Kraków, dzielnice i okolice

[madohora]

Odsłonięcie pomnika w 1910 roku było centralnym punktem obchodów 500-lecia zwycięstwa nad Zakonem Krzyżackim, odniesionego przez wojska polsko-litewskie pod wodzą króla Władysława Jagiełły. Głównym inicjatorem wzniesienia i zarazem fundatorem pomnika był wybitny pianista i kompozytor (a w roku 1919 także premier Rzeczypospolitej) - Ignacy Jan Paderewski.

[madohora]

Pomnik Grunwaldzki obecnie

[madohora]

Odsłonięcie Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie spowodowało podobne akcje w wielu innych miastach Polski. W Krakowie z inicjatywą ufundowania pomnika wystąpiła redakcja „Gońca Krakowskiego” i rozpoczęła akcję zbierania funduszy na ten cel. Pomysłu jednak nie zrealizowano ponieważ w nocy z 13 na 14 czerwca 1925 pod pomnik Grunwaldzki podjechała platforma, z której wyładowano gotową płytę pomnika z napisem: „Nieznanemu żołnierzowi polskiemu poległemu za Ojczyznę 1914-1920”. W południe 14 października odbyła się manifestacja mieszkańców Krakowa, o udział w której apelował Ilustrowany Kurier Codzienny. Do zgromadzonych tłumów przemawiali: Witold Ostrowski, profesor Boleslaw Pochmarski, Stanisław Klimecki i Jan Łobodych. Fundator pomnika chciał pozostać anonimowy, ale w kolejnych dniach zbyt dużo informacji pojawiało się w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”, którego właścicielem i wydawcą był Marian Dąbrowski. Miasto domyślało się, że to właśnie właściciel IKC-a był anonimowym fundatorem pomnika. Pomnik był miejscem manifestacji patriotycznych do momentu zniszczenia go wraz z Pomnikiem Grunwaldzkim przez Niemców w listopadzie 1939

[madohora]

Grób Nieznanego Żołnierza istniał w Krakowie od 14 czerwca 1925 r. i upamiętniał poległych żołnierzy polskich w latach 1914-1920. W listopadzie 1939 r. został zniszczony przez Niemców wraz z pobliskim Pomnikiem Grunwaldzkim. Po wojnie początkowo ustawiono w jego miejscu urnę z ziemią z miejsc, w których walczyli Polacy w II wojnie światowej. W 1976 r. urna spoczęła w piwniczce pod płytą nowego pomnika zaprojektowanego przez prof. Wiktora Zina.

[madohora]

Kościół św. Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny i kolegiata akademicka, znajdujący się w Krakowie przy ul. św. Anny 13, na Starym Mieście.

[madohora]

Na miejscu spalonej świątyni jeszcze w tym samym roku wzniesiono murowany kościół w stylu gotyckim. Jego fundatorem był król Władysław Jagiełło i z jego inicjatywy kościół dostał się w 1418 pod opiekę Akademii Krakowskiej. W 1428 za czasów proboszcza Jana z Wielunia rozbudowano prezbiterium. W 1473 roku został pochowany w kościele św. Anny profesor Akademii Krakowskiej Jan Kanty. W 1535 roku biskup Piotr Tomicki ogłosił kościół kolegiatą i ustanowił przy nim kapitułę kolegiacką. W 1539 sprawiono dla Jana Kantego nową trumnę, a w 1549 nowy renesansowy nagrobek ufundował rektor Akademii Krakowskiej Jakub Fredel.

[madohora]

W roku wyburzenia kolegiaty położono kamień węgielny pod budowę nowej świątyni. Pierwotny projekt kościoła zaproponowany przez architekta Tylmana z Gameren nawiązywał do planu rzymskiego kościoła San Carlo ai Catinari, który był także inspiracją dla kościoła uniwersyteckiego paryskiej Sorbony. Profesorowie Akademii odrzucili projekt i zasugerowali Tylmanowi jako wzór plan kościoła San Andrea della Valle, który był pod opieką zakonu teatynów – konkurentów jezuitów, bowiem krakowscy uczeni chcieli budowlą kościoła akademickiego przyćmić krakowski kościół św. św. Piotra i Pawła zarządzany wtedy przez jezuitów. Tylman z Gameren zrobił nowy projekt, który został zaakceptowany i budowa ruszyła. Od 1692 roku prace budowlane nadzorował ks. Sebastian Jan Piskorski – proboszcz parafii i zarazem profesor Akademii Krakowskiej. W 1695 kościół stał w stanie surowym i nie miał jeszcze kopuły.

[madohora]

Wyburzenie ratusza i odbudowa odwachu: XIX wiek

W dniu 1 marca 1817 roku na posiedzeniu Zgromadzenia Reprezentantów Wolnego Miasta Krakowa uchwalono m.in., co następuje: Ponieważ część gmachu starym Ratuszem zwanego od dawna na spichrze obrócona w stanie opustoszałym znajduje się; te więc spichrza mają być zburzonymi kosztem skarbu i materiał na fabrykę skarbową użyty. Gdy trzy lata później przystąpiono do realizacji tej uchwały, tj. do wyburzania spichlerza, mury właściwego ratusza zarysowały się na tyle poważnie, że musiano rozebrać i sam ratusz, zostawiając jedynie wieżę i obszerne piwnice. W 1820 roku ratusz został zburzony mimo pierwotnych zamiarów wyburzenia jedynie spichlerza. Niektóre elementy zabytkowe zostały zdeponowane w innych krakowskich budynkach (np. portal i drzwi z Izby Pańskiej od 1856 roku w Collegium Maius, galeria portretów sztalugowych z Izby Ławniczej w Instytucie Technicznym, następnie w Szkole Sztuk Pięknych, od 1913 roku w Sali Portretowej magistratu przy placu Wszystkich Świętych). Myśl o odbudowie ratusza kilkakrotnie powracała w ostatnich dekadach XIX i na początku XX w. W roku 1829 nastąpiła zagospodarowanie przestrzeni po zburzonych kabatach, wtedy też rozbudowano odwach. W latach 1881–1882 wzniesiono nowy, neogotycki odwach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wieża ratuszowa jest jedyną pozostałością miejskiego ratusza, który powstał tu już ok. 1300 roku. W XV wieku siedziba krakowskich władz sięgała wysokości ul. Szewskiej, wraz z przylegającą wieżą symbolizując potęgę i prestiż miasta. Tutaj urzędował burmistrz, spotykali się rajcy, tutaj działały: sąd ławniczy, kancelaria, archiwum, a także spichlerz. Na parterze gotyckiej wieży umieszczono natomiast skarbiec miejski.

[madohora]

Tuż obok, oddzielone ledwie murem, znajdowało się najstraszliwsze miejsce w całym Krakowie: więzienie i tortornia, czyli izba tortur, w której kat i jego pomocnicy wyciągali zeznania od złoczyńców. Ich przerażające narzędzia pracy można oglądać dziś w Domu Jana Matejki (oddział Muzeum Narodowego w Krakowie). Skazaniec, który przeżył spotkanie z katem, odprowadzany był do kaplicy Złoczyńców w kościele Mariackim, gdzie spędzał noc, jednając się z Bogiem. Egzekucje przez ścięcie odbywały się na Rynku Głównym, między kościołem Mariackim a Szarą Kamienicą (nr 6). Skazanych na śmierć przez powieszenie przeganiano ulicami Krakowa na Pędzichów, gdzie stały szubienice.

[madohora]

Makieta prezentuje osiemnastowieczny stan zabudowań Ratusza – niegdyś jednego z najważniejszych publicznych gmachów miasta usytuowanego po zachodniej stronie Sukiennic. Budynek powstał w XIV w. i był potem wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. W XVIII w. stanowił zlepek kilku przylegających do siebie budowli. Sto lat później popadł w ruinę i został rozebrany. Do dziś po ratuszu pozostała jedynie gotycka wieża zegarowa.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najważniejszą salą w ratuszu była tzw. Izba Pańska (sala obrad i sądowa). Bogaty wystrój miał świadczyć o powadze krakowskiego magistratu. W podziemiach mieściło się więzienie, połączone z izbą tortur.

[madohora]

Wieża Ratuszowa jest oddziałem Muzeum Krakowa. Podczas prac remontowych i rekonstrukcyjnych w latach 60. XX w. w podziemiach urządzono kawiarnię. Działa tam też scena Teatru Ludowego.

[madohora]

Lwy spod wieży ratuszowej

[madohora]

Wieża ratuszowa – gotycka wieża zbudowana na początku XV wieku, znajdująca się w Krakowie na Rynku Głównym 1. Ocalała ze zburzonego w 1820 roku ratusza – wówczas głównego gmachu administracyjnego Krakowa. Ma wysokość 70 m.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W pomieszczeniu na 3 piętrze znajdują się archiwalne fotografie autorstwa między innymi Ignacego Kriegera. Na ostatnim, 4 piętrze atrakcję stanowi stary mechanizm zegarowy ufundowany w 1967 przez Izbę Rzemieślniczą w Krakowie.

[madohora]

Wieża Ratuszowa

[madohora]

Spichlerz był dwa razy większy od ratusza i w przeciwieństwie do niego był koloru jasnego. Miał attykę pokrytą malaturami z wizerunkami królów. W podziemiach spichlerza znajdowała się Piwnica Świdnicka.

[madohora]

Wartownia została wzniesiona w 1782 dla polskiego garnizonu z polecenia gen. Józefa Wodzickiego, który pełnił funkcję wojskowego komendanta miasta. Odwach był parterowym budynkiem w stylu klasycystycznym. Posiadał niewielkie podwórko z arkadowymi wnękami na fasady. Miał otwarty na zewnątrz przedsionek, gdzie dyżurowali pełniący wartę żołnierze. Trójkątny tympanon odwachu zdobiła podobizna Orła Białego, wymalowana na dużej drewnianej tarczy. Wewnątrz strażnicy znajdowało się kilka izb przeznaczonych dla wartowników oraz areszt, w którym przetrzymywano tymczasowo aresztowanych lub zatrzymanych na ulicy podejrzanych osobników

[madohora]

Podczas II wojny światowej ratuszowy odwach był niemiecką wartownią.

[madohora]

Dom Notariusza – budynek przylegający do krakowskiego ratusza na Rynku Głównym w Krakowie. Wzniesiony w XIV wieku (najprawdopodobniej w latach 1393-1399). Przylegał (razem z dwoma innymi obiektami, tj. Domem Ławników oraz Szmatruzem) do budynku ratusza od północy (linia A-B) na wysokości środkowego wejścia do krakowskich sukiennic. Po pożarze w 1555, wcielony do Spichlerza Miejskiego wybudowanego w latach 1561–1563 jako jedna z jego izb, która została wyburzona wraz z ratuszem w 1820 roku.

[madohora]

Więzienie ratuszowe – dawne więzienie znajdujące się w krakowskim ratuszu na Rynku Głównym. Więzienie składało się z dwóch części – kabat oraz kazamatów.

[madohora]

[madohora]

W latach 1943–1944 część piwnic została wyburzona. Część zachowanych pomieszczeń zaadaptowano w latach 1961–1967 na działalność kawiarnianą. W drugiej części utworzono scenę teatralną. Działał tam Teatr Satyry Maszkaron. Na jego potrzeby dokonano adaptacji piwnic podczas remontu w latach 1983–1987. Od 1996 scena została przejęta przez nowohucki Teatr Ludowy, który utworzył tam swoją małą scenę o charakterze komediowo-kabaretowym – tzw. „Scenę Pod Ratuszem”.

[madohora]

Kościół Świętej Anny w Krakowie

[madohora]

Kaplica św. Piotra w Okowach
Kaplica św. Katarzyny Aleksandryjskiej (z kopułą)
Kaplica św. Sebastiana
Kaplica św. Jana Chrzciciela
Kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny (z kopułą)
Kaplica św. Józefa

[madohora]

Główną nastawę ołtarzową zaprojektował Baltazar Fontana, a wykonał Jan Liszkowic. Znajduje się w niej obraz przedstawiający św. Annę Samotrzecią, pędzla Jerzego Siemiginowskiego. Figury świętych po bokach (św. Stanisław i św. Wojciech) wyrzeźbił Fontana w 1701 roku. Stalle wykonał w 1730 roku Jan Olbrosowicz. W ich zapleckach w 1741 roku Szymon Czechowicz namalował 4 sceny:

Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny
Spotkanie św. Anny i św. Joachima
Narodzenie Najświętszej Marii Panny
Św.Anna z Marią i Joachimem

Ambonę z podtrzymującym ją aniołem wyrzeźbił w 1727 r. Antoni Frączkiewicz.

[madohora]

Na ścianie czołowej znajduje się Zwiastowanie, a na sklepieniu w 3 kolejnych przęsłach: Duch Święty (w stiuku), Niepokalana (namalowana), Boże Narodzenie (w stiuku).

[madohora]

W nawie znajduje się kontynuacja tego wątku w postaci 12 apostołów namalowanych w technice en grisaille i podpisanych nie swoimi imionami, lecz nazwami kamieni szlachetnych. Są to:

Św. Piotr – jaspis
Św. Paweł – szafir
Św. Jan – sardonyks
Św. Andrzej – chalcedon
Św. Jakub Starszy – szmaragd
Św. Jakub Młodszy – sardiusz (krwawnik)
Św. Mateusz – chryzopraz
Św. Tomasz – chryzolit
Św. Tadeusz – ametyst
Św. Filip – beryl
Św. Bartłomiej – topaz
Św. Szymon – hiacynt

[madohora]

Na ścianach nawy, nad arkanami prowadzącymi do kaplic namalowano Sybille jako pogańskie prorokinie, które zapowiedziały przyjście na świat Chrystusa. Nad Sybillami stiukowe putta trzymające zwoje z imionami osób z rodowodu Jezusa. Nad nimi pomalowane na złoto figury aniołów trzymają tarcze z atrybutami Marii.

[madohora]

Na trumnie stoi rzeźbiarskie popiersie Jana Kantego wykonane w XIX w. przez Franciszka Wyspiańskiego.

[madohora]

W lewym ramieniu transeptu znajduje się odsłonięty w 1823 klasycystyczny pomnik Mikołaja Kopernika, który ufundował i zaprojektował ks. Sebastian Sierakowski. Jest to pierwszy pomnik tego uczonego w Polsce. Znajdują się tutaj również stiukowa Pietà autorstwa Baltazara Fontany oraz malowidła wyobrażające: Chrystusa w Majestacie, Arma Christi, Ofiarę Abrahama i Węża Miedzianego, Odnalezienie Krzyża przez cesarzową Helenę i Podniesienie Krzyża przez cesarza Herakliusza. Na ścianie znajduje się epitafium Juliusza Słowackiego ufundowane przez jego matkę. Wykonali je Edward Stehlik i Władysław Oleszczyński (medalion). W transepcie pochowani są dwaj słudzy boży: Jerzy Ciesielski (w południowo-wschodnim ramieniu transeptu) i biskup Jan Pietraszko (w północno-zachodnim ramieniu transeptu)

[madohora]

Najstarsze wzmianki o kościele św. Anny w Krakowie pochodzą z II połowy XIV wieku.

Pierwsza to prośba króla Kazimierza Wielkiego z dnia 27 września 1363 roku, skierowana do papieża Urbana V o udzielenie odpustu dla wiernych nawiedzających kościół św. Anny w Krakowie w rocznicę jego poświęcenia. Kolejną znajdujemy w związku z zapisem na rzecz kościoła dokonanym w 1381 roku przez Sulisława z Nawoja i Novogiusa, właścicieli Grodźca. Był to najprawdopodobniej kościół drewniany, który uległ całkowitemu zniszczeniu w czasie pożaru w 1407 roku. W tym samego roku został odbudowany z fundacji króla Władysława Jagiełły jako murowany kościół w stylu gotyckim. W 1418 roku król Władysław Jagiełło związał ściśle kościół z Akademią Krakowską, nadając Uniwersytetowi prawo patronatu nad parafialnym kościołem św. Anny. W imieniu uczelni patronat sprawował opat klasztoru Cystersów w Mogile pod Krakowem (obecnie Nowa Huta). Patronat wygasł w połowie XIX wieku. W 1428 roku przebudowano i rozszerzono prezbiterium.

[madohora]

Krakowski profesor historii sztuki Michał Rożek przytacza, że już w 1383 roku legat papieski arcybiskup Dymitr nadał odpusty dla „kaplicy ratuszowej”

[madohora]

Działa od 3 grudnia 1955

Budynek teatru zaprojektowali Janusz Ingarden i Marta Ingarden oraz Jan Dąbrowski. Teatr miał być w założeniach sceną kameralną nowohuckiego teatru, który według planów miał powstać po południowej stronie Placu Centralnego, i w czasie budowy występował pod nazwą Teatr Kameralny.

[madohora]

Teatr szybko zdobył dużą popularność mieszkańców Krakowa: poziom zapełnienia widowni na spektaklach wynosił już w 1956 81%

[madohora]

[madohora]

Rzeczpospolita Obojga Narodów (do 1795)

1775 – powołanie krakowskiej Komisji Dobrego Porządku

[madohora]

1787 – odnowienie Kramów Szewskich

[madohora]

Pierwsze wzmianki o wadze pochodzą z 1302 roku. W średniowieczu krakowska Wielka Waga należała ponoć do największych tego typu budynków użyteczności publicznej w Europie. Wspomniana jest w przywileju króla Kazimierza Wielkiego z roku 1358, następne wzmianki (pensa major) pochodzą z roku 1369 i 1390. Później wspomniana w początku wieku XV i XVI. Pod koniec XVI w. budynek Wagi Wielkiej był bardzo zrujnowany, więc w roku 1594 podjęto decyzję o jego gruntownym remoncie. Pracami objęto fundamenty, sklepienia, odrzwia, okna i dach

[madohora]

Pozostałości po budynku Wielkiej Wagi znajdują się w podziemiach rynku (ok. 3–4 metrów pod powierzchnią). Podczas prac archeologicznych prowadzonych w latach 2005–2010 odkryto bochen ołowiu posiadający stemple króla Władysława Łokietka o wadze blisko 700 kg, datowany na początek XIV wieku. Bochen ołowiu – odlana sztuka ołowiu w kształcie okrągłego bochenka chleba, przeznaczony do handlu hurtowego – był jednym z trzech najważniejszych towarów eksportowych średniowiecznego Krakowa, obok plastrów miedzi i bałwanów soli. Bochen krakowski zachował się w całości, jest to jedyny taki obiekt na świecie

[madohora]

Była to hala długości połowy sukiennic, luźno do nich przylegająca od zachodu, od południa bezpośrednio do Postrzygalni a od północy do Langierówki, tworząc niezadaszoną alejkę w środku. Kramy szewskie zwieńczone były sklepieniem beczkowym z lunetami. W połowie długości umieszczona została w sklepieniu kopuła ośmiokątna, nakryta stożkowym dachem, mająca w podstawie (w bębnie) otwory okienne, zapewniające oświetlenie hali światłem dziennym. Na kluczu kopuły widniało godło cechu szewskiego. Stanowiska z towarem znajdowały się pod ścianami hali. Z zewnątrz Kramy Szewskie zabudowane były licznymi drewnianymi przybudówkami, przez co nie przedstawiały się zbyt okazale.

[madohora]

[madohora]

1804 – zburzenie Domu Oficerskiego
1804 – zlikwidowanie części drewnianych kramów i jatek po zachodniej stronie Sukiennic

[madohora]

W 1338 r. z fundacji Mikołaja Wierzynka powstała kaplica cmentarna św. Barbary, w latach 1394–1399 po jej wyburzeniu zbudowano kościół św. Barbary. W końcu XV wieku wzniesiono przy niej cmentarną kaplicę Ogrojcową z plastycznym wyobrażeniem Chrystusa w Ogrojcu i z wiecznie płonącą lampą, ufundowaną przez ród Szwarców.

[madohora]

Cmentarz zlikwidowano w 1796 r. ze względu na biskupi zakaz grzebania zmarłych w obrębie murów z 1795 r. oraz w wyniku wprowadzenia w 1797 r. przez cesarza Austrii Józefa II nowych przepisów sanitarnych zakazujących urządzania cmentarzy i pochówków w granicach miast. Zburzono mur, splantowano teren. Późnobarokową figurę Marii z bramy cmentarnej przeniesiono przed kościół oo. kapucynów i osadzono na kolumnie. U zbiegu ulic Podwale i Kapucyńskiej stała do 1941 gdy przeniesiono ją w obecne miejsce na Planty, u wylotu ul. Jagiellońskiej.

[madohora]

[madohora]

W pobliżu rynku, na miejscu obecnego Placu Mariackiego, istniało także inne cmentarzysko – Cmentarz Mariacki, również założone w czasach przedlokacyjnych, bo w 1222, lecz przetrwało do końca XVIII wieku.

[madohora]

Pierwsze wzmianki o wadze datowane są na lata 90. XIV wieku. Budynek o kształcie prostokąta o wymiarach 26,5 × 11,7 m, miał dłuższe boki piętra nadwieszone na kamiennych kroksztynach. W okresie renesansu został przebudowany prawdopodobnie przez Gasparo Arcaniego de Mesco. Zwieńczono go wtedy renesansową attyką z herbami króla i postaciami Samsona, Dariusza, Scypiona i Kserksesa I. Pierwsze informacje o istnieniu w Krakowie Wagi Małej pochodzą z roku 1358, ale trudno ustalić, czy była ona usytuowana na miejscu późniejszej lokalizacji.

[madohora]

[madohora]

Krakowski Rynek zajmowały pierwotnie liczne budowle służące gospodarce i władzom miejskim, takie jak wagi miejskie, kramy, stragany i ławy, jatki i budy, topnie kruszców, postrzygalnie (w tym syndykówka), langierówka, ratusz[1], ale także zachowane do dzisiaj sukiennice i wieża ratuszowa. Oprócz Kramów Bogatych i Kramów Szewskich na rynku zlokalizowanych było wiele kramów, jatek, straganów i bud drewnianych, wśród nich:

[madohora]

Mnogość kramów i jatek oraz ich zabudowa zmieniały się, począwszy od XIII wieku, aż do końca XIX wieku, kiedy to zostały wszystkie wyburzone.

[madohora]

Wolne Miasto Kraków (1815–1846)

1816 – powołanie Komisji ds. Upiękniania Rynku
1817–1820 – wyburzenie ratusza wraz ze spichlerzem i kabatami
1832–1836 – wyburzenie części kramów drewnianych

[madohora]

Kramy Bogate – zabudowania handlowe niegdyś przylegające od wschodu do krakowskich sukiennic od strony pomnika Adama Mickiewicza. Były to murowane, podpiwniczone pomieszczenia o wymiarach 5 x 2,5 metra. W kramach tych handlowano różnymi towarami luksusowymi. Swoją funkcjonalnością zastąpiły zbudowane w XIII w. Kramy Bolesławowe.

[madohora]

Kramy Bogate zostały wyburzone w latach 1873–79 przy okazji gruntownej przebudowy Sukiennic. Przed zburzeniem władze miasta wykupiły wszystkie kramy od właścicieli. Przestrzeń po ich wyburzeniu została zagospodarowana na późniejsze podcienia. Pozostałości po fundamentach Kramów Bogatych zostały wyeksponowane w podziemiach rynku.

[madohora]

1875–1879 – przebudowa Sukiennic, dobudowanie arkadowych podcieni, przebudowanie Postrzygalni, Syndykówki oraz Langierówki

[madohora]

1898 – powstanie Pomnika Adama Mickiewicza

[madohora]

Projektantem kościoła był holender, Tylman z Gameren (ok.1632-1706) zwany Gamerskim.. Prace przy budowie kościoła prowadził również znany włoski architekt, Franciszek Solari. Rzeźbiarską dekorację wnętrza (wspaniałe stiuki) wykonał doskonały rzeźbiarz – sztukator Baltazar Fontana, będący pod dużym wpływem rzymskiego mistrza Giovanni Lorenza Berniniego. Malowidła na ścianach świątyni są autorstwa wybitnych artystów – freskantów, braci Karola i Innocentego Montich z Włoch oraz Karola Dankwarta z Nysy.

[madohora]

Kościół zbudowany jest na planie krzyża łacińskiego, w miejscu przecięcia się transeptu z nawą znajduje się kopuła z latarnią, natomiast nawa otoczona jest wieńcem kaplic (po trzy z każdej strony), pomiędzy którymi również istnieje połączenie.

[madohora]

Dekoracja prezbiterium obrazuje zapowiedź przyjścia na świat Jezusa Chrystusa. Główny ołtarz według projektu Baltazara Fontany przedstawia św. Annę z Matką Bożą i Dzieciątkiem, obraz autorstwa Jerzego Eleutera Siemiginowskiego, nadwornego malarza króla Jana III Sobieskiego. Obrazy w stallach przedstawiają sceny z życia św. Anny pędzla krakowskiego malarza Szymona Czechowicza. Bogata dekoracja nawy głównej oparta jest na Apokalipsie św. Jana i przedstawia dość rzadko realizowany w sztuce temat: Kościół jako święte miasto – niebieska Jerozolima.

[madohora]

Z lewej strony na ścianie umieszczony jest obraz Świętej Królowej Jadwigi (A. Kisielewska 1938 r.), a pod nim znajduje się wnęka z prochami Sługi Bożego Jerzego Ciesielskiego.

[madohora]

Po przeciwnej stronie znajduje się kaplica Adoracji Chrystusa zdjętego z Krzyża. Jest to kaplica poświęcona czci Męki Pańskiej. W ołtarzu umieszczona jest duża, pełna wyrazu scena adoracji Krzyża i opłakiwania Chrystusa.

[madohora]

W tej kaplicy na uwagę zasługuje również pomnik Mikołaja Kopernika. Zaprojektował go w duchu klasycyzmu i ufundował w 1822 r. architekt – amator ks. Sebastian Sierakowski. Pomnik wykonał Jan Nepomucen Galli, przedstawiciel włoskiej rodziny kamieniarzy. Był to pierwszy pomnik M. Kopernika, jeden z pięciu znajdujących się w Krakowie.

[madohora]

Kaplica św. Katarzyny Aleksandryjskiej – ufundowana przez Remigiana Suszyckiego, profesora Uniwersytetu, Dekoracja malarska została wykonana przez I. Montiego w 1700 r. Rzeźby przedstawiają sceny z życia świętej, znajdują się w niej również postacie św. Agnieszki i św. Barbary. Dwustopniowe schody z marmuru białego i czerwonego symbolizują mleko i krew, które wypłynęły z ciała św. Katarzyny po jej ścięciu.

[madohora]

Kaplica św. Józefa – ufundowana przez Aleksandra Myszkowskiego, wojskiego sandomierskiego, w ołtarzu umieszczono obraz I Montiego z 1698 r przedstawiający św. Józefa z Dzieciątkiem i grającym aniołkiem.

[madohora]

Kaplica św. Jana Chrzciciela – ufundowana przez Władysława Przerembskiego, kanonika krakowskiego. W głównym ołtarzu umieszczono obraz K. Dankwarta przedstawiający Chrzest w Jordanie, stiuki wykonał B. Fontana, polichromię w 1700 r. I. Monti.