Odpust w Szaradach Anagramowych

[madohora]

W czasie kolejnych konsultacji zostały zgłoszone nowe uwagi. Po ich opracowaniu została wydana kolejna wersja projektu nowego kodeksu, która 22 kwietnia 1982 została przekazana Janowi Pawłowi II. Prace nad odnową kodeksu zostały zakończone 25 stycznia 1983, kiedy to papież promulgował tekst nowego kodeksu.

[madohora]

Aby‎ ‎kto‎ ‎mógł‎ ‎uzyskać‎ ‎odpusty,‎ ‎które Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎Leon‎ ‎XIII‎ ‎udziela‎ ‎wszyst kim‎ ‎Wiernym‎ ‎Chrystusowym‎ ‎obojej‎ ‎płci, którzy‎ ‎posiadają‎ ‎jaką‎ ‎koronkę,‎ ‎różaniec, krzyż,‎ ‎statuetkę‎ ‎lub‎ ‎medalik,‎ ‎przez‎ ‎tegoż Ojca‎ ‎św.‎ ‎pobłogosławiony,‎ ‎potrzeba,‎ ‎aby: Najprzód‎ ‎Wierni‎ ‎Chrystusowi‎ ‎mieli‎ ‎na sobie‎ ‎jakiś‎ ‎przedmiot‎ ‎z‎ ‎wyliczonych. Powtóre,‎ ‎gdyby‎ ‎to‎ ‎być‎ ‎nie‎ ‎mogło,‎ ‎po trzeba,‎ ‎aby‎ ‎ten‎ ‎przedmiot‎ ‎mieli‎ ‎we‎ ‎włas nym‎ ‎pokoju,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎innem‎ ‎przyzwoi- tem‎ ‎miejscu‎ ‎swego‎ ‎mieszkania,‎ ‎i‎ ‎aby przed‎ ‎nim‎ ‎pobożnie‎ ‎przepisane‎ ‎modlitwy odmawiali. Potrzecie:‎ ‎Ojciec‎ ‎święty‎ ‎nie‎ ‎udziela błogosławieństwa‎ ‎Apostolskiego‎ ‎na‎ ‎obrazy drukowane,‎ ‎malowane,‎ ‎ani‎ ‎na‎ ‎krzyże, krucyfiksy,‎ ‎statuetki,‎ ‎medaliki‎ ‎z‎ ‎cyny,‎ ‎z ołowiu,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materyi‎ ‎kruchej‎ ‎lub łatwo‎ ‎się‎ ‎zużywającej‎ ‎zrobione.

[madohora]

zwyczajne‎ ‎odmówi‎ ‎modlitwy,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎Anioł‎ ‎Pań ski,‎ ‎lub,‎ ‎nie‎ ‎umiejąc‎ ‎tego,‎ ‎zmówi‎ ‎Ojcze nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya,‎ ‎jak‎ ‎również w‎ ‎godzinę‎ ‎po‎ ‎zmierzchu‎ ‎na‎ ‎głos‎ ‎dzwonu, co‎ ‎jest‎ ‎wtedy‎ ‎znakiem‎ ‎modlitwy‎ ‎za‎ ‎umar łych,‎ ‎zmówi‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎psalm‎ ‎De‎ ‎prof‎un- dis,‎ ‎lub‎ ‎nie‎ ‎umiejąc‎ ‎takowego,‎ ‎zmówi raz‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya, dostąpi‎ ‎sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎Piątkowym‎ ‎rozmyślać‎ ‎bę dzie‎ ‎pobożnie‎ ‎o‎ ‎męce‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Boskiego Zbawiciela‎ ‎naszego,‎ ‎i‎ ‎odmówi‎ ‎trzy‎ ‎razy Ojcze‎ ‎n‎ ‎a‎ ‎s‎ ‎z‎ ‎i‎ ‎Z‎ ‎d‎ ‎r‎ ‎o‎ ‎w‎ ‎a‎ ‎ś‎ ‎M‎ ‎a‎ ‎r‎ ‎y‎ ‎a,‎ ‎zyska sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu. Kto‎ ‎uczyni‎ ‎rachunek‎ ‎swego‎ ‎sumienia, szczerze‎ ‎żałuje‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy‎ ‎z‎ ‎mocnem postanowieniem‎ ‎poprawy‎ ‎z‎ ‎tychże,‎ ‎i‎ ‎po bożnie‎ ‎zmówi‎ ‎trzykroć‎ ‎Ojcze‎ ‎Nasz‎ ‎i Zdrowaś‎ ‎Marya‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Przenaj świętszej‎ ‎Trójcy,‎ ‎lub‎ ‎też,‎ ‎na‎ ‎pamiątkę‎ ‎pię ciu‎ ‎ran‎ ‎Pana‎ ‎Naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa zmówi‎ ‎pięć‎ ‎razy‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Marya,‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎dni‎ ‎stu. Kto‎ ‎pobożnie‎ ‎modlić‎ ‎się‎ ‎będzie‎ ‎za wiernych‎ ‎konających,‎ ‎lub‎ ‎choć‎ ‎zmówi‎ ‎za nich‎ ‎raz‎ ‎Ojcze‎ ‎Nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Ma rya,‎ ‎dostąpi‎ ‎odpustu‎ ‎pięćdziesiąt‎ ‎dni. Wszystkie‎ ‎powyżej‎ ‎wyliczone‎ ‎odpusty mogą‎ ‎albo‎ ‎dla‎ ‎siebie‎ ‎zatrzymać,‎ ‎albo‎ ‎też za‎ ‎dusze‎ ‎będące‎ ‎w‎ ‎czyścu‎ ‎ofiarować. Ojciec‎ ‎Święty‎ ‎wyraźnie‎ ‎oznajmia,‎ ‎że, dozwalając‎ ‎powyższych‎ ‎odpustów,‎ ‎nic‎ ‎za mierza‎ ‎wcale‎ ‎znosić‎ ‎odpusty‎ ‎pozwolone od‎ ‎poprzedzających‎ ‎go‎ ‎Papieży,‎ ‎za‎ ‎różne uczynki‎ ‎pobożne,‎ ‎powyżej‎ ‎wymienione: owszem‎ ‎chce,‎ ‎aby‎ ‎wszystkie‎ ‎owe‎ ‎odpusty pozostały‎ ‎w‎ ‎pełnej‎ ‎swojej‎ ‎mocy. Rozkazuje‎ ‎następnie‎ ‎tenże‎ ‎Ojciec‎ ‎Świę ty,‎ ‎wedle‎ ‎dekretu‎ ‎ś.‎ ‎p.‎ ‎Aleksandra‎ ‎VII, dnia‎ ‎6‎ ‎Lutego‎ ‎1657‎ ‎wydanego,‎ ‎że‎ ‎odpu sty‎ ‎nadane‎ ‎tym,‎ ‎którzy‎ ‎posiadają‎ ‎u‎ ‎sie bie‎ ‎którykolwiek‎ ‎z‎ ‎przedmiotów‎ ‎przez‎ ‎Pa pieża‎ ‎błogosławionych‎ ‎od‎ ‎osoby,‎ ‎dla‎ ‎któ rej‎ ‎były‎ ‎poświęcone,‎ ‎lub‎ ‎od‎ ‎której‎ ‎wprost drugim‎ ‎osobom‎ ‎były‎ ‎rozdane,‎ ‎nie‎ ‎prze chodzą‎ ‎nigdy‎ ‎na‎ ‎innych:‎ ‎a‎ ‎że,‎ ‎jeśli‎ ‎ten przedmiot‎ ‎był‎ ‎stracony‎ ‎czy‎ ‎zgubiony,‎ ‎nie można‎ ‎go‎ ‎dowolnie‎ ‎jakim‎ ‎innym‎ ‎zastąpić, niepoświęconym‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎Świętego,‎ ‎po mimo‎ ‎jakiegokolwiek‎ ‎przywileju‎ ‎i‎ ‎pozwo-

[madohora]

[madohora]

Dzieje‎ ‎klasztoru‎ ‎Jasnogórskiego wskazują‎ ‎nam,‎ ‎że‎ ‎pożary‎ ‎niejednokro tnie‎ ‎nawiedzały‎ ‎przybytek‎ ‎Maryi.‎ ‎Pierw sza‎ ‎wieża‎ ‎kościelna‎ ‎zgorzała‎ ‎10‎ ‎lute go‎ ‎Roku‎ ‎Pańskiego‎ ‎1654,‎ ‎a‎ ‎niezadłu go,‎ ‎bo‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1690‎ ‎padła‎ ‎ofiarą‎ ‎pło mieni‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎całym‎ ‎kościołem.‎ ‎Wie ża,‎ ‎która‎ ‎spaliła‎ ‎się‎ ‎lat‎ ‎pięć‎ ‎temu,‎ ‎wznie siona‎ ‎była‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1702,‎ ‎a‎ ‎pięknością swoją‎ ‎i‎ ‎prawdziwą‎ ‎swojskością‎ ‎zaw sze‎ ‎głęboko‎ ‎w‎ ‎pamięci‎ ‎pielgrzymów Maryi‎ ‎Najświętszej‎ ‎się‎ ‎utrwalała. Teraz‎ ‎kiedy‎ ‎święte‎ ‎miejsce‎ ‎nasze, cudami‎ ‎słynące,‎ ‎chwałę‎ ‎Maryi‎ ‎już z‎ ‎wielkiej‎ ‎odbudowanej‎ ‎wieży‎ ‎głosić światu‎ ‎będzie,‎ ‎dobrze‎ ‎było‎ ‎by‎ ‎przy pomnieć‎ ‎sobie‎ ‎jakie‎ ‎to‎ ‎koleje‎ ‎prze chodził‎ ‎klasztor‎ ‎Panienki‎ ‎Częstochow skiej,‎ ‎jak‎ ‎cześć‎ ‎Królowej‎ ‎Nieba‎ ‎i‎ ‎Ziemi stopniowo‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎świętym‎ ‎Jej‎ ‎miejscu wzrastała,‎ ‎a‎ ‎Jasna‎ ‎Góra‎ ‎teraz‎ ‎stała‎ ‎się ogólną‎ ‎polską‎ ‎świątynią‎ ‎pełną‎ ‎cudów wielkich‎ ‎i‎ ‎wspomnień‎ ‎podniosłych
z‎ ‎dziejami‎ ‎Narodu‎ ‎Polskiego‎ ‎związa nych. Legenda‎ ‎święta‎ ‎głosi,‎ ‎że‎ ‎kiedy Matka‎ ‎Najświętsza‎ ‎z‎ ‎Synem‎ ‎swym Dzieciątkiem‎ ‎w‎ ‎domku‎ ‎w‎ ‎Nazaret‎ ‎mie szkała,‎ ‎a‎ ‎Bóg‎ ‎Człowiek‎ ‎w‎ ‎pokorze i‎ ‎w‎ ‎posłuszeństwie‎ ‎synowskiem‎ ‎ojcu swemu‎ ‎przybranemu‎ ‎Św.‎ ‎Józefowi‎ ‎rę kami‎ ‎pomagał,‎ ‎pracą‎ ‎Świętej‎ ‎Rodziny zdziałany‎ ‎powstał‎ ‎stół‎ ‎cyprysowy,‎ ‎do którego‎ ‎i‎ ‎sam‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎pracy‎ ‎rąk swoich‎ ‎dokładał.‎ ‎Przy‎ ‎tym‎ ‎stole‎ ‎Świę tym‎ ‎siadywała‎ ‎Panienka‎ ‎Najświętsza a‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Boże‎ ‎pod‎ ‎Jej‎ ‎opieką‎ ‎po magało‎ ‎Św.‎ ‎Józefowi.‎ ‎A‎ ‎kiedy‎ ‎Chry stus‎ ‎Pan‎ ‎umęczon‎ ‎i‎ ‎ukrzyżowany‎ ‎zmar- twych‎ ‎powstał‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niebo‎ ‎wstąpił‎ ‎dzie wice‎ ‎ten‎ ‎stół,‎ ‎co‎ ‎dla‎ ‎Matki‎ ‎Bożej‎ ‎był tak‎ ‎drogi‎ ‎i‎ ‎przypominał‎ ‎jej‎ ‎lata‎ ‎dzie cięce‎ ‎Zbawcy‎ ‎świata‎ ‎do‎ ‎domu‎ ‎Zebe deusza,‎ ‎ojca,‎ ‎świętego‎ ‎Jana‎ ‎Ewangeli sty,‎ ‎przeniosły,‎ ‎bo‎ ‎i‎ ‎Matka‎ ‎Boża‎ ‎tam za‎ ‎wskazaniem‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎za mieszkała.

[madohora]

polskimi,‎ ‎Obraz‎ ‎Święty‎ ‎został‎ ‎przewiezio ny‎ ‎do‎ ‎Bełzkiego‎ ‎zamku,‎ ‎na‎ ‎którym wonczas‎ ‎panował‎ ‎Władysław,‎ ‎książę Opolski.‎ ‎Tu‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎napadu‎ ‎Tata rów,‎ ‎strzała,‎ ‎wypuszczona‎ ‎ręką‎ ‎pohań- ca,‎ ‎utkwiła‎ ‎w‎ ‎świętym‎ ‎wizerunku,‎ ‎ra niąc‎ ‎go‎ ‎w‎ ‎szyję.‎ ‎Książe‎ ‎Opolski,‎ ‎sro dze‎ ‎tą‎ ‎zniewagą‎ ‎zasmucony,‎ ‎chciał był‎ ‎Wizerunek‎ ‎przewieźć‎ ‎do‎ ‎jakiego obronnego‎ ‎grodu;‎ ‎lecz‎ ‎Matce‎ ‎Naj świętszej,‎ ‎po‎ ‎tym‎ ‎pierwszym‎ ‎cierpie niu,‎ ‎widać‎ ‎podobało‎ ‎się‎ ‎zostać‎ ‎na- zawsze‎ ‎w‎ ‎naszej‎ ‎krainie‎ ‎i‎ ‎losy‎ ‎jej dzielić,‎ ‎bo‎ ‎obrazu‎ ‎konie‎ ‎do‎ ‎wozu‎ ‎za łożone‎ ‎nie‎ ‎mogły‎ ‎z‎ ‎miejsca‎ ‎ruszyć,‎ ‎jeno na‎ ‎kolana‎ ‎padały.‎ ‎I‎ ‎wola‎ ‎Panienki‎ ‎Naj świętszej‎ ‎była‎ ‎wyraźną,‎ ‎bo‎ ‎tej‎ ‎samej nocy‎ ‎książę‎ ‎Opolski‎ ‎miał‎ ‎sen‎ ‎cudow ny,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎Matka‎ ‎Najświętsza‎ ‎za leciła‎ ‎mu‎ ‎przewieźć‎ ‎swój‎ ‎Wizerunek do‎ ‎miejsca‎ ‎Częstochową‎ ‎zwane,‎ ‎co też‎ ‎posłuszny‎ ‎Jej‎ ‎woli‎ ‎książę‎ ‎uczynił. Działo‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎Roku‎ ‎Pańskim 1383,‎ ‎Sierpnia‎ ‎dnia‎ ‎9,‎ ‎kiedy‎ ‎obraz Najświętszej‎ ‎Panienki‎ ‎Częstochowskiej z‎ ‎wielką‎ ‎czcią‎ ‎i‎ ‎uroczystością‎ ‎do‎ ‎ko ścioła‎ ‎parafjalnego,‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem Wniebowzięcia‎ ‎Matki‎ ‎Najświętszej, wprowadzono. Lecz‎ ‎książę‎ ‎Opolski,‎ ‎pomny‎ ‎znie wagi‎ ‎jakiej‎ ‎doznał‎ ‎Wizerunek‎ ‎Święty, powziął‎ ‎myśl‎ ‎otoczenia‎ ‎go‎ ‎opieką i‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎sprowadził‎ ‎do‎ ‎Często chowy‎ ‎zakon‎ ‎Ojców‎ ‎reguły‎ ‎Świętego Pawła‎ ‎Pustelnika,‎ ‎ten‎ ‎w‎ ‎Częstochowie osadził,‎ ‎darząc‎ ‎nowo‎ ‎powstały‎ ‎klasz tor‎ ‎ziemiami. Tak‎ ‎przeszło‎ ‎spokojnie‎ ‎lat‎ ‎50,‎ ‎kie dy‎ ‎powstała‎ ‎heretycka‎ ‎niezbożna‎ ‎sek ta‎ ‎Hussytów‎ ‎i‎ ‎ci‎ ‎wtargnąwszy‎ ‎z‎ ‎Czech do‎ ‎polskiej‎ ‎ziemi,‎ ‎poczęli‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎gwał ty‎ ‎czynić,‎ ‎a‎ ‎osobliwie‎ ‎z‎ ‎kościołem świętym‎ ‎i‎ ‎czcicielami‎ ‎Matki‎ ‎Bożej‎ ‎wo jowali.‎ ‎Oni‎ ‎to‎ ‎napadli‎ ‎na‎ ‎klasztor Jasnogórski‎ ‎i‎ ‎pomordowawszy‎ ‎pięciu Ojców,‎ ‎zrabowali‎ ‎kościół,‎ ‎Obraz‎ ‎świę- tokradzko‎ ‎wywieźli‎ ‎i‎ ‎strasznie‎ ‎zelżyli. Bo‎ ‎kiedy‎ ‎konie,‎ ‎zaprzężone‎ ‎do‎ ‎wozu,

[madohora]

większych‎ ‎obrońców‎ ‎po‎ ‎wieczne‎ ‎cza sy‎ ‎przetrwa‎ ‎imię‎ ‎Ks.‎ ‎Augustyna‎ ‎Kor deckiego.‎ ‎Mąż‎ ‎ten‎ ‎wielki‎ ‎wiarą‎ ‎swą potężną‎ ‎i‎ ‎bezgranicznem‎ ‎oddaniem Najświętszej‎ ‎Pannie‎ ‎sprawił,‎ ‎że‎ ‎Klasz tor‎ ‎nie‎ ‎stał‎ ‎się‎ ‎łupem‎ ‎Szwedów,‎ ‎któ rzy‎ ‎całą‎ ‎Polskę‎ ‎pod‎ ‎koniec‎ ‎wieku XVII‎ ‎opanowali. Wśród‎ ‎straszliwych‎ ‎nieszczęść,‎ ‎któ re‎ ‎Szwedzi‎ ‎na‎ ‎kraj‎ ‎Polski‎ ‎sprowadzili, jeden‎ ‎oddział‎ ‎wyprawił‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Czę stochowę,‎ ‎żeby‎ ‎złupić‎ ‎głośne,‎ ‎od‎ ‎wie ków‎ ‎nagromadzone‎ ‎skarby‎ ‎w‎ ‎klaszto rze‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.‎ ‎Spodziewano‎ ‎się wziąść‎ ‎forteczkę‎ ‎bez‎ ‎wielkiego‎ ‎zacho du;‎ ‎nie‎ ‎przewidywano,‎ ‎że‎ ‎o‎ ‎tę‎ ‎małą opokę,‎ ‎na‎ ‎której‎ ‎stał‎ ‎obronny‎ ‎ko ściółek,‎ ‎miało‎ ‎rozbić‎ ‎się‎ ‎całe‎ ‎powo dzenie‎ ‎Szwedów.‎ ‎Ale‎ ‎w‎ ‎zaciszu‎ ‎kla- sztornem‎ ‎znajdował‎ ‎się‎ ‎mąż,‎ ‎jedyny podobno,‎ ‎co‎ ‎natenczas‎ ‎w‎ ‎Polsce‎ ‎umiał wnieść‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎wszelkie‎ ‎rachuby;‎ ‎znaj dowała‎ ‎się‎ ‎tam‎ ‎dusza‎ ‎najmocniejsza i‎ ‎najczystsza‎ ‎z‎ ‎dusz‎ ‎polskich.‎ ‎Walka
pod‎ ‎murami‎ ‎Częstochowy‎ ‎natężała‎ ‎się tak‎ ‎wysoko,‎ ‎że‎ ‎poruszone‎ ‎tym‎ ‎sposo bem‎ ‎tętno‎ ‎powszechnych‎ ‎uniesień‎ ‎prze jęło‎ ‎Polaków‎ ‎jednem‎ ‎uczuciem,‎ ‎zro biło‎ ‎ich‎ ‎niezwyciężonymi. Człowiekiem,‎ ‎co‎ ‎odegrał‎ ‎tę‎ ‎wielka rolę,‎ ‎jak‎ ‎powiedzieliśmy,‎ ‎był‎ ‎ks.‎ ‎Augu styn‎ ‎Kordecki,‎ ‎przeor‎ ‎księży‎ ‎Paulinów na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.‎ ‎Opuszczony‎ ‎od‎ ‎swo ich,‎ ‎musiał‎ ‎siłą‎ ‎własną‎ ‎zniewalać‎ ‎ich do‎ ‎boju.‎ ‎Ale‎ ‎kapłan‎ ‎był‎ ‎spokojny i‎ ‎mężny,‎ ‎bo‎ ‎czuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎głos‎ ‎Boga, któremu‎ ‎służył,‎ ‎i‎ ‎przewidywał‎ ‎zwy- cięztwo‎ ‎nad‎ ‎Szwedami.‎ ‎On‎ ‎sam‎ ‎zo stawił‎ ‎nam‎ ‎opisanie‎ ‎wytrzymanego oblężenia,‎ ‎skreślone‎ ‎z‎ ‎prostotą‎ ‎godną pióra‎ ‎bohatera. Pierwszy‎ ‎oddział‎ ‎wojska,‎ ‎wysłany pod‎ ‎Częstochowę,‎ ‎składał‎ ‎się‎ ‎najwię cej‎ ‎z‎ ‎Polaków,‎ ‎którzy‎ ‎przyłączyli‎ ‎się do‎ ‎Szwedów.‎ ‎Dowodził‎ ‎nim‎ ‎Jan‎ ‎hra bia‎ ‎na‎ ‎Wrzeszczowicach‎ ‎Wejhard,‎ ‎da wniej‎ ‎dobroczyńca‎ ‎klasztoru,‎ ‎teraz‎ ‎usłu żny‎ ‎stronnik‎ ‎Karola‎ ‎Gustawa.‎ ‎Chciał

[madohora]

dnością‎ ‎niezdolną‎ ‎do‎ ‎broni,‎ ‎modliła się‎ ‎w‎ ‎kościele.‎ ‎Nagle‎ ‎nad‎ ‎ich‎ ‎gło wami‎ ‎zabrzmiała‎ ‎muzyka‎ ‎i‎ ‎ozwał‎ ‎się hymn‎ ‎do‎ ‎Boga‎ ‎Rodzicy.‎ ‎Było‎ ‎to‎ ‎dzie łem‎ ‎kościelnej‎ ‎orkiestry,‎ ‎która‎ ‎z‎ ‎wła snego‎ ‎pomysłu,‎ ‎wstąpiła‎ ‎na‎ ‎galerję wieży‎ ‎najwyższej,‎ ‎i‎ ‎zaintonowała‎ ‎pieśń świętą.‎ ‎Słodka‎ ‎harmonia,‎ ‎przy‎ ‎stra sznym‎ ‎huku‎ ‎dział‎ ‎wlewając‎ ‎w‎ ‎serca pociechę‎ ‎i‎ ‎odwagę,‎ ‎oddawała‎ ‎tę‎ ‎je szcze‎ ‎przysługę,‎ ‎że‎ ‎szkaradne‎ ‎blu- żnierstwa‎ ‎Szwedów,‎ ‎nie‎ ‎dochodziły uszu‎ ‎niewiast‎ ‎i‎ ‎dzieci.‎ ‎Postanowiono, aby‎ ‎odtąd‎ ‎zawsze‎ ‎podczas‎ ‎najmocniej szego‎ ‎nawet‎ ‎ognia,‎ ‎kapela‎ ‎grała‎ ‎na tern‎ ‎miejscu.‎ ‎Ale‎ ‎przybycie‎ ‎dział‎ ‎bu rzących‎ ‎zachwiało‎ ‎umysły‎ ‎i‎ ‎szlachty obecnej‎ ‎w‎ ‎twierdzy;‎ ‎wyjąwszy‎ ‎dwóch, wszyscy‎ ‎nalegali‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎przeora,‎ ‎żeby wszedł‎ ‎z‎ ‎nieprzyjacielem‎ ‎w‎ ‎układy, mianowicie‎ ‎kiedy‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Narodzenia Najświętszej‎ ‎Panny,‎ ‎Szwedzi,‎ ‎jakby umyślnie‎ ‎mieszając‎ ‎uroczystości,‎ ‎przy puścili‎ ‎atak‎ ‎potężny.‎ ‎Przeor‎ ‎jednak potrafił‎ ‎jeszcze‎ ‎przytłumić‎ ‎trwogę,‎ ‎nie pozwolił‎ ‎nawet‎ ‎wziąć‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎broni, póki‎ ‎się‎ ‎nabożeństwo‎ ‎nie‎ ‎odbyło,‎ ‎cho ciaż‎ ‎podczas‎ ‎procesyi‎ ‎koło‎ ‎kościoła, kule‎ ‎i‎ ‎gruzy‎ ‎murów‎ ‎padały‎ ‎na‎ ‎nogi. Miller‎ ‎tego‎ ‎dnia‎ ‎nie‎ ‎odniósł‎ ‎żadnej korzyści,‎ ‎owszem‎ ‎utracił‎ ‎swego‎ ‎do wódcę‎ ‎artylerji. Posłani‎ ‎do‎ ‎niego‎ ‎Polacy‎ ‎nie‎ ‎prze stawali‎ ‎używać‎ ‎perswazyi‎ ‎i‎ ‎postra chów,‎ ‎ale‎ ‎napróżno.‎ ‎Ostatnia‎ ‎próba przyszła‎ ‎na‎ ‎Kordeckiego.‎ ‎Księża‎ ‎na wet,‎ ‎zwłaszcza‎ ‎młodsi‎ ‎i‎ ‎mniej‎ ‎do świadczeni,‎ ‎poczęli‎ ‎wątpić‎ ‎i‎ ‎szemrać. Nakoniec‎ ‎szlachta‎ ‎zbiegła‎ ‎odbierać z‎ ‎twierdzy‎ ‎żony‎ ‎i‎ ‎dzieci,‎ ‎jak‎ ‎z‎ ‎domu zagrożonego‎ ‎pożarem.‎ ‎Niezmierna‎ ‎od powiedzialność‎ ‎ciężyła‎ ‎na‎ ‎głowie‎ ‎bie dnego‎ ‎zakonnika;‎ ‎nie‎ ‎ugiął‎ ‎się‎ ‎jednak, przewidując,‎ ‎że‎ ‎gdyby‎ ‎wysłał‎ ‎kogo kolwiek,‎ ‎pozostali‎ ‎straciliby‎ ‎ufność,‎ ‎nie pozwolił‎ ‎wypuszczać‎ ‎nikogo,‎ ‎powie dział,‎ ‎że‎ ‎sam‎ ‎ręczy‎ ‎za‎ ‎bezpieczeństwo wszystkich‎ ‎i‎ ‎ma‎ ‎środki‎ ‎ich‎ ‎ochronić.

[madohora]

Odpusty‎ ‎Ziemi ‎Świętej.
Przywiązane‎ ‎do‎ ‎przedmiotów religijnych,‎ ‎które‎ ‎leżały‎ ‎na‎ ‎Miej scach‎ ‎Świętych,‎ ‎albo‎ ‎którymi‎ ‎się dotykano‎ ‎Relikwij‎,‎ ‎jakie‎ ‎te‎ ‎Miej sca‎ ‎zawierają.
1.‎ ‎Wszystkie‎ ‎odpusty‎ ‎niżej‎ ‎wy mienione,‎ ‎nadane‎ ‎niegdyś‎ ‎krzy żom‎,‎ ‎^‎ ‎szkaplerzom‎ ‎i‎ ‎różańcom‎ ‎tyl ko,‎ ‎Św.‎ ‎Kongregacya‎ ‎odpustów, dekretem‎ ‎z‎ ‎dnia‎ ‎18‎ ‎sierpnia‎ ‎1895 roku,‎ ‎rozciągnęła‎ ‎do‎ ‎medalów,‎ ‎sta tuy‎ ‎i‎ ‎wszystkich‎ ‎innych‎ ‎przed miotów‎ ‎religijnych‎ ‎1‎). 2.‎ ‎Te‎ ‎odpusty‎ ‎zostały‎ ‎udzielo ne‎ ‎na‎ ‎zawsze‎ ‎wszystkim‎ ‎wiernym, którzy‎ ‎posiadają‎ ‎jakiś‎ ‎przedmiot religijny‎ ‎odpustami‎ ‎opatrzony‎ ‎na Miejscach‎ ‎Świętych,‎ ‎i‎ ‎tym‎ ‎którzy b‎ ‎Patrz‎ ‎Collectio‎ ‎Indulgent,‎ ‎per‎ ‎Moc- --cłtągiani,‎ ‎1897‎

[madohora]

IV.‎ ‎Odpust‎ ‎pięciu‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎tyleż kwadr‎ ‎ag‎ ‎en‎,‎ ‎kto‎ ‎będzie‎ ‎wykony wał‎ ‎te‎ ‎same‎ ‎uczynki‎ ‎w‎ ‎niedziele i‎ ‎w‎ ‎każde‎ ‎inne‎ ‎święto‎ ‎roku. V.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎pod‎ ‎tymi samymi‎ ‎warunkami‎ ‎każdego‎ ‎in nego‎ ‎dnia‎ ‎w‎ ‎roku. VI.‎ ‎Dwieście‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎,‎ ‎kto odwiedza‎ ‎więźniów‎ ‎albo‎ ‎chorych w‎ ‎szpitalu,‎ ‎aby‎ ‎im‎ ‎przyjść‎ ‎z‎ ‎po mocą‎ ‎jaką,‎ ‎kto‎ ‎uczy‎ ‎religii‎ ‎kato lickiej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎albo‎ ‎w‎ ‎domu swoje‎ ‎dzieci,‎ ‎swoich‎ ‎krewnych i‎ ‎służących. VII.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎,‎ ‎l-o‎ ‎kto na‎ ‎głos‎ ‎dzwonu‎ ‎rano,‎ ‎w‎ ‎połu dnie‎ ‎albo‎ ‎wieczór‎ ‎odmawia‎ ‎Anioł Pański‎,‎ ‎albo‎ ‎jeśli‎ ‎nie‎ ‎umie,‎ ‎od mawia‎ ‎1‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś Mary‎ ‎a,‎ ‎jak‎ ‎również‎ ‎kto‎ ‎o‎ ‎1‎ ‎-‎ ‎ej godzinie‎ ‎w‎ ‎nocy,‎ ‎gdy‎ ‎dzwon wzywa‎ ‎wiernych‎ ‎do‎ ‎modlitwy‎ ‎za umarłych,‎ ‎odmawia‎ ‎psalm‎ ‎Deprofundis‎,‎ ‎albo‎ ‎jeśli‎ ‎nie‎ ‎umie, odmawia‎ ‎jedno‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Mar‎ja,‎ ‎ ‎—‎ ‎2)‎ ‎kto‎ ‎w‎ ‎piątek rozmyśla‎ ‎pobożnie‎ ‎Mękę‎ ‎i‎ ‎śmierć Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa i‎ ‎odmawia‎ ‎3‎ ‎Ojcze‎ ‎nssz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Mary‎ ‎a,‎ ‎—‎ ‎3-e‎ ‎wreszcie,‎ ‎kto prawdziwie‎ ‎żałuje‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎swo je,‎ ‎stanowi‎ ‎mocną‎ ‎poprawę,‎ ‎czyni rachunek‎ ‎sumienia,‎ ‎i‎ ‎zmówi‎ ‎po bożnie‎ ‎3‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś, Mary‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎cześć‎ ‎Trójcy‎ ‎Przenaj świętszej‎ ‎albo‎ ‎5‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz‎ ‎i‎ ‎Zdro waś‎ ‎Marya‎ ‎dla‎ ‎uczczenia‎ ‎pięciu ran‎ ‎Zbawiciela. VIII.‎ ‎Sto‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎krom tych‎ ‎odpustów‎ ‎nadanych‎ ‎przez św.‎ ‎Papieża‎ ‎Piusa‎ ‎V‎ ‎otrzymuje kto‎ ‎odmawia‎ ‎przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎na tydzień‎ ‎cząstkę‎ ‎jedną‎ ‎albo‎ ‎cały różaniec,‎ ‎Oficyum‎ ‎do‎ ‎Panny‎ ‎Naj świętszej‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎albo‎ ‎Nieszpór,‎ ‎albo‎ ‎jeden
Nokturn‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎Laudes,‎ ‎albo‎ ‎7 psalmów‎ ‎pokutnych‎ ‎z‎ ‎dodaną‎ ‎do nich‎ ‎Litanią‎ ‎i‎ ‎modlitwami. IX.‎ ‎Pięćdziesiąt‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎, za‎ ‎każdym‎ ‎razem:‎ ‎l-o.‎ ‎Kto‎ ‎przed odprawieniem‎ ‎Mszy‎ ‎św.‎ ‎albo przed‎ ‎przyjęciem‎ ‎Komunii‎ ‎świętej, albo‎ ‎przed‎ ‎odmówieniem‎ ‎Oficyum Boskiego,‎ ‎albo‎ ‎Oficyum‎ ‎do‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎przygo tuje‎ ‎się‎ ‎dobrze.‎ ‎2-o.‎ ‎Kto‎ ‎pobożnie pomodli‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎tych‎ ‎chorych‎ ‎chrześ- cian,‎ ‎którzy‎ ‎konają,‎ ‎odmawiając za‎ ‎nich‎ ‎przynajmniej‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz‎ ‎i‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.

[madohora]

3)‎ ‎wypełnienie‎ ‎przepisanych‎ ‎wa runków.
§‎ ‎I-
Na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze‎ ‎można‎ ‎zyskać
następujące‎ ‎odpusty:
1)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎raz‎ ‎na‎ ‎rok‎ ‎za prywatne‎ ‎przybycie‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę i‎ ‎nawiedzenie‎ ‎Cudownej‎ ‎Kaplicy‎ ‎(wa runki‎ ‎zwykłe‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎spowiedź,‎ ‎Komunja święta‎ ‎i‎ ‎przynajmniej‎ ‎jeien‎ ‎pacierz w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎1‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz, 1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu). 2)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ile razy‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎roku‎ ‎przybędzie‎ ‎się z‎ ‎kompanją‎ ‎i‎ ‎nawiedzi‎ ‎Cudowną‎ ‎Ka plicę.‎ ‎Warunki‎ ‎jak‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎1. 3)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odprawie nie‎ ‎drogi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎na‎ ‎wałach‎ ‎(spo wiedź,‎ ‎Komunja‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎pacierze‎ ‎nie są‎ ‎konieczne).

[madohora]

2)‎ ‎Do‎ ‎medalików,‎ ‎krzyżyków,‎ ‎fi gurek‎ ‎i‎ ‎obrazków‎ ‎(jeżeli‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎dę tego‎ ‎szkła,‎ ‎stali,‎ ‎ołowiu‎ ‎lub‎ ‎innej kruchej‎ ‎materji,‎ ‎co‎ ‎odnosi‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎do różańców)‎ ‎przywiązany‎ ‎jest‎ ‎odpust zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach‎ ‎podanych‎ ‎§‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1., a‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎niemożności‎ ‎ich‎ ‎dopełnie nia,‎ ‎wystarczy‎ ‎pobożne‎ ‎ich‎ ‎pocało wanie,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎nań‎ ‎z‎ ‎wy mówieniem‎ ‎choćby‎ ‎myślą‎ ‎imienia Jezus. 3)‎ ‎Do‎ ‎krzyżyków‎ ‎(z‎ ‎figurką‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyżyka)‎ ‎odpust zupełny‎ ‎na‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach,‎ ‎podanych‎ ‎w‎ ‎poprzednim punkcie,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎ale i‎ ‎dla‎ ‎innych,‎ ‎ile‎ ‎razy‎ ‎tego‎ ‎zajdzie potrzeba. 4)‎ ‎Do‎ ‎tychże‎ ‎krzyżyków‎ ‎odpusty Drogi‎ ‎Krzyżowej,‎ ‎które‎ ‎można‎ ‎zy skać‎ ‎trzymając‎ ‎w‎ ‎ręku‎ ‎taki‎ ‎krzyżyk nawet‎ ‎przy‎ ‎stacjach‎ ‎niepoświęconych z‎ ‎odpustami,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎domu,‎ ‎lub będąc‎ ‎chorym,‎ ‎leżąc‎ ‎w‎ ‎łóżku,‎ ‎w‎ ‎dro dze‎ ‎i‎ ‎innej‎ ‎niemożności‎ ‎odbycia‎ ‎Dro gi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎z‎ ‎warun kiem‎ ‎jednak:‎ ‎1)‎ ‎odmówienia‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz,‎ ‎1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎do każdej‎ ‎stacji;‎ ‎2)‎ ‎rozważania‎ ‎Męki Pańskiej;‎ ‎3)‎ ‎odmówienia‎ ‎na‎ ‎końcu 5‎ ‎pacierzy,‎ ‎jak‎ ‎wyżej,‎ ‎do‎ ‎5‎ ‎ran‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎pacierz‎ ‎w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca św.,‎ ‎razem‎ ‎więc‎ ‎z‎ ‎poprzedniemi‎ ‎20 pacierzy.‎ ‎W‎ ‎ciężkiej‎ ‎chorobie‎ ‎i‎ ‎nie możności‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw‎ ‎pa cierze‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎pozys‎ ‎a- nia‎ ‎odpustu.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ucałowanie, a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎na‎ ‎wizerunek‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego‎ ‎(z‎ ‎odpustami poświęcony),‎ ‎akt‎ ‎strzelisty‎ ‎na‎ ‎cześć męki‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎choćby myślą‎ ‎wyrażony.‎ ‎(A.‎ ‎A.‎ ‎S.‎ ‎1931‎ ‎r. str.‎ ‎167,‎ ‎522). 5)‎ ‎Medaliki‎ ‎Szkaplerzne‎ ‎(z‎ ‎wize runkiem‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎na‎ ‎je dnej‎ ‎stronie,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎drugiej‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎Jego)‎ ‎zostają przy‎ ‎poświęceniu‎ ‎zamienione‎ ‎na‎ ‎wszy

[madohora]

chorych.‎ ‎Św.‎ ‎Trójcy,‎ ‎biały‎ ‎z‎ ‎krzy żem‎ ‎czerwono-‎ ‎(część‎ ‎prostopadła) niebieskim‎ ‎(część‎ ‎poprzeczna).‎ ‎Szka- plerz‎ ‎Męki‎ ‎Pańskiej,‎ ‎czerwony‎ ‎z‎ ‎czer- wonemi‎ ‎tasiemkami.‎ ‎Na‎ ‎jednym‎ ‎płat ku‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎koniecznie‎ ‎obraz Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego,‎ ‎na‎ ‎dru gim‎ ‎Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎i Marji.‎ ‎Celem‎ ‎tego‎ ‎Szkaplerza‎ ‎jest gorące‎ ‎nabożeństwo‎ ‎do‎ ‎Męki‎ ‎Pań skiej.‎ ‎Szkaplerz‎ ‎św.‎ ‎Józefa,‎ ‎barwy fioletowej‎ ‎połączony‎ ‎białemi‎ ‎tasiem kami,‎ ‎na‎ ‎nie‎ ‎naszyte‎ ‎są‎ ‎drugie tejże‎ ‎wielkości‎ ‎kawałki‎ ‎koloru‎ ‎żół tego.‎ ‎Płatek‎ ‎spadający‎ ‎na‎ ‎piersi winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎świętego Józefa,‎ ‎trzymającego‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Je zus‎ ‎na‎ ‎prawem‎ ‎ręku,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎lewej lilję,‎ ‎pod‎ ‎wizerunkiem‎ ‎napis:‎ ‎„Św. Józefie,‎ ‎Opiekunie‎ ‎Kościoła,‎ ‎módl się‎ ‎za‎ ‎nami.”‎ ‎Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku winna‎ ‎być‎ ‎tiara,‎ ‎powyżej‎ ‎Duch Święty,‎ ‎poniżej‎ ‎dwa‎ ‎klucze‎ ‎i‎ ‎napis: „Duch‎ ‎Pański‎ ‎jest‎ ‎jego‎ ‎przewod nikiem.”

[madohora]

To odpowiedź Stolicy Apostolskiej na prośbę Paulinów dla pobożności wiernych i ze względu na dobro duchowe milionów pielgrzymów przybywających do częstochowskiego klasztoru.

[madohora]

Odpust można uzyskać pod zwykłymi warunkami czyli będąc w stanie łaski uświęcającej, przyjęciu komunii i modlitwie w intencjach Ojca Świętego. Do warunków odpustu jasnogórskiego należy dołączyć: nawiedzenie Jasnej Góry w formie pielgrzymki oraz modlitwę o wierność Polski jej chrześcijańskiemu powołaniu, wypraszanie nowych powołań kapłańskich i zakonnych oraz w intencji obrony instytucji rodziny.

[madohora]

O. Chrapkowski podkreśla, że jest to wielki dar papieża Franciszka dany za pośrednictwem Penitencjarii Apostolskiej. - Idea zrodziła się już dawno temu, ale droga była długa. Konieczne było zebranie wielu dokumentów, także historycznych, potwierdzających przywileje nadane temu miejsca w ciągu wieków oraz odpowiednie umotywowanie prośby wystosowanej przez Zakon – zauważa.

[madohora]

Stosowny dokument z darem odpustu przekazał podczas Apelu Jasnogórskiego 26 lutego na ręce przełożonego generalnego Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika ks. prał. Krzysztof Nykiel, regens Penitencjarii Apostolskiej.

[madohora]

Przebaczenie grzechów nie uwalnia od kary doczesnej na ziemi lub w czyśćcu. Przynosi je dopiero odpust, którego udziela Kościół. Odpust można uzyskać dla siebie lub dla osoby zmarłej po spełnieniu określonych warunków

[madohora]

Ustanowiony przez Ojca Św. Franciszka nadzwyczajny Jubileuszowy Rok Miłosierdzia przyniesie dla całej wspólnoty Kościoła oraz dla jej poszczególnych członków bogate owoce duchowe. Aby jednak móc z nich w pełni korzystać i przekazywać innym wiedzę na temat sposobów czerpania z obfitości skarbca Kościoła, należy posiadać usystematyzowaną wiedzę praktycznoteologiczną, również z zakresu prawa kanonicznego. Celem niniejszego opracowania jest analiza zagadnienia spowiedzi sakramentalnej jako koniecznego warunku zyskania odpustu zupełnego. Zauważa się bowiem pewną niekonsekwencję ze strony duszpasterzy, redukujących powszechnie wspomniany wymóg do stanu łaski uświęcającej. Tymczasem, sakrament pokuty i pojednania pozostaje niezmiennie, również w Jubileuszowym Roku Miłosierdzia, nieodzownym elementem praktyki zyskiwania odpustów zupełnych.

[madohora]

[madohora]

Penitencjaria Apostolska na mocy uprawnień specjalnie udzielonych jej przez Papieża chętnie przyjmuje przedstawioną prośbę i postanawia, co na- stępuje:

Odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (mianowicie sakramental- na spowiedź, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Święte- go) udziela się w granicach Polski wiernemu, który z duszą całkowicie wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu pobożnie odmówi Koronkę do Mi- łosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernaku- lum.

Jeżeli zaś ci wierni z powodu choroby (lub innej słusznej racji) nie będą mogli wyjść z domu, ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny, z zachowaniem przepisów co do .mających przeszkodę., zawartych w normach 24 i 25 .Wykazu odpustów. (.Enchiridii Indulgentiarum.).

W innych zaś okolicznościach odpust będzie cząstkowy. Niniejsze zezwolenie zachowa wieczystą ważność, bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

[madohora]

Objawienie Boże poucza nas, że grzechy pociągają za sobą kary, a gładzone są przez cierpienie, trudy życia czy też przez śmierć (por. Rdz 3,16-19; Rz 2,9). Chrześcijanin popełniający grzech otrzymuje w sakramencie pokuty odpuszczenie winy, natomiast pozostaje jeszcze tzw. kara doczesna. Darowanie kary doczesnej określa się terminem "odpust", którego uzyskanie zakłada szczerą wewnętrzną przemianę oraz wypełnienie przepisanych uczynków. Odpust jest cząstkowy lub zupełny, w zależności od tego, czy uwalnia od kary doczesnej w części lub całości. Paweł VI zniósł odpusty określane konkretnym czasem (np. ilością dni lub lat), ponieważ w wieczności nie ma czasu. Wierny może uzyskiwać odpust cząstkowy lub zupełny tylko za siebie lub ofiarować go za zmarłego, ale za nikogo z żyjących, ponieważ każdy człowiek sam jest w stanie dokonać przemiany swojego życia i wypełnić wymagane do otrzymania odpustu warunki. Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia, poza pozostającymi w obliczu śmierci, natomiast odpusty cząstkowe można uzyskiwać w ciągu jednego dnia wielokrotnie.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Czynności nasze... (Mszał Rzymski: kolekta z czwartku po Popielcu) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie hymnu: Uwielbiam Cię nabożnie (Adoro Te, devote) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Aniele Boży - odpust cząstkowy.