Na Śląskim Szlaku IX

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z KASY PARAFII ŚWIĘTEGO JACKA ZNIKNĄŁ MILION ZŁOTYCH - Nasze Miasto - 24.06.2021

[madohora]

RUSZA KOLEJ NA BESKIDY CZYLI KOLEJE ŚLĄSKIE I PRZEWODNICY GÓRSCY - www.infokatowice.pl - 24.06.2021

[madohora]

Ja w Pszczynie cień Daisy spotkałam
Siedziała w cieniu i cicho płakała
Wie minął pierwszy, wiek minął drugi
A ona dalej Pszczyny nie lubi
Choć piękny pałac, park, wokół drzewa
Cyranka kląska, słowik tam śpiewa
W parku azalie, dęby i graby
Pokochać miejsca nie dała rady

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych wzmiankowany był już w 1326 roku. Odbudowany po pożarze w 1622 r. przez Jerzego Walentyna Meyera z Morawskiej Ostrawy, uległ ponownie zniszczeniu w czasie pożaru w roku 1748.
Obecna budowla wzniesiona została według planów architekta Christiana Jahne, z wykorzystaniem murów poprzedniej. Kościół konsekrowany został w roku 1754. Odnowiony w 1791 r. był kilkakrotnie przebudowywany, m.in. w 1849 r. (nadbudowa wieży) i w roku 1930 (dobudowa bocznej kaplicy). Jest to budowla barokowa, orientowana, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium.
Od południa przylega prostokątna kaplica z mieszczącą się pod nią kryptą oraz zakrystia i analogiczna Przybudówka z emporą na piętrze; od zachodu zbliżona do kwadratu nawa oraz wieża. Nawa i prezbiterium nakryte są wspólnym sufitem z fasetą.
późnorenesansowy portal do kaplicy św. Teresy z piękną kutą kratą (XVII w.),
późnobarokowy chór muzyczny (XVIII w.) z organami fundowanymi przez Józefa ze Zborowa Zborowskiego,
ołtarz główny późnobarokowy (XVIII w.) z wysokiej klasy rzeźbami świętych Piotra i Pawła, aniołów oraz obrazem św. Trójcy,
dwa ołtarze boczne o cechach późnobarokowych,
witraże (1893).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół św. Jadwigi – dawny kościół katolicki w Starej Wsi, po I wojnie światowej w granicy Pszczyny, spalony na skutek działań wojennych w pierwszych dniach września 1939 r.
Zbudowany w 1501 roku kościół był drewniany, konstrukcji zrębowej. Orientowany, jednonawowy, kryty gontem, od zachodu posiadał wieżę konstrukcji słupowej, dobudowaną w XVII w. Być może był pierwotnie kościołem parafialnym, chociaż w źródłach wymieniany jest później jako kościół filialny. Zniszczony, został odbudowany w 1918 roku. Spalony przez wojska hitlerowskie w pierwszych dniach II wojny światowej. Uratowana część wyposażenia przechowywana jest w zbiorach muzealnych woj. śląskiego

[madohora]

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY LINII 145

[madohora]

[madohora]

ojazd do Puferek od strony Sowic (od wschodu) i Strzybnicy (od zachodu) umożliwia ul. Grzybowa (stanowiąca fragment drogi powiatowej klasy Z nr 3290S), natomiast od strony centrum (od południa) prowadzi ul. Wincentego Pola (droga gminna klasy D nr 270 198 S)

[madohora]

Sowice (niem. Sowitz) – dzielnica miasta Tarnowskie Góry położona 2 km od centrum w kierunku północnym.

[madohora]

Współcześnie poza granicami dzielnicy znajdują się dwie miejscowości, które dawniej były częściami Sowic:
Blaszyna – XVI-wieczna, rozległa kolonia górnicza Sowic, która już w początkach XVII w. weszła w skład miasta Tarnowskie Góry, obecnie część dzielnicy Śródmieście Centrum (teren między linią kolejową Tarnowskie Góry–Opole a ul. Jana III Sobieskiego),
część Tłuczykąta, obecnie w dzielnicy Lasowice.

[madohora]

W tym samym, 1933 roku w okolicy Tarnowskich Gór pojawiła się druga grupa archeologów i studentów Uniwersytetu Warszawskiego na czele z prof. dr. Włodzimierzem Antoniewiczem. W Sowicach znaleźli oni na śródleśnych polanach prehistoryczne jamy z żużlem, szlaką i ułamkami szkła oraz odłamki krzemienia.

[madohora]

W efekcie przed 1945 rokiem na terenie dzielnicy przebadano łącznie 11 stanowisk archeologicznych, w tym 3 stanowiska wokół Sowic, 4 stanowiska wokół Puferek i 4 stanowiska wokół Repecka

[madohora]

Pozostałe zabytkowe obiekty na terenie Sowic figurują w Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Tarnowskie Góry. Są to głównie budynki mieszkalne z II połowy i końca XIX wieku oraz początku XX wieku, zlokalizowane przede wszystkim przy ul. Grodzkiej (17 obiektów), a także przy ul. Bocznej, Czarnohuckiej, Wyzwolenia, 22 Stycznia oraz Słowackiego. Mieszcząca się przy tej ostatniej ulicy szkoła podstawowa z 1938 roku również jest obiektem zabytkowym.

[madohora]

Wzdłuż doliny rzeki Stoły na terenie Sowic, Puferek oraz Repecka (ulice: Grzybowa, Wodna, Wincentego Pola, Mikołaja Reja, Grodzka oraz Kolejowa) wpisane do gminnej ewidencji zabytków są również liczne pozostałości osad oraz ślady osadnictwa pochodzące z mezolitu, neolitu oraz epoki kamiennej.

[madohora]

Główne ulice Sowic mają status dróg powiatowych powiatu tarnogórskiego i są to: ulica Juliusza Słowackiego, o przebiegu równoleżnikowym, która łączy właściwe Sowice z Czarną Hutą (droga klasy L nr 3296S), łączące dzielnicę z centrum miasta ulice Grodzka (oś osadnicza średniowiecznej wsi Sowice, będąca częścią drogi klasy Z nr 3291S) i Czarnohucka (oś osadnicza Czarnej Huty, fragment drogi klasy Z nr 3290S) o przebiegu południkowym oraz prowadząca z Czarnej Huty na zachód w kierunku Strzybnicy ulica Grzybowa (z Puferkami i Repeckiem, również fragment drogi nr 3290S)[19][20][21]. Czarną Hutę i całą dzielnicę z Lasowicami łączy natomiast ulica Fabryczna, która jest drogą gminną klasy L nr 270 045 S

[madohora]

Według statutu dzielnicy Sowice do 2015 roku herbem dzielnicy była:
(...) murawa w kolorze zielonym, a na niej, na białym polu, zielony świerk, na którego górnej gałęzi siedzi czerwona sowa

[madohora]

Praktyki religijne wierni z Sowic początkowo wypełniali w kościele pw. św. Mikołaja w Reptach. W 1415 roku miejscowość weszła w skład parafiiśw. Marcina w Starych Tarnowicach. Tak było do początku XX wieku. Ks. Konstanty Twórz postarał się o teren pod kościół i cmentarz (1934). 7 października 1942 powstała w Sowicach lokalia. 1 czerwca 1945 zaczęto kopać fundamenty pod prowizoryczny kościół. Był to barak zakupiony od Polskich Kolei Państwowych. Za zezwoleniem biskupa katowickiego kościółek poświęcił 15 sierpnia 1945 ks. Konstanty Twórz. 20 grudnia 1945 oddano do użytku cmentarz. Ks. Klaudiusz Koźmicki spełnił pragnienie mieszkańców Sowic dotyczące posiadania własnej świątyni. Uroczystego poświęcenia kościoła pw. Matki Boskiej Częstochowskiej dokonał 3 października 1993 – w 50-lecie istnienia parafii sowickiej – bp gliwicki Jan Wieczorek. Wystrój kościoła zaprojektował Jan Rzeźniczek. Dzwony 20 marca 1995 poświęcił bp Gerard Kusz. W 1996 roku wybudowano kaplicę przedpogrzebową. W 1994 roku rozebrano stary kościół, a jego istnienie upamiętniono dużym głazem, na którym przymocowano płytę z napisem: „Tu stał kościół tymczasowy 1945-1993”.

[madohora]

Pod względem fizycznogeograficznym obszar Tłuczykąta należy do mikroregionu Obniżenia Małej Panwi będącego częścią mezoregionu Równiny Opolskiej (318.57), który należy do makroregionu Niziny Śląskiej (318.5)

[madohora]

Fragment Tarnowskich Gór pomiędzy Tłuczykątem a Sowicami spoczywa z kolei na fałdzie dolnokarbońskiego kulmu zbudowanego z szarogłazów, zlepieńców i łupków.

[madohora]

Powierzchnia Tłuczykąta położona jest w całości w dorzeczu Odry, w zlewni Potoku Pniowieckiego. Rzeka ta na terenie miejscowości biegnie ze wschodu na północny zachód, ma prawie w całości uregulowany przebieg i stanowi odbiornik oczyszczonych i surowych ścieków oraz wód opadowych. Ponadto prawie wszystkie potoki znajdujące się w otaczających Tłuczykąt lasach w dolinie Małej Panwi zostały przekształcone w rowy melioracyjne

[madohora]

W pobliżu Tłuczykąta znajdują się stanowiska lęgowe ptaków z listy załącznika I dyrektywy ptasiej – cierniówki (Curruca communis), gąsiorka (Lanius collurio) oraz dzięcioła czarnego (Dryocopus martius)

[madohora]

W roku 2012 grupa specjalistów przygotowująca na zlecenie Urzędu Miejskiego w Tarnowskich Górach dokument Aktualizacja waloryzacji przyrodniczej miasta Tarnowskie Góry zasugerowała objęcie łąk na obszarze Tłuczykąta ochroną w formie obszaru chronionego krajobrazu pod nazwą „Łąki w Tłuczykącie i Pniowcu”

[madohora]

Ostatecznie Tłuczykąt został kolonią Pniowca, który wszedł w skład miasta Strzybnica i jako jego część 27 maja 1975 został włączony do Tarnowskich Gór

[madohora]

Ulicą Chemików nie została poprowadzona komunikacja miejska. Przystankiem autobusowym zlokalizowanym najbliżej Tłuczykąta jest Pniowiec Pętla oddalony o 2 km od zabudowań osady[3]. Stamtąd odjeżdżają autobusy linii 670, 671 i 738 w kierunku Strzybnicy, Miedar oraz centrum Tarnowskich Gór

[madohora]

Pniowiec (niem. Pniowitz) – północna dzielnica Tarnowskich Gór oddalona o około 8 km od centrum miasta, położona w kompleksie Lasów Lublinieckich. Do kwietnia 2003 o statusie sołectwa.

[madohora]

Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa pochodzi od polskiej nazwy "pnia"[4]. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia on jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości Pniowek podając jej znaczenie "Holzstammplatz" czyli po polsku "Miejsce wśród pni. Nazwa uwidoczniona jest w obecnym herbie.

[madohora]

Cały obszar dzielnicy należy do rzymskokatolickiej parafii pw. Matki Boskiej Królowej Wszechświata z siedzibą przy ul. Jagodowej 51.

[madohora]

Wg statutu dzielnicy Pniowiec do 2015 roku herbem dzielnicy był:
(...) pień ściętego drzewa w kolorze złotym z wbitą weń srebrną siekierą ze złotym drzewcem na niebieskim polu

[madohora]

Brama Wybrańców
Jednym z najstarszych zabytków Pszczyny, a najstarszym budynkiem zespołu pałacowego zachowanym w niezmienionym kształcie jest budynek "Warty" z Bramą Wybrańców, usytuowany w południowo-zachodniej części rynku.
Zbudowany został w roku 1687 przez autora późnorenesansowej przebudowy pałacu, architekta Consiliusa i był siedzibą straży zamkowej. Jest to budynek murowany z cegły, otynkowany, parterowy, z załamanym w kierunku południowym skrzydłem, łączącym go z oficyną. Na narożniku znajduje się piękna okrągła baszta, pokryta stożkowym dachem. We wnętrzu sklepienia kolebkowe z lunetkami i stropy belkowane; na osi brama przejazdowa sklepiona kolebkowo-krzyżowo, ujęta kamiennym portalem zamkniętym półkoliście. Nad nim szczyt, w którym umieszczona jest tablica kamienna z inskrypcją zawierającą chronostych z datą budowy oraz dwa kartusze kamienne z herbami Baltazara Promnitza i Emilii Agnieszki Saskiej, będące kopią pierwotnych, wmurowanych obecnie w ścianę przejazdu.
Napis głosi: "OMNIPOTENS COELI, TERRAE PELAGIQVE CREATOR EXCVBIIS POSTES FVLCIAT HOSCE SVIS", co znaczy: "Wszechmocny nieba, ziemi, morza Twórca niech wartą swoją tejże bramy strzeże". Dojście do budynku "Warty" od strony rynku wsparte jest na dwóch arkadach rozpiętych nad odtworzonym zarysem dawnej fosy. Pszczyńscy "wybrańcy" strzegli zamku do 1875 r.

[madohora]

Park Zamkowy jest nierozerwalnie związany z rezydencją książąt pszczyńskich. Rozciąga się na przestrzeni 48 ha, wzdłuż rzeki Pszczynki i uważany jest za najpiękniejszy na Śląsku. Początki parku w Pszczynie sięgają połowy XVI wieku, zaś obecny kształt parku krajobrazowego typu angielskiego pochodzi z II połowy XIX wieku. Na terenie parku, wśród rozlewisk rzeki oraz bogatego starodrzewu i malowniczych skupisk krzewów, wkomponowano zabytkowe obiekty małej architektury, m.in. dwór "Ludwikówkę", pawilon herbaciany na wyspie, bramę chińską, piwnicę lodową, kapliczki i mosty łukowe. Znajdują się tam również groby książęce Anhaltów (w północnej części parku) oraz Hochbergów (w części zachodniej). Spacerując alejkami parkowymi warto przyglądać się drzewom - są tu liczne wspaniałe i potężne dęby szypułkowe, kasztanowce, cisy, sosny wejmutki, lipy drobnolistne, jesiony wyniosłe, buli zwyczajne i czerwone, graby, wiązy, klony, świerki srebrzyste, wierzby i tulipanowce. Wśród wielu ciekawych krzewów na uwagę zasługują przepiękne okazy różaneczników (rododendronów), ślicznie kwitnących późną wiosną oraz nie mniej pięknych, choć mniejszych azalii.

[madohora]

PAŁAC W PSZCZYNIE

[madohora]

[madohora]

PARK W PSZCZYNIE

[madohora]