagrobków typu architektonicznego w stylu eklektycznym z końca XIX wieku o dużej wartości zabytkowej. M.in. jest tam grobowiec b. właściciela Fabryki Drutu [ Hegenscheidta ] (Grobowiec autorstwa O.Stahna został wykonany w 1899 roku). Na tym cmentarzu pochowano również ważną dla Gliwic osobę - drukarza Neumanna , właściciela dziennika "Oberschlesische Wanderer". Niestety nie można ustalić miejsca pochówku.

[madohora]

W parku natkniemy się też na pomnik ku czci poległych w okresie powstań i plebiscytu żołnierzy francuskich

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POMNIK SARKOFAG ŻOŁNIERZY FRANCUSKICH W PARKU STAROKOZIELSKIM - www.polskaniezwykla.pl.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ STAROKOZIELSKI - www.gliwiczanie.pl

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

KIEDYŚ BYŁ TU CMENTARZ. DZISIAJ PARK - www.24gliwice.pl -2017

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

'

[madohora]

.

FONTANNA NA PLACU PIŁSUDSKIEGO

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

POMNIK PIŁSUDSKIEGO

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

Księża pochodzący z parafii

ks. Ksiądz Maksymilian Siwoń - wyświęcony w 1934
ks. Józef Szołtysek
ks. bp Józef Kurpas - wyświęcony 20.06.1937
ks. Krystian Janko - wyświęcony 15.04.1976

[madohora]

[madohora]

Duchowni pochowani na terenie parafii
ks. Antoni Plewnia (zm. 11.02.1949)
ks. Hubert Szymankiewicz (zm. 11.05.1968)
ks. Bronisław Byrtek (zm. 04.01.2002.

[madohora]

Paniowy Pamięci poległym żołnierzom, którzy zginęli w więzieniu w 1939 roku.

[madohora]

[madohora]

Najstarsza wzmianka o Paniowach pochodzi z dokumentu z 1282 roku, w którym wymieniony jest, jako świadek, Piotr z Paniów, syn Gosława. Druga wzmianka pochodzi z 1393 roku - wówczas wymieniany jest Jerzy z Paniów. Jako pierwszy właściciel wioski wymieniany jest w 1472 roku Piotr Przedbiór. W latach 1538-1551 Paniowy były własnością Rogojskich, później Bujakowskich. We władaniu tej rodziny Paniowy pozostawały przez 250 lat. Od 1550 roku jeden dział na Paniowach posiadał Krzysztof Gocnara. Według urbarza państwa bytomskiego w 1620 roku Paniowy miały trzy działy: Piotra Bujakowskiego, Hanusza Rogojskiego z Rogoźna (od 1598 roku) i Melchiora Hoszka. Dopiero w połowie XVIII wieku Paniowy należały tylko do Bujakowskich. W roku 1706 Stanisław Antoni Bujakowski nabył od Elżbiety Makowieckiej z domu Rogojskiej jej dział za dwa tysiące talarów. Kolejno nabył w 1708 roku od Piotra Antoniego Rogojskiego i jego żony Heleny Judyty z domu Goczałkowskiej ich dział za 1800 talarów. W 1730 roku przejął dobra paniowskie Jan Józef Bujakowski, a w 1761 roku sprzedał je Baltazarowi Ludwikowi von Wallhofen za 16 000 talarów. W 1767 roku majątek poszedł na licytację i Paniowy nabył Ludwik de Szymoński. Do tej rodziny dobra należały do 1811 roku, po czym przeszły na krewnych żony. Nowy właściciel Adolf von Wrochen był starostą powiatu bytomskiego w latach 1830-1849. Następnym właścicielem był hrabia Ryszard von Posadowski-Wehner, który te dobra nabył w 1851 roku. Do tej rodziny Paniowy należały do 1896 r. Następnie przeszły na własność spółki Graflich Schaffgottsche Werke, która posiadała je do I wojny światowej.
W roku 1922 Paniowy wcielono do nowo utworzonego powiatu rudzkiego. Powiat ten został w roku 1925 zniesiony, a Paniowy przyłączono do powiatu pszczyńskiego. Od roku 1945 razem ze wsiami Mokre i Borowa Wieś należały do gromady Śmiłowice. W roku 1954 wieś wcielono do nowo powstałego powiatu tyskiego. W roku 1975 Paniowy stały się dzielnicą miasta Mikołowa.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gdzieś przycupnął w miejscowości Paniowy
Mały, drewniany kościół o budowie zrębowej
Dach ma kryty gontem, na dachu dwa spady
Wsparł się na nim promień słońca blady
Na dachu jest wieżyczka - ta na sygnaturkę
I teraz nie wiem co rzec - mam trochę pod górkę
Obok kościoła stoi osobno drewniana wieża
Spójrz na zdjęcia, jeśli nie dowierzasz
Wokół cmentarz a na nim zasłużeni ludzie
Którzy zasnęli po całego życia trudzie
Przejdź spokojnie, pamiętaj zakłócasz ich spoczynek
Stań na chwilę i zmów "Wieczny Odpoczynek"

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora]

.

[madohora4]

.

[madohora4]

III / IV wiek – prawdopodobne powstanie osady
XIII wiek – prawdopodobne erygowanie parafii i budowa pierwszego kościoła
1900 – założenie Związku Pszczelarzy, jedynego takiego polskiego związku na Śląsku
1938 – rozpoczęcie budowy stalowni martenowsko-elektrycznej nieopodal Herminen-Hütte (obecnie Huta Łabędy)
1945–1954 – siedziba wiejskiej gminy Łabędy
7 maja 1946 – oficjalne nadanie obecnej nazwy[10]
1951 – powstanie Zakładów Mechanicznych ŁABĘDY (obecnie Zakłady Mechaniczne BUMAR–ŁABĘDY S.A.)
1954–1964 – samodzielne miasto
21 maja 1964 – przyłączenie do Gliwic
październik 1998 – otwarcie fabryki Opla na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej – Podstrefa Gliwice

[madohora4]

***

[madohora4]

GLIWICE

[madohora4]

GLIWICE.

[madohora4]

PIĘKNE WIDOKI NAD GLIWICAMI

[madohora4]

GLIWICE **

[madohora4]

ZEPPELIN NAD GLIWICAMI

[madohora4]

GLIWICE &

[madohora]

Na chórze znajdują się XVIII-wieczne organy, pochodzące z Zimnic Wielkich. Polichromie pochodzą z roku 1470 lub 1479; zostały one odsłonięte w latach 1935–1936 i odrestaurowane w okresie powojennym. Ołtarz główny jest późnorenesansowy (1622 r.) i zawiera obraz Matki Boskiej Królowej Niebios wraz ze św. Jackiem i św. Jadwigą. Nad ołtarzem obraz z początku XVIII wieku, przedstawiający pożar płonącej wsi i kościoła uchronionego przed spaleniem przez św. Floriana. Ołtarze boczne z XIX wieku, neobarokowe. W ołtarzu lewym obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, w prawym - św. Józefa z Dzieciątkiem. Ambona z XVIII wieku, barokowa, z baldachimem z XIX wieku. Chrzcielnica klasycystyczna, z XIX wieku. Z kościoła pochodzą także rzeźby Matki Boskiej i św. Józefa (ok. 1480 r.) oraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem (ok. 1500 r.), znajdujące się obecnie w Pocysterskim Zepole Klasztorno-Pałacowym w Rudach.

[madohora]

Kościół znajduje się na cmentarzu, otoczonym murem z kamienia z XVIII wieku. Przy prezbiterium groby księży i ich rodziców. W pobliżu kościoła krzyż "Boża Męka" (1892 r.) oraz pomnik upamiętniający poległych w obu wojnach światowych.

[madohora]

TRASA DOJAZDU Z KATOWIC DO SIEROT

[madohora]

[madohora]

Nazwa polska „Wilcze Gardło" pochodzi stąd, że ludność miejscowa od dawna teren obecnego osiedla tak nazywała.

[madohora]

Budowa Wilczego Gardła rozpoczęła się w 1937 roku, kiedy to szef sztabu SA, Victor Lutze, osobiście położył kamień węgielny. Lutze, człowiek z bliskiego kręgu Hitlera, był jednym z głównych architektów idei stworzenia miejsca, które stałoby się centrum dla najwierniejszych zwolenników nazizmu. Osiedle miało być nie tylko miejscem zamieszkania, ale także symbolem siły i jedności, które miały zdefiniować nową, hitlerowską rzeczywistość.

[madohora]

Wilcze Gardło miało być miejscem odizolowanym od świata zewnętrznego. Główna droga prowadząca do osiedla była kręta, wąska i trudna do przejechania, co dodatkowo wzmacniało poczucie izolacji. Na trasie ukryte były punkty karabinów maszynowych, co miało zabezpieczyć mieszkańców przed potencjalnym zagrożeniem. To nie tylko praktyczne, ale także symboliczne działanie, które miało na celu pokazanie, że Wilcze Gardło było nietykalne dla obcych.

[madohora]

W Wilczym Gardle życie codzienne mieszkańców podporządkowane było rygorystycznym zasadom. Wspólnota była organizowana wokół ideologii narodowosocjalistycznej, a mieszkańcy byli zobowiązani do przestrzegania ustalonych norm. Regularne mityngi, spotkania i wydarzenia miały na celu wzmocnienie więzi między mieszkańcami oraz umocnienie ideologii. Mieszkańcy mieli także obowiązek dbania o swoją kondycję fizyczną, co przekładało się na zdrowy styl życia.

[madohora]

Osiedle miało na celu stworzenie wzorca niemieckiej rodziny, w której mężczyzna był głową rodziny, a kobieta jego wsparciem. Narodowe wartości, takie jak pracowitość, dyscyplina oraz lojalność wobec partii, były na porządku dziennym.

[madohora]

Wilcze Gardło zostało zaprojektowane w stylu, który miał nawiązywać do tradycji niemieckich. Budynki miały być proste, funkcjonalne i pozbawione zbędnych ozdobników. Domy były niemal identyczne, co miało podkreślać jedność mieszkańców. Na parterze znajdowały się kuchnie oraz pokoje dzienne, a na piętrze sypialnie. Umeblowanie w domach musiało być praktyczne i jednolite, co miało symbolizować równouprawnienie wszystkich mieszkańców. Plotką było, że osiedle wybudowano na planie swastyki.

[madohora]

W Wilczym Gardle istotną rolę odgrywała symbolika. Osiedle korzystało z wielu mistycznych znaków, w tym run, które były głęboko zakorzenione w niemieckiej kulturze. Przykładem jest „Man Rune”, symbolizujący mężczyznę, który miał być często wykorzystywany w różnych rytuałach. Nieznane są szczegóły wystroju wnętrza Domu Zebrań, ale istnieją przypuszczenia, że mogły tam znajdować się elementy nawiązujące do symboliki runicznej oraz ideologii nazistowskiej.

[madohora]

Podczas budowy Wilczego Gardła w lasach otaczających osiedle powstało wiele bunkrów i ukrytych schronów, które miały zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom. Po wojnie, wiele z tych struktur zostało zasypanych lub zniszczonych, a ich istnienie stało się jedynie legendą. Mieszkańcy, którzy pamiętają te czasy, często opowiadają o dziwnych znakach, które pojawiały się w okolicy, oraz o tym, jak jako dzieci znajdowali pozostałości po hitlerowskich artefaktach.

[madohora]

W miarę upływu lat, Wilcze Gardło stało się miejscem, gdzie narodziły się legendy. Mieszkańcy często opowiadali o duchach, które miały krążyć po osiedlu, strzegąc tajemnic hitlerowskiej przeszłości. Inne opowieści mówiły o tajemnych rytuałach, które odbywały się w ukrytych miejscach, gdzie mieszkańcy mieli spotykać się, by oddać cześć ideologii, która ich zjednoczyła.

[madohora]

Po zakończeniu II wojny światowej Wilcze Gardło, jak wiele innych miejsc w Polsce, musiało zmierzyć się z nową rzeczywistością. Niemieccy mieszkańcy osiedla uciekli, a miejsce to zajęli repatrianci z Francji oraz ludność lokalna. Wielu z nich starało się zapomnieć o mrocznej przeszłości Wilczego Gardła. Przemiany te były nie tylko społeczne, ale także architektoniczne.

[madohora]

Nowi lokatorzy często przekształcali domy według własnych potrzeb, usuwając wszelkie ślady hitlerowskiej przeszłości. Niektóre z elementów, które mogłyby przypominać o dawnych czasach, zostały wyrzucone, inne zaś zostały zamienione w nowoczesne wnętrza.

[madohora]

Repatrianci, którzy przybyli do Wilczego Gardła, przywieźli ze sobą nowe tradycje, które z czasem zaczęły dominować w osiedlu. Życie społeczne kwitło; mieszkańcy organizowali wydarzenia, zabawy i spotkania, które pomogły im w adaptacji. Wielu z nich pracowało w pobliskich zakładach, jak chociażby w kopalni „Sośnica”. Mimo, że historia Wilczego Gardła była trudna, nowe życie zaczęło tętnić w tej społeczności.

[madohora]

Dziś Wilcze Gardło to przede wszystkim spokojna dzielnica Gliwic, w której życie toczy się w normalnym rytmie, a mieszkańcy mogą cieszyć się urokami codzienności. Osiedle rozrasta się, a nowe budynki przyciągają zarówno młodych ludzi, jak i rodziny z dziećmi.

[madohora]

W Wilczym Gardle można spotkać liczne tereny zielone, które sprzyjają spacerom i rekreacji na świeżym powietrzu, co czyni to miejsce idealnym dla osób ceniących sobie spokój i harmonię z naturą. Mimo nowoczesnych elementów, mieszkańcy nie zapominają o bogatej historii tej dzielnicy, która wciąż oddziałuje na wyobraźnię zarówno lokalnych mieszkańców, jak i turystów. Historie sprzed lat przeplatają się z nowoczesnością, a każda uliczka kryje w sobie fascynujące opowieści.

[madohora]

Ja bym poleciła też Ostropę. To ta sama trasa a warto odwiedzić.

[madohora]

[madohora]

Paniowy Grobowiec Powstańców Śląskich.

[madohora4]

Łabędy położone są w dolinie rzeki Kłodnicy, w środkowym jej biegu z Katowic do Koźla. Przez dzielnicę przebiega również Kanał Gliwicki.

[madohora4]

Na jej terenie znajduje się Port Gliwice oraz śluza Łabędy, Zakłady Mechaniczne Bumar Łabędy, Huta Łabędy i Walcownia Metali Łabędy oraz osiedle mieszkaniowe Kosmonautów i Literatów. Na terenie Niepaszyc znajduje się Katowicka Specjalna Strefa Ekonomiczna – Podstrefa Gliwice Obszar Północny

[madohora4]

Nazwa nie ma jednoznacznej toponimii i istnieje kilka teorii na ten temat. Pierwsza wywodzi ją od przebywających w dawnych czasach na tych terenach licznych stad łabędzi. Według niej nazwa wywodzi się od polskiej nazwy tego ptaka z rodziny Cygnus. Polską nazwę Łabędy wywiedzioną od nazwy „łabędź – Schwan” oraz niemiecką Laband wymienia w 1896 roku śląski pisarz Konstanty Damrot w książce o nazewnictwie miejscowym na Śląsku[4]. Kolejna teoria wywodzi ją od wydobywanego tu od starożytności w kamieniołomach kamienia wapiennego o białym kolorze – białe wzgórza to łac. coles labentes.

[madohora4]

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Labant

[madohora4]

Przez długi czas Łabędy pozostawały osadą wiejską, będąc od średniowiecza również parafią, następnie rozwinęły się w ośrodek przemysłowy co znacznie zwiększyło liczbę mieszkańców. W 1919 roku w wyborach komunalnych, na ogólną liczbę 1734 głosów, na listę polską oddano 1320 głosów. Podczas rozbudzania się polskiej świadomości narodowej mieszkańców licznie powstawały organizacje patriotyczne i społeczne. Od 1918 roku działała tu polska Rada Ludowa kierowana przez Amanda Morysa, Franciszka Marka i Ryszarda Itnera. W grudniu 1919 roku reaktywowano w Łabędach Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, a także Towarzystwo Czytelni Ludowych. W 1920 roku powstało Towarzystwo Polek. Powstał także polski Klub Sportowy „Czuwaj” oraz założona przez Wincentego Mięsoka komórka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. W I powstaniu śląskim Łabędy w dniu 23 sierpnia 1919 roku opanowali mieszkańcy należący do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska

[madohora4]

Podczas plebiscytu w marcu 1921 roku, na 3023 oddanych w Łabędach głosów, 1683 padło za Polską, 1332 za Niemcami, a 8 było nieważnych
W czasie III powstania śląskiego w Łabędach w dniu 4 maja 1921 roku miały miejsce zacięte walki pułku gliwickiego Stanisława Mastalerza z niemieckimi bojówkami i policjantami. W ich wyniku wzięto do niewoli 100 Niemców. Łabędy znajdowały się w rękach polskich aż do zakończenia III powstania . W 1945 oku istniał tu prowadzony przez NKWD obóz przejściowy dla ludności śląskiej i Niemców. Przeszło przez niego kilka tysięcy osób. Internowanych w tym obozie wywieziono do pracy w głąb ZSRR.

[madohora4]

WIELKANOC W GLIWICACH

[madohora4]

GLIWICE RADIOSTACJA ROK 1931

[madohora4]

GLIWICE*

[madohora4]

TO TEŻ GLIWICE

[madohora4]

DAWNE GLIWICE

[madohora4]

Gliwice miasto na Slązku pruskim , 25.000 mieszkańców ; posiada kilka fabryk i hut żelaza ; w pobliżu są kpalnie węgla. Niemcy przezwali je Gleiwitz

[madohora4]

GLIWICE 8

[madohora4]

GLIWICE ^

[madohora4]

GLIWICE &

[madohora4]

***

[madohora]

TO JUŻ PIĘĆ LAT BEZ TRAMWAJÓW W GLIWICACH - Gazeta.pl - 07.09.2014

[madohora4]

30 czerwca 2018 roku dzielnicę zamieszkiwało 14 917 mieszkańców, a na jej terenie działa Rada Osiedla Łabędy

[madohora4]

Z kolei według niemieckiego nauczyciela Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości pochodzi od polskiej nazwy „ława” prostego mebla zbudowanego z kłody drewna. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości wymienia on w formie Ława podając jej znaczenie „Bruckensteig (Holzbank)”, czyli po polsku „ława”. Nazwa miejscowości miałaby więc według tego wariantu zostać zniekształcona przez procesy lingwistyczne oraz zmiany historyczne nazwy w wyniku czego „w” w nazwie miało się zmienić na „b”

[madohora4]

PLAN GLIWIC Z OKOŁO 1931.

[madohora4]

GLIWICE OKOŁO 1868 ROKU

[madohora4]

GLIWICE ***

[madohora]

WEJDŹ NA WIEŻĘ KOŚCIOŁA W GLIWICACH - Gazeta.pl - 26.09.2014

[madohora]

Byłam na tej wieży i w dzień i wieczorem...i z przygodą Bo kościelny przez pomyłkę nas zamknął i czułam się przez chwilę jak księżniczka uwięziona w wieży. Dobrze że są komórki bo dosyć szybko udało się rozwiązać problem. A co do samego wejścia na wieżę naprawdę warto. Widok niesamowity.

[madohora]

***

[madohora]

Z POWODU BUDOWY TUNELU BĘDZIE ZAMKNIĘTA ULICA ZWYCIĘSTWA W GLIWICACH - Gazeta.pl - 11.12.2014

[madohora]

A ja się wybierałam do Palmiarni. Wiem, że się dostanę ale nie będzie mi się chciało robić takiego koła

[madohora]

Słyszałam że strasznie rozwalone są drogi. A ja chcę się wybrać do Palmiarni zobaczyć akwarium po remoncie i mrówkostradę.

[madohora]

[madohora]

ZMIANY NA DWORCU W GLIWICACH. OTWARCIE DWORCA TYMCZASOWEGO - Fakt - 03.03.2015

[madohora]

Z OKAZJI URODZIN MUZEUM W GLIWICACH BEZPŁATNY WSTĘP DO MUZEUM - Gazeta.pl - 17.03.2015

[madohora]

KOCIE PIĘKNOŚCI W GLIWICACH - Fakt - 19.04.2015

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

Do Gliwic możemy dojechać pociągiem lub autobusami 6,840,870 - nie podaję rozkładu bo jeżdżą dość często

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

Jeżeli chcemy wybrać się na dłuższą wycieczkę to dzisiaj proponuję dwie trasy, jedna z nich to taka, którą my sobie wybrałyśmy z koleżanką:
Przypominam, że poruszam się autobusami komunikacji miejskiej (wówczas miałyśmy czas w tygodniu), naszą bazą wypadową były Gliwice. Z Gliwic autobusem 288, można też dojechać autobusem 112 lub 80 dojechałyśmy do Szałszy - następnie autobusem 112, (288,80) do Gliwickiej Radiostacji a na koniec 59 do Żernicy

Trasa - SZAŁSZA - RADIOSTACJA - ŻERNICA

[madohora]

[madohora]

Do Gierałtowic dojedziemy autobusem 120 bezpośrednio z Katowic, wysiadamy na przystanku Gierałtowice Kościół

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 120

Jeżeli mogę coś sugerować to polecam autobus odjeżdżający z ulicy Andrzeja (po tej stronie co Sąd) o gdzinie 7:50, następny jest dopiero o 9:50 - autobus o 8:50 dojeżdża tylko do Halemby

[madohora]

Jeżeli chcemy zorganizować sobie całodzienną wycieczkę - da się to zrobić autobusami i pieszo, bo już to przerabiałam polecam następującą trasę:
Dowolnym autobusem (120,121,13,130,177,48 i 7) dojeżdżamy z Katowic do przystanku Kochłowice Kościół. Tutaj przesiadamy się na autobus linii 669 ROZKŁAD DLA LINII 669 - polecam autobus o 8:20 lub 9:30 dojeżdżamy do przystanku
CHUDÓW ZAMEK - jest to pierwszy punkt naszej wycieczki. Zatrzymujemy się przy ruinach zamku, obok mamy spichlerz z XVIII wieku. Następnie pieszo ścieżką dydaktyczną przechodzimy do PRZYSZOWIC, gdzie natrafimy na Pałac należący kiedyś do rodziny von Raczek, Kościół Św. Jana Nepomucena wokół którego natrafimy na epitafia rodziny von Raczek a na terenie parafii, obok probostwa drewniany spichlerz z 1829 roku. W Przyszowicach znajdziemy też budynek szkoły wybudowany w 1902 roku. Jeżeli będziemy mieli siłę (uwaga droga miejscami bez poboczy) możemy przejść pieszo do Gierałtowic po drodze mijając zabytkowy budynek dworca kolejowego. Jeżeli braknie nam siły czy ochoty możemy podjechać do Gierałtowic autobusem.
Co zobaczymy w Przyszowicach niżej w tym wątkusmile. Jeżeli będziemy mieć siły i czas nam na to pozwoli możemy jeszcze pod drodze zwiedzić PANIÓWKI lub zobaczyć drewniany kościół świętego Mikołaja w BOROWEJ WSI - przeniesiony tutaj z Przyszowic

[madohora]

Do roku 1922 w granicach powiatu zabrzańskiego, następnie po wytyczeniu granicy polsko-niemieckiej do rudzkiego, po zniesieniu w/w w roku 1925 miejscowość należała do powiatu pszczyńskiego. Od roku 1945 wraz z wsiami Mokre i Borowa Wieś należały do gromady Śmiłowice. W roku 1954 zostaje przyłączona do powiatu tyskiego a w roku 1975 do gminy miejskiej Mikołów

[madohora]

ks. Antoni Plewnia - 1924-1949
ks. Hubert Szymankiewicz - 1949-1968
ks. Włodzimierz Dziubek
ks. Jerzy Kolon
ks. Bronisław Byrtek - 1983-2002
ks. Franciszek Pyrek - styczeń 2002 - nadal

[madohora]

Praktykowano też wiązanie zwłok, przybijanie ich gwoździem lub wkładanie do ust kawałka żelaza.

Charakterystycznym zabiegiem było też nadpalanie kości, najczęściej nóg, by uniemożliwić wampirowi chodzenie po śmierci. Albo chowanie zmarłego bez butów. Za najskuteczniejszy sposób uznawano jednak przebicie osikowym kołkiem. Ten typ pochówku jest jednak rzadko znajdowany, jako że drewno z biegiem czasu się rozkłada. W Polsce znany jest tylko jeden taki przypadek. Jeżeli archeolodzy ostatecznie potwierdzą, że gliwickie groby to pochówki antywampiryczne, będzie to największe takie znalezisko w Europie. Dzięki „wampirom" Gliwice stały się sławne w całym świecie, pisano o nich nawet w prasie afrykańskiej.

[madohora]

.

[madohora4]

Dzielnica dzieli się na: Łabędy, Stare Łabędy, Niepaszyce, Przyszówkę oraz Kuźnicę.

[madohora4]

ODKRYCIA ARCHEOLOGICZNE W GLIWICACH OKOŁO ROKU 1931,

[madohora]

Kościół orientowany. Prezbiterium i zakrystia murowane z kamienia i otynkowane, w górnej części loża kolatorska. Nawa drewniana, zbudowana z drewna jodłowego i dębowego o konstrukcji zrębowej, na planie prostokąta. Od strony zachodniej do nawy dobudowana jest wieża z drewna sosnowego o konstrukcji słupowej, w której znajduje się dzwon pochodzący z około 1500 r. Wszystkie dachy kościoła pokryte są zewnątrz gontem. Nad prezbiterium wieżyczka na sygnaturkę.

[madohora]

- Jest to osiedle, wybudowane przez Niemców w latach 1937—1941 pod nazwą „Dankopfersiedlung der S. A. — Glaubenstadt". Miejscowość ta posiada 290 domów mieszkalnych, rozmieszczonych przy 12 ulicach z dużym placem rynkowym w pośrodku. Całe osiedle ma charakter czysto mieszkalny i nie posiada żadnych gospodarstw rolnych. Osiedle jako takie na mapach nie jest dotąd wykazane. Według materiałów katastralnych teren pod osiedle wydzielony został z północnej części miejscowości Smolnica i graniczy od zachodu z Sośnicowicami, a od północy z Ostropą - brzmi zapis pochodzący ze spisu miejscowości województwa śląsko-dąbrowskiego z 1946 roku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kalanchoe, żyworódka, płodnolist (Kalanchoe Adans.) – rodzaj roślin z rodziny gruboszowatych. Liczy kilkadziesiąt gatunków rosnących w tropikalnych obszarach na obu półkulach. Sukulenty liściowe wytwarzające na brzegu liści rozmnóżki z korzeniami, za pomocą których roślina rozmnaża się wegetatywnie. Rozmnóżki te w soczystych liściach posiadają pewien zapas wody i mogą przez jakiś czas przetrwać niesprzyjające warunki (susza), gdy tylko wilgotność gleby im na to pozwoli, szybko kiełkują. Roślina ozdobna. W Polsce niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny pokojowe. Sok żyworódki posiada właściwości lecznicze. Przyspiesza gojenie się drobnych ran, oparzeń

[madohora]

[madohora]