Opowieści niesamowite

[madohora]

Niektórzy uważają, że domniemane przekonanie Edisona o komunikowaniu się ze zmarłymi było żartem lub szansą na pojawienie się w nagłówkach gazet i wykorzystanie popularności spirytualizmu, według Hartzmana, który dodaje, że jest to z pewnością możliwe. Ale jednocześnie Edison miał niezwykłą hipotezę dotyczącą tego, co dzieje się po śmierci człowieka.

[madohora]

Mae West

Po doświadczeniu silnych bólów brzucha podczas występu w Chicago w 1929 roku, pisarka, aktywistka i gwiazda wodewilu oraz srebrnego ekranu Mae West , mająca wówczas 36 lat, uwierzyła, że ​​jej ulga w końcu przyszła z rąk uzdrowiciela spirytualistycznego o imieniu Sri Deva Ram Suku . Zbiór dokumentów West z lat 1928–1984 przechowywany w bibliotece Schlesinger na Uniwersytecie Harvarda zawiera wycinki, korespondencję i broszury związane z jej zaangażowaniem w spirytualizm, w tym Thomasa Johna „Jacka” Kelly'ego, znanego medium, który został duchowym doradcą i przyjacielem West.

[madohora]

Niedługo po śmierci Alberta 13-letni medium o imieniu Robert James Lees twierdził, że książę skontaktował się z nią podczas jednego ze swoich seansów, mówiąc, że ma wiadomość dla królowej. Po usłyszeniu tego, Wiktoria umówiła się na seans z Leesem, podczas którego wspomniał o informacjach, których nikt inny nie będzie znał; przede wszystkim o zdrobnieniu, jakie dla niej nadał, według Hartzmana.

[madohora]

Wszystko zaczęło się, gdy Doyle dołączył do seansu spirytystycznego w 1880 roku. Chociaż początkowo był sceptykiem, stopniowo przekonał się, że można komunikować się ze zmarłymi. W liście z 1887 roku do tygodnika spirytualistycznego Light Doyle napisał, że „jest absolutnie pewne, że inteligencja może istnieć niezależnie od ciała” i że „po rozważeniu dowodów nie mogłem wątpić w istnienie tych zjawisk bardziej niż w istnienie lwów w Afryce”.

[madohora]

„Pomimo wysiłków Houdiniego, by ujawnić oszustwa, Doyle nigdy nie zachwiał się w swoich przekonaniach” — mówi Hartzman. „W rzeczywistości twierdził nawet, że duch o imieniu Pheneas — który miał tysiące lat — utrzymywał z nim i jego żoną regularny kontakt i doradzał im w takich sprawach jak podróże i nieruchomości”.

[madohora]

Mary Todd Lincoln

Chociaż Mary Todd Lincoln słynęła z prób nawiązania kontaktu ze swoim mężem, prezydentem Abrahamem Lincolnem , po jego zamachu w 1865 r. , jej zaangażowanie w spirytualizm zaczęło się trzy lata wcześniej, kiedy ich syn Willie zmarł na dur brzuszny w wieku 11 lat. Mary Todd początkowo uczestniczyła w seansach spirytystycznych, aby poradzić sobie ze smutkiem, ale okazało się to tak pocieszające, że zaczęła organizować własne seanse.

[madohora]

Jednak popularność i powszechna akceptacja ruchu nie trwały długo i wkrótce spotkały się z reakcją, w tym ze strony środowiska medycznego. „Lekarze wymyślili termin „mediomania”, łącząc szaleństwo ze spirytualizmem, a następnie zdefiniowali na nowo objawy szaleństwa jako najczęstsze skutki uboczne zauroczenia — sztywność, drgawki, ekstaza” — wyjaśnia Scott.

[madohora]

Mary Todd Lincoln spotkała się z publicznym upokorzeniem po zabójstwie męża
Po śmierci prezydenta Lincolna publiczny żal Pierwszej Damy uznano za dowód, że była ona niewłaściwą kobietą.

[madohora]

Dziś moglibyśmy uznać jej nieprzewidywalne zachowanie za dowód jej możliwej choroby afektywnej dwubiegunowej lub za znak traumy i samotności, których doświadczyła w chaotycznych dniach po zamordowaniu jej męża przez aktora i sympatyka Konfederatów Johna Wilkesa Bootha . Jednak w tamtym czasie zachowanie Mary było postrzegane jako dowód, że była niewłaściwą kobietą.

[madohora]

Mary nie uczestniczyła w pogrzebie Lincolna — a nowy prezydent, Andrew Johnson , nie złożył jej wizyty ani nawet nie napisał listu z wyrazami współczucia po zamachu. To rozwścieczyło Mary, która nie spieszyła się z wyprowadzką z Białego Domu, a nawet zasugerowała , że ​​Johnson spiskował z Wilkesem Boothem, aby zabić jej męża.

[madohora]

Teraz, gdy Mary została wdową, sklepikarze, którzy chcieli jej udzielić kredytu, zaczęli pukać do drzwi. Kongres nie dał jej zbyt wiele pieniędzy: tylko resztę 25 000 dolarów pensji Lincolna rocznie. A Mary wiedziała, że ​​ujawnienie prawdy o jej długu, który, jak sądziła, mógł sięgać nawet 38 000 dolarów, czyli równowartość ponad pół miliona dolarów dzisiaj, oznaczałoby ruinę jej i tak już wątpliwej reputacji.

[madohora]

Mary i krawcowa Keckley udali się do miasta pod przybranymi nazwiskami z kuframi wypełnionymi ubraniami i biżuterią. Ale podróż była katastrofą od samego początku. Keckley, który był czarny, nie mógł zjeść ani przenocować z Mary w odseparowanym hotelu, w którym się zatrzymali, a tożsamość Mary została wkrótce poskładana przez jubilerów i innych, którzy rozpoznali nazwisko na jej kufrach i oznaczenia na biżuterii i ubraniach.

[madohora]

Upokorzona Mary wycofała się do Chicago, biedniejsza niż była przed wyjazdem do Nowego Jorku. I chociaż Kongres niechętnie przyznał jej 3000 dolarów emerytury rocznie w 1870 roku, nie wystarczyło to, aby mogła spłacić długi lub mieszkać we własnym domu. Później podwyższono ją do 5000 dolarów rocznie, ale Mary przez resztę życia cierpiała na problemy finansowe.

[madohora]

Ale Mary zorganizowała ucieczkę kilka miesięcy później i walczyła o uznanie jej za poczytalną. Przerażona, że ​​jej stan psychiczny był tematem rozmów w całym kraju, Mary przeprowadziła się do Europy i mieszkała tam do 1881 roku, kiedy wróciła do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała z siostrą w Springfield w stanie Illinois. Zmarła tam na udar 16 lipca 1882 roku w wieku 63 lat, prześladowana przez złą prasę i publiczne potępienie aż do ostatnich dni.

[madohora]

Dan Akyroy

Oprócz bycia członkiem oryginalnej obsady Saturday Night Live, gdy program miał premierę w 1975 r., Dan Akyroyd jest ściśle związany ze swoją główną rolą w serii filmów Ghostbusters . W rzeczywistości nie tylko był współautorem scenariusza, ale pomysł na film z 1984 r. był jego własny. A Akroyd nie musiał szukać daleko inspiracji: jego pradziadek, Sam Aykroyd, był częścią społeczności spirytualistycznej w Kanadzie, gdzie regularnie organizował seanse spirytystyczne w domu rodzinnym w latach 20. i 30. XX wieku.

[madohora]

„W 1896 r. Hilma zaczęła regularnie organizować seanse spirytystyczne z czterema innymi kobietami, które nazywały siebie The Five” – wyjaśnia Scott. „W ramach komunikacji z drugą stroną kobiety zaczęły wykonywać automatyczne rysunki przekazywane przez duchy”. Podczas gdy Hilma bardziej formalnie związała się z innymi ruchami spirytualistycznymi, kontynuowała malowanie swoich duchowo powiązanych tematów aż do swojej śmierci w 1944 r.

[madohora]

Podczas II wojny światowej popularność wiary w siły nadprzyrodzone była w Polsce ogromna. Doprowadziła nawet do tego, że w okresie największego terroru niektórzy radzili się wróżek, czy powinni wrócić na noc do domu, czy może czeka ich tam aresztowanie.

[madohora]

Kiedy brakowało dających nadzieję wiadomości z frontu, Polacy szukali odpowiedzi w różnych wróżbach, które krążyły po całym kraju. W czasie okupacji najpopularniejsza była, opublikowana w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” tuż przed wybuchem wojny, przepowiednia z Tęgoborza. Miała ona pochodzić z 1893 roku, kiedy to zapisano ją na seansie spirytystycznym w majątku hrabiego Władysława Wielogłowskiego. Jej słowa zawierały niejasne metafory mówiące o losach Polski i Europy. Zakończenie było pełne nadziei: „Powstanie Polska od morza do morza. Czekajcie na to pół wieku. Chronić nas będzie zawsze Łaska Boża, Więc cierp i módl się, człowieku”. Okupant widząc panującą modę, postanowił ją wykorzystać w celach propagandowych. W 1942 roku wydano Księgę losów Europy. Cudowne przepowiednie Nostradamusa z roku 1558. Słynne przepowiednie zostały tam opatrzone komentarzem interpretującym je na korzyść III Rzeszy.

[madohora]

Optymistyczne przepowiednie dawały nadzieję i siłę na przetrwanie najgorszego czasu. Ludzie szukali w nich również wyjaśnienia sensu cierpienia, prześladowań i klęski. Seanse spirytystyczne, wróżenie, stawianie tarota i inne tego typu zajęcia stanowiły dla wielu osób popularną rozrywkę pozwalającą choć na chwilę oderwać się od przerażającej codzienności.

[madohora]

Ed Warren ożenił się z Lorraine w 1945 roku. Para od razu zafascynowała się sobą zwłaszcza, że młodzi mieli podobne zainteresowania oraz zdolności paranormalne. Ed od najmłodszych lat doświadczał niewytłumaczalnych zjawisk nadprzyrodzonych, zaś Lorraine potrafiła kontaktować się z duchami zmarłych. Państwo Warren w 1952 roku założyli Stowarzyszenie ds. Badań Parapsychologicznych w Nowej Anglii, by móc pomagać ludziom atakowanym przez nadprzyrodzone siły. Małżeństwo prowadziło seanse spirytystyczne, współpracując m.in. z egzorcystami i kościołem. Często rozwikływali zagadki, które dla przeciętnego człowieka są niewytłumaczalne.

[madohora]

Później było coraz gorzej. Lalka zaczęła zmieniać nie tylko swoją pozycję, ale też położenie. Nie siedziała już na łóżku, ale np. na krześle i na podłodze. Wędrowała pomiędzy pokojami współlokatorek, co bardzo wystraszyło przyjaciółki. Przerażone pielęgniarki postanowiły sprawdzić, czy w ich mieszkaniu czasem nie grasuje jakiś włamywacz. Zastawiły pułapkę. Zamocowały blokady w oknach, zaś na podłodze rozstawiły śliskie dywaniki. Gdyby ktoś na takim stanął, od razu przesunąłby go razem z drzwiami. Donna i Angie wiedziałyby wtedy, że ktoś robi sobie z nich żarty. Pułapka nie zadziałała. Szmaciana Ania wciąż zmieniała swoją lokalizację.

[madohora]

Nikt nie mógł poradzić sobie z opętaną lalką. Policja, doktorzy, kapłani z lokalnego kościoła. Nikt. Pielęgniarki dowiedziały się o Stowarzyszeniu ds. Badań Parapsychologicznych Eda i Lorraine Warrenów. Postanowiły skontaktować się z małżeństwem i poprosić o szybką pomoc. Para demonologów przybyła do nich jeszcze tego samego dnia. Na miejscu Warrenowie stwierdzili, iż lalka nie jest nawiedzona przez zwykłego ducha. To, co pomieszkało wspólnie z pielęgniarkami, było znacznie od niego gorsze. Donna i Angie dzieliły mieszkanie z… demonem. To on poruszał lalką wywołując w pielęgniarkach przekonanie, że zabawka jest żywa. Wykorzystał naiwność kobiet, które uwierzyły w historię o zmarłej Annabelle. Ich umysły stały się otwarte, a groźny demon wykorzystał to i zamieszkał z pielęgniarkami.

[madohora]

USA. ZMARŁA PRZY BIURKU W PRACY, NIKT TEGO NIE ZAUWAŻYŁ - Gazeta - 01.09.2024

[madohora]

Czarownica z Reszla
Gotycki zamek w małym miasteczku Reszel na Warmii, leżącym w zakolu rzeki Sajny, zachował się nadspodziewanie dobrze. Zbudowany w latach 1350 – 1450, pozostawał aż do czasów I Rozbioru Rzeczpospolitej we władaniu biskupów warmińskich. Wówczas tę okazałą budowlę zamieniono na więzienie. W jednej z cel w 1807 r. uwięziono niejaką Barbarę Zdunk, biedną kobietę, samotną matkę czworga dzieci, od niedawna wprawdzie osiadłą w Reszlu, lecz uważaną przez tutejszych mieszkańców za czarownicę. Na swoje nieszczęście zakochała się w młodym dwudziestoletnim parobku, a gdy nie udawało jej się wyciągać go z karczmy, zakrzyknęła wobec świadków, iż zemści się w okrutny sposób.

[madohora]

Ponura sława tego miejsca powoduje, że do dziś nikt z miejscowych nie odważa się tam wybrać, albowiem może usłyszeć przerażające jęki i żałosne zawodzenia, a nad wodą i brzegami rzeczki zobaczyć błędne ognie. Wśród świecących upiornym białym blaskiem płomyków pojawia się podobno cień Barbary.