OPOLE

[madohora]

Carolinum w Nysie – dawniej kolegium jezuickie, a obecnie nazwa nawiązującego do tradycji tej szkoły I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego.

[madohora]

Patronką szkoły wybrana została św. Anna ze względu na to, że imię to nosiła wdowa po burmistrzu Nysy Anna Gebauer, która w hojnym testamencie 9 maja 1630 roku przeznaczyła na ten cel cały swój majątek.
Pierwszym rektorem tej uczelni został światowej sławy uczony, jezuita, matematyk i astronom, twórca helioskopu i odkrywca plam na Słońcu Christoph Scheiner.
Szkoła składała się z pięciu klas. Cieszyła się bardzo dobrą renomą, słynęła z wysokiego poziomu nauczania oraz z posiadania bogatego księgozbioru. Przybywała tu pobierać nauki młodzież z całego Śląska, jak również z Rzeczypospolitej.

[madohora]

Biskup Karol Ferdynand w latach 1669-1681 ufundował obecny, okazały gmach z przeznaczeniem dla nowo utworzonego kolegium jezuickiego, stanowiącego kontynuację seminarium św. Anny. Budynek został wzniesiony przy kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przez Wacława Schullera z Ołomuńca. Wewnątrz mieściły się sale lekcyjne, pomieszczenia mieszkalne dla zakonników i uczniów, biblioteka, refektarz oraz apteka prowadzona przez zakonników.

[madohora]

Po przyłączeniu Śląska do Prus w roku 1742 kolegium podupadło. W 1773 roku, mimo kasaty zakonu przez papieża Klemensa XIV, król Fryderyk II pozwolił jezuitom pozostać w swej nyskiej siedzibie. Dopiero w wyniku pruskiej sekularyzacji z 1810 roku zakonnicy opuścili kolegium, a budynek został zmodernizowany i utworzono w nim królewskie gimnazjum katolickie. W roku 1848 jego dyrektorem po raz pierwszy została osoba świecka. Szkoła w 1924 roku otrzymała nazwę Carolinum na cześć założyciela seminarium św. Anny biskupa Karola Habsburga.

[madohora]

Do najbardziej znanych absolwentów nyskiego Carolinum zaliczani są:
•Michał Korybut Wiśniowiecki – późniejszy król Polski;
•Jakub Sobieski – syn Jana III Sobieskiego, pretendent do tronu polskiego;
•Konrad Bloch – laureat nagrody Nobla z dziedziny medycyny;
•Emanuel Sperner – niemiecki profesor matematyki;
•Constantin Wilhelm Lambert Gloger - pruski zoolog i ornitolog. Autor reguły Glogera.
•Otto Kretschmer - pruski, oficer marynarki U-Bootów, dowódca sił NATO COMNAVBALTAP.
Eduard von Grützner - pruski malarz i grafik, symbolista.
•Rafał Urban – pisarz;
•Alfons Nossol – biskup ordynariusz opolski;
•Franciszek Trzeciak – aktor teatralny i filmowy, reżyser;
•Marta Klubowicz i Jacek Sobala – aktorzy;
•Janusz Sanocki – poseł na Sejm RP VIII kadencji;
•Jan Matura – historyk i sportowiec.
Janusz Niekrasz – muzyk, gitarzysta basowy zespołów TSA i TSA Michalski Niekrasz Kapłon.

[madohora]

Bryła budynku kolegium wzniesiona została na planie litery „E”. Gmach w stylu barokowym, nawiązuje swą formą do typowej, jezuickiej architektury. Posiada pewne cechy wspólne z siedzibą kolegium Klementinum w Pradze.

[madohora]

Znajdująca się w części środkowej gmachu, w przyziemiu ryzalitu obecna aula liceum to dawny refektarz, służący zakonnikom jako jadalnia i sala zebrań. W pomieszczeniu tym znajdują się:
dwa supraporty ozdobione figurkami aniołków i wazonami;
kartusze obramione draperią podtrzymywaną przez putta;
wnęki z muszlami i medalionami;
pola sklepienne z wykorzystaniem akantu i pęków kwiatów na wstęgach;
zespół siedemnastowiecznych fresków przedstawiających sceny biblijne,uzupełnionych dekoracją stiukową z 1677 roku autorstwa włoskiego sztukatora Franciszka Cigno (Signo);
malowidła w przyłuczach ukazujące św. Franciszka Ksawerego nawracającego pogan w Indiach;
symboliczne przedstawienie jezuitów adorujących Świętą Rodzinę;
alegoria miłosierdzia wobec chorych i ubogich;
portrety papieża Klemensa XI, cesarza Józefa I, biskupa Karola Habsburga, Karola Ferdynanda Wazy i dodany później portret Fryderyka Wielkiego;
obrazy przedstawiające świętych Pawła, Jana, Jakuba, Ignacego Loyolę, Franciszka Ksawerego, Alojzego Gonzagę, Franciszka Borgiasza i Stanisława Kostkę;
dwa malowidła nawiązujące do funkcji refektarza jako jadalni – Jezus w domu Marty i Cudowne rozmnożenie chleba;
jezuicka maksyma AMDG (Ad maiorem Dei gloriam – Na większą chwałę Bożą);
wizerunek Chronosa jako symbolu przemijania czasu;
typowy dla jezuickich kościołów i kolegiów monogram ich godła IHS (Jezus Hominum Salvator – Jezus Zbawca ludzi lub Jesum Habemus Socium – Jezusa mamy za sprzymierzeńca) w glorii słonecznych promieni.

[madohora]

Z powodu zniszczeń wojennych z 1807 roku bogata dekoracja malarska pochodząca z 1680 roku nie zachowała się w całości do czasów obecnych. O jej poziomie artystycznym świadczą ocalałe freski w dawnej aptece i w sieni, łączące tematykę filozoficzną, religijną i astrologiczną. Malowidła te odkryto i poddano renowacji dopiero w 1904 roku. W lunetach umieszczone zostały inskrypcje farmaceutyczne. Freski ukazują starotestamentową historię o Tobiaszu, który otrzymał od archanioła Rafała lek przywracający wzrok jego ojcu. Jest to prefiguracja Chrystusa jako światła dla świata. Kolejne malowidła przedstawiają koncepcję przyrody jako źródła zdrowia i przejawu ukrytej Bożej siły. Umieszczono tu alegorie czterech żywiołów:

[madohora]

Ogień – symbolizują go salamandry, zaprzężone do rydwanu z kobietami. Jedna z nich ubrana jest w czerwony płaszcz, a druga trzyma płonącą pochodnię. Sentencja głosi: Wszystko niszczeje, jeśli nie jest przed ogniem chronione, lecz wszystko ożywa przez jego ciepło;

[madohora]

Ziemia – ukazana jako dwa woły ciągnące wóz z trzema postaciami kobiecymi, trzymającymi łopatę, snop zboża i kwiaty. Napis informuje: „Jak wszystkie początki rzeczy z ziemi pochodzą, tak też wszystko śmiertelne do niej powróci”.

[madohora]

Freski zdobiące klasztorną aptekę przedstawiają więc ówczesną wizję medycyny i farmacji – leki są darem ziemi, żywiołów i oddziaływania gwiazd. Obecnie jest tam wystawa trofeów zdobywanych przez uczniów.

[madohora]

CAROLINUM

[madohora]

•••

[madohora]

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Nysie – kościół filialny parafii św. Jakuba, dawniej jezuicki, stanowiący pierwszą budowlę sakralną tego zakonu na Śląsku.

[madohora]

Stacja Polska Cerekiew przed 1945 nosiła nazwę Groß Neukirch. Od 1898 do 2004 istniała jako stacja pasażerska. Po 2004 linia została zamknięta.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W KOŹLU - Nowa Trybuna Opolska

[madohora]

Nysa miała stać się miastem uniwersyteckim, zamierzano stworzyć tu także kongregację, konwikt oraz seminarium duchowne. Plany te nie zostały zrealizowane ze względu na śmierć biskupa w 1624 roku.

[madohora]

Dopiero w latach 1669–1686 wzniesiono dla jezuitów kolegium według projektu Petra Schűllera z Ołomuńca.

[madohora]

Kościół spłonął podczas oblężenia miasta przez wojska napoleońskie w 1807 roku.

[madohora]

Obecnie świątynia stanowi jeden z trzech kościołów filialnych parafii św. Jakuba. Co roku w sierpniu wyrusza stąd nyski strumień pielgrzymki na Jasną Górę.

[madohora]

Całe wnętrze kościoła, z wyjątkiem prezbiterium zamkniętego półkolistą apsydą, otaczają znajdujące się nad kruchtą i nad dwoma rzędami bocznych kaplic, połączone ze sobą empory pod arkadami o spłaszczonym łuku. Prostokątne kaplice boczne o ściętych narożnikach łączą się z szeroką nawą główną i prezbiterium poprzez półkoliste arkady.
Dwie wieże w przedłużeniu kaplic bocznych łączy wąskie przęsło mieszczące chór muzyczny z tęczą i półkolistą arkadą.

[madohora]

Sklepienia (krzyżowe nad nawami bocznymi i emporami oraz kolebkowo-krzyżowe z lunetami na gurtach nad nawą główną) ozdobione zostały geometryczną dekoracją sztukatorską, z plafonami wypełnionymi barokowymi malowidłami z przełomu XVII i XVIII wieku. Polichromie te przypisywane są nadwornemu malarzowi biskupa wrocławskiego, Karolowi Dankwartowi, który miał je wykonać około 1689 roku. Tematem fresków jest głównie apoteoza Matki Bożej – przedstawienia Maryi jako Królowej Proroków, Niepokalanego Poczęcia, Wniebowzięcia, adoracji Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz sceny z życia Jezusa i Maryi. Nietypowa, jak na okres baroku, jest niezależność tych malowideł od architektury oraz zupełny brak fresków iluzjonistycznych.
Prezbiterium sklepione krzyżowo oraz hemisferycznie z lunetami w zamknięciu, a zakrystia – kolebkowo z lunetami.

[madohora]

[madohora]

Kościół wraz z zespołem zabudowań klasztoru wzniesiony został w latach 1902–1911. Z parafii św. Jakuba wydzielono w 1925 roku kurację franciszkańską. Obejmowała ona terytorium pomiędzy ulicami Słowiańską, Aleją Wojska Polskiego i Grodkowską. Po wojnie dołączono do niej wioski filialne Regulice i Sękowice.

[madohora]

Przed kościołem stoi wotywna kaplica ku czci św. Rocha z 1739 roku, wzniesiona jako dar dziękczynny za ocalenie ludności miasta od zarazy.

[madohora]

[madohora]

Kościół został zbudowany w latach 1784-1788 przez dominikanów w dzielnicy Nysy zwanej Friedrichstadt, obecnie Radoszyn. Zakon ten zarządzał świątynią i przylegającym do niej klasztorem aż do sekularyzacji przeprowadzonej przez państwo pruskie w 1810 roku. Budynki zakonne zostały wówczas przekształcone w szpital i rozbudowane w stylu klasycystycznym dwadzieścia lat później. Ostatni dominikanie opuścili to miejsce przed rokiem 1846.

[madohora]

Kościół cmentarny pw. św. Barbary to druga, bardzo piękna i stara (datowana na 1505r.) drewniana budowla sakralna należąca do Strzelec Op. W drugiej połowie XVI w. kościółek wymagał gruntownego remontu, jego renowacją zajęła się wdowa po racdy kościelnym Anna Bass, spełniając w ten sposób ostatnią wole swojego zmarłego małżonka. Kościół został odudowany w 1683 r. prace były wykonywane przez budowniczego Jana Brixi. Chór wsparty jest na dwóch kolumnach, ambona utrzymana jest w stylu późnorenesansowym (z początku XVII w.). Organy datowane są na przełom XVII-XVIII w. Pancerne tabernakulum, które znajduje się w kościele od 1980 r. i zezwolenie na przechowywanie w Najświętsszego Sakramentu jest owocem starań ks. proboszcza Jerzego Stellmana. W tym czasie zamontowano również nowe ławki (poprzednie pochodziły z początku XIX w.). Koścoł ten jest jednym z nielicznych, pozostałych jeszcze, drewnianych budowli sakralnych na Opolszczyźnie.

[madohora]

PRZEDWOJENNE OPOLE NA STARYCH POCZTÓWKACH - Nowa Trybuna Opolska

[madohora]

Od początku istnienia Muzeum było placówką wielodziałową. Aktualnie tworzy ją siedem działów merytorycznych: Archeologiczny, Edukacji Muzealnej, Etnograficzny, Historyczny, Przyrody, Sztuki i Pracownia Konserwacji Zabytków.

[madohora]

Jesienią 1898 roku zwolnił się budynek po wyższej szkole dziewcząt przy ul. Ozimskiej 6 (wówczas Malapanerstrasse). Latem 1899 roku urządzono tam wystawę gipsowych modeli projektów studni dla Friedrichsplatzu. 4 listopada 1900 roku w tym właśnie budynku, w pomieszczeniach na piętrze, rozpoczęło działalność muzeum miejskie. Muzeum było czynne tylko w niedziele, wtorki i piątki, i to zaledwie przez dwie godziny – od 11 do 13. W dwa pierwsze wymienione dni wstęp był bezpłatny, natomiast w piątki bilet kosztował 20 fenigów.

[madohora]

W 1932 roku nastąpiła ostatnia przeprowadzka opolskiego muzeum. Już dawno plany włodarzy miasta przewidywały udostępnienie zabytkowego gmachu dawnego kolegium jezuickiego przy Małym Rynku 7, uznawanego za najstarszy w mieście, na cele kulturalne, ale dopiero w 1932 roku zakończono jego remont i przeznaczono na bibliotekę (parter) i muzeum miejskie (piętro). Zbiory w nowych wnętrzach udostępniono publiczności 1 września 1932 roku. W dziesięciu salach wystawowych pokazywano ekspozycje trzech działów, pośrodku znajdowała się duża sala odczytowa z ekranem, epidiaskopami i pianinem. Muzeum czynne było codziennie w godzinach 8–13 i 15–18, a w niedziele – od 11 do 13. W 1934 roku muzeum przejęło od 63. Pułku Piechoty stacjonującego w Opolu izbę tradycji, która także udostępniona została zwiedzającym. Frekwencja w nowym budynku była bardzo wysoka. W 1933 roku wyniosła 15 915, a w 1939 roku – aż 25 585 zwiedzających. Trzeba jednak podkreślić, że muzeum czynne było niemal codziennie – w 1939 roku otwarte było przez 354 dni. Muzeum miejskie działało do stycznia 1945 roku.

[madohora]

Koniec 1949 roku stanowi cezurę w stanie prawnym muzeów miejskich. Uchwałą Komitetu Ministrów do spraw Kultury z dnia 6 października 1949 roku podjęto postanowienie o upaństwowieniu muzeów publicznych, należących do związków samorządu terytorialnego, stowarzyszeń i osób fizycznych. Miało to nastąpić do 30 grudnia 1949 roku. Na podstawie powyższej uchwały Minister Kultury i Sztuki wydał zarządzenie nr 78 z 9 grudnia 1949 roku w sprawie sposobu przejęcia w zarząd i użytkowanie państwa ww. muzeów. Termin przejęcia Muzeum Miejskiego w Opolu wyznaczono na dzień 16 grudnia. Zachował się akt jego przejęcia z datą 16 grudnia 1949 roku, w którym udział wzięli przedstawiciele Ministerstwa Kultury i Sztuki, Zarządu Miejskiego w Opolu oraz dyrektor Muzeum Miejskiego – Józef Obuchowski. Akt przekazania zawiera szczegółowy opis nieruchomości położonej przy ul. św. Wojciecha 7, w której znajdowały się: 12 sal wystawowych, 4 pomieszczenia administracyjne, 1 sala wykładowa, 1 sala – pracownia, 2 halle i trzyizbowe mieszkanie oraz parterowe zabudowania gospodarcze. Muzeum posiadało 4650 zabytków i zespołów zgromadzonych w następujących działach: etnograficznym, prehistorycznym, przyrodniczym, zabytków miejskich i numizmatycznym.

[madohora]

W 1963 roku ukazał się pierwszy tom „Opolskiego Rocznika Muzealnego” – wydawnictwa, które – zgodnie z założeniami komitetu redakcyjnego – „ma do spełnienia podwójną rolę. […] skupić wokół «Rocznika» wszystkich tych pracowników nauki, których zainteresowania naukowo-badawcze bezpośrednio lub pośrednio wiążą się z działalnością muzeów opolskich. Po drugie, bardzo istotna jest sprawa upowszechnienia i popularyzacji wyników prac badawczych prowadzonych przez muzea Opolszczyzny oraz współpracujące z nimi osoby i instytucje naukowe, gdyż stanowią one konkretny wkład w dorobek nauki polskiej. Problem ten okaże się tym bardziej ważny, gdy dodamy, że Opolszczyzna ciągle jeszcze narażona jest na infiltrację rewizjonistycznej propagandy zachodnioniemieckiej”. Głównie z powodów finansowych do 2014 roku ukazało się zaledwie dwadzieścia tomów rocznika.

[madohora]

Jednym z ważnych elementów reformy samorządowej z 1990 roku było przekazanie samorządom gminnym kompetencji w zakresie prowadzenia instytucji kultury. Tym samym gminy przejęły w zarządzanie większość działających na ich terenie muzeów. W województwie opolskim pod zarząd gminy trafiły dotychczasowe oddziały Muzeum Śląska Opolskiego – Muzeum im. Józefa Elsnera w Grodkowie, Muzeum w Głogówku oraz Punkt Muzealny w Namysłowie. Muzeum Śląska Opolskiego pozostało muzeum państwowym do kolejnego etapu reformy samorządowej, która nastąpiła w 1999 roku, kiedy to organizatorami większości pozostałych instytucji państwowych stały się samorządowe województwa i powiaty. Muzeum Śląska Opolskiego wraz z jedynym pozostałym w jego strukturze organizacyjnej oddziałem – Muzeum Czynu Powstańczego w Górze św. Anny – zostało placówką podległą samorządowi wojewódzkiemu. W latach 80. i 90. ubiegłego wieku w muzeum następowały częste zmiany dyrektorów, którymi byli kolejno: Józef Niewiński (1977–1981), Maria Bożena Myga (1981–1986), Krystyna Lenart-Juszczewska (1988–1990), Krzysztof Spychała (1991–1992), Bogdan Cimała (1992–1993), Eleonora Babiak-Jabłońska (1993). W 1993 roku kolejnym dyrektorem została Elwira Holc, która pozostała na tym stanowisku do roku 2003.

[madohora]

Pasieka (niem. Pascheke) – wyspa (pow. 45 ha) w Opolu, ograniczona od zachodu rzeką Odrą, od wschodu Młynówką; ponad 1900 mieszkańców, dojazd autobusami MZK linii nr 5, 9, 13, 15 i N. Z Zaodrzem połączona Mostem Piastowskim, natomiast z Wyspą Bolko pieszym mostem nad śluzą „Bolko”; ze Śródmieściem połączona mostami nad Młynówką: przy ul. Katedralnej, ul. Zamkowej oraz ul. Wojciecha Korfantego, a także pieszą kładką (tzw. „Most Groszowy”) wychodzącą na ul. Wolfganga Amadeusa Mozarta.

[madohora]

[madohora]

Jedno z najstarszych miast w Polsce, lokowane na prawie magdeburskim przed 1217 przez Kazimierza I opolskiego, prawnuka Bolesława III Krzywoustego. W czasach średniowiecza i renesansu Opole było centrem handlu dzięki jego położeniu na kilku szlakach handlowych. Miasto było stolicą księstwa opolsko-raciborskiego. Szybka rozbudowa miasta była też spowodowana powstaniem rejencji opolskiej w 1816. Pierwsza linia kolejowa łącząca Opole z Brzegiem i Wrocławiem została otwarta w 1845, a pierwsze zakłady produkcyjne powstały w 1859, co znacznie przyczyniło się do znaczenia regionalnego miasta. W okresie PRL nastąpił gwałtowny rozwój Opola. W tym czasie liczba ludności wzrosła ponad trzykrotnie. Zbudowano szereg zakładów przemysłowych, wzniesiono nowe dzielnice mieszkaniowe.

[madohora]

[madohora]

Dzięki zróżnicowanemu krajobrazowi, na terenie Opola spotkać można wiele gatunków zwierząt.

[madohora]

Na północnych, południowych i zachodnich obrzeżach miasta (Malina, Groszowice, Półwieś, Wójtowa Wieś, Wróblin) obserwuje się także bociany białe. Na terenie Groszowic i Maliny występuje także łabędź niemy, brzegówka, cyranka oraz błotniak stawowy. Na łąkach w okolicy Gosławic można spotkać błotniaka łąkowego, na północy Opola bardzo rzadką kanię rudą, a w lasach na południu krogulca. W całym mieście żyją pustułki. Nieliczne przepiórki pojawiają się w okolicach Szczepanowic, Sławic, Bierkowic, Maliny, Grotowic oraz Kolonii Gosławickiej.

[madohora]

W opolskich rzekach, kanałach i jeziorach licznie występują również ryby: płoć, ukleja, lin, jazgarz, okoń oraz szczupak.

[madohora]

[madohora]

Na terenie Opola występują cztery gatunki grzybów chronionych i dwa rzadko występujące. Na północno-wschodnich obrzeżach miasta pojawia się czarka szkarłatna oraz gwiazdosz potrójny, w północnej części Wyspy Bolko purchawica olbrzymia, a na terenie Kolonii Gosławickiej smardz jadalny. Smardza półwolnego spotkać można na Pasiece i na Wyspie Bolko, natomiast w okolicach Grudzic sromotnika bezwstydnego.

[madohora]

Na terenie miasta Opola znajduje się 30 pomników przyrody ożywionej w postaci drzew. Zdecydowaną większość z nich stanowią platany klonolistne z największym okazem mierzącym w obwodzie 758 cm na Pl. Wolności. Na uwagę zasługuje także lipa o 7-metrowym obwodzie przy ul. Oświęcimskiej 136

[madohora]

Opola były tworzone jeszcze w plemiennych czasach przedpaństwowych, od połowy 1. tysiąclecia n.e. Termin ten określał nazwę lokalnego terytorium, na którym mieszkała wspólnota sąsiedzka wspólnie broniąca się przed wrogiem. „O-pole” oznaczało społeczność sąsiedzko-lokalną zamieszkującą wokół pasa pól uprawnych i pastwisk, czyli na około pola, które stanowiły podstawę ich bytu. Organizacja opolna przetrwała do późnego średniowiecza. Opola były podokręgami kasztelanii i stanowiły najniższą jednostką administracyjno-podatkową w Polsce średniowiecznej. Bulla z 1136 r. wymienia wśród miejscowości należących do arcybiskupa w okolicach Żnina ludną wieś o nazwie Opole. W Polsce oprócz miasta Opole od tej nazwy wywodzą się także takie nazwy własne miejscowości jak miasto Opole Lubelskie w woj. lubelskim, wieś Opole w woj. lubelskim, wieś Opole-Świerczyna w województwie mazowieckim, wsie Stare Opole i Nowe Opole w województwie mazowieckim, wieś Opole w woj. łódzkim, region pod nazwą Opole na Ukrainie oraz inne nazwy geograficzne.

[madohora]

W 1750 roku nazwa Opole wymieniona została w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[29]. Z kolei w alfabetycznym spisie miejscowości na terenie prowincji śląskiej wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie jako polska nazwa podana jest Oppolie we fragmencie Oppolie, polnische Benenung der Regierungs u. Kreisstadt Oppeln[30]. Nazwę Opole w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa.
Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 7 maja 1946

[madohora]

W 985 Śląsk, wraz z Opolem, został przyłączony do Polski przez Mieszka I. W wyniku najazdu Brzetysława na monarchię wczesnopiastowską w 1039[36] Opole trafiło na 11 lat pod panowanie czeskie. Kazimierz I Odnowiciel odzyskał Śląsk w 1050

[madohora]

W 1230 w ramach diecezji wrocławskiej w czasie urzędowania biskupa Wawrzyńca powstał archidiakonat opolski. W 1236 założony został klasztor o.o. franciszkanów. Podczas bitwy pod Opolem w 1241 Mongołowie spalili opolskie przedgrodzie. W drugiej połowie XIII wieku miasto stało się ważnym ośrodkiem handlowo-rzemieślniczym na szlaku z Wrocławia do Krakowa. 7 kwietnia 1348 Opole zostało formalnie włączone do Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Narodu Niemieckiego) przez cesarza Karola IV Luksemburskiego. W 1350 ludność miasta wynosiła ok. 2,3 tys. mieszkańców

[madohora]

W 1474 nastąpiło oblężenie Opola przez wojska polskiego króla Kazimierza IV Jagiellończyka, za poparcie udzielone przez Mikołaja I opolskiego królowi węgierskiemu Maciejowi Korwinowi. Od 1526 księstwo opolsko-raciborskie wraz z Opolem, Raciborzem, Prudnikiem, Gliwicami, Żorami i Koźlem znajdowało się pod panowanie Monarchii Habsburgów. Po śmierci ostatniego Piasta opolskiego Jana II Dobrego w 1532 cesarz Ferdynand I Habsburg oddał Opolszczyznę na 20 lat we władanie Hohenzollernom z linii ansbachskiej, a następnie księstwo przeszło pod bezpośrednie rządy habsburskie. W 1552 królowa węgierska Izabela Jagiellonka (córka króla polskiego Zygmunta I Starego i Bony Sforzy) została nową władczynią Opola, jako lenniczka cesarza Ferdynanda I Habsburga.

[madohora]

[madohora]

Podczas II wojny światowej kościół uległ poważnej dewastacji, a zabudowania parafialne zostały zupełnie zniszczone.