Zwierzęta w wierzeniach ludowych

[madohora]

BOCIANY

Bocianom w naszym kraju oddawano coś w rodzaju czci. Zawsze przecież
oczekiwano ich wiosennego powrotu do starych gniazd, co nieodmiennie witano z
wyraźną radością. Uważano, że bociany powinny wracać z zimowisk najpóźniej na
zwiastowanie Matki Boskiej. Gdy bociany nie pojawiały się do 25 marca uważano
to za zły znak, zwiastujący nieurodzaj w nadchodzącym roku. W północno -
wschodniej Polsce piekło się na ten dzień "busowe łapy", które swym kształtem
przypominały łapy bociana.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czy aby na pewno kury wywodziły się z chilijskiej dżungli? – Zdania są podzielone i nie jestem w stanie w tej, z konieczności skróconej wersji, dokładnie je opisać. Profesor Prado, z katolickiego Uniwersytetu w Santiago, twierdzi, że Indianie nie mieli kur do momentu przywiezienia ich do Ameryki Południowej z Europy – powiedział Stanisław Olbryś, który w swojej hodowli posiada kilka kur z rasy Araucana.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JAPONIA. WILK ROBOT MA ODSTRASZAĆ NIEDŹWIEDZIE - www.polsatnews.pl - 28.09.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŻÓŁWIE MORSKIE MOGĄ WYGINĄĆ - Gazeta - 07.10.2023

[madohora]

W przeciwieństwie do rewizji Lucasa i Sobus, publikacja chińskich badaczy z 2003 sugeruje uznanie Indricotherium i Dzungariotherium za pewne rodzaje, w związku z czym P. prohorovi nie należałby do Paraceratherium. Uznają także takie gatunki, jak P. lipidus, P. tienshanensis i P. sui. Praca z 2004 napisana przez chińskiego paleontologa nazwiskiem Tao Deng i współpracowników podaje trzy odrębne rodzaje. Niektórzy autorzy zachodni także używają nazw uznawanych za niepewne od rewizji 1989, nie podając jednak drobiazgowej analizy i nie próbując uzasadniać takiego stanowiska.

[madohora]

[madohora]

Linia ewolucyjna sfenodontów oddzieliła się od łuskonośnych prawdopodobnie około 250 mln lat temu. Przedstawiciele niektórych rodzajów mezozoicznych sfenodontów, takich jak Clevosaurus, występowali na całym świecie.

[madohora]

Obecnie sfenodonty reprezentowane są przez jeden lub dwa gatunki z rodzaju Sphenodon, zaliczanego do rodziny Sphenodontidae. Pozostałe wymarły około 60 mln lat temu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z przedwyborczych obietnic chcą skrupulatnie rozliczyć polityków organizacje zrzeszone w koalicji “Antyfutro” (Koalicji na Rzecz Zakazu Hodowli Zwierząt Futerkowych w Polsce) – 24 listopada o godz. 13:00 Fundacja Viva! i Otwarte Klatki organizują pod Sejmem wydarzenie z okazji Międzynarodowego Dnia Bez Futra i zachęcają do udziału w nim wszystkich obywateli, którym los zwierząt futerkowych nie jest obojętny.

[madohora]

Organizatorzy wydarzenia zapowiadają, że nie pozwolą politykom nowej kadencji Sejmu zapomnieć nie tylko o oczekiwaniach wyborców, ale przede wszystkim o milionach zwierząt, które wciąż cierpią na fermach futrzarskich.

[madohora]

Po wygranych wyborach politycy koalicji wypowiadali się już w mediach na temat hodowli zwierząt na futro. Borys Budka, zapytany 25 października w programie “Gość Radia Zet”, czy koalicja dotrzyma obietnicy wprowadzenia zakazu, odpowiedział: “Będziemy to proponować naszym partnerom z koalicji” i pomimo potencjalnego oporu ze strony PSL, “Donald Tusk jasno deklarował od strony Platformy Obywatelskiej, że taki zakaz powinien być wprowadzony”.

[madohora]

7 listopada goszczący w Radiu 357 Paweł Suski również wprost zapowiedział powrót do pracy nad korzystnymi dla zwierząt zmianami w prawie, w tym zakazu ich hodowli na futro.

[madohora]

W Europie 20 krajów zakazało hodowli zwierząt na futro, m.in. Wielka Brytania, Holandia, Czechy, Słowacja, Estonia, Litwa, Łotwa, Norwegia, Irlandia i Włochy. W niektórych krajach wymogi dotyczące warunków utrzymania zwierząt na fermach futrzarskich zostały tak podniesione, że hodowla przestała tam istnieć (Niemcy, Szwajcaria).

[madohora]

– Mamy nadzieję, że politycy koalicji dotrzymają swoich przedwyborczych obietnic i zakaz hodowli zwierząt na futra zostanie w Polsce wprowadzony jeszcze przed potencjalnym zakazem na poziomie całej Unii Europejskiej – podsumowuje Cezary Wyszyński.

[madohora]

Wilga zwyczajna (Oriolus oriolus) to jedyny gatunek z rodziny wilgowatych, który występuje w Polsce, przede wszystkim na obszarach niżu, i jedyny rozmnażający się strefie umiarkowanej półkuli północnej. Pozostałe wilgi upodobały sobie raczej egzotyczną Azję, Afrykę oraz Australię.

[madohora]

Samica nie ustępuje samcowi rozmiarem, ale ma znacznie skromniejszą szatę. Jej grzbiet łączy tony żółtego z poszarzałą zielenią, a skrzydła są wręcz oliwkowe. Gardło i szyja wybarwione są w kolorze brudnej bieli i mają charakterystyczne pionowe kreseczki, jak gdyby ktoś muskał ptaka pędzlem. Ogon samicy, choć sam w sobie jest oliwkowozielony, również posiada żółte rogi, jak u samca. Co ciekawe, z wiekiem samice wyraźnie żółkną i upodabniają się do samców, ale zawsze zdradza je oliwkowa opaska wokół oczu.

[madohora]

Wilgi zwyczajne zamieszkują bardzo różne siedliska, pod warunkiem, że są w nich drzewa. W naszej części Europy spotyka się je przeważnie w lasach mieszanych i iglastych, ale na zachodzie preferują lasy liściaste, plantacje, laski, sady, a nawet duże ogrody. Jesienią opuszczają chłodne strefy i przemieszczają się do Afryki, aż za Saharę. Polskie wilgi zwyczajne odlatują już we wrześniu, a powracają na swoje tereny lęgowe dopiero w maju, mniej więcej na Zimną Zośkę.

[madohora]

Podczas jesiennych migracji wilgi zwyczajne nie pogardzają również owocami, które czerwienią się na drzewach i krzewach. Z ochotą połykają wiśnie, czereśnie, winogrona oraz figi, co nie przysparza im popularności śródziemnomorskich farmerów. Czasami posilają się również mniejszymi jaszczurkami i gryzoniami, a także jajeczkami i pisklakami innych gatunków ptaków. Za to nikt już ich jednak nie gani.

[madohora]

Warto jeszcze dodać, że wilgi zwyczajne są bardzo wrażliwe na zmiany wilgotności powietrza i anonsują je w głos właśnie owym melodyjnym śpiewem. Zasłyszany w większej częstotliwości spośród koron drzew zwiastować może deszcz, za kilka godzin, albo nawet nazajutrz. Owa prognoza pogody bywa przekazywana dalej, gdyż szpaki z wielkim entuzjazmem naśladują zasłyszany właśnie śpiew wilgi.
Odgłosy wydawane przez wilgi intensyfikują się nie tylko w związku z deszczem, ale i okresem lęgowym. Połączone w pary ptaki śpiewają często w duecie – samiec pyta, a samica mu odpowiada.

[madohora]

Jeśli para ma już staż, najpewniej powróci do swojego własnego gniazda – w końcu wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Jeśli zostało ono zniszczone albo wilgi zwyczajne dopiero rozpoczynają wspólne życie, przychodzi pora na budowę, której jedynym uczestnikiem jest samica. Samiec co najwyżej odważy się donieść nieco materiału konstrukcyjnego, ale ingerować w kształt siedziby najwidoczniej nie chce albo nie może.

[madohora]

Plagiozaur (Plagiosaurus depressus) – rodzaj temnospondyla z rodziny Plagiosauridae

[madohora]

[madohora]

HYBODUS
niewielkich rozmiarów, wymarły rekin.
Jego skamieniałe szczątki znajdowano we wszystkich osadach ery mezozoicznej.Zamieszkiwał wody płytkich, ciepłych mórz. W triasie był jednym z najważniejszych drapieżników.

[madohora]

Ciało nieznacznie ścieśnione, dobrze rozwinięte płetwy piersiowe i brzuszne, przypominające nieco łapy, łuski duże i cienkie. Płuco pojedyncze, prymitywne, powstało z przekształconego pęcherza pławnego. Duże okazy dochodzą do 2 m długości i osiągają masę kilkudziesięciu kilogramów.

[madohora]

W okresie suszy, gdy rzeki i zbiorniki wysychają, rogoząb oddycha powietrzem atmosferycznym, płuco częściowo przejmuje funkcje skrzeli, umożliwiając zwierzęciu przetrwanie w błotnistych zatokach i większych kałużach. Nie zapada w stan estywacji. Dorosłe okazy żywią się mięczakami i rybami, młode osobniki jedzą glony.

[madohora]

[madohora]

PLUSKWY W AULACH UNIWERSYTETU ŁÓDZKIEGO - Gazeta - 13.10.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ślimak

[madohora]

ŻUBR ZABITY PRZEZ WOJSKOWĄ CIĘŻARÓWKĘ - www.oko.press - 13.11.2023

[madohora]

[madohora]

23 grudnia 1995 Osvaldo Rosado z portorykańskiej miejscowości Guánica miał zostać napadnięty przez nieznaną istotę. Jak później opowiadał, został chwycony od tyłu przez dziwne, podobne do goryla zwierzę, co skończyło się dla niego ranami tułowia

[madohora]

José Febo miał zobaczyć chupacabrę w Canóvanas, niedługo po tym, jak zabiła tam kilka owiec. 8 stycznia Febo dostrzegł stworzenie siedzące na tamaryndowcu. Gdy stwór zauważył mężczyznę, zeskoczył z drzewa i uciekł, poruszając się podobnie do gazeli

[madohora]

W 1997 wiele doniesień o rzekomych spotkaniach z chupacabrą zaczęło masowo pojawiać się na łamach brazylijskich gazet. Jedna z relacji pochodzi od funkcjonariusza policji, który twierdził, że doznał silnego ataku nudności, gdy ujrzał dziwaczne, podobne do psa stworzenie, siedzące na drzewie

[madohora]

Dwa podobne ciała zostały znalezione w Teksasie w 2005. Okazały się one zwłokami kojotów cierpiących na choroby skórne

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SKOWRONKI

W zwyczajach ludowych skowronka posądzano o to, że całą zimę śpi na polu pod
miedzą i dlatego jako pierwszy z ptaków wiosną albo jeszcze w zimie pojawia się
na polach.

[madohora]

DZIWNE ZWIERZĘ NA KLATCE SCHODOWEJ - www.msn.com.pl - 01.11.2023

[madohora]

[madohora]

[balzack]

[madohora]

JASKÓŁKA

co do jaskółek to z kolei wierzono, że one zimują w stawach i jeziorach. Wiosną
wróżono, że kto pierwszy zobaczy przelatującą jaszczurkę mógł przez nadchodzący
rok liczyć na powodzenie i szczęście.

[madohora]

[madohora]

KUKUŁKA

Kukułka budziła w człowieku lekki niepokój. Przypisywano jej właściwości
"wieszczenia". Do dziś dość powszechnie wierzy się, że wiosenne kukanie kukułki
wróży obfitość grosza lub liczbę lat życia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SOWA

Sowy, puszczyki i puchacze ze względu na ich nocny, aktywny tryb życia uznawano
za ptaki mające kontakt z "tamtym światem" Z pohukiwań tych ptaków wieszczono
różne nieszczęścia. Z głosów ptaków wróżono też urodzaj a nawet przepowiadano
pogodę.

[madohora]

[madohora]

KOŃ

"Gdzie koń się tarza tam przechodzić nie można zwłaszcza bosą nogą, bo taki
człowiek może dostać okropnych boleści żołądka lub na rękach i nogach brodawek"
(O. Kolberg)Tak więc koniowi przypisywano talent do rozpoznawania miejsc
zagrażających zdrowiu. Pamiętam, gdy jeszcze jako dziecko jeździłam na wieś, to
mój (+) wujek zawsze mówił, że jak chce się napić wody (ze stawu, źródła itp.)
to pił tylko tam gdzie piły konie, bo uważał je za zwierzęta niezwykle czyste.

[madohora]

KOŃ FRYZYJSKI CZYLI WSPOMINANY PRZEZE MNIE KIEDYŚ "FRYZ"

[madohora]

KOT

Wyjątkowym mieszkańcem ludzkich siedzib był kot. Łazęga wylegujący się w dzień a
wychodzący gdzieś w nocy. O wyrazistych oczach i dziwnie się poruszającym
ogonie. Czczony już w starożytnym Egipcie jako zwierzę święte do dzisiaj budzi
różne emocje i kontrowersje. Jeżeli ktoś "wierzy" w reinkarnację kot jest chyba
jedynym zwierzęciem, któremu przypisuje się posiadanie więcej niż jednego życia.
Przypisywano mu konszachty z ciemnymi mocami. Do dzisiaj pokutują przesądy o
tym, że kot jest w stanie zaatakować człowieka by go zagryźć. Ja się przekonałam
na skórze kota mojej znajomej, że nie zawsze też kot spada na cztery łapy. Ten
spadł i złamał łapę. Jednak zwierzak wciąż budzi w nas emocję. Patrząc na
wierzenia ludowe, dzisiejsze naukowe dowody, że koty nas wykorzystują wracamy do
tego w co wierzyli nasi nie oświeceni przodkowie.

[madohora]

[madohora]

NIETOPERZE

Tym zwierzętom przez lata zrobiono straszną krzywdę karmiąc nas różnymi
przesądami na ich temat. Wiem, że te przesądy jeszcze pokutują gdzieś na wsiach.
Pamiętam jak starsze kobiety, gdy jeszcze chodziłam po skałkach i zaglądałam do
jaskiń przestrzegały mnie, nie przed tym że mogę złamać nogę ale właśnie przed
nietoperzami i właśnie tym że mogą mi się wkręcić we włosy i co gorsza ja sama
mając naście lat wierzyłam w to. No cóż nietoperze nie mają zbyt sympatycznych
twarzyczek więc trudno się dziwić przesądom, które wokół nich narosły
********************************************************************
W wierzeniach ludowych mówiono, że to to jest zły duch. Gdy udano się go
uśmiercić stawał się amuletem od wszelkiego złego.

[madohora]

[madohora]

WĘŻE

Węże były zarówno symbolem szczęścia jak i grozy. Ludzi fascynowało życie i
sposób poruszania się węży, które nierzadko osiedlały się w pobliżu ludzkich
domostw. Do dzisiejszego dnia niewiele przetrwało wierzeń dotyczących węży. Może
dlatego, że przez wiele lat wykorzystywano je oraz bano się ich przez co bez
skrupułów tępiono.

[madohora]

[madohora]

PSZCZOŁY

O tych owadach mówiło się, że pochodzą z nieba i są darem Bożym. W żadnym ze
społeczeństw pszczół nie wolno zabijać a właściciele pasiek oprócz przepisów
prawa mają także swoje "prawo" obwarowane różnymi obostrzeniami. Do dzisiaj też
pokutuje przekonanie, że podczas zakupu pasieki pod żadnym pozorem nie wolno się
targować.

[madohora]

[madohora2]

[madohora2]

Kukułka

[madohora]

Na pewno każdy z nas słyszał, że kukułka wywróżyć może swoim kukaniem ile ktoś będzie miał dzieci,

[madohora]

Ja pamiętam z dzieciństwa jak się liczyło ile razy kukułka zakuka to tyle będzie jeszcze lat życia przed nami

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Posiadał spłaszczoną czaszkę (dł. czaszki 35 cm), krótki pysk i szerokie podniebienie

[madohora]

Wilga zwyczajna nie tylko jest lojalna i wierna jako partner, ale wiarygodna i troskliwa jako rodzic. Na przełomie maja i czerwca samica składa w przygotowanym skrzętnie gniazdku 3-5 jaj, po jednym każdego ranka w przeciągu kilku dni. Jest to jej jedyny lęg w danym roku kalendarzowym. Jajeczka są niewielkie (ważą ok. 7 g), białe, kremowe lub bladoróżowe, ozdobione kilkoma czarnymi plamkami. Wysiadywaniem zajmuje się głównie mama wilga zwyczajna, ale ornitologom udało się zaobserwować, że tata wyręcza ją czasami, aby partnerka mogła się najeść.

[madohora]

Wilga zwyczajna zajmuje szerokie siedliska od zachodniej Europy i północno-zachodniego wybrzeża Afryki, po Skandynawię i dalej na wschód aż do Chin. Ten ogromny zasięg występowania w połączeniu z relatywnie bezpiecznym chowem młodych zapewnia ptakom liczebną stabilność. Szacuje się, że obecnie na świecie żyje 17-32 milionów wilg zwyczajnych, z tego populacja lęgowa w Europie liczy ok. 3,5-7 milionów par. Według Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) gatunek ma więc status najmniejszej troski (LC).

[madohora]

Rozwój liczebności populacji asocjowany z cieplejszymi zimami w Europie, choć mechanizm ten nie jest do końca zrozumiały, gdyż wilgi emigrują przecież na południe. Tak czy inaczej, wygląda na to, że ten akurat gatunek ma się na świecie dobrze i będzie jeszcze długo urzekać nas swoim proroczym, muzykalnym śpiewem.

[madohora]

Zięba zwyczajna w Europie występuje prawie wszędzie, aż do północnego koła podbiegunowego, czyli za wyjątkiem najbardziej wysuniętych na północ części Skandynawii. W Azji zajmuje większość wschodniej części Rosji oraz północny Kazachstan. W Afryce zasiedla jedynie obszar na południe od Sahary i Wyspy Kanaryjskie. Zięba zwyczajna zasiedlała obecne tereny już od kilkudziesięciu tysięcy lat. Miłośnicy tego ptaka introdukowali go również na Nową Zelandię (w 1862 r.) oraz na południe RPA (w 1898 r.).

[madohora]

Cechą rozpoznawczą gatunku są dwie białe pręgi na skrzydle i zielony kuper. Ptaki mają następujące rozmiary: 15,5 cm długości ciała i 26,5 cm rozpiętości skrzydeł, a waży 17 - 26 g. Upierzenie samców reprezentuje feerię barw. Wiosną ich głowa i kark są popielate, czoło jest czarne. Szara „czapeczka” zachodzi na kark, niekiedy sprawiając wrażenie szaroniebieskiej. Grzbiet ich jest brązowy, brzuch biały, piersi i spód ciała wraz z podgardlem są różowo ceglaste, a kuper zielony. Mają ołowiano-niebieskie, nieco stożkowate, dość grube, lecz ostro zakończone dzioby, o nieco masywniejszych górnych połowach. Skrzydła ptaków są z kolei ciemne, lecz znajdują się na nich dwie białe pręgi, przy czym jedna jest o wiele grubsza od drugiej. Ogon mają czarny, ale zewnętrzne jego sterówki są białe. Samice są mniejsze, wprawdzie podobnie do samców ubarwione, ale tony ich ubarwienia są bardziej szare. Jesienią jednak kolory te wyraźnie przygasają, ponieważ wtedy wyróżniają się płowe obrzeżenia piór. Oprócz tego dziób staje się jasnobrązowy.

[madohora]

Często przed burzą zięba zwyczajna odzywa się charakterystycznym głosem, składającym się z regularnie powtarzanych krótkich wibrujących dźwięków, które mogą się różnić się w zależności od rejonu występowania, np. „hiit”, „hjuit” albo „rrhiu”. Niektórzy określają to jako tzw. „wołanie na deszcz”. Sądzą oni, że ptaki mogą w ten sposób wyrażać zaniepokojenie wywołane spadkiem ciśnienia atmosferycznego. Chociaż obserwatorzy przyznają, że podobny śpiew usłyszeć można również w najpiękniejszą pogodę. Podobnie brzmią odgłosy wydawane przez samce podczas godów. Te dźwięki wydaje samiec również wtedy, gdy chce oznaczyć granice terytorium, na którym przebywa jego partnerka. Na południu Polski zięby mogą pojawić się już w lutym. Na miejsce lęgów najpierw przylatują samce, które znajdą sobie odpowiednie stanowiska i będą wytrwale śpiewać. Nieco później pojawiają się samice, które od razu zabierają się za budowę gniazd, a jest to zadanie, należące wyłącznie do nich. W trakcie toków samiec puszy pióra na spodzie ciała i na głowie, co sprawia wrażenie uniesionego czuba. Poza tym odstawia na bok barki i odsłania białe plamy na skrzydłach. Śpiew samca jest krótką zwrotką o bardzo wyraźnie akcentowanym początku i zakończeniu, utrzymaną w szybkim tempie. Terytorium samca jest niewielkie, wynosi 40-60 m wokół gniazda. Samiec śpiewa intensywnie przez cały dzień w jego obrębie, zmieniając miejsca śpiewu co kilka - kilkanaście strof, aż do czasu wylęgu piskląt. Śpiew ten można by zapisać jako „cicicicittjutjutju cettir” lub wg innych „cicicitiotiojutjut - eiwir”. Młode samce zięby uczą się śpiewu od ojców już w kilka dni po opuszczeniu gniazda. Najpierw nasłuchują, a potem powtarzają. Ptaki chowane od pisklęcia bez kontaktu z ptakami dorosłymi odzywają się w sposób bardzo uproszczony.

[madohora]

Zięba zazwyczaj żeruje na ziemi. Porusza się wówczas małymi szybkimi kroczkami w nierównym rytmie, rzadko podskakując. Zjada głownie nasiona oraz owoce jagodowe, owoce jabłek, śliwek, porzeczek i gruszek. Sporadycznie spija nektar z kwiatów i sok spływający z drzew. Wiosną, w okresie lęgowym, owady i inne bezkręgowce zbiera z liści i gałązek, a w pozostałą część roku podstawę pożywienia stanowią nasiona chwastów, roślin zielnych, drzew i krzewów, a czasem też pąki drzew. Poza tym od wiosny do jesieni zjada owoce, owady i pajęczaki, zbierane z gałązek i ziemi. Zięba zwyczajna jest ptakiem niezbyt płochliwym - dystans ucieczki wynosi 10 - 15 m. Przestraszona stara się nie poruszać lub jeśli może, przywiera do gałęzi.

[madohora]

Na zimowiska z północnych części areału gniazdowego zięby zwyczajnej wędrują jesienią na południe zwykle niedaleko - najdalej nad Morze Śródziemne. Miejscem docelowym wędrówki naszych zięb i zimowania jest zachodnia Europa, podobnie jak dla zięb gniazdujących w krajach położonych na wschód i północny - wschód od Polski.

[madohora]

Podczas zimowania zięby wykorzystują otwarte tereny rolnicze, które dostarczają im wystarczającą ilość pokarmu. Podczas sroższych zim zbliżają się do osad ludzkich i tam szukają pożywienia. Żerują często na ziemi, korzystając z resztek ziaren. Można je także spotkać przy karmnikach.

[madohora]

Mimo dużej częstotliwości występowania, pięknego ubarwienia samców oraz charakterystycznego śpiewu, ptak ten jest u nas mało znany. Jest długowieczny, często żyje ponad 20 lat; najstarsza zięba w niewoli dożyła lat 29. W kraju podlega całkowitej ochronie.

[madohora]

Pomaganie zwierzętom często wymaga konsultacji ze specjalistą. Niedawno powstała aplikacja Animal Helper, która działa jak 112 dla zwierząt, i która takie działania ma ułatwić.

[madohora]

Zasada działania jest bardzo prosta i ułatwia i przyspiesza zgłaszanie sytuacji, w których zwierzętom dzieje się krzywda. Poprzez aplikację można zgłaszać każdy przypadek, mowa tu zarówno o zwierzętach domowych, jak i dzikich czy gospodarskich. Takie zgłoszenie trafia do centrali, w której specjalnie przeszkoleni pracownicy przetwarzają je i przekierowują do odpowiedniej dla danego miejsca i rodzaju zdarzenia jednostki reakcyjnej. Tak, by użytkownik nie tracił czasu na zastanawianie się, gdzie zgłosić dany przypadek i by nie odbijał się od zamkniętych drzwi.

[madohora]

Zgłoszenia z Animal Helper trafiają również do organizacji pozarządowych. – Gdzie zawodzi system, tam pojawiają się oni, jako ostatnia deska ratunku dla skrzywdzonych zwierząt – dodaje.

[madohora]

Aplikacja ruszyła pilotażowo w województwie pomorskim.

[madohora]

Angielska nazwa zimorodka - common kingfisher - nie wzięła się znikąd. Natura obdarzyła go szeregiem cech sprawiających, że stał się mistrzem w swojej sztuce. Przyczajony na gałęziach do 2 metrów nad wodą, z dziobem skierowanym ku jej tafli, wypatruje jakiegokolwiek ruchu, świadczącego o zbliżającej się ofierze. Ułamek sekundy później jest już tylko błękitną błyskawicą, znikającą na krótką chwilę tuż pod powierzchnią wody, by wystrzelić z powrotem w górę, trzymając w silnym dziobie ogon niewielkiej ryby. Teraz pozostaje tylko unieruchomić ofiarę, uderzając nią kilkakrotnie w gałąź, z której pierwotnie wystartował.

[madohora]

To, co przyciąga naszą uwagę przy pierwszym spojrzeniu na zimorodka to jego wspaniałe barwy. Jak się okazuje, sposób, w jaki ptak ten osiąga te wspaniałe kolorystyczne efekty bez wątpienia zasługuje na podziw. Pomarańczowa barwa piór podbrzusza zimorodka wynika z najzwyklejszego pigmentu, powszechnie obserwowanego w przyrodzie. Cała magia tkwi jednak w lazurowej, opalizującej barwie jego grzbietu i skrzydeł. Nie bez przyczyny intensywnie niebieski kolor jest tak rzadko spotykany w przyrodzie. Nie powstaje on bowiem za pomocą pigmentu - jest to barwa typowo “strukturalna”. W 2011 roku naukowcy z Uniwersytetu w Cambridge pod przewodnictwem doktora Brodo Wilts’a odkryli, że promienie piór zimorodka zawierają przezroczyste, gąbczaste nanostruktury o zróżnicowanych wymiarach, które w połączeniu z padającym na nie światłem o krótkiej fali, wywołują swoisty efekt, rejestrowany przez ludzkie oko jako opalizujący błękit. Ze względu na ich niedoskonałą, zakłóconą strukturę, dającą ograniczony zakres opalizacji w porównaniu do, dla przykładu, piór pawich, naukowcy nazwali je “częściowo opalizującymi” (ang. semi-iridescent).

[madohora]

Bielik to symbol siły, wielkości i władzy, uważany przez niektórych za wysłannika bogów. Swoim imponującym wyglądem zasłużył sobie na stałe miejsce w sztuce, a zwłaszcza heraldyce - wizerunek tego drapieżnego ptaka znalazł się w godłach 25 krajów, w tym Polski, gdzie dumnie figuruje z koroną nad głową - jak przystało na króla ptaków, którym zwykło się go nazywać. Chociaż jego rzeczywisty wygląd znacznie odbiega od „orła białego” którego wizerunek jest nam tak bliski, jego nazwa nie wzięła się znikąd - nawiązuje ona do wachlarza białych piór ogona charakterystycznych dla dojrzałych osobników; stąd też jego nazwa angielska, czyli white-tailed eagle.

[madohora]

Bielika trudno jest pomylić z jakimkolwiek innym gatunkiem podniebnego drapieżnika - jego nadzwyczajna wielkość (długość ciała może sięgać 90 cm, a rozpiętość skrzydeł nawet 2,4 m) obok masywnego, intensywnie żółtego dzioba oraz podobnie zabarwionych szponów wyraźnie odróżnia go na tle innych zamieszkujących Polskę gatunków i nadaje mu tytuł największego występującego tu ptaka drapieżnego. W locie można rozpoznać go po długich, prostokątnych skrzydłach oraz dosyć krótkim, tępo zakończonym ogonie o klinowatym kształcie. W przeciwieństwie do tendencji występującej u ssaków, wśród bielików to samice osiągają większe rozmiary. Na odległość trudno jest określić dymorfizm płciowy, ale poza wielkością ciała u samic możemy zaobserwować szersze skrzydła i ostrzej zakończony ogon. Nieprofesjonalne oko będzie miało jednak problem z oznaczeniem płci bez zbliżenia się do tego ptaka na odległość, której w zdecydowanej większości przypadków sobie nie życzy. Upierzenie bielika znacznie różni się od tego śnieżnobiałego, znanego nam z godła. Dorosłe osobniki są w większości brązowe, z jasnymi krawędziami, które gdzieniegdzie wizualnie rozjaśniają upierzenie. Głowa, szyja i pierś, zwłaszcza u starszych osobników są znacznie jaśniejsze, niekiedy osiągając barwę żółtoszarą

[madohora]

Zdecydowana większość populacji tych ptaków preferuje osiadły tryb życia, ale zarówno wśród młodszych osobników, jak i tych zamieszkujących północne i wschodnie krańce zasięgu występowania gatunku zdarzają się migracje. Przyczyną tych wędrówek jest poszukiwanie pokarmu - wraz z zaostrzeniem się warunków klimatycznych zdobycie jego odpowiednich ilości, aby spełnić potrzeby tak wielkich drapieżników staje się nie lada wyzwaniem. Im surowszy klimat, z którym przychodzi im się mierzyć, tym dalej migrują - zaobserwowano osobniki oddalające się od swoich lęgowisk na nawet 5 tysięcy km, jednak w Europie zwykle nie wędrują daleko, pozostając w promieniu 50 km od miejsca wyklucia. W kwestii zdobywania pokarmu bieliki po raz kolejny mogą pochwalić się dużą niewybrednością - znane są głównie z ich zdolności drapieżniczych, ale jak się okazuje nie odmówią także znalezionej padliny. Ich główne źródło pokarmu, ściśle związane z siedliskami, na których występują to ryby i ptaki wodne, rzadziej chwytają ssaki lądowe. Jako naczelne drapieżniki nie przebierają w ofiarach - zaobserwowano, że polują na ponad 170 różnych gatunków ptaków, w tym na dorosłe drapieżniki wysiadujące jaja - w przypadku nieobecności rodziców zdarza im się także rabować gniazda zarówno z jaj, jak i piskląt. Zaskakującą rolę w żywieniu tych ptaków ma padlina - stanowi nawet ⅓ diety bielików, mając szczególnie duże znaczenie w czasie srogich zim, gdy ich normalnie preferowane ofiary ukryte są pod grubą pokrywą lodu.

[madohora]

Podobnie jak większość drapieżnych ptaków bieliki przez większość roku pozostają samotnikami, łącząc się a w grupy tylko w przypadku młodocianych osobników w czasie srogich zim. Ich terytorializm nie jest mocno zaznaczony - ścisłej ochronie podlega tylko niewielki obszar wokół gniazda zajmowanego przez parę lub pojedynczego osobnika. Pora lęgowa tych ptaków trwa od stycznia do lipca wśród populacji występujących na południowej części zasięgu i od kwietnia do września u północnych populacji. Bieliki to ptaki monogamiczne - dobierają się w pary na całe życie, jednak w przypadku śmierci jednego z partnerów, drugi potrafi zastąpić go nowym osobnikiem. Już wczesną wiosną rozpoczynają się popisowe toki, w czasie których pary odbywają podniebne tańce godowe przy akompaniamencie głośnych okrzyków zarówno samców, jak i samic. Jeśli zaloty okażą się satysfakcjonujące dla partnerki, zakończą się kopulacją, po której wkrótce ptaki rozpoczną budowę gniazda. Wybierają w tym celu rozwidlenia wysokich drzew, a budową zarządza samica, podczas gdy głównym zadaniem samca pozostaje dostarczanie surowców. W okolicy marca (wśród populacji europejskich) samica składa jaja i rozpoczyna się 1,5 miesięczny okres ich wysiadywania, podczas którego samiec tylko niekiedy zastępuje ją w tym obowiązku. Zdecydowaną większość czasu przyszły ojciec piskląt jest odpowiedzialny za zdobycie pokarmu i ochronę samicy, która nawet w obliczu zagrożenia pozostaje w gnieździe, bacznie strzegąc jaj. Z lęgu w ponad 50% przypadków bieliki wyprowadzają tylko jedno puchate pisklę, które będzie zupełnie zależne od rodziców aż do około 90. dnia życia, kiedy to ptaki zdobywają zdolność lotu. Młode bieliki są narażone na szereg zagrożeń, rozpoczynając od kanibalizmu ze strony rodzeństwa, poprzez warunki klimatyczne, aż po ataki drapieżników jak lisy, kuny czy niedźwiedzie. Główne zagrożenie, z którym muszą się zmierzyć zarówno młodociane, jak i dorosłe osobniki jest jednak znacznie poważniejsze niż którekolwiek z wcześniej wymienionych, a przy okazji, w przeciwieństwie nich, bieliki nie są na nie przygotowane.

[madohora]

Nie da się odmówić nieodzownej roli bielików w ekosystemie, dlatego pomimo statusu najmniejszej troski tych ptaków na liście IUCN należy dokonać wszelkich starań, by zarówno bierna, jak i aktywna forma ochrony pozostała na wysokim poziomie. Poza szeroko rozpowszechnioną na terenie Europy reintrodukcją, prowadzone są akcje zimowego dokarmiania, oraz budowy platform gniazdowych, a także zabezpieczanie linii energetycznych, które stanowią potencjalne zagrożenie dla populacji tych zwierząt. Polska dumnie nosi wizerunek tego ptaka w swoim godle, a także jest trzecim w Europie krajem pod względem liczby gniazdujących osobników bielika, a ścisła ochrona daje nadzieję na to, że tak pozostanie.

[madohora]

Blisko spokrewniona z łososiem troć (Salmo trutta) to gatunek, który od XVIII w. sprawia zoologom wiele problemów w zakresie taksonomii. W pewnym okresie rozdzielono go wręcz na 50 odrębnych gatunków, ale po dalszych debatach scalono ponownie w jeden, z wieloma różnymi formami. Okazuje się bowiem, że troć doskonale potrafi adaptować się do bardzo rozmaitych warunków – jednym słowem jest klasycznym oportunistą.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Naukowcy z Australii i Japonii zakasali rękawy i postanowili rozszyfrować zagadkę gdakania kur. Jednak zrozumienie odgłosów wydawanych przez kury nie byłoby możliwe bez użycia AI - czyli sztucznej inteligencji. Badania zostały przeprowadzone przez Australijczyka Adriana Cheoka profesora pracującego na iUniversity w Tokio oraz Juna Caia i Ying Yana.

[madohora]

Badacze twierdzą, że o ich pracy naukowej nad kurzym językiem należy mówić w kategoriach "przełomowej". Dlaczego? Otóż dzięki sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego, uczeni opracowali system pozwalający na interpretowanie różnych stanów emocjonalnych kurczaków. Pozwala on na zrozumienie, czy dana kura wydaje dźwięki związane z niepokojem, podnieceniem, poczuciem głodu, strachu, złości lub zadowolenia

[madohora]

PTASIA GRYPA DOPROWADZIŁA DO ŚMIERCI - Interia - 28.09.2023

[madohora]

[madohora]

Sranie w banie. Oczywiście szkoda dzieciaka ale:
1 Koń pasł się za elektrycznym pastuchem - to jak mógł zaatakować dziecko?
2. Koń bez powodu nie zaatakuje, chyba że czuje się zagrożony
3. Dziadek był trzeźwy, ale trzeźwy nie zawsze znaczy myślący realnie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W KARKONOSZACH POJAWIŁY SIĘ WILKI - Gazeta - 12.10.2023

[madohora]

LAMA W KARKONOSZACH - Gazeta - 12.10.2023

[madohora]

WĄŻ OD KILKU DNI UKRYWA SIĘ W ELEWACJI BUDYNKU - Gazeta - 12.10.2023

[madohora]

KOTY UWIELBIAJĄ SPAĆ NA WŁAŚCICIELACH - Gazeta - 12.10.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZDJĘCIA Z POLSKIEGO LASU OBIEGŁY INTERNET - www.wp.pl - 12.10.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Drop zwyczajny jest ostatnim żyjącym przedstawicielem rodzaju Otis. Niestety i jego przyszłość nie rysuje się w różowych barwach. W Polsce gatunek dawniej zakładał okazyjnie gniazda, ale dziś widywany jest jedynie podczas sporadycznych biesiad. A szkoda, bowiem stada dumnie spacerujących dropów to widok naprawdę godny podziwu.

[madohora]

Nawet 60% współczesnej populacji dropów zwyczajnych na świecie zamieszkuje obszar Hiszpanii i Portugalii. Europejskie osobniki wykorzystują swe skrzydła jednak dość oszczędnie – ich migracje zimowe są krótkodystansowe i nie wykraczają poza kontynent. Dropy zwyczajne znad Wołgi podróżują jednak co roku ok. tysiąca kilometrów na Krym, zaś populacje mongolskie migrują do Chin, pokonując nawet 2 tysiące km. Widziane w powietrzu są jeszcze bardziej imponujące niż podczas swoich pieszych musztr. Szerokie, silne skrzydła pozwalają dropom rozwijać prędkości do 98 km/h!

[madohora]

Dropy zwyczajne należą do miłośników szerokich, otwartych przestrzeni porośniętych trawą. Tutaj chętnie gromadzą się w stada, praktykując poza okresem lęgowym surową segregację płciową – samice maszerują z samicami, samce zadowalają się zaś własnym towarzystwem.

[madohora]

Po co dropom zwyczajnym broda, toksyczne chrząszcze i koguci ogon? Do popisów przed samicami oczywiście! Ponieważ każdy rozpłodowy samiec żywi głębokie nadzieje kopulacji z nawet pięcioma partnerkami w trakcie jednego sezonu lęgowego, musi się stosownie napracować.

[madohora]

Dropy zwyczajne w czasie toków wydają z siebie co prawda trudne do określenia hałasy, ale ogólnie gatunek uznawany jest za dość cichy. Matki komunikują się z młodymi w raczej subtelny sposób.

[madohora]

WILK KOSY ZGINĄŁ OD STRZAŁU Z BRONI PALNEJ. JEST WYROK UNIEWINNIAJĄCY MYŚLIWEGO - www.oko.press - 29.09.2023

[madohora]

CHEMIKALIA ZATRUWAJĄ ZWIERZĘTA NA CAŁYM ŚWIECIE - Interia - 29.09.2023

[madohora]

PIES ZANIECZYSZCZAŁ POWIETRZE PODCZAS LOTU. DOSTALI ODSZKODOWANIE - Interia - 29.09.2023

[madohora]

NAJSTARSZA RYBA ŻYJĄCA W NIEWOLI - Interia - 29.09.2023

[madohora]

STRASZYKI

[madohora]

ŻABA W SAŁATCE - Interia - 29.09.2023

[madohora]

Jak już wyklucie zaskrońca - bardzo u nas popularnego - jest sensacją to nie wiem co będzie dalej.

[madohora]

Gerrotoraks należał do rodziny Plagiosauridae, do której zaliczany jest również plagiozaur.

[madohora]

Gerrotoraks żył w strumieniach i jeziorach. Polował prawdopodobnie na ryby, bezkręgowce oraz mniejsze płazy i gady. Możliwe, że dzięki kształtowi ciała mógł on zagrzebywać się w piasku lub mule dna zbiornika wodnego i czatować na łup, wypatrując go umieszczonymi na górnej stronie głowy oczami. Sam stanowił zapewne łup fitozaurów i cyklotozaurów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Cyklotozaury występowały w późnym triasie na terenie dzisiejszej środkowej Europy i Ameryki Północnej. Wielkość ciała nieznacznie przekraczała 2 m, a czaszka mierzyła do 57 cm. Oprócz wielu drobnych zębów posiadał też cztery duże "kłopodobne" zęby. Charakterystyczne jest dla tych płazów szczątkowe zachowanie linii bocznej. Szkielety cyklotozaurów znajdowane są w Niemczech oraz w Polsce, gdzie stanowisko paleontologiczne Krasiejów dostarczyło najliczniejszego i najbardziej kompletnego materiału.

[madohora]

PLAGIOZAUR
niewielkie płazy wodne z rodziny labiryntodontów jedna z tarczek kostnych o długości ciała do 1 m
Znane głównie z Europy plagiozaura z Lisowic w tym z Polski (Lisowice) oraz z Australii gdzie przetrwały do wczesnej kredy.

[madohora]

W zapisie kopalnym były szeroko rozsiedlone. Obecny zasięg występowania tego gatunku obejmuje rzeki Burnet i Mary – stan Queensland w Australii. Rogoząb zasiedla wody stojące i wolno płynące.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wrony siwe należą do zwierząt monogamicznych, przynajmniej w czasie danego sezonu lęgowego. Samiec kopuluje z daną samicą, a następnie na zmianę z nią wysiaduje jaja, a jeszcze później zajmuje się pisklętami. Para przy gnieździe robi wszystko razem. Jest jednak grupa ptaków, które nie łączą się w pary. Takie wrony tworzą stada tzw. „wolnych strzelców” bez terytorium, tułających się z miejsca na miejsce, tam gdzie będzie im lepiej. W zależności od tego, jak wygląda sytuacja żywieniowa w konkretnym sezonie rozrodczym, liczba „wolnych strzelców” może rosnąć lub maleć.

[madohora]

Kandydaci i liderzy opozycji zabierali też głos w tej sprawie podczas spotkań z wyborcami. W Rokietnicy Donald Tusk nazwał hodowlę zwierząt na futro “nieludzkim przemysłem”, jednoznacznie wyraził poparcie dla zakazu i zapowiedział jego szybkie wprowadzenie (przy jednoczesnym uwzględnieniu odpowiedniego okresu przejściowego), jeśli opozycja wygra wybory – potencjalnie w ciągu pierwszych 100 dni pracy nowego rządu. Zakaz zdecydowanie poparł też Szymon Hołownia - na spotkaniu w 22 czerwca w Toruniu powiedział, że uważa hodowlę zwierząt na futro “za coś, co należałoby natychmiast zamknąć zakończyć”, ale “na takich warunkach, żeby ci, którzy taką działalność prowadzą nie zbankrutowali”, czyli przy uwzględnieniu odpowiedniego vacatio legis lub mechanizmów kompensacyjnych.

[madohora]

W zależności więc nad który zbiornik trafimy z wędką, możemy się spodziewać bardzo różnych zdobyczy. Najmniejsze dorosłe osobniki mierzą zaledwie 18 cm, podczas gdy największy rekordzista miał aż 140 cm. Większość troci wybiera oczywiście drogę pośrednią i dorasta 40-60 cm. Wagowa rozpiętość jest jeszcze ciekawsza: od skromnych 500 g do 24 kg!

[madohora]

Co ciekawe jednak, niektóre odmiany preferują żywot blisko jeziornego dna i konsumują wówczas przede wszystkim zalegający tam zooplankton, różne odpadki, a czasami nawet wyłącznie glony. Zaawansowany oportunizm sięga jednak jeszcze dalej i ekotypy podróżujące w górę rzek i strumieni pożerają z ochotą ikrę pstrągów!

[madohora]

Nie wystarczy jednak przegonić innych samców, trzeba jeszcze wygrać względy samicy. A tej zależy ponoć najbardziej na rozmiarze… brzusznej płetwy u partnera. Gdy para się w końcu wyłoni, wędruje wspólnie pod prąd macierzystego strumienia, gdzie samica wykopuje gniazdo w dennym żwirze i składa do niego ok. 300-1500 jajeczek. Następnie samiec je zapłodni, a matka przysypie potomstwo ochronną warstwą żwiru i odpłynie bez żadnych wyrzutów sumienia

[madohora]

Okazało się bowiem, że troć jeziorowa tak dobrze adaptuje się do warunków, w których się znajdzie, że skutecznie wypiera z nich rodzime gatunki – z niektórymi konkurując o strawę, inne pożerając. A warto wiedzieć, że żyjąca nawet 20 lat ryba już w wieku trzech lat może być gotowa do rozpłodu, produkując średnio 2 tysiące jajeczek na 1 kg masy swego ciała. W rezultacie Salmo trutta zaliczana jest obecnie na 100 najbardziej inwazyjnych gatunków na świecie!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gdybym miał zrobić ranking najbardziej konsekwentnych zwierząt, to z pewnością wygrałby go jastrząb. Dlaczego? Bo jest przykładem uparciucha, który realizuje swój cel aż do skutku, dopóty dopóki go nie osiągnie. Często wymaga to od tego ptaka ogromnego poświęcenia - czasu, energii oraz igrania na granicy życia i śmierci.

[madohora]

Młodsze osobniki mają upierzenie w odcieniach brązu, który przeplata się z łagodnymi, kremowymi barwami, natomiast dorosłe są szaroniebieskie i im starsze, tym więcej niebieskiego gości w ich upierzeniu. Skupmy się zatem na ptakach młodocianych. Otóż wierzch ciała jest ciemnobrązowy, spód kremowy z podłużnymi, ciemnobrązowymi paskami, oko ma żółtą tęczówkę, a nad nim rozciąga się jasny pasek, mało zauważalny. Ogon również ciemnobrązowy z poprzecznymi, ciemniejszymi paskami. Na końcu piór jaśniejszy, kremowy pasek. Takie upierzenie utrzymuje się przez pierwszy rok życia zwierzęcia. Natomiast po przekroczeniu tej granicy, kiedy nadjedzie pierzenie, dochodzi do niemalże całkowitej zmiany.

[madohora]

Pomiędzy jastrzębiem a człowiekiem od bardzo wielu lat trwa konflikt. Właściwie można powiedzieć, że człowiek nie chciałby, aby jastrząb był jastrzębiem, tylko zniknął z jego przestrzeni życiowej. Argumentów pada tutaj dużo. „Bo zjada kury”, „bo poluje na moje gołębie, a one takie drogie”, „bo jest złym drapieżnikiem, który zjada bezbronne zwierzątka” – i takich opowieści można usłyszeć wiele.

[madohora]

Pod koniec lat 30. Wybuchła II Wojna Światowa. Zdaniem badaczy to okres dla populacji jastrzębia w Europie pewnego oddechu. Aż do końca lat ‘40 i początku ’50 ptaki z powodzeniem mogły odbudowywać swoją populację, bowiem ludzie w tym okresie przywiązywali mniejszą wagę do latających drapieżników z przyczyn oczywistych. Jednak później nasz bohater znowu miał gorzej. Lata ’60 i ’70 nie były dobre dla wszystkich zwierząt drapieżnych, w tym i dla jastrzębia. Podobnie jak w innych przypadkach, tak i w tym ptakom doskwierało DDT. Ofiary zjadały spryskane środkiem rośliny, stawały się bardziej ospałe, przez co łatwiej można było je upolować, a potem trutka dobijała ostatniego z tego łańcucha zależności, i to na różne sposoby. Albo bezpośrednio poprzez powolną śmierć, albo poprzez zaburzanie pewnych szlaków metabolicznych, które m.in. odpowiadają za wytworzenie jaja w ptasim organizmie.

[madohora]

Ale od gniazda zacznijmy. Crocker-Bedford w roku 1990 w piśmie Wildlife Society Bulletin postanowił opisać jak wygląda sprawa zajmowania gniazd przez jastrzębie i czy ptaki wracają do tych samych konstrukcji, czy nie. Otóż wyszło, że przez kilka lat mogą wracać do tych samych rewirów, co nie oznacza, że do tych samych gniazd. Badacz opisał obserwacje z 29 terytoriów jastrzębi obserwowanych w latach 1965 – 1987. Pierwszym ważnym spostrzeżeniem jest fakt posiadania przez parę średnio trzech gniazd w swoim terytorium. Według Crockera-Bedforda nie ma reguły, w którym sezonie dana para zajmuje dane gniazdo.

[madohora]

Szczebiotliwe dźwięki dobiegają z wysoko umieszczonych sosnowych koron. Ten dźwięk przywodzi na myśl dwa bardzo blisko ze sobą spokrewnione gatunki ptaków. Nazwa jednego pochodzi od znicza, a drugiego od kogoś ważnego a zarazem małego. Oba uznawane są za najmniejszych pierzastych mieszkańców Starego Kontynentu, ale w Polsce prawdopodobieństwo spotkania tego ważnego a zarazem małego jest dużo większe aniżeli tego, który ze zniczem, przynajmniej fonetycznie, ma jakieś związki. Na głowie ma żółty pasek, w zależności od płci zakończony kilkoma piórami o płomiennej barwie. Mowa o małym, dzielnym podróżniku – mysikróliku.

[madohora]

Niewielkie ciałko przyozdobione jest oliwkowo-zielonymi piórami, a na skrzydłach, dokładniej na pokrywach skrzydeł 1-wszo i 2-rzędowych znajdują się dwa białe paski. Lotki pierwszego rzędu od strony zewnętrznej zakończone są białożółtymi obwódkami, natomiast lotki 2-go i 3-go rzędu tworzą regularne białe lusterko, a wszystko to jest „poprzecinane” matowo czarnym kolorem.

[madohora]

Jesienią, po tak dużej wyprawie jaką jest przelot nad Bałtykiem, mnóstwo mysikrólików szuka miejsc, gdzie mogłyby spokojnie odpocząć. Przysiadają a to na statkach, kutrach czy żaglowcach lub innych dziwnych dla dzikich stworzeń miejscach na lądzie i dają się wówczas podejść na bardzo bliską odległość, a nawet można je wziąć w rękę. No właśnie, czy to nie jest nienormalne? Zmęczenie tych ptaków jest tak duże, że słabsze osobniki nie mają już siły na dalszą ucieczkę. Nie tylko wzdłuż wybrzeża, ale również na śródlądziu można spotkać osobniki, które z wycieńczenia przesiadują w pobliżu ludzkich siedzib i na widok dwunożnej, pionowej postaci nie uciekają. Spotkałem wiele takich mysikrólików. Za każdym razem gdy odbierałem telefon, bądź odczytywałem wiadomość w sprawie tego malucha, zawsze dało się odczuć zdziwienie drugiej strony. Po pierwsze tym, że mysikrólik jest tak mały, i że to osobnik dorosły. Po drugie, że daje się złapać. Co należy wówczas zrobić, gdy spotkamy taką skrzydlatą znajdę? Przede wszystkim ogrzać, np. włożyć pod koszulę lub wziąć do domu w pudełeczku, żeby po był przez chwilę w domowej temperaturze. W innym przypadku warto podać takiemu osobnikowi 5% lub 9% roztwór glukozy pipetą do dzioba, po czym odłożyć w bezpieczne miejsce i odczekać chwilę aż ptak zacznie być bardzo żywotny. Wówczas mysikrólika z czystym sumieniem należy wypuścić.

[madohora]

Przeciętne jajo od kury waży około 60 – 65 gramów. Po około 2óch tygodniach wysiadywania wykluwają się młode, które w gnieździe przebywają przez następne dwa tygodnie, po czym je opuszczają i jeszcze przez jakiś czas, już poza gniazdem, są dokarmiane przez rodziców. Siedzą w jednym rzędzie, bardzo dobrze ukryte, i czekają na pokarm dostarczony przez któregoś z rodziców. Zazwyczaj para wyprowadza dwa lęgi w roku, jeden w maju, a drugi w czerwcu. Po zakończeniu dokarmiania, młode z pierwszego lęgu przebywają w rewirze rodziców. Cała mysikrólicza rodzina trzyma się ze sobą aż do później jesieni. Naukowcy ustalili również, że kilka zaprzyjaźnionych ze sobą par mysikrólików gniazduje obok siebie, tworząc luźne kolonie.

[madohora]

Paradoksalnie kazuar hełmiasty przez większą część życia jest wstydliwym samotnikiem. Dlatego tak chętnie ukrywa się w tropikalnych zaroślach, w ciągu całego roku rezydując na tym samym obszarze. Pojedyncze terytorium może obejmować od 0,5 do 2,35 km2.

[madohora]

Warto zaznaczyć, że dla nielotnych olbrzymów każdy owoc jest dobry, nawet, jeśli zawiera w sobie toksyny, które człowieka powaliłyby z nóg. Poza tym w ramach urozmaicania diety kazuary konsumują również niektóre rodzaje tropikalnych grzybów, insekty, a nawet drobne kręgowce.

[madohora]

Sukces nie oznacza bynajmniej wyłączności – nieskora do monogamii samica spółkuje zwykle w jednym sezonie z większą ilością samców. Każdemu z nich przypadnie jednak zacna, acz poniekąd tragiczna rola ojca. Miłość kazuarów jest bowiem bardzo krótkotrwała i po tym jak on zbuduje na ziemi odpowiednio wysokie gniazdo, ona składa w nim jaja i odchodzi w siną dal, aby nigdy nie ujrzeć swego potomstwa. Jaja są zazwyczaj trzy lub cztery, a każde mierzy ok. 13 cm na długość i ma fosforyzująco zieloną skorupkę, która stanowi doskonały kamuflaż w liściastych zaroślach.

[madohora]

Miłośnikowi przygód wędrującemu przez dżunglę mogłoby się zdawać, że ma ogromne szczęście, gdy spotka kazuara hełmiastego. Poniekąd to prawda, bowiem asocjalny ptak w ramach możliwości pozostanie schowany w zielonym gąszczu. Jeśli jednak zostanie już gdzieś zdybany, nie cofnie się tchórzliwie. Najpierw spróbuje techniki zastraszania, wyciągając się co najwyżej w górę i strosząc pióra. W tej sytuacji miłośnik przygód powinien zdecydowanie obrócić się na pięcie i zniknąć.

[madohora]

Według oceny przeprowadzonej w 2018 r. w ramach Czerwonej Księgi IUCN kazuar hełmiasty to gatunek o statusie najmniejszej troski. Jego globalna populacja wydaje się bowiem dość stabilna. Wiadomość ta, choć optymistyczna, zaciera jednak potencjalne ryzyka stojące przed niezwykłym ptakiem dżungli.

[madohora]

[madohora]

Kura domowa jest jednym z najbardziej powszechnych zwierząt domowych na świecie. Kury hodowane są na całym świecie. Najwięcej kur spotyka się w hodowlach jest w Stanach Zjednoczonych, Brazylii i Chinach.

[madohora]

Kura domowa jest wszystkożerna. W jej diecie można wyróżnić pokarm roślinny (nasiona, owoce) bezkręgowce (owady, pierścienice) oraz drobne kręgowce (gady, małe ssaki). Pokarm zdobywa grzebiąc w ziemi.

[madohora]

„Miało to miejsce około 1880 roku, kiedy jako młody człowiek pełniłem służbę w chilijskiej armii. Podczas jednej z misji wojskowej obozowałem w niedostępnej części dżungli Araukanii. Będąc w małej indiańskiej wiosce, nieopodal obozu spostrzegłem wśród biegających dookoła chat ptaki o osobliwym wyglądzie. Szczególnie moją uwagę zwrócił brak ogonów. Ogromna ciekawość i zainteresowanie tymi dziwnymi ptakami pchnęły mnie do rozmowy na ich temat z wodzem Indian o imieniu Quinenao. Wódz bardzo chętnie udzielił mi informacji. Odpowiedział, że brak ogona jest bardzo pożyteczną cechą w dżungli, pełnej niebezpieczeństw ze strony drapieżników. Drapieżnik goniąc potencjalną ofiarę nie ma za co jej złapać i takie ptaki bardzo szybko mu uciekają. Jest to cecha przystosowania się do życia w dżungli. Tak po prostu musi być i już – skomentował. Na dowód swoich stwierdzeń wskazał na stado, gdzie na pierwszy rzut oka dało się zauważyć przeważającą liczbę takich osobników nad pozostałymi. Po kilku negocjacjach z Indianami otrzymałem kilka sztuk ptaków i zabrałem je ze sobą do domu”.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Potwór z Loch Ness (Nessie) – zwierzę lub grupa zwierząt rzekomo zamieszkujące szkockie jezioro Loch Ness, objętościowo największy słodkowodny zbiornik Wielkiej Brytanii. Razem z Wielką Stopą i Yeti, potwór z Loch Ness jest kryptydą, jedną z najbardziej znanych zagadek kryptozoologii. Większość naukowców uznaje obecną dokumentację mającą udowodnić istnienie zwierzęcia za nieprzekonującą. Twierdzą najczęściej, że relacje ze spotkań z Nessie są oszustwami lub obserwacjami znanych zwierząt czy zjawisk. Jednakże wiara w istnienie zwierzęcia istnieje pośród wielu osób na całym świecie. Najbardziej popularne teorie próbujące wyjaśnić naturę rzekomego zwierzęcia określają je jako rodzaj plezjozaura, foki, węgorza lub jesiotra.
Opisy Nessie najczęściej mówią o tym, że potwór ma długą szyję zakończoną paszczą, dwu- lub jednogarbny grzbiet i ciemną skórę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jej środowiskiem życia były prawdopodobnie otwarte polany i łąki.
Skamieniałości megalanii – nigdy w formie kompletnego szkieletu – znajdowano w Australii Południowej, Queensland i Nowej Południowej Walii.

[madohora]

Według niepotwierdzonych pogłosek, jeszcze dziś można spotkać to monstrualne zwierzę w dzikich rejonach Australii i Nowej Gwinei – nie ma jednak na to żadnych naukowych dowodów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GRATKA DLA MIŁOŚNIKÓW PSÓW I KOTÓW - Nasze Miasto - 26.09.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

płetwę.‎ ‎Rodzaj‎ ‎ten‎ ‎również‎ ‎w‎ ‎pokładach‎ ‎dewoń- skich‎ ‎się‎ ‎znajduje. Skład‎ ‎i‎ ‎cechy‎ ‎warstw,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎szczątki‎ ‎tych wielkich‎ ‎skorupiaków‎ ‎znajdujemy‎ ‎wykazują,‎ ‎że‎ ‎za mieszkiwały‎ ‎one‎ ‎płytkie‎ ‎przybrzeżne‎ ‎części‎ ‎morza. Wielka‎ ‎grupa‎ ‎skorupiaków‎ ‎erze‎ ‎paleozoicznej właściwych,‎ ‎którym‎ ‎miano‎ ‎trylobitów‎ ‎nadano,‎ ‎za-
Fig.‎ ‎17.‎ ‎Calymene‎ ‎(trylobit‎ ‎Fig.‎ ‎18.‎ ‎Trylobit‎ ‎z‎ ‎rodzaju‎ ‎Ca- z‎ ‎epoki‎ ‎sylurskiej).‎ ‎lymene,‎ ‎skręcony. mieszkiwała‎ ‎oczywiście‎ ‎głębie‎ ‎morskie.‎ ‎Tryl‎ ‎obity, jak‎ ‎opisane‎ ‎powyżej‎ ‎skorupiaki,‎ ‎są‎ ‎pokrewne‎ ‎Li- mulusom,‎ ‎choć‎ ‎pokrewieństwo‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎dalsze,‎ ‎i‎ ‎głó wną‎ ‎podstawą‎ ‎dla‎ ‎jego‎ ‎stwierdzenia‎ ‎jest‎ ‎fakt,‎ ‎że pierwsze‎ ‎stadya‎ ‎rozwoju‎ ‎Limulusa‎ ‎po‎ ‎opuszczeniu jajka‎ ‎są‎ ‎zbliżone‎ ‎do‎ ‎dorosłego‎ ‎trylobita.‎ ‎Ciało‎ ‎try lobitów‎ ‎dwa‎ ‎wklęśnięcia‎ ‎dzielą‎ ‎wzdłuż‎ ‎na‎ ‎trzy części,‎ ‎skąd‎ ‎ich‎ ‎nazwa.‎ ‎Posiadają‎ ‎one‎ ‎głowę,‎ ‎której‎ ‎część‎ ‎środkowa‎ ‎nosi‎ ‎nazwę‎ ‎glabella,‎ ‎po‎ ‎obu bokach‎ ‎zaś‎ ‎leżą‎ ‎t.‎ ‎zw.‎ ‎policzki,‎ ‎częstokroć‎ ‎rozmai tymi‎ ‎kolcami‎ ‎i‎ ‎wyrostami‎ ‎ozdobione.‎ ‎Za‎ ‎głową zaczyna‎ ‎się‎ ‎tułów (thorax)‎ ‎z‎ ‎mniej lub‎ ‎bardziej‎ ‎li cznych‎ ‎złożony odcinków,‎ ‎któ rych‎ ‎boczne‎ ‎czę ści‎ ‎noszą‎ ‎nazwę pleur;‎ ‎u‎ ‎jednych gatunków‎ ‎odcinki te‎ ‎łączą‎ ‎się‎ ‎nie ruchomo,‎ ‎u‎ ‎innych zaś‎ ‎przeciwnie, połączenie‎ ‎to‎ ‎jest tak‎ ‎ruchomem,‎ ‎że‎ ‎trylobity‎ ‎te‎ ‎mogły‎ ‎zwijać‎ ‎się w‎ ‎kłębek‎ ‎jak‎ ‎stonogi‎ ‎(fig.‎ ‎18‎).
Fig.‎ ‎19.‎ ‎Przekrój‎ ‎poprzeczny‎ ‎trylobita; P‎ ‎—‎ ‎pleury;‎ ‎p‎ ‎—‎ ‎nogi;‎ ‎B‎ ‎—‎ ‎skrzele; I‎ ‎—‎ ‎przekrój‎ ‎przewodu‎ ‎pokarmowego.
Ciało‎ ‎wreszcie‎ ‎kończy‎ ‎odwłok‎ ‎(pygidium),‎ ‎za leżnie‎ ‎od‎ ‎gatunku‎ ‎bardzo‎ ‎niewielki‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎silnie rozwinięty.

[madohora]

WILKA POGRĄŻYŁY MITY A DOBIŁ CZERWONY KAPTUREK - Interia - 17.11.2023

[madohora]

ZATRZYMANO PODPALACZA PRZYSTANI OCELENIE - www.tvp.pl - 17.11.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jeśli zabieg nie przyniesie skutków przyczyna może tkwić w poważnych zmianach zwyczajów domowych np. pojawienie się w domu nowej osoby lub zwierzęcia. Leki obniżające napięcie mogą uspokoić naszego kota,

[madohora]

[madohora]

[balzack]

[balzack]

[madohora]

Początek sfenodontów miał miejsce prawdopodobnie w okresie rozejścia się linii ewolucyjnych diapsydów na lepidozauromorfy i archozauromorfy. Podobieństwo hatteriowatych do jaszczurek jest jedynie powierzchowne, gdyż przedstawiciele tej rodziny wykazują kilka cech niewystępujących u innych gadów. Kształt typowy dla jaszczurek występował powszechnie u wczesnych owodniowców – najstarszy znany gad, Hylonomus, również przypominał współczesną jaszczurkę

[madohora]

skorupy‎ ‎coraz‎ ‎nowe‎ ‎komory,‎ ‎z‎ ‎których‎ ‎tylko‎ ‎osta tnia‎ ‎mieści‎ ‎ciało‎ ‎zwierzęcia,‎ ‎starsze‎ ‎zaś‎ ‎są‎ ‎puste i‎ ‎zawierają‎ ‎powietrze,‎ ‎czyniąc‎ ‎w‎ ‎ten‎ ‎sposób‎ ‎lżej‎ ‎- szem‎ ‎całe‎ ‎zwierzę‎ ‎i‎ ‎ułatwiając‎ ‎mu‎ ‎pływanie.‎ ‎Otóż przez‎ ‎wszystkie‎ ‎owe‎ ‎starsze‎ ‎komory‎ ‎przechodzi aż‎ ‎do‎ ‎samego‎ ‎początku‎ ‎skorupy‎ ‎rurka,‎ ‎zwana‎ ‎sy fonem,‎ ‎a‎ ‎przezeń‎ ‎przechodzi‎ ‎ścięgno,‎ ‎które‎ ‎zwie rzę‎ ‎do‎ ‎skorupy‎ ‎przytwierdza.‎ ‎Nautilus‎ ‎a‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nim wszystkie‎ ‎głowonogi‎ ‎o‎ ‎czterech‎ ‎skrzelach‎ ‎posia dają‎ ‎syfon‎ ‎—‎ ‎s,‎ ‎dochodzący‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎dna‎ ‎pierwszej, najstarszej‎ ‎komory‎ ‎(fig.‎ ‎8),‎ ‎gdy‎ ‎u‎ ‎głowonogów o‎ ‎dwu‎ ‎skrzelach,‎ ‎jak‎ ‎Spirula‎ ‎(fig.‎ ‎7)‎ ‎syfon‎ ‎do‎ ‎dna pierwszej‎ ‎komory‎ ‎nie‎ ‎dochodzi,‎ ‎lecz‎ ‎jest‎ ‎doń‎ ‎przy twierdzony‎ ‎zapomocą‎ ‎małego‎ ‎ścięgna‎ ‎p,‎ ‎zwanego »prosiphon«‎ ‎(fig.‎ ‎7). W‎ ‎epoce‎ ‎paleozoicznej‎ ‎znaczny‎ ‎osiągnęły‎ ‎stopień rozwoju‎ ‎głowonogi‎ ‎o‎ ‎czterech‎ ‎skrzelach.‎ ‎ObokNau- tilusów‎ ‎wymienić‎ ‎należy‎ ‎Orthocerasy‎ ‎(fig.‎ ‎9—11) o‎ ‎prostej‎ ‎skorupie,‎ ‎Lituity‎ ‎(fig.‎ ‎12),‎ ‎których‎ ‎skorupa, z‎ ‎początku‎ ‎zwinięta‎ ‎później‎ ‎staje‎ ‎się‎ ‎prostą,‎ ‎Gyroce- rasy‎ ‎ze‎ ‎spiralnie‎ ‎zwiniętą‎ ‎skorupą,‎ ‎której‎ ‎zwoje nie‎ ‎dotykają‎ ‎się‎ ‎jednak‎ ‎nawzajem,‎ ‎Cyrtocerasy‎ ‎zgięte łukowato.‎ ‎Z‎ ‎pośród‎ ‎głowonogów‎ ‎o‎ ‎dwu‎ ‎skrzelach (które‎ ‎maksimum‎ ‎rozwoju‎ ‎osiągnęły‎ ‎w‎ ‎epoce‎ ‎me- zozoicznej)‎ ‎wymienić‎ ‎należy‎ ‎Clymenie‎ ‎posiadające zwiniętą‎ ‎skorupę,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎niej‎ ‎bardzo‎ ‎słabo‎ ‎faliste »szwy«‎ ‎czyli‎ ‎»linie‎ ‎zatokowe«.‎ ‎Linie‎ ‎te‎ ‎oznaczają zetknięcie‎ ‎skorupy‎ ‎z‎ ‎przegrodami,‎ ‎które‎ ‎oddzie lają‎ ‎poszczególne‎ ‎komory.‎ ‎U‎ ‎Nautilusów‎ ‎przegrody
FAUNA‎ ‎PALEOZOICZ‎ ‎NA‎ ‎(PIERWSZORZĘDOWA)‎ ‎21
między‎ ‎komorami‎ ‎płaskie‎ ‎lub‎ ‎słabo‎ ‎wygięte,‎ ‎sty kają‎ ‎się‎ ‎ze‎ ‎skorupą‎ ‎wzdłuż‎ ‎linji‎ ‎prostej‎ ‎lub‎ ‎też z‎ ‎lekka‎ ‎łukowatej,‎ ‎u‎ ‎Clymenii‎ ‎zaś‎ ‎przegrody‎ ‎te są‎ ‎falisto‎ ‎powyginane‎ ‎i‎ ‎takiemi‎ ‎są‎ ‎również‎ ‎linie zatokowe,‎ ‎przez‎ ‎nie‎ ‎na‎ ‎skorupie‎ ‎mięczaka‎ ‎wytwo-
rzone.‎ ‎Bardziej‎ ‎złożoną‎ ‎linią‎ ‎zatokową,‎ ‎z‎ ‎naprze- mianległych‎ ‎zaokrąglonych‎ ‎i‎ ‎kanciastych‎ ‎linii‎ ‎zło żoną,‎ ‎posiadają‎ ‎paleozoiczne‎ ‎Goniatyty‎ ‎(fig.‎ ‎13—15). Badając‎ ‎budowę‎ ‎powyższych‎ ‎zwierząt,‎ ‎dostrze- gamy,‎ ‎że‎ ‎Clymenie‎ ‎są‎ ‎podobne‎ ‎do‎ ‎młodocianych stadyów‎ ‎rozwoju‎ ‎Goniatytów,‎ ‎te‎ ‎zaś‎ ‎do‎ ‎młodych
Fig.‎ ‎9—11.‎ ‎Orthoceras‎ ‎(głowo- nóg‎ ‎czteroskrzelny‎ ‎z‎ ‎ery‎ ‎paleozoi- cznej).‎ ‎A‎ ‎—‎ ‎odłam‎ ‎skorupy;‎ ‎B‎ ‎— przegroda‎ ‎widziana‎ ‎z‎ ‎dołu,‎ ‎z‎ ‎sy fonem‎ ‎pośrodku;‎ ‎C‎ ‎—‎ ‎przekrój poprzeczny‎ ‎z‎ ‎syfonem‎ ‎i‎ ‎prze grodami.
Fig.‎ ‎12.‎ ‎Lituites.‎ ‎Część‎ ‎sko rupy‎ ‎zwinięta;‎ ‎dalej‎ ‎wydłuża się‎ ‎ona‎ ‎prosto,‎ ‎na‎ ‎kształt‎ ‎Or- tocerasa.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wąsacz watermalski, brodacz watermalski (Barbu de Watermael) - to bardzo małe kurki, których ojczyzną jest Belgia. Mylone są z inną belgijską rasą wąsaczem antwerpskim, mają podobną budowę.

[madohora]

Brodacze watermalskie to kurki ruchliwe, radosne i zadziorne. Koguty potrafią zaczepiać osobniki większe od siebie, potrafi także zaczepiać ludzi. Kurki nie są takie jak koguty, dosyć szybko się oswajają, potrafią jeść z ręki i wskakiwać na ramię. Brodacze watermalskie są zdolne do lotu i zajmują najwyższe miejsca w kurnikach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A to zdjęcia z niemieckiego Ehringhausen. Możemy na nich zobaczyć rozkosznie bawiącego się teriera rasy Jack Russell z pięciotygodniowym dzikiem. Jak widać, przynależność do różnych gatunków nie ma dla nich najmniejszego znaczenia...

[madohora]

[madohora]

Jak zazwyczaj kończy się spotkanie geparda z młodym, niedoświadczonym jelonkiem, wszyscy wiemy. W tym przypadku stało się jednak inaczej. Ta mała impala odłączyła się od swojego stada, kiedy jej rodzina, wystraszona przez grasujące w pobliżu drapieżniki, zerwała się do ucieczki. Gepardy zainteresowały się więc jelonkiem, pozostawionym bez opieki. Czy przyrządziły sobie z niego ucztę? Nic z tych rzeczy. Bardzo delikatnie się z nim pobawiły, nie wyrządzając mu żadnej krzywdy, a kiedy ta rozrywka im się znudziła, po prostu odeszły w swoją stronę. Jak to możliwe? A któż to zgadnie...

[madohora]

Bo zwierzęta są mądrzejsze niż sądzimy

[madohora]

[madohora]

Ten bezpański kot zawędrował pewnego dnia do berlińskiego zoo. Z setek różnych zwierząt wybrał sobie tylko jedno - niedźwiedzia azjatyckiego. Bez lęku wszedł do jego klatki i... tak narodziła się ich przyjaźń. Choć kot nie jest stałym rezydentem ogrodu zoologicznego, od 10 lat regularnie odwiedza swojego kumpla.

[madohora]

[madohora]

Kanadyjski fotograf, uwieczniający na zdjęciach te sceny, nie mógł uwierzyć własnym oczom. Pewnego razu wybrał się na wędrówkę wraz ze swoim zaprzęgiem huskych i alaskanów. Obóz rozbił na pustkowiu nad Zatoką Hudson. Nagle z zarośli wyłonił się niedźwiedź polarny, który, zamiast rzucić się na psy, zaczął się z nimi bawić, przytulać, figlować. Przez cały tydzień wracał co noc, aby spędzać czas ze swoimi nowymi przyjaciółmi. Niesamowite, prawda?

[madohora]

Rhinolophus hipposideros jest jedynym przedstawicielem grupy gatunkowej hipposideros. Filogenetyczne powiązania R. hipposideros są nadal niepewne, dlatego potrzebna jest rewizja taksonomiczna poparta danymi morfologicznymi, genetycznymi i kariologicznymi z całego jego rozległego zasięgu występowania, aby wyjaśnić rozmieszczenie podgatunków, które nie odzwierciedlają znanych podziałów kariotypowych i genetycznych[34]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają sześć podgatunków.

[madohora]

Jak większość nietoperzy posiada charakterystyczne dla swojego rzędu cechy:
zdolność do echolokacji – nietoperz wydając dźwięki o dużej częstotliwości lokalizuje pożywienie i przeszkody terenowe
zdolność do zrównania ciepłoty ciała z temperaturą otoczenia, spowalnianie akcji serca i oddechu, co ogranicza do minimum straty energii w czasie spoczynku dziennego, jak i w trakcie snu zimowego (heterotermii)
podczas snu zwisa głową w dół zaczepiony palcami stóp, których człony pazurowe mają właściwość samoczynnego podginania się pod wpływem ciężaru, dzięki temu wiszący nietoperz nie wykonuje żadnej pracy mięśniowej i nie męczy się
możliwość zwalniania tempa przemiany materii w obniżonej temperaturze pozwalająca przetrzymywać niekorzystne warunki do żerowania.

[madohora]

Jak większość nietoperzy żywi się owadami latającymi nocą. Są to głównie muchówki, motyle nocne, siatkoskrzydłe oraz owady odbywające rójkę nad wodą, które łowi w locie pyszczkiem lub końcem skrzydła. Potrafi także zbierać pająki ze skał lub kory drzew, jak również inne nielotne bezkręgowce, np. pareczniki. Poluje nocą wśród zarośli i nad zbiornikami wodnymi, na polowania wylatuje późnym wieczorem. Lata wolno, ale zwinnie, najczęściej nisko nad ziemią. Podczas lotów posługuje się echolokacją, przy czym ultradźwięki (o częstotliwości około 110 kHz – najwyższej wśród krajowych nietoperzy) produkowane są przez krtań i emitowane przez nos. Jego system echolokacyjny wykrywa ruch skrzydeł owadów, dlatego owad będący w spoczynku jest dla niego „niewidoczny”.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najogólniejsza definicja mówi, że megafauna to dziko żyjące zwierzęta o wadze ponad 46 kg lub, według innych źródeł, 1000 kg. Współcześnie do kategorii tej należą więc m.in. żyrafy, słonie czy nosorożce. W języku naukowym pojęcie megafauny zazwyczaj odnosi się jednak do dużych gatunków, które żyły na Ziemi w dobie od miocenu do plejstocenu. Ich wyginięcie jest przedmiotem wielu sporów i debat akademickich.

[madohora]

[madohora]

ROSJA. INWAZJA MUCH - www.polsatnews.pl - 03.10.2023

[madohora]

Odkrycia paleontologiczne pozwalają nam z dużą dokładnością domyśleć się, jak wyglądał dawny świat gigantów.

[madohora]

Najczęściej pod pojęciem mamuta rozumie się wymarłego pod koniec ostatniej epoki lodowcowej mamuta włochatego (zw. też mamutem właściwym), choć większość gatunków mamutów nie posiadała owłosienia.

[madohora]

W powszechnym mniemaniu mamuty były zwierzętami niezwykłych rozmiarów, co zaowocowało przenośnym znaczeniem samego określenia mamut jako czegoś wielkiego. Największy znany gatunek mamuta, mamut stepowy, którego szczątki odnaleziono na obszarze Europy i Azji, osiągał 4,5–5 m wysokości w kłębie. Większość gatunków mamutów była mniejsza, porównywalna z dzisiejszym słoniem indyjskim, choć istniały także jeszcze mniejsze formy, jak mamut karłowaty, którego pozostałości odnaleziono na Channel Islands u wybrzeży Kalifornii, a który był niemal dwukrotnie mniejszy od mamuta cesarskiego.

[madohora]

W oparciu o najnowsze zdobycze inżynierii genetycznej istnieje możliwość, do tej pory nie zrealizowana, sklonowania mamuta. Materiał genetyczny można by uzyskać z osobników wydobytych z wiecznej zmarzliny. Sklonowany mamut mógłby urodzić się ze słonicy.

[madohora]

Mamut włochaty, mamut właściwy, wielki (Mammuthus primigenius) – wymarły gatunek trąbowca. Był jedynym gatunkiem mamuta, który miał gęstą sierść. Wywodził się od wcześniejszego mamuta stepowego (Mammuthus trogontherii). Pojawił się ok. 250 tysięcy lat tem i szybko rozprzestrzenił w Europie i Azji, potem również w Ameryce Północnej. Na tereny Północnej Ameryki gatunek ten wkroczył stosunkowo późno, zaledwie ok. 100 tysięcy lat temu i zasiedlił jedynie najbardziej na północ wysunięte tereny stepowe.

[madohora]

W Polsce największe nagromadzenie szczątków mamuta włochatego odnaleziono w 1967 na wzgórzu św. Bronisławy w Krakowie. Napotkano tam nagromadzenie kostne (blisko 6 tys. kości i zębów) 86 mamutów, zdechłych lub zabitych, a następnie pociętych przez ludzi. Wiek kości wynosi 23–24 tys. lat. Inne duże znalezisko kości mamutów pochodzi z piaskowni w rejonie Pyskowic. Na bazie materiałów z tego stanowiska zrekonstruowano szkielet mamuta stojący w Muzeum Geologicznym Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie. Mniejsze znaleziska mamutów są powszechne w całej Polsce, zwłaszcza w jej południowej i środkowej części.

[madohora]

Mamut Jeffersona (†Mammuthus columbi jeffersoni) − wymarły ssak z rodziny słoniowatych.

[madohora]

[madohora]

Mamut karłowaty (†Mammuthus exilis) – wymarły ssak z rodziny słoniowatych, jeden z kilku znanych gatunków mamuta, którego pozostałości odnaleziono na leżących u wybrzeży Kalifornii Channel Islands (Santa Cruz, Santa Rosa, San Miguel). Bywał klasyfikowany jako podgatunek mamuta Jeffersona (Mammuthus jeffersonii exilis)[2], obecnie jednak częściej jest klasyfikowany jako odrębny gatunek.

[madohora]

Pierwsze pojedyncze kopalne ślady istnienia gatunku zostały po raz pierwszy odkryte w 1904 roku przez brytyjską paleontolog Dorothy Bate na wybrzeżu przylądku Malekas na Krecie. Eksponaty te są obecnie w posiadaniu Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Bate określiła gatunek w 1907 roku jako Elephas creticus. Przez wiele lat naukowcy nie byli pewni do którego rodzaju powinien zostać zaliczony. W tym regionie w epoce plejstocenu żyły tylko dwa rodzaje słoniowatych: Palaeoloxodon oraz mamut. Naukowcy znali fakty karłowacenia potomków gatunku Palaeoloxodon antiquus i najczęściej utożsamiali znalezione skamieniałości z tym gatunkiem. Za przynależnością gatunku do mamutów przemawiała jednak analiza biogeograficzna. Tę tezę potwierdzały wykonane później badania filogenetyczne. W ostatecznym rozstrzygnięciu pomogła analiza morfologiczna dobrze zachowanych części szkieletów (w tym uzębienia) odnalezionych przez paleontologów na Krecie w 2011 roku. Odkryte zostały w tym samym rejonie wyspy, w którym przed wiekiem odnalazła pierwsze ślady Bate. Obecne znalezisko było zlokalizowane w klifie przylądku Malekas, na poziomie około 20–30 m nad obecnym poziomem morza. Badania wykazały, że zarówno szczątki znalezione przez Bate, jak i obecnie odkryte należały do gatunku, który jednoznacznie należy sklasyfikować w rodzaju Mammuthus. Określono także, że Mammuthus creticus był najprawdopodobniej skarłowaciałym gatunkiem pochodzącym od żyjących we wczesnym plejstocenie Mammuthus meridionalis lub od żyjących w późnym pliocenie Mammuthus rumanus.

[madohora]

[madohora]

ako że wiele szczątków każdego gatunku mamutów pochodzi z kilku lokalizacji, możliwa jest rekonstrukcja historii ewolucyjnej rodzaju poprzez badania morfologiczne. Gatunki mamutów można zidentyfikować dzięki liczbie rzędów na szkliwie (bądź płytek) na zębach trzonowych. Prymitywne gatunki cechowały się trzonowcami o kilku zaledwie rzędach szkliwa, których liczba wzrastała stopniowo wraz z powstawaniem nowych gatunków, żywiących się bardziej ścierającym pożywieniem. Korony stały się wyższe, czaszki również odpowiednio zwiększyły swą wysokość. W tym samym czasie nastąpiło skrócenie czaszek w wymiarze przednio-tylnym, redukujące masę głowy. Krótkie, wysokie czaszki mamutów: włochatego i kolumbijskiego były zwieńczeniem tego procesu

[madohora]

Mamut kolumbijski osiągał 4 m wysokości w kłębie. Ważył od 10 ton. Osiągał mniej więcej te same rozmiary, co reprezentanci wcześniejszych gatunków mamutów – M. meridionalis i M. trogontherii, był zaś większy od współczesnego słonia afrykańskiego oraz mamuta włochatego, osiągających od 2,7 do 3,4 m wysokości. Samce były ogólnie większe i bardziej potężne. Do identyfikacji płci najlepiej wykorzystać obręcz miedniczną, jako że jej dolne ograniczenie, tworzące kanał rodny, jest u samic zawsze szersze, niż u samców. Jak i inne mamuty, mamut kolumbijski miał wysoką głowę o pojedynczym sklepieniu i opadający ku tyłowi grzbiet o wysokim garbie nad ramionami, tworzonym przez wyrostki kolczyste kręgów grzbietowych, stopniowe coraz krótsze w kierunku od przodu ku tyłowi. Osobniki młodociane miały natomiast wypukłe grzbiety, jak współczesne słonie indyjskie[15]. Przednia część szczęk i żuchwy była krótka, głęboka, szew żuchwy był zaokrąglony, a wyrostek dziobiasty sterczał poniżej powierzchni trzonowców

[madohora]

Poza większymi rozmiarami i bardziej prymitywnymi zębami trzonowymi mamut kolumbijski różnił się od mamuta włochatego także skierowanym bardziej ku dołowi spojeniem żuchwy. Zębodoły ciosów kierowały się bardziej bocznie. Ogon osiągał długość pośrednią pomiędzy notowaną u współczesnych słoni i u mamuta włochatego. Nie znaleziono żadnych tkanek miękkich mamuta kolumbijskiego, wobec czego znacznie mniej wiadomo o jego wyglądzie, niż w przypadku mamuta włochatego. Zwierzę to żyło w cieplejszym środowisku, niż mamut włochaty. Prawdopodobnie nie wykształciło wielu adaptacji obserwowanych u tamtego gatunku. Włosy przypisywane mamutowi kolumbijskiemu odkryto w Bechan Cave w Utah, gdzie znaleziono także odchody mamutów. Część z tych włosów jest szorstkich, identyczne przypisuje się mamutowi włochatemu, jednakże miejsce to leży za daleko na południu, by przynależność włosów do tego gatunku była prawdopodobna. Rozmieszczenie i gęstość futra mamuta kolumbijskiego pozostaje nieznana, jednak było ono prawdopodobnie mniej gęste, niż u mamuta włochatego – ze względu na cieplejsze środowisko, w którym żył ten ssak[

[madohora]

Miejsca akumulacji szczątków współczesnych słoni noszą nazwę cmentarzysk słoni, gdyż kiedyś uważano, że stare zwierzęta przychodzą tam, by umrzeć. Znaleziono podobne zakumulowane pozostałości mamucich kości. Uważa się je wedle jednego z wyjaśnień za efekt umierania zwierząt w okolicach rzek przez tysiące lat. Ich kości zabrała woda (na przykład rzeka Acuilla przepływające przez Florydę). Mogą też pochodzić od osobników, które zginęły zagrzebane w mule. Pewne zbiory kości uważane są też za pozostałości stad zmarłych w tym samym czasie, być może na skutek powodzi. Mamuty kolumbijskie okazjonalnie zachowywały się w osadach wulkanicznych, jak skały w Tocuila w meksykańskim Texcoco, gdzie lahar pokrył przynajmniej 7 osobników 12 500 lat temu. Nie wiadomo, jak dużo mamutów żyło w jednym czasie w jednym miejscu, ale prawdopodobne wydaje się, że liczba ta zależała od pory roku i cyklu życiowego. Współczesne słonie potrafią gromadzić się w duże stada, czasami składające się z wielu grup rodzinnych. Tysiące zwierząt mogą w ten sposób migrować razem. Mamuty mogły tworzyć duże stada częściej, niż współcześnie żyjące słonie, gdyż zwierzęta zamieszkujące otwarte przestrzenie wykazują ku temu większą tendencję niż mieszkańcy lasów. Pozostaje niejasne, w jakim stopniu mamuty kolumbijskie migrowały. Analiza izotopowa z Blackwater Draw w Nowym Meksyku wskazuje, że spędzały część roku w Górach Skalistych, 200 km dalej. Badania słojów ciosów mogą wzbogacić przyszłe analizy wędrówek mamutów.

[madohora]

[madohora]

Długość życia mamuta kolumbijskiego szacuje się na około 80 lat. Długość życia ssaka zależy od jego wielkości. Mamut kolumbijski przewyższał rozmiarami współczesne słonie, żyjące około 60 lat. Wiek mamuta można mniej więcej ocenić, licząc słoje przyrostu rocznego jego ciosów w przekroju. Jednak nie bierze się wtedy pod uwagę najmłodszych lat życia mamuta, kiedy jeszcze nie miał ciosów uzębienia stałego. Każda główna linia reprezentuje jeden rok, pomiędzy nimi są linie tygodniowe i dzienne. Ciemne paski odpowiadają latom, co pozwala na ocenę, w jakiej porze roku zginął dany osobnik. Wzrost ciosów spowalniał, gdy było trudniej o pokarm, jak w czasie choroby zwierzęcia czy też gdy samiec opuszczał swoje stado. Samce słoni żyją w stadach do wieku około dziesięciu lat.

[madohora]

Mamut kolumbijski zamieszkiwał południową połowę Ameryki Północnej, od północnej części dzisiejszych Stanów Zjednoczonych przez Meksyk aż do Kostaryki na południu. Jedno z kostarykańskich znalezisk, trzonowiec, ogłoszone zostało w 1963, ale później zaginęło. Środowisko w tych rejonach mogło tworzyć bardziej zróżnicowane siedliska, niż te zamieszkiwane przez mamuty włochate na północy. Część tych obszarów porastały trawa, rośliny zielne, drzewa czy krzewy. Skład flory zależał od regionu. Były to tereny trawiaste, sawanny i prerie północne z laskami osikowymi. Zaliczały się tu też tereny porosłe drzewami. Choć mamuty nie preferowały lasów, polany dostarczały im trawy i roślinności zielnej.

[madohora]

Inne miejsca dostarczają bardziej przypadkowych argumentów za polowaniem na mamuty, jak ułożone w stosy kości noszące ślady pozostawione przez działalność rzeźnika. Część z tych lokalizacji nie łączy się blisko z grotami typu Clovis. Lehner Mammoth-Kill Site i Dent Site, gdzie znaleziono liczne pozostałości osobników młodocianych i dorosłych wraz z pozostałościami rzeźnictwa i razem z grotami typu Clovis, interpretowano kiedyś jako ślady zabijania całych stad przez myśliwych Clovis. Jednakże analiza izotopowa wykazała, że chodzi o akumulację osobników zmarłych w różnych porach roku. Nie mogło to więc byś stado zabite w czasie pojedynczej masakry. Wiele innych zbiorów kości ze śladami obróbki rzeźnika również może reprezentować zbiory powstające z upływem czasu. Jako dowody na wielkoskalowe polowania są więc dwuznaczne

[madohora]

[madohora]

Dobrze zachowane skamieniałości amerykańskiego mastodonta odkryto w sławnym stanowisku paleontologicznym Rancho la Brea w Kalifornii. Istnieją dowody na to, że Paleoindianie kultury Clovis polowali na te zwierzęta lub przynajmniej wykorzystywali ich kości. Gatunek ten wymarł zaledwie ok. 10 - 9 tysięcy lat temu.

[madohora]

Miał 2,4 do 3,0 m wysokości i 4 do 5 ton wagi. Przypuszcza się, że był dość gęsto owłosiony, choć w mniejszym stopniu niż mamut włochaty.
Zamieszkiwał obszary leśne.
Synonimami M. americanum są następujące nazwy gatunkowe: M. progenium, Mastodon giganteus, Pliomastodon adamsi, Tapirus mastodontoides, M. ohioticum).

[madohora]

Mastodonty wyginęły około 11 000 lat temu. Dzisiaj Paleontolodzy próbują zrozumieć dlaczego.

[madohora]

Glyptodon był jednym z największych szczerbaków – osiągał długość 3 m (wraz z ogonem), 1,5 m wysokości i ważył około 1 t.

[madohora]

Glyptodon, w przeciwieństwie do blisko z nim spokrewnionego rodzaju Glyptotherium, jest rodzimym przedstawicielem fauny południowoamerykańskiej. Rodzaj Glyptodon pojawił się w gelasie i dotrwał do końca plejstocenu, około 11 000 lat temu. Za jego wyginięcie odpowiada prawdopodobnie człowiek, który polował na niego i wykorzystywał pancerze jako schronienie (w ich wnętrzach znaleziono ślady ognisk).
Glyptodon asper
Glyptodon clavipes

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z serii zwierzęta wokół nas

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A może nie. Może naukowcy pokłonią się nad gatunkiem. Może mają zamrożony materiał genetyczny itp, itd i będą próbowali go odtworzyć.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Paraceratherium – wymarły rodzaj bezrogiego nosorożca, a właściwie przedstawiciel rodziny Hyracodontidae z podrodziny Indricotheriinae; jeden z największych ssaków lądowych w historii. Żył od wczesnej do późnej epoki oligoceńskiej (34–23 miliony lat temu). Jego szczątki znaleziono w Eurazji od Chin do terenów byłej Jugosławii. Nazwa Paraceratherium oznacza „obok bezrogiej bestii”, odnosi się do Aceratherium, rodzaju uznawanego niegdyś za podobny.

[madohora]

Taksonomia rodzaju i zaliczanych doń gatunków ma bogatą i skomplikowaną historię. Opisywano inne rodzaje Indricotheriinae, jak Baluchitherium, Indricotherium i Dzungariotherium. Nie znaleziono jednak kompletnych okazów, co utrudnia porównania i klasyfikację. Większość współczesnych naukowców uznaje wymienione rodzaje za młodsze synonimy Paraceratherium, w obrębie którego wyróżnia się 4 gatunki: P. bugtiense (gatunek typowy), P. transouralicum, P. prohorovi i P. orgosensis, choć ten ostatni może stanowić odrębny rodzaj. Najlepiej z nich poznano P. transouralicum, które przedstawia większość rekonstrukcji rodzaju. Różnice pomiędzy P. bugtiense i P. transouralicum mogą być spowodowane w rzeczywistości dymorfizmem płciowym, co czyniłoby z tych dwojga jeden gatunek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wiara w istnienie yeti jest dość powszechna wśród tubylców. Tajemnicze istoty były również kilkunastokrotnie obserwowane przez zachodnich podróżników himalaistów, znacznie częściej jednak zauważano przypisywane im odciski stóp na powierzchni śniegu (pierwsze wzmianki w zachodniej literaturze z XIX wieku). Zoologowie po raz pierwszy dowiedzieli się o przypuszczalnym występowaniu takiego stworzenia w 1832 roku. Anglik B.H. Hodgson pisał wtedy, że jego miejscowi tragarze uciekli wysoko w górach przed dużą, przypominającą małpę istotą. On sam jednak jej nie widział.

[madohora]

Przeważająca liczba kryptozoologów zaprzecza jednak istnieniu yeti, uważając je za istoty legendarne. Przemawia za tym brak przekonujących, bezpośrednich dowodów na ich istnienie, np. w postaci fotografii, zwłok czy wreszcie schwytania żywego osobnika tego gatunku.

[madohora]

Niektóre opowieści o spotkaniu z yeti są tak kuriozalne, iż trudno uznać je za wiarygodne. Relacja kapitana d'Auvergue z 1938 r. głosi, że gdy podczas samotnej podróży przez Himalaje uległ ślepocie śnieżnej, od niechybnej śmierci uratowała go prawie trzymetrowa istota, wyglądająca jak prehistoryczny człowiek, która opiekowała się nim do momentu odzyskania zdrowia. (Relacje tubylców wspominają raczej o wrogim stosunku yeti do ludzi, spotkania kończyły się czasami zranieniem, porwaniem lub zabiciem człowieka).

[madohora]

Żadna z organizowanych w XX w. dużych ekspedycji nie zdołała dostarczyć dowodów na istnienie yeti. Wśród nich najbardziej znana była wyprawa sir Edmunda Hillary'ego w 1960 r. W ciągu 10 miesięcy, mimo wykorzystania nowoczesnego sprzętu obserwacyjnego i działań na szeroką skalę, nie uzyskała ona nawet poszlak wskazujących na jego obecność. Zdaje się, że taka metoda poszukiwań z góry skazana była na niepowodzenie, ponieważ (zakładając istnienie yeti) należałoby je uznać za istoty płochliwe i unikające, o ile to możliwe, spotkań z większymi grupami ludzi. Dotychczasowe, bezpośrednie kontakty tubylców z yeti były raczej przypadkowe i niespodziewane dla obu stron.

[madohora]

20 października 2008 japońska ekspedycja badająca ślady Yeti w Nepalu odkryła i udokumentowała odcisk stopy w śniegu, który kształtem przypominał stopę ludzką, lecz miał długość 20 cali (ok. 51 cm).

[madohora]

Belgijski kryptozoolog Bernard Heuvelmans uważał yeti za żyjący gatunek wielkich małp człekokształtnych z rodzaju Gigantopithecus, znanych z wykopalisk w Azji Południowej i Wschodniej z okresu od 5 milionów do 100 tys. lat temu i nadał mu hipotetyczną nazwę łacińską Dinopithecus nivalis. Choć nie wiadomo do końca, jak poruszały się gigantopiteki, większość naukowców uważa, że ze względu na swą gigantyczną masę ciała nie były one zdolne do przemieszczania się na dwóch nogach i chodziły na wszystkich czterech łapach, jak robią to przez większość czasu współczesne goryle i szympansy, a to kłóci się z opisem dwunożnej istoty, jaką rzekomo jest Yeti.

[madohora]

Himalaista Reinhold Messner wyraził przekonanie, że Yeti to rzeczywiste stworzenie, ale równocześnie przedstawił bardzo krytyczne stanowisko wobec twierdzeń o nieznanej człekokształtnej małpie żyjącej w Himalajach. Uważa on, że yeti to w rzeczywistości niedźwiedź tybetański. Jest to bardzo rzadki i słabo zbadany podgatunek niedźwiedzia brunatnego.

[madohora]

Yeti

[madohora]

W ludowych opowieściach mongolskich alma to dziki człowiek lub plemię dzikich ludzi, rzadziej kobieta-demon. Według Mongołów alma zamieszkuje tereny Ałtaju, Pamiru i Tienszanu. Alma ma mieć czerwonawą sierść, wydłużoną głowę i wystającą szczękę[1]. W latach 70. XX wieku Mongolska Akademia Nauk znalazła 16 osób z terenów ajmaku bajanolgijskiego, które rzekomo widziały almę

[madohora]

W 1910 odkryto więcej niekompletnych skamielin w Dera Bugti, podczas wyprawy brytyjskiego paleontologa Clive’a Forstera-Coopera. Na podstawie tych szczątków Foster-Cooper przeniósł A. bugtiense do nowego rodzaju Paraceratherium, którego nazwa znaczy „obok bezrogiej bestii”, odnosząc się do Aceratherium. Reklasyfikację uzasadniał wydatnie zakręcającymi w dół dolnymi ciosami zwierzęcia. W 1913 Forster-Cooper nazwał nowy rodzaj i gatunek Thaumastotherium osborni. Nazwa rodzajowa oznacza „wspaniałą bestię”. Uczony bazował na większych skamieniałościach z tych samych wykopalisk, jednak zmienił nazwę na Baluchitherium później tego samego roku, gdyż poprzedniej użyto już dla określenia owada z grupy pluskwiaków. Skamieniałości Baluchitherium były tak fragmentaryczne, że Foster-Cooper był zdolny stwierdzić jedynie, że zwierzę należy do nieparzystokopytnych, wspomniał jednak możliwość pomyłki z Paraceratherium. Amerykański paleontolog Henry Fairfield Osborn, na cześć którego nazwano B. osborni, zasugerował, że może należeć do Titanotheriidae.

[madohora]

Dzungariotherium orgosensis opisano w 1973 głównie w oparciu o zęby z Dżungarii w Sinciang na północnym zachodzie Chin. Na podstawie kolejnych szczątków, kierując się różnicami w wielkości, kształcie pyska i ułożeniu przednich zębów ukuto wiele innych nazw rodzajowych i gatunkowych. Skamieniałości przypisywane Paraceratherium cały czas odkrywa się w Eurazji, jednak sytuacja polityczna w Pakistanie stała się zbyt niestabilna, by prowadzić w tym kraju dalsze wykopaliska.

[madohora]

Wedle Lucasa i Sobusa gatunek typowy P. bugtiense z późnego oligocenu z Pakistanu ma następujące młodsze synonimy: B. osborni i P. zhajremensis. P. transouralicum, wcześniej Indricotherium, z późnego oligocenu z terenów Kazachstanu, Mongolii i północnych Chin obejmuje B. grangeri i I. minus. P. orgosensis, wcześniej Dzungariotherium, ze środkowego i późnego oligocenu z północnego zachodu Chin ma D. turfanensis i P. lipidus. P. orgosensis może wykazywać wystarczającą odrębność dla własnej nazwy rodzajowej, jednak jego właściwa pozycja wymaga jeszcze oceny. P. prohorovi z późnooligoceńskiego Kazachstanu może być reprezentowany przez zbyt mało kompletny materiał dla ustalenia jego pozycji. To samo odnosi się do zaproponowanych gatunków I. intermedium i P. tienshanensis, jak również dla rodzajów Benaratherium i Caucasotherium. Choć nazwa rodzajowa Indricotherium stanowi obecnie młodszy synonim Paraceratherium, podrodzina zachowała swą nazwę Indricotheriinae, ponieważ synonimizacja nazwy rodzajowej nie pociąga za sobą zmiany nazw wyższych taksonów, nawet jeśli pochodzą one od niej.

[madohora]

Paraceratherium uważa się za największego lądowego ssaka, jaki kiedykolwiek istniał. Jednak jego dokładna wielkość nie jest znana z uwagi na niekompletność materiału kopalnego. Wczesne oszacowania masy na 30 ton uważa się obecnie za przesadzone. Zwierzę mogło ważyć maksymalnie 15-20 ton, średnio zaś tylko 11 ton. Obliczenia bazowały głównie na skamielinach P. transouralicum, jako że gatunek ten cechuje się najbardziej kompletnymi szczątkami. Szacunki opierały się o pomiary czaszki, zęby i kości kończyn, jednak znane pozostałości kości pochodzą od osobników różnej wielkości, wobec czego wszystkie rekonstrukcje szkieletu stanowią złożone ekstrapolacje. Skutkuje to różnymi zakresami oszacowanej masy. Całkowitą długość ciała Granger i Gregory w 1936 oszacowali na 8,7 m, natomiast Gromova w 1959 na 7,4 m. Wcześniejsze przybliżenie uznaje się dziś za przeszacowane. Do masy ciała Paraceratherium zbliżały się, a być może przewyższały ją, pewne wymarłe trąbowce, o czym świadczy m.in. największy kompletny szkielet mamuta stepowego (Mammuthus trogontherii) czy niekompletne szczątki mastodontów Mammut borsoni i słoni Palaeoloxodon namadicus. Pomimo mniej więcej podobnych mas Paraceratherium było jednak wyższe, niż jakikolwiek trąbowiec. Wysokość w kłębie szacują na 5,25 m Granger i Gregory, na 4,8 m zaś Gregory S. Paul w 1997. Długość szyi szacuje się na 2–2,5 m, jak piszą Michael P. Taylor i Mathew J. Wedel w 2013. Zęby P. orgosensis (to głównie z nich znany jest ten gatunek) są o 25% większe, niż należące do P. transouralicum, co czyni go największym ze znanych indrikoteriów

[madohora]

Większość drapieżników w ich siedliskach osiągało względnie małe rozmiary – mniej więcej wielkości wilka – nie zagrażało więc Paraceratherium. Dorosłe osobniki były zbyt duże dla większości drapieżników, by mogły je zaatakować. Jednak młode były podatne na ataki drapieżników. Ślady ugryzień na kościach z pokładów z Bugti wskazują jednak, że nawet dorosłe zwierzęta stawały się ofiarami ataków mierzących 10–11 m krokodyli, Crocodylus bugtiensis. Jak w przypadku słoni, ciąża mogła u Paraceratherium trwać długo. Zwierzęta te były też długowieczne. Paraceratherium mogły żyć w niewielkich stadach, składających się z samic i ich cieląt, co chroniłoby je przed drapieżnikami. Jako maksymalną masę osiągalną przez ssaki lądowe zaproponowano 20 ton i zbliżało się do tej granicy. Powody, dla których ssaki nie mogą osiągać większych rozmiarów jak zauropody, pozostają nieznane. Powody te mogą wynikać nie z biomechaniki, ale z ekologii, być może wiążą się ze strategią rozrodu. Ruchy, dźwięki i inne zachowania przedstawiane w dokumentach typu CGI, jak Wędrówki z bestiami, są całkowicie hipotetyczne.

[madohora]

[madohora]

Orang-pendek (pol. Niski człowiek) – legendarna hominidalna kryptyda, rzekomo występująca w górskich lasach indonezyjskiej Sumatry. Osobnik był podobno widziany i opisany przez co najmniej stu ludzi, w tym naukowców i podróżników, lecz mimo tego nadal nie udało się udowodnić faktu jego istnienia. W wyniku kontynuacji badań kryptozoologicznych oraz zainteresowania mediów i turystów, istnienie małpoluda stało się także przynoszącą zyski legendą regionalnego folkloru.

[madohora]

Od 1993 roku badania nad Orang-pendkiem prowadzi Debbie Martyr — brytyjska naukowczyni i podróżniczka. Zebrała ona wiele relacji tubylców ze spotkań ze stworzeniem, udało jej się zdobyć fragmenty jego sierści. Włosie poddano nawet analizie DNA, jednak niezwykła ruda pigmentacja owłosienia uniemożliwiła wykonanie standardowej analizy DNA. Debbie Martyr dokonała również odlewu śladów stóp tej dwunożnej istoty. Po analizie stwierdzono, że ślady kryptydy różnią się od śladów zostawianych przez człowieka, orangutana czy gibona, choć posiadają niektóre ludzkie i małpie cechy. Ludzką jest spłaszczona podeszwa, małpią — wyraźnie cofnięty i odstający pod znacznym kątem paluch.

[madohora]

[madohora]

Istnieje wiele hipotez na temat pochodzenia tego stworzenia:
jedna mówi, iż może to być gatunek wielkiej małpy,
druga, że są to zdegenerowani potomkowie brytyjskich więźniów, którzy uciekli z więzień w XVIII wieku,
trzecia twierdzi, że może to być torbacz, bowiem wiadomo, iż wiele ssaków łożyskowych ma swoje odpowiedniki wśród torbaczy,
czwarta hipoteza traktuje o tym, iż Yowie nie jest postacią materialną, tylko zjawą,
według piątej jest to istota pozaziemska.

[madohora]

[madohora]

Żadne wiarygodne dowody nie potwierdziły jak dotąd istnienia „Wielkiej Stopy” (nie znaleziono kości czy ciała, a fragmenty domniemanego futra okazały się sierścią znanych zwierząt lub niemożliwe do identyfikacji). Są tylko dowody pośrednie i niepewne: naoczni świadkowie, niedojedzone resztki pokarmu, przypisywane tej istocie odchody itp.

[madohora]

Informacje o istnieniu wielkiej człekokształtnej istoty pochodzą także z Ameryki Południowej i Azji (Yeti), jednak przyjmuje się, że chodzi o inny gatunek (podgatunek)-(różnice w wyglądzie). Najbardziej pewnym dowodem na istnienie takich zwierząt jest zdjęcie rzekomo przedstawiające wielką bezogoniastą małpę, podobną do pitekantropa, którą w 1920 zastrzelił w Wenezueli François de Loys (tzw. małpa de Loysa). Autentyczność tego zdjęcia jest jednak kwestionowana; nie tylko sceptycy, ale i niektórzy kryptozoolodzy (m.in. Ivan T. Sanderson i Loren Coleman), stwierdzili, że zdjęcie przedstawia w istocie czepiaka upozowanego tak, by nie było widać ogona. Istocie nadano nawet nazwę: Ameranthropoides loysi, jednak zaginęła czaszka, a podobnych stworzeń więcej nie spotkano.

[madohora]

W sierpniu 2008 dwóch poszukiwaczy-hobbystów Wielkiej Stopy – Matthew Whitton i Rick Dye – ogłosiło, że posiadają dowody na istnienie legendarnego zwierzęcia. Przedstawili mediom zdjęcie zwłok potężnego, pokrytego futrem stworzenia, o podobnym do małpy pysku, które zostało znalezione w północnej Georgii. Po otrzymaniu zaliczki, poszukiwacze przekazali naukowcom zamrażarkę z rzekomym ciałem Wielkiej Stopy, znajdującym się w głębokim lodzie. Okazało się, że „odkrycie” było jedną wielką mistyfikacją – rzekome ciało było jedynie wypchanym gumowym kostiumem małpy.

[madohora]

Nie ma dowodów, że do Ameryki dotarł jakikolwiek humanoid oprócz człowieka. Nie znaleziono żadnych skamieniałości „Wielkiej Stopy” czy jego potencjalnych przodków w Ameryce Północnej.

[madohora]

Przeżycie tak wielkiej człekokształtnej istoty w jej domniemanym środowisku naturalnym jest mało prawdopodobne.

[madohora]

Nawet bardzo duża grupa świadków nie jest potwierdzeniem istnienia czegoś (tak jak nie ma dowodów na istnienie pojazdów cywilizacji pozaziemskiej, które rzekomo widziane były przez setki tysięcy ludzi).

[madohora]

W miejscowości Willow Creek organizowana jest ku czci „Wielkiej Stopy” coroczna parada.

[madohora]

Występuje też w grach: Red Dead Redemption,Tony Hawk's Underground 2 oraz w dodatku The Sims 2: Podróże.

[madohora]

Chupacabra (wym. /tʃupa'kabɾa/; hiszp. la chupacabra, również chupacabras – dosł. wysysacz kóz, z hiszp. chupar – ssać, la cabra – koza) – legendarne latynoamerykańskie zwierzę, obiekt badań kryptozoologii, którego istnienia nie udało się wiarygodnie potwierdzić.

[madohora]

Benjamin Radford grupuje opisy wyglądu rzekomej chupacabry w trzech kategoriach:

zwierzę podobne do współczesnego gada – najczęściej pojawiający się opis rzekomej chupacabry, o cielistej lub zielonkawoszarej skórze oraz ostrych kolcach lub rurkach na grzbiecie. Istota ma mierzyć ok. 3 do 4 stóp wysokości (0,9-1,2 m), poruszać się na tylnych łapach, skacząc w sposób podobny, jak czynią to kangury. W przynajmniej jednej z rzekomych obserwacji stworzenie miało przeskoczyć na odległość 20 stóp (6 metrów). Ponadto posiada pysk podobny do psiego lub kociego, rozwidlony język wystający często z paszczy, duże kły. Ma również syczeć i piszczeć, gdy jest zaalarmowane, jak również wydzielać nieprzyjemny zapach siarki. Niektóre rzekome obserwacje stwierdzają, iż oczy chupacabry świecą na czerwono, co wywołuje u świadków nudności.

[madohora]

nne opisy – rzadziej chupacabra pojawia się w relacjach w jeszcze dziwniejszej postaci, np. kangura ze skrzydłami

[madohora]

W przeciwieństwie do znanych drapieżników chupacabra ma wysysać całość krwi swojej ofiary (a czasem nawet całe organy wewnętrzne) przez dziurę w jej ciele lub kilka dziur. Inne źródła mówią, że chupacabra przekłuwa kłami krtań ofiary, a następnie wsuwa w otwór rurkowaty język, wysysając krew ze środka ciała. Sekcja zwłok ponad 300 zwierząt, mających być ofiarami chupacabry, nie wykazała – wbrew sensacyjnym doniesiom prasowym – by z któregokolwiek z nich została wyssana krew Istnieją nieostre fotografie mające przedstawiać to zwierzę. Jednak ich wiarygodność jest kwestionowana.

[madohora]

Zarówno w Portoryko, jak i w Meksyku chupacabra stała się bohaterem licznych opowieści. Doniesienia o kolejnych rzekomych obserwacjach zwierzęcia co jakiś czas pojawiają się w serwisach informacyjnych, rozwinął się biznes związany z chupacabrą – jej wizerunki pojawiają się na T-shirtach, czapkach baseballowych, kubkach itd. Sprzedawane są cukierki noszące tę nazwę.

[madohora]

We wrześniu 1995 w portorykańskim Canóvanas 25-letni Michael Negron miał widzieć jakoby zwinne, poruszające się w pozycji wyprostowanej stworzenie, skaczące na dwóch łapach tuż za oknem jego domu. Opisywał je w następujący sposób:

[madohora]

Następnego dnia jego brat, Angel, również zaobserwował zwierzę, które zabiło kozę Negronów, Suerte. Świadkowi udało się spłoszyć stworzenie, które uciekło do dżungli. Jak później stwierdzono, koza została wypatroszona z chirurgiczną precyzją[10]. W tej samej okolicy chupacabrę miała spotkać także Medelyne Tolentino, która opisała ją jako zwierzę przypominające kangura i tradycyjne wyobrażenie kosmity. Stwór miał również poruszać się na silnych tylnych nogach, wydzielając silną woń siarki. Tolentino miała zaobserwować dziwnego stwora raz jeszcze, 2 stycznia 1996. Gdy jechała samochodem, poczuła rzekomo woń siarki i dostrzegła zwierzę unoszące się w powietrzu. Sprawą zainteresował się burmistrz Canóvanas, Jose Soto Rivera, który wyraził swe zaniepokojenie, stwierdzając, iż dziś to atakuje zwierzęta, ale jutro może atakować ludzi. Zorganizował on łowy, w których wzięło udział 200 członków obrony cywilnej, wyposażonych w sieci, strzelby i klatki. Ekspedycji nie udało się jednak ani schwytać zwierzęcia, ani nawet go spotkać[. 6 listopada 1995 Luis Angel Guadalupe i Carlos Carrillo łowili wczesnym wieczorem ryby w Canóvanas, gdy nagle – zgodnie z ich opowieścią – usłyszeli dziwny dźwięk za swoimi plecami. Gdy się odwrócili, mieli zobaczyć zwierzę, które opisali jako straszne – niczym diabeł we własnej osobie: z dużymi uszami, świecącymi owalnymi oczami zmieniającymi kolor z pomarańczowego na czerwony, pazurami i skrzydłami. Rzekoma istota miała 1,2-1,5 metra wysokości. Mężczyźni uciekli przerażeni, stwór miał ich gonić, lecąc w powietrzu. Guadelupe chciał bronić się przed chupacabrą, używając w tym celu maczety, ale potwór ukrył się w dżungli. Guadelupe opowiadał później:

[madohora]

9 listopada 1995 Ada Arroyo pracująca w szpitalu Mount Sion w portorykańskim Caguas zobaczyła rzekomo chupacabrę około 7 wieczorem. Jak później opisywała:

[madohora]

Arroyo dodała również, że istota miała na nią hipnotyczny wpływ. Następnie stwór miał wznieść się w powietrze i zniknąć jej z oczu[

[madohora]

16 listopada 1995 trzech mężczyzn z portorykańskiego Barrio Cain Alto rzekomo widziało latającą chupacabrę, przyłapując ją na gorącym uczynku, szykującą się do ataku na koguty. Zaczęli w nią rzucać kamieniami. Istota miała wznieść się w powietrze i odlecieć w kierunku pobliskiego wzgórza. Później świadkowie opisywali stworzenie jako szarobrązowe, z dużymi oczami w kształcie migdałów, owalnym pyskiem i stosunkowo niedużymi łapami

[madohora]

9 marca 1996 Ovidio Méndez z portorykańskiego Aguas Buenas zakopywał właśnie okaleczone, a następnie zabite w zagadkowych okolicznościach kurczaki, kiedy dostrzegł rzekomo stworzenie poruszające się na tylnych łapach. Istota miała długie kły, czerwone oczy, spiczaste uszy i szponiaste łap

[madohora]

Powody, dla których Paraceratherium wyginęło po przetrwaniu około 11 milionów lat, pozostają nieznane. Wydaje się jednak nieprawdopodobne, by spowodowała to pojedyncza przyczyna[26]. Proponuje się tutaj zmianę klimatu, niskie tempo reprodukcji oraz inwazję należących do trąbowców gomfoterów z Afryki w późnym oligocenie. Gomfotery byłyby zdolne do wywołania znacznej zmiany podbijanych przez siebie siedlisk, podobnie jak dzisiaj czyni to słoń afrykański, niszczący drzewa i przekształcający lasy w tereny trawiaste. W końcu zasoby pokarmowe uległy znacznemu ograniczeniu i liczba Paraceratherium obniżyła się wraz z nimi, co uwrażliwiło populację na inne zagrożenia. Duże drapieżniki, jak Hyaenaelurus czy Amphicyon, także przedostały się z Afryki do Azji, co odbyło się we wczesnym miocenie. Mogły one polować na młode Paraceratherium. W czasie tym pojawili się w Azji również inni roślinożercy.

[madohora]

Megalania (Varanus priscus) – gatunek warana, przedstawiciel megafauny, żyjący w plejstocenie na terenach Australii, wymarły prawdopodobnie około 40 tys. lat temu. Najnowsze znalezione szczątki mają około 50 tys. lat.

[madohora]

Megalania została opisana w 1859 roku przez Richarda Owena i zaklasyfikowana do rodzaju Megalania. Obecnie większość naukowców sugeruje jednak, że zwierzę to – podobnie jak współczesne warany – należało do rodzaju Varanus, a rodzaj Megalania uznaje za jego młodszy synonim[6]. Według analizy filogenetycznej przeprowadzonej przez Jasona Heada i współpracowników najbliższym krewnym megalanii jest waran z Komodo.

[madohora]

Pelagornis sandersi – gatunek wymarłego ptaka. Ptaki tego gatunku miały rozpiętość skrzydeł wynoszącą szacunkowo 6,4 metra, co czyni je największymi ptakami, które kiedykolwiek żyły na Ziemi.

[madohora]

[madohora]

Pojawił się 1,9 miliona lat temu w Ameryce Południowej. Ten przedstawiciel plejstoceńskiej megafauny wyginął względnie niedawno, bo ok. 10 tysięcy lat temu. Pierwszą skamielinę tego gatunku odkryto w 1788 w Luján w Argentynie. Takson został opisany w 1796 roku przez Georges’a Cuviera.

[madohora]

[madohora]

Megalodon
Jednym z największych i najgroźniejszych drapieżców, jakie widziała nasza planeta, był przodek rekinów, czyli megalodon. Ta morska bestia żyła od 23 do 3,6 milionów lat temu i mierzyła na długość prawdopodobnie 17-20 m. Z ambitnych wyliczeń naukowców wynika, że musiała codziennie konsumować ponad 98 tysięcy kalorii, w czym pomagały jej ogromne szczęki zdolne zmiażdżyć każdą podwodną istotę. Ochładzanie się oceanów w czasie doby lodowej połączone z obniżaniem poziomu mórz okazało się jednak dla niej zgubne. Na wymarciu megalodonów skorzystały wieloryby, u których właśnie w tym samym czasie dał się obserwować gigantyzm, czyli ewolucyjny trend do osiągania ogromnych rozmiarów.

[madohora]

Od marca do maja 1996 z Meksyku pochodzi wiele relacji z rzekomych spotkań z chupacabrą. Teodora Ayala Reyes ze wsi w stanie Sinaloa, José Angel Pulido z Tlajomulco de Zuñiga twierdzili, że zostali zaatakowani i poranieni przez to stworzenie. Pod koniec maja odnotowano 46 ataków na ponad 300 zwierząt domowych i 4 osoby. Chupacabra pojawiająca się w Meksyku ma przypominać raczej wielkiego gryzonia i mierzyć ok. 1 metra wysokości. 9 maja psy należące do Violety Colorado otoczyły dziwne zwierzę w Zapotal. Rzekoma istota zasyczała agresywnie i uciekła. Tej samej nocy w niedalekiej okolicy znaleziono 9 martwych owiec. Wszystkie ciała pozbawione były krwi

[madohora]

Niedaleko miejscowości Hesperia na południu Kalifornii widziano w grudniu 1997 rzekomo istotę przypominającą chupacabrę. Zaatakowała ona prosiaka. Jego właściciel mówił m.in.:
Napotkałem coś dziwnego, gdy próbowałem dotrzeć do mojej świni, coś niewiarygodnego. (…) to zatrzymało się i spojrzało na mnie. Mój pies wydawał się bać tego czegoś. Później znikło w zaroślach

[madohora]

3 maja 2000 zamieszkała w chilijskim Concepción Liliana Romero Castillo została obudzona przez szczekającego psa. Za oknem miała wówczas dostrzec mierzącego ok. 2 metry uskrzydlonego humanoida, stojącego w jej ogrodzie. Następnego dnia o 6 wieczorem jej dzieci znalazły martwego, pozbawionego krwi psa, z dwoma okrągłymi ranami na gardle. W pierwszych trzech tygodniach maja 2000 ok. 200 owiec zostało znalezionych martwych w okolicach chilijskiego Calama. Wielokrotnie widywano tam dziwną istotę o cechach ludzkich i zwierzęcych. Na przykład 28 sierpnia 2001 para wracająca z kościoła zauważyła rzekomo niewielkie, włochate, szarobiałe stworzenie. Miało ono wyłonić się z krzaków porastających pobocze drogi, przekroczyć ją poruszając się dziwacznie i skryć się po drugiej stronie

[madohora]

Ciało bardzo szybko zostało pożarte przez sępy, ale zachował się szkielet stworzenia. Znajdowały się na nim resztki żółtawej sierści i gładkiej skóry. Widoczne były również duże pazury i zęby oraz, najbardziej charakterystyczny, spory kostny grzebień na kręgach. Zwierzę za życia wyposażone było w dużych rozmiarów oczy, prawdopodobnie nie miało uszu. Szkielet został przebadany w szpitalu w León. Tamtejszym naukowcom nie udało się zidentyfikować zwierzęcia. Szkielet przetransportowano następnie do kampusu medycznego uniwersytetu UNAN-León. Eksperci, którzy go przebadali, wydali opinię, iż zwierzę należało do psowatych i był to najprawdopodobniej zwykły pies. Nie stwierdzono, aby istota była w stanie odżywiać się poprzez wysysanie krwi innym zwierzętom. Zdziwiony takimi wynikami badań Talavera oświadczył, że szkielet przebadany przez naukowców został podmieniony i różnił się dość znacznie od tego, który znalazł

[madohora]

W lipcu 2004 właściciel ranczo w San Antonio zabił bezwłose, podobne do psa zwierzę, które atakowało jego żywy inwentarz. Istota ta znana jest kryptozoologom jako Bestia z Elmendorf (Elmendorf Beast). Po przebadaniu przez zoologów okazało się, iż nie było to zwierzę nieznane nauce, ale kojot cierpiący za życia na szereg schorzeń, które spowodowały jego dziwny wygląd. W październiku 2004 dwa podobne zwierzęta zostały zaobserwowane na tym samym terenie. Jedno z nich padło, a miejscowy zoolog, który został wezwany do zbadania padliny, dojeżdżając na miejsce odnalezienia martwego egzemplarza, zaobserwował drugie z nich. Ciała przebadali biologowie w Teksasie – stwierdzono, iż były to kojoty cierpiące na poważne schorzenia

[madohora]

W mieście Coleman w Teksasie w lecie 2006 farmer Reggie Lagow miał schwytać w pułapkę dziwaczne zwierzę. Zastawił sidła na drapieżnika, który zabijał jego kurczaki i indyki. Zwierzę, które wpadło w zasadzkę, stanowiło – wedle jego opisu – krzyżówkę bezwłosego psa, szczura i kangura. Stworzenie miało zostać przekazane w ręce badaczy w celu stwierdzenia jego prawdziwej natury, jednak 17 września 2006 Lagow stwierdził w wywiadzie telefonicznym udzielonym Johnowi Adolfi, założycielowi muzeum osobliwości Lost World Museum, iż wyrzucił je do śmieci.

[madohora]

W sierpniu 2006 Michaele O’Donnell, zamieszkała w Turner w amerykańskim stanie Maine, doniosła o dziwnym, „wyglądającym na złe”, podobnym do gryzonia zwierzęciu wyposażonym w kły, które zostało znalezione martwe niedaleko drogi. Stworzenie zostało najwidoczniej uderzone przez jadący samochód. Padlinie zrobiono szereg zdjęć, a świadkowie byli zgodni co do tego, że istota wyglądała na drapieżne stworzenie, ale nie przypominała psa czy wilka, spotykanych w tamtejszych okolicach. Ciało zostało pożarte przez sępy, zanim zostało przebadane przez naukowców. W ciągu lat mieszkańcy Maine donosili o obserwacjach dziwnego zwierzęcia i szeregu okaleczeń psów

[madohora]

Kości rzekomej chupacabry są obecnie w posiadaniu Lost World Museum i można je obejrzeć m.in. na jego stronie internetowej. Mają one zostać poddane w najbliższej przyszłości badaniom naukowym

[madohora]

Także we wrześniu 2006 miało rzekomo miejsce spotkanie z chupacabrą w High Rolls niedaleko Alamogordo w amerykańskim stanie Nowy Meksyk. Trey Rogers przebywał właśnie w lesie, biorąc udział w rozgrywce paintballowej, gdy nagle miał zauważyć dziwne zwierzę. Według jego opowieści stworzenie było średnich rozmiarów, koloru brązowo-czerwonawego, z kolcami na grzbiecie. Chupacabra, zgodnie z jego opisem, miała także posiadać parę skrzydeł. Zanim Treyowi udało się do niej strzelić, stwór uciekł z ogromną prędkością

[madohora]

8 sierpnia 2008 zastępca szeryfa z hrabstwa DeWitt w Teksasie, Brandon Riedel, sfilmował niezidentyfikowane zwierzę na poboczu drogi niedaleko Cuero. Stworzenie było rozmiarów kojota, bezwłose, z długim pyskiem, krótkimi przednimi i długimi tylnymi nogami. Jednak, zdaniem Scotta Henke z Texas A&M University-Kingsville, film przedstawia biegnącego psa.

[madohora]

W marcu 2010 Jeremy Scheffel schwytał w okolicach miasta Dry Gulch w Oklahomie dziwne, bezwłose zwierzę, przypominające ogromnego szczura. W amerykańskich środkach masowego przekazu pojawiły się wówczas informacje, że odnaleziono żywą chupacabrę. Po przebadaniu stworzenia okazało się, że jest to szop pracz cierpiący na nużycę.

[madohora]

4 lipca 2011 Jack (Jeff) Crabtree z Lake Jackson w Teksasie, doniósł, iż widział chupacabrę na tyłach swojego domu. Było to bezwłose, podobne do psa zwierzę. Początkowo Crabtree utrzymywał, że spotkał chupacabrę, jednak po tym, jak 11 lipca o jego spotkaniu doniosły lokalne gazety i inne media, szybko wycofał się z wcześniejszych twierdzeń. Przyznał rację przyrodnikom, którzy stwierdzili, iż widział on najprawdopodobniej kojota cierpiącego na nużycę

[madohora]

23 lutego 2014 Doug Ohrt i jego żona Lucy spotkali dziwne zwierzę na terenie swojego rancza w teksańskim hrabstwie Victoria. Stworzenie, przypominające kojota, zostało zastrzelone przez ich wnuka. Ciało sfotografowano i sfilmowano. Zdaniem pracowników administracji tamtejszego parku narodowego, zwierzęciem tym był kojot z chorobą skóry

[madohora]

Teorie próbujące wyjaśnić przypadki okaleczeń zwierząt domowych i obserwacji dziwnych istot, można podzielić na kilka grup. Część z nich mówi o całkowicie naturalnych zjawiskach lub znanych nauce zwierzętach odpowiedzialnych za tego typu wydarzenia. Inne obstają przy paranormalnych wyjaśnieniach (powiązanie z obserwacjami UFO, wiarą w duchy i demony itd.) lub czerpią z doświadczeń kryptozoologii.

[madohora]

Na korzyść tego wyjaśnienia przemawia także fakt, że opowieści o chupacabrze np. w USA pochodzą niemal wyłącznie od osób należących do wspólnot latynoamerykańskich

[madohora]

„(…) wielokrotnie wykazano, że u 10 do 25 procent prawidłowo funkcjonujących osób co najmniej raz w okresie ich życia występowały rzeczywiste omamy (halucynacje) – słyszą głos, którego nie ma, lub widzą nieistniejące przedmioty. Rzadziej występują takie omamy, jak odczuwanie dziwnych zapachów, słyszenie muzyki lub otrzymywanie informacji w sposób niezależny od zmysłów”[

[madohora]

Osoby próbujące wyjaśnić przypadki wielokrotnych okaleczeń zwierząt domowych i rzekomych obserwacji dziwacznych istot przywołują cały szereg znanych nauce zwierząt. Jednym z nich jest łasica długoogoniasta (Mustela frenata). Ten zwinny drapieżnik zjada niewielkie ssaki i znany jest ze swej żarłoczności. Nie jest jednak gatunkiem rodzimym na Portoryko, gdzie nie występują w stanie dzikim duże ssaki poza małpami i mangustami introdukowanymi tam w celu walki z plagą szczurów (szczególnie szkodliwych dla tamtejszych plantacji trzciny cukrowej)

[madohora]

Teoria przedstawiona przez Juana A. Rivero z University of Puerto Rico w Mayaguez mówi o zbiegłych małpach rezusach (Macaca mulatta), sprowadzanych często w celach naukowych do różnych ośrodków badawczych. Jego zdaniem część z nich mogła wydostać się z klatek i rozprzestrzenić się po całej wyspie. Problemem pozostaje jednak fakt, że rezusy odżywiają się zazwyczaj owadami, owocami i nasionami. Tylko okazjonalnie zjadają niewielkie zwierzęta (najczęściej gryzonie). Nawet grupa rezusów nie zaatakowałaby np. kozy

[madohora]

Kolejnym „kandydatem” jest południowoamerykański lelek Caprimulgus longirostris. To nocny ptak, odżywiający się owadami, występujący od Wenezueli do Argentyny. Część badaczy jest zdania, iż jest on odpowiedzialny za niektóre „obserwacje” chupacabry. Zwracają oni również uwagę na fakt, że hiszpańska nazwa tego gatunku to chotacabras

[madohora]

Obserwacje chupacabry łączone są również z tzw. incydentem w Varginha (Brazylia) z 1996, podczas którego zanotowano wiele obserwacji UFO i zagadkowych istot

[madohora]

Kryptozoolodzy są zdania, iż chupacabra jest nieznanym nauce gatunkiem zwierzęcia (kryptydą). Część z nich twierdzi, iż może ona mieć wiele wspólnego z tzw. brytyjskimi wielkimi kotami, które pojawiają się w Wielkiej Brytanii od wielu lat. Inni są zdania, iż jej naturę można wyjaśnić, uznając iż chupacabra jest efektem eksperymentów genetycznych (np. zmodyfikowanym nietoperzem wampirem), któremu udało się uciec z laboratorium.

[madohora]

Inne wyjaśnienia mówią m.in. o oszustwie, efektach czarnej magii lub wyjaśniają śmierć setek zwierząt domowych rytualnymi mordami w wykonaniu np. członków sekt satanistycznych i z kręgu kultu Santeria

[madohora]

W sierpniu 2004 zwierzę, które uważano za bestię z Elmendorf, zostało zastrzelone przez ranczera, Devina McAnally'ego. Stało się to zaraz po tym, jak stworzenie zaatakowało jego zwierzęta domowe. Ważyło ono 9 kilogramów i było bardzo wychudzone. Jego skóra była niebieskawa, bezwłosa i wyglądało na to, że pokryta jest drobnymi łuskami. Specjaliści z zoo w San Diego nie byli w stanie rozstrzygnąć jednoznacznie, do jakiego gatunku należało zwierzę, ale na podstawie badań czaszki orzekli, że był to nagi pies meksykański. Inni eksperci stwierdzili, że stworzenie nie było naturalnie łyse, a brak włosów został spowodowany przez pasożytniczą infekcję. Badania DNA pobranego z ciała potwierdziły jedynie, że należało ono do psowatych.

[madohora]

Rodzaj Carcharodon, wyodrębniony w kredzie, obecnie reprezentowany jest jedynie przez żarłacza białego. Megalodon został zaklasyfikowany do tego rodzaju jako przypuszczalny przodek żarłacza białego. Nowsze badania filogenetyczne wskazują jednak, że megalodon należy do odrębnej linii ewolucyjnej lamnokształtnych – Otodontidae. W związku z tym obecnie klasyfikowany jest albo w rodzaju Otodus, albo Carcharocles.

[madohora]

Daeodon
Swojego przerośniętego przodka wydaje się mieć również dzika świnia. Daeodon żył w Północnej Ameryce w okresie od 23 do 20 milionów lat temu i wyglądał jak stwór z naszych najgorszych koszmarów. Ramionami sięgał ok. 180 cm, a sama jego czaszka była długa na 90 cm. Ważył nawet 450 kg, a masywne ciało poruszało się na wąskich nogach wyposażonych w kopytka. Jako zwierz wszystkożerny nie pogardzał korzeniami, orzechami, ale także mięsem i kośćmi – ponoć miał nawet skradać padlinę innym drapieżcom. Ze śladów na odnalezionych czaszkach wywnioskowano, że samce walczyły o terytorium gryząc się po ogromnych pyskach.

[madohora]

[madohora]

Zwierzę miało też mocny kark i silne łapy, zwłaszcza tylne, krótsze od przednich. Mogło chować pazury. Prawdopodobnie tygrys szablozębny nie był dobrym biegaczem, ponieważ budowa ciała zapewniała mu siłę, ale nie szybkość.

[madohora]

koty szablastozębne, machajrodonty, tygrysy szablastozębne, Machairodontinae,
podrodzina wymarłych ssaków drapieżnych z rodziny kotowatych;
8 rodzajów występujących od miocenu po plejstocen w Europie, Azji, Afryce i Ameryce Północnej oraz w pliocenie i plejstocenie w Ameryce Południowej; osiągały wielkość od lamparta po tygrysa; odznaczały się bardzo dużymi, zakrzywionymi do tyłu i mocno bocznie spłaszczonymi górnymi kłami, którymi zabijały duże ssaki

[madohora]

[madohora]

Oraz kapliczka z 1902 roku

[madohora]

W maju 2006 roku Dr. Tomasz Sulej z Instytutu PAN w Warszawie oraz Grzegorz
Niedźwiecki ówczesny student piątego roku Wydziału Biologii Uniwersytetu
Warszawskiego rozpoczęli prace wykopaliskowe na terenie wyrobisk cegielni.
Prawie dwuletnie prace wykopaliskowe doprowadzily do odkrycia skamieniałości
gada ssakokształtengo - dicydonta oraz pierwszego dinozaura drapieżnego.
Odkrycie zostało ogłoszone 29 lipca 2008 w trakcie konferencji prasowej w
Warszawie zorganizowanej przez polską edycję National Geografic. Podczas
wykopalisk w 2009 roku dokonano kolejnych, cennych dla nauki odkryć gatunków
zwierząt sprzed 250 mln lat.

[madohora]

Muzeum powstało w 2008 roku w związku z odkryciem w latach 2006-2007 na terenie miejscowej cegielni skamieniałości dinozaurów: archozaura z gatunku „smok wawelski”, przedstawiciela dicynodontów, dinozauromorfa, pterozaura oraz rauizucha. Ponadto odkryto tu szczątki kopalnej fauny (ryby, owady, skorupiaki) oraz roślin. Eksponaty te stanowią kolekcję, prezentowaną w muzeum.
W 2012 roku muzeum wzbogaciło się o pierwszą na świecie rekonstrukcje szkieletu „smoka wawelskiego”, wykonaną przez plastyczkę Martę Szubert.

[madohora]

Smok jest znany z bardziej kompletnych i lepiej zachowanych skamieniałości niż większość innych triasowych archozaurów. Na podstawie wielkości kości przedszczękowej, szczękowej i jarzmowej długość czaszki oszacowano na 48–57 cm. Całe zwierzę mierzyło 5–6 m długości. Kość przedszczękowa jest wysoka i masywna, obejmuje cztery zęby, bardziej okrągłe w przekroju niż zęby kości szczękowej lub zębowej. W kości szczękowej znajdowało się 11 lub 12, a w zębowej 14 zakrzywionych ku tyłowi, piłkowanych zębów. Zęby te miały nawet 10 cm długości. Okno przedoczodołowe jest niewysokie, w przybliżeniu trójkątne, jedynie w przedniej części otoczone niewielkim dołem przedoczodołowym. Zaawansowaną budową cechuje się puszka mózgowa smoka. Oś kości ramiennej jest podłużnie skręcona. Długość grzebienia naramiennego nie przekraczała 30% długości trzonu kości. Kość biodrowa wysoka i masywna, z zamkniętą panewką stawu biodrowego. Kość krzyżowa składa się z trzech kręgów przyrośniętych żebrami krzyżowymi do kości biodrowej. Bardziej szczegółowy opis osteologii smoka jest przygotowywany w ramach pracy doktorskiej Grzegorza Niedźwiedzkiego

[madohora]

Cegielnia w Lisowicach koło Lublińca była badana przez wiele lat pod kątem występowania w niej skamieniałości kręgowców, m.in. przez Jerzego Dzika, jednak wówczas złoże kostne nie było jeszcze eksploatowane. Dopiero w 2005 roku kolekcjoner Robert Borzęcki natrafił na szczątki. Wiosną 2006 roku Borzęcki pokazał je Piotrowi Menduckiemu, o ich identyfikację poprosił również na forum paleontologia.pl – zarówno Menducki, jak i moderator forum Dawid Surmik skierowali go do Tomasza Suleja. Sulej wraz z Grzegorzem Niedźwiedzkim pojechali do Lisowic, gdzie znaleźli więcej skamieniałości, w tym kości. W lipcu 2006 roku w Lisowicach rozpoczęły się profesjonalne wykopaliska. Wówczas odnaleziono m.in. mierzącą 54 cm długości kość udową, a w 2007 – trójpalczaste tropy. W 2008 roku na łamach „Acta Palaeontologica Polonica” ukazał się wstępny opis skamieniałości, a praca nazywająca gatunek Smok wawelski została opublikowana w 2012 roku (w internecie ukazała się jeszcze w sierpniu 2011). Jego nazwa pochodzi od legendarnego smoka wawelskiego. Nazwa gatunku budzi kontrowersje ze względu na złamanie niepisanych, zwyczajowych reguł dotyczących tworzenia nazw taksonomicznych, ponieważ jest to niezlatynizowana nazwa języka narodowego badaczy, nie jest pochodną od innej nazwy i nie jest nazwą nową, tylko zapożyczeniem, kopią istniejącej nazwy związanej z innym porządkiem ontologicznym.

[madohora]

Smok jest rekonstruowany jako zwierzę dwunożne. W Lisowicach odnaleziono pięć dużych, masywnych odcisków trójpalczastych stóp o długości 40–50 cm. Przypominają one tropy pozostawione przez średnie i duże jurajskie teropody. Nie odnaleziono kości stóp smoka, nie można więc jednoznaczne udowodnić, że to on pozostawił te tropy. Z Lisowic nie jest jednak znany żaden inny archozaur o zbliżonych rozmiarach

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nazwę „archozaury” zaproponował Edward Drinker Cope w 1869 r. dla grupy, do której zaliczył zauropterygi, krokodyle, „tekodonty”, dinozaury, anomodonty (do których zaliczał dicynodonty i dinocefale) i grupę Rhynchocephalia (do której zaliczał rynchozaury i sfenodonty). Później archozaury były różnie definiowane, bywały nawet uznawane za grupę parafiletyczną; ostatecznie jednak w XX wieku przyjęło się ich rozumienie jako monofiletycznej grupy obejmującej dinozaury, pterozaury, krokodyle i „tekodonty”. Przedmiotem sporów pozostaje jednak, jak dokładnie należałoby zdefiniować tę grupę. Ścierają się tu dwie koncepcje:

[madohora]

Archozaury w szerszym rozumieniu pojawiły się w późnym permie (ok. 250 mln lat temu). Odkryte w Rosji skamieniałości, które mogły należeć do przedstawicieli grupy Rauisuchia oraz odkryte w Polsce tropy prawdopodobnie pozostawione przez bazalne dinozauromorfy sugerują, że archozaury w rozumieniu węższym (Ornithodira + Crurotarsi) pojawiły się we wczesnym triasie; najstarsze zwierzęta, o których wiadomo na pewno, że należały do archozaurów w węższym rozumieniu (m.in. Asilisaurus) żyły w środkowym triasie (anizyk). Grupa osiągnęła szczyt rozwoju w erze mezozoicznej. To jedyna grupa gadów z zębami osadzonymi tekodontycznie – w zębodołach. Jedna z linii ewolucyjnych archozaurów – dinozaury – zdominowała królestwo ziemskich kręgowców przez większość ery mezozoicznej. Wiele z nich osiągało potężne rozmiary, a niektóre przeszły na dwunożny tryb życia.
Współcześnie żyjącymi przedstawicielami archozaurów są krokodyle oraz jedna z linii rozwojowych dinozaurów – ptaki.

[madohora]

Clemens (1980) opisał Hallautherium na podstawie dwóch okazów. Holotyp - A ll 1-318 - to fragment kości zębowej wraz z lewym dolnym zębem przypominającym trzonowiec. Okaz przypisany to prawy dolny ząb przypominający trzonowiec. Oba okazy odkryto w pobliżu Hallau (Szwajcaria), w skałach datowanych na noryk lub retyk. Świło i in., (2014) opisali ząb z Lisowic, który przypisano do Hallautherium sp

[madohora]

Ostatni wspólny przodek gatunków Ceratosaurus nasicornis i Passer domesticus i wszyscy jego potomkowie (zmodyfikowana definicja Padiana i innych z 1999 r.).

[madohora]

[madohora]

Dawniej łączono z nimi rynchozaury (Rhynchosauria), żyjącą w triasie grupę gadów o charakterystycznie zagiętym w dół przodzie pyska, spokrewnioną bliżej z archozaurami.

[madohora]

Żyły od późnego permu na wszystkich kontynentach, głównie w południowej Afryce. Większość z nich wyginęła w późnym triasie, wraz z pojawieniem się dinozaurów. W Polsce kości dicynodonta z późnego triasu, żyjącego pod koniec noryku lub na początku retyku Lisowicia bojani, odkryto w Lisowicach na Śląsku; L. bojani jest obecnie najmłodszym znanym zwierzęciem, które z pewnością było przedstawicielem tego infrarzędu. W 2003 roku doniesiono o odkryciu enklawy dicynodontów w Australii (w północnej części stanu Queensland), gdzie miały one żyć jeszcze 105 mln lat temu; jednak Agnolin i współpracownicy (2010) podali w wątpliwość pozycję filogenetyczną domniemanego australijskiego dicynodonta, zwracając uwagę na podobieństwo jego skamieniałości do kości krokodylomorfów z rodziny Baurusuchidae, jak Baurusuchus pachecoi. Z kolei Knutsen i Oerlemans (w druku) uznali te skamieniałości za szczątki ssaka żyjącego w pliocenie lub w plejstocenie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Problem z nią jest jednak inny. Te przerośnięte chomiki są po prostu obrzydliwe! Mało mówi się o tym, że taki sympatyczny gryzoń je własne gówno. Otóż, wyobraźcie sobie, że kapibara „produkuje” dwa rodzaje przemiany materii stałej. O ile twarda kaka, według kapibary, nie nadaje się do niczego, to rozwodniona, zielonkawa kupa jak najbardziej godna jest uwagi, bo zawiera nadal sporo odżywczych składników i… da się ją zjeść drugi raz. Co też kapibara regularnie czyni.

[madohora]

Z jakiegoś powodu uznaje się, że największymi ludojadami na naszej planecie są rekiny. W rzeczywistości rocznie raportuje się ok. sześciu przypadków śmiertelnych ataków tych zwierząt na ludzi. Dla odmiany – w tym samym czasie człowiek zabija 100 milionów tych ryb! Jeśli zaś chodzi o agresję to taki rekin wydaje się być niewinnym, milutkim stworzonkiem, gdy porównamy go z… hipopotamem nilowym. Tak, tym pozornie łagodnym, niezbyt szybkim, wiecznie uśmiechniętym, afrykańskim kolosem, który przecież przez większość życia pławi się w błocie i napełnia swój pękaty bebech roślinnymi przysmakami.

[madohora]

[madohora]

Demon prędkości, mistrz szybkiej, ciętej riposty, przekozak, który w galopie konkurować może tylko z gepardem! Leniwiec. Cóż, tak naprawdę to każdy z nas marzyłby o żywocie takiego stworzenia. Mieszka ono sobie na drzewie gdzieś w południowoamerykańskiej dżungli, większość czasu śpi i grzeje futro na słońcu. Czasem coś zje. Przemianę materii ma to-to bardzo wolną, więc nie musi co chwilę gnać do ubikacji.

[madohora]

Jest jeszcze jedna rzecz, która sprawia, że leniwce warto omijać z daleka. Według niedawnych badań stworzenia te wyjątkowo gustują w ludzkich odchodach i często zdarza się, że mieszkańcy amazońskich wiosek muszą wyciągać leniwce z latryn…

[madohora]

Swego czasu reżyser Kevin Smith stwierdził, że dziobak jest dobitnym dowodem na to, że Bóg ma poczucie humoru. No bo jak inaczej nazwać składającego jaja ssaka, który ma dziób? Podobno, kiedy europejscy przyrodnicy po raz pierwszy dostali truchło dziobaka do przebadania, byli przekonani, że padli ofiarami idiotycznego żartu ze strony podróżników, którzy ten „dar” przywieźli im z Australii.

[madohora]

Okazuje się, że substancje zawarte w jadzie nie są w stanie zabić homo sapiens. Na szczęście. Nie zmienia to faktu, że ofiara ryczeć będzie z rozdzierającego bólu, który potrafi utrzymywać się całkiem długo. Dodatkowo zranione miejsce może nawet i przez wiele miesięcy być bardzo wrażliwe bodźce. W innych sytuacjach osoba, która miała wątpliwy zaszczyt bycia celem ataku dziobakowych ostróg, dostałaby w szpitalu odpowiednią porcję morfiny, która to pozwoliłaby łagodniej przejść te katusze. Problem jednak w tym, że lek ten jest bezskuteczny w tym przypadku.

[madohora]

Wbrew pozorom oraz rozmiarom, żubra wcale nie jest łatwo sfotografować. Choć duży, potrafi się kryć pomiędzy drzewami tak, że wypatrzeć go są w stanie ci, którzy doskonale znają jego obyczaje. Samce, nazywane bykami, przeciętnie ważą w granicach 700 kg, ale znany historii najcięższy osobnik osiągnął masę 920 kg. W kłębie dorastają do nawet 1,9 m, ale przeważnie wysokość nie przekracza 1,75 m. Samice, czyli krowy osiągają wagę w przedziale 320-640 kg. Chcąc rozróżnić obie płcie przypatrzmy się uważnie poszczególnym cechom. Samiec jest zdecydowanie szerszy w przedniej części ciała, ponadto ma o wiele wyższy garb niż samica, większą głowę oraz bardziej rozbudowaną muskulaturę. Na tej dużej głowie zarówno u samca, jak i samicy rosną krótkie, ciemne, skierowane ku górze rogi. Rogi rosną przez całe życie, nie są zrzucane, ani też nie rozgałęziają się w trakcie swojego rozwoju. Stanowią bardzo niebezpieczną, a zarazem skuteczną broń. W momencie ataku żubr przewraca głowę z boku na bok dźgając przeciwnika ostrą końcówką rogu.

[madohora]

Żubr ma jeszcze innego bliskiego krewnego. Bizon amerykański jest zdecydowanie większy, bardziej masywny z większą głową, większymi rogami, wyższy w kłębie, szerszy z przodu, no i w końcu cięższy. Amerykanin zamieszkuje rozległe prerie, na których właściwie poza człowiekiem nie ma żadnych wrogów naturalnych. Ze względu na tak rozległy obszar jakim jest preria, to człowieka tam spotkać także trudno. Dlatego bizony spokojnie wiodą sobie żywot na zielonych pastwiskach. A żubr, Polak, Europejczyk? Chowa się w lasach. Najprawdopodobniej przed tysiącami lat, o czym świadczą znaleziska kości tych zwierząt sprzed 6 a nawet 7 tys. lat, żubry żyły tak samo jak bizony, na otwartych przestrzeniach. Były wtedy też większe niż obecnie. Przyczyną „schowania” się żubrów w lasach było zlodowacenie, potem gospodarka rolna prowadzona przez ludzi, wojny i siłą rzeczy zwierzęta te chcąc przeżyć, musiały się gdzieś ukryć. Wybrały lasy. Aby móc przeciskać się pomiędzy drzewami, krzakami, ewolucja poprowadziła gatunek w kierunku skarłowacenia. Smuklejsza sylwetka zapewnia tym zwierzętom lepszą zwrotność. Mimo tego procesu żubr i tak jest największym ssakiem Europy.

[madohora]

Postępowanie opisuje artykuł II Statutów Litewskich noszący tytuł „Cena Zwierzom dzikim”. Mimo dotkliwych konsekwencji finansowych, żubry ginęły, a ich populacja kurczyła się w szybkim tempie. Dopiero w XIX wieku, kiedy nasze ziemie znalazły się pod zaborami, a tereny, na których występowały te ssaki, stanowiły część carskiej Rosji, zatrzymano dalszy spadek liczby tych zwierząt.

[madohora]

Po prawie stu latach działań można powiedzieć, że żubr został gatunkiem „cudownie” ocalonym. Jednak w roku 1920 nie było to tak oczywiste. Jak głoszą dane naukowe, kiedy na ziemiach obecnej Europy zaczęli osiedlać się ludzie z gatunku Homo sapiens, żubry były pospolitymi zwierzętami. Wystarczyło 20 tysięcy lat, żeby w roku 1919 zabić ostatniego wolno żyjącego żubra nizinnego w Białowieży, natomiast 6 lat później w górach Kaukazu żubra górskiego.

[madohora]

Całe to zamieszanie wokół żubra oraz przywracania go naturze spotkało się z ogromnym zainteresowaniem ze strony całego świata naukowego. Dzięki temu zainteresowaniu oraz ciekawskiej naturze człowieka, światło dzienne ujrzały ciekawe mieszanki międzygatunkowe. Przez pewien czas jedna z nich stanowiła problem w procesie restytucji, jednak do dzisiaj, co można przeczytać powyżej, w dziewiczych ostępach żyją czyste, bez żadnej skazy, lub też bez żadnego genetycznego błędu osobniki.

[madohora]

No ta nazwa już chyba wiele tłumaczy, połączenie bizona amerykańskiego i żubra europejskiego dające płodne potomstwo. Powstanie tej hybrydy międzygatunkowej była związana z ideą restytucji żubra europejskiego. Do Polski pierwsze żubrobizony trafiły w roku 1929. Przez kilka lat żubrobizony funkcjonowały jako zwierzęta dzikie w Białowieży, jednak w latach 1935 – 1936 dzięki środkom pochodzącym od kanadyjskiej polonii zwierzęta przeniesiono do ośrodka w Smardzewicach koło Spały.

[madohora]

Oczywiście pozostaje pytanie jakie żubry chcemy zobaczyć, te w zagrodach pokazowych, czy te żyjące na wolności w stanie dzikim. Na początek rozważmy może ten pierwszy przypadek. Z własnego doświadczenia wiem, że zanim wyruszy się w teren, żeby zobaczyć jakiś gatunek, lepiej jest mu się wcześniej przyjrzeć nie tylko na zdjęciach ale także pod okiem kogoś doświadczonego, kto już widział i zna dany gatunek, nie tylko z książek ale także z autopsji. Zagrody pokazowe są świetnymi miejscami do przyjrzenia się żubrom w miarę dzikich warunkach. Można poczuć ten „puszczański” zew z jakim nam wszystkim kojarzy się żubr. Zatem gdzie najlepiej? Oczywiście polecam Białowieżę, gdzie właściwie zaczęło się całe zamieszanie z żubrem. To nie tylko miejsce, w którym możemy zobaczyć te zwierzęta, ale także „przenieść” się w czasie do roku 1929, gdy specjalnie sprowadzano tutaj osobniki z zagranicy, żeby ich potomkowie mogli funkcjonować szczęśliwie na wolności. Oczywiście Bieszczady i Muczne, jakieś 10 km na wschód od Stuposian

[madohora]

[madohora]

Żubr zginął na drodze. Jego przyjaciel nie odstępował martwego towarzysza

[madohora]

Do wypadku doszło w niedzielę, 12 listopada, niedaleko granicy z Białorusią. Droga w Starym Masiewie jest prosta z dobrą widocznością, od wjazdu do wsi widać niemal wyjazd. Na tej drodze obowiązuje ograniczenie prędkości do 30 km/h dla samochodów ciężarowych. Dlatego wiele osób zadaje sobie pytanie: z jaką prędkością jechała ciężarówka? Sprawą zajmuje się żandarmeria.

[madohora]

To zdjęcie jest totalnie poruszające - napisał na swoim profilu społecznościowym Adam Wajrak.

[madohora]

Do sieci trafiło poruszające nagranie z Facebooka Pana Andrzeja Filinowicza, gdzie żubr żegna się ze swoim towarzyszem.

[madohora]

Świat nauki powoli przyjmuje do wiadomości fakt, który opiekunowie zwierząt wiedzą od lat – zwierzęta czują i to znacznie więcej, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Lis rudy (Vulpes vulpes) to największy przedstawiciel swojego gatunku. Należy do rzędu drapieżnych (Carnivora). Z reguły zwierzęta te nie są niebezpieczne dla człowieka, ponieważ za wszelką cenę go unikają. Ale jeśli lis jest głodny, nie zawaha się zapolować na kurczaki. Warto też pamiętać, że zwierzę może być chore na wściekliznę, więc lepiej w ogóle się do niego nie zbliżać.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

FALA ZATRUĆ PSÓW W WARSZAWIE - Interia - 18.10.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WROCŁAW INWAZJA MRÓWEK AZJATYCKICH - Interia - 22.10.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W tym samym czasie w Szczęsliwiach znaleziono dobrze zachowany, tylko lekko uszkodzony piszczel prawy nosorożca Mercka

[madohora]

W okolicy Mniszewa znaleziono kość ramieniową lewą mamuta. Kość otrzymał ówczesny Gabinet Zootomiczny

[madohora]

W okolicach Berlina wykopano go w roku 1897

[madohora]

Dolny kawałek kości ramieniowej lewej

[madohora]

Dobrze zachowany kawałek kości udowej

[madohora]

Kawałki mostka

[madohora]

Zęby trzonowe szczęki górnej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Tak zwane „skalpy yeti”, przechowywane m.in. w tybetańskich klasztorach, w większości przypadków okazywały się fragmentami futer niedźwiedzi lub małp, niektórych z nich jednak nie udało się jednoznacznie przypisać do znanych dotychczas gatunków.

[madohora]

możemy‎ ‎oczywiście‎ ‎sądzić‎ ‎o‎ ‎względnym‎ ‎wieku i‎ ‎o‎ ‎starożytności‎ ‎warstw‎ ‎na‎ ‎podstawie‎ ‎ich‎ ‎układu, nawet‎ ‎wówczas,‎ ‎gdy‎ ‎pokłady,‎ ‎pierwotnie‎ ‎poziomo na‎ ‎dnie‎ ‎morza‎ ‎ułożone,‎ ‎wskutek‎ ‎ruchów‎ ‎później szych‎ ‎zostały‎ ‎nachylone.‎ ‎Oczywiście‎ ‎najstarsze- mi‎ ‎będą‎ ‎warstwy‎ ‎najgłębiej‎ ‎położone,‎ ‎im‎ ‎wyżej zaś,‎ ‎tern‎ ‎młodsze,‎ ‎późniejsze‎ ‎spotykać‎ ‎będziemy osady. Najstarszymi‎ ‎przeto‎ ‎są‎ ‎pokłady‎ ‎przykryte‎ ‎przez wszystkie‎ ‎inne;‎ ‎pokłady‎ ‎te‎ ‎zostały‎ ‎zmienione‎ ‎pod wpływem‎ ‎metamorfizmu,‎ ‎czyli‎ ‎zjawisk,‎ ‎które‎ ‎prze obraziły‎ ‎chemicznie‎ ‎części‎ ‎składowe‎ ‎warstw‎ ‎i‎ ‎wy wołały‎ ‎ich‎ ‎krystalizacyę;‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎powodu‎ ‎nie‎ ‎zna leziono‎ ‎dotychczas‎ ‎w‎ ‎owych‎ ‎utworach‎ ‎najstarszych żadnych‎ ‎niewątpliwych‎ ‎zwierzęcych‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎roślin nych‎ ‎szczątków;‎ ‎są‎ ‎to‎ ‎warstwy‎ ‎pozbawione‎ ‎ska mieniałości. Całokształt‎ ‎warstw‎ ‎krystalicznych,‎ ‎które‎ ‎zawsze pod‎ ‎wszystkimi‎ ‎innymi‎ ‎osadami‎ ‎odnaleść‎ ‎może my,‎ ‎stanowią‎ ‎utwory‎ ‎ery‎ ‎zwanej‎ ‎archaiczną. Rozmaite‎ ‎pokłady‎ ‎pokrywać‎ ‎mogą‎ ‎utwory‎ ‎ar chaiczne,‎ ‎a‎ ‎między‎ ‎nimi‎ ‎znajdujemy‎ ‎takie,‎ ‎które zawierają‎ ‎zazwyczaj‎ ‎skamieniałe‎ ‎szczątki‎ ‎skorupia ków,‎ ‎należących‎ ‎do‎ ‎zupełnie‎ ‎wygasłej‎ ‎obecnie‎ ‎gru py‎ ‎trylobitów.‎ ‎Otóż‎ ‎zauważyć‎ ‎możemy,‎ ‎że gdy‎ ‎szereg‎ ‎pokładów‎ ‎rozmaitych‎ ‎leży‎ ‎na‎ ‎utworach archaicznych,‎ ‎a‎ ‎między‎ ‎pokładami‎ ‎tymi‎ ‎są‎ ‎zawie rające‎ ‎trylobity,‎ ‎to‎ ‎te‎ ‎ostatnie‎ ‎leżą‎ ‎zawsze‎ ‎najni żej,‎ ‎pod‎ ‎warstwami,‎ ‎które‎ ‎trylobitów‎ ‎nie‎ ‎zawierają,

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

5)‎ ‎Pierwotniaki,‎ ‎jamochłony‎ ‎i‎ ‎szkar- łupnie‎ ‎paleozoiczne. Pierwotniaki,‎ ‎mianowicie‎ ‎otwornice,‎ ‎w‎ ‎znacznej mierze‎ ‎przyczyniają‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎powstawania‎ ‎wapieni. Nieliczne‎ ‎skorupki‎ ‎kopalne‎ ‎tych‎ ‎drobnych‎ ‎zwie rzątek‎ ‎znaleziono‎ ‎w‎ ‎wapieniach‎ ‎sylurskich,‎ ‎lecz w‎ ‎olbrzymiej‎ ‎ilości‎ ‎zachowały‎ ‎się‎ ‎one‎ ‎w‎ ‎wapieniach okresu‎ ‎węglowego.‎ ‎Z‎ ‎pośród‎ ‎nich‎ ‎najważniejszemi są‎ ‎fusuliny‎ ‎(Fusulina),‎ ‎o‎ ‎wrze cionowatej‎ ‎skorupce,‎ ‎niekie dy‎ ‎na‎ ‎centymetr‎ ‎długiej,‎ ‎co jest‎ ‎wcale‎ ‎pokaźną,‎ ‎jak‎ ‎na otwornicę,‎ ‎miarą.‎ ‎Prawie‎ ‎wy łącznie‎ ‎z‎ ‎nagromadzenia‎ ‎mi liardów‎ ‎tych‎ ‎skorupek‎ ‎skła dają‎ ‎się‎ ‎wapienie,‎ ‎podczas okresu‎ ‎węglowego‎ ‎utworzo ne,‎ ‎które‎ ‎pokrywają‎ ‎ogromne przestrzenie‎ ‎Rossyi‎ ‎europej-‎ ‎T‎,.‎ ‎,‎ ‎„‎ ‎7‎.‎ ‎.. .‎ ‎.‎ ‎.‎ ‎.‎ ‎.‎ ‎,‎ ‎Fig*‎ ‎1.‎ ‎Graptolity‎ ‎(jamochło- skiej,‎ ‎Chin‎ ‎i‎ ‎Ameryki‎ ‎pół-‎ ‎n‎y‎ ‎z‎ ‎ep^i‎ ‎syiurskiej). nocnej. Z‎ ‎pomiędzy‎ ‎jamochłonów‎ ‎w‎ ‎większości‎ ‎pokła dów‎ ‎paleozoicznych‎ ‎spotykamy‎ ‎szczególną‎ ‎grupę polipów,‎ ‎a‎ ‎mianowicie‎ ‎graptolity,‎ ‎charakterystyczne dla‎ ‎okresu‎ ‎sylurskiego. Graptolity‎ ‎składają‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎prostej‎ ‎lub‎ ‎zgiętej‎ ‎ło dygi,‎ ‎do‎ ‎której‎ ‎z‎ ‎jednej‎ ‎lub‎ ‎obydwu‎ ‎stron‎ ‎przy rośnięte‎ ‎są‎ ‎szeregi‎ ‎małych‎ ‎komórek,‎ ‎z‎ ‎których każda‎ ‎była‎ ‎siedliskiem‎ ‎polipa.‎
Między‎ ‎szkarłupniami‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎okresie‎ ‎sylurskim napotykamy‎ ‎formy,‎ ‎do‎ ‎współczesnych‎ ‎jeżowi‎ ‎gwiazd morskich‎ ‎podobne;‎ ‎przykładem‎ ‎Asterias‎. Olbrzymia‎ ‎większość‎ ‎zwierząt‎ ‎do‎ ‎tej‎ ‎grupy‎ ‎nale żących‎ ‎zalicza‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎lilii‎ ‎morskich‎ ‎(Crinoidea),
Fig.‎ ‎2.‎ ‎Asterias‎ ‎(szkarłupień‎ ‎z‎ ‎epoki‎ ‎sylurskiej). których‎ ‎nieliczni‎ ‎tylko‎ ‎przedstawiciele‎ ‎żyją‎ ‎obe cnie. Szczególne‎ ‎te‎ ‎zwierzęta‎ ‎składały‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎łodygi, zakończonej‎ ‎rodzajem‎ ‎kielicha‎ ‎z‎ ‎płytek‎ ‎wapiennych złożonego‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎liczne,‎ ‎czasami‎ ‎rozgałęzione‎ ‎a‎ ‎ru chliwe‎ ‎ramiona‎ ‎zaopatrzonego‎

[madohora]

Skamieniałości

[madohora]

***

[madohora]

Różne ryby

[madohora]

[madohora]

Zimorodek nie obędzie się również bez gęstej przybrzeżnej wegetacji, najlepiej z gałęziami sięgającymi samej powierzchni wody - zapewnia to niezbędne schronienie i stanowi idealny punkt obserwacyjny w czasie polowania. Wysokie wymagania wobec siedliska wiążą się również z jego powierzchnią. Mimo małych rozmiarów i niepozornego wyglądu, ptak będzie zajadle bronił swojego terytorium, bez litości atakując każdego osobnika, który odważy się naruszyć jego granice. W sytuacji, gdy nie zadziałają ostrzeżenia, zimorodek nie zawaha się skłonić ku bardziej drastycznym metodom, takim jak przytrzymanie głowy intruza pod powierzchnią wody.

[madohora]

Mewy wiedzą kiedy i jak podkradać jedzenie!
Obserwują nas od dziesięcioleci. Monitorują nasze ruchy. Studiują nasze zachowania. Śledzą każdy nasz krok. Wszystko po to, by podkradać nam jedzenie!

[madohora]

Tuż przed poranną i popołudniową przerwą, kiedy uczniowie zaczynają rozpakowywać swoje smakołyki na szkolnym dziedzińcu, na okolicznych dachach można dostrzec wszelkiego rodzaju mewy, siedzące i czekające na przyjście dzieci. Naukowcy oszacowali, że największa grupa ptaków, pojawiała się między 11:15 i 12:45, czyli wtedy, kiedy na szkolnym boisku było najwięcej dzieci.

[madohora]

Pomimo ich pozornej wszechobecności w miastach na całym świecie, zadziwiająco niewiele wiadomo o zachowaniu mew miejskich. Wcześniejsze badania wykazały, że mewy wykorzystują wiele źródeł pożywienia, w tym odpady żywnościowe i odrzuty rybne, ale nie jest jeszcze jasne, w jaki sposób są w stanie oszacować czas, kiedy jedzenie się pojawia. Zdolność przewidywania, kiedy ludzka żywność będzie dostępna, może być jednym z powodów, dla których padlinożercy zaczęli się rozwijać w miastach na całym świecie, mimo że ich liczba w środowisku naturalnym spada.

[madohora]

W badaniu opublikowanym w październiku w czasopiśmie Behavioral Processes dwie amerykańskie naukowczynie zarejestrowały 276 różnych wyrazów kocich twarzy, gdy udomowione koty wchodziły w interakcję ze sobą.

[madohora]

Nasze badanie pokazuje, że komunikacja kotów jest bardziej złożona, niż wcześniej zakładano” – powiedziała CNN Brittany Florkiewicz, dodając, że odkrycia sugerują, że udomowienie ma znaczący wpływ na rozwój kotów.

[madohora]

Chociaż badanie rzuca nowe światło na emocje i zachowania kotów, zespół nie był w stanie dokładnie rozszyfrować, co oznacza każde wyrażenie. Mimo to naukowczynie wykryły pewne wzorce: koty miały tendencję do zbliżania uszu i wąsów do siebie podczas przyjaznych interakcji. Podczas wrogich starć zwierzęta często zwężały źrenice i kładły uszy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Według legend wilczyca miała wykarmić założycieli Rzymu, a koza ochraniać małego Zeusa. Motyw przyjaźni między człowiekiem a zwierzęciem pojawia się też często w filmie i literaturze i nie przestaje wzruszać. W jakim zakresie może być jednak realny w prawdziwym życiu?

[madohora]

[madohora]

Konie aktywnie współuczestniczyły w rozwoju cywilizacyjnym będąc dla człowieka środkiem transportu, maszyną rolniczą czy partnerem w zbrodni. W czasie tysięcy lat wspólnej historii i aktywnej hodowli rozwinęła się między nami przyjaźń, którą obie strony honorują i jawnie okazują. Koń, który lubi człowieka, sam przyjdzie położyć mu głowę na ramieniu, otrzeć się o jego kark, czy nawet połaskotać go pyskiem po policzku. Do objawów sympatii zalicza się również dmuchanie powietrza w twarz czy chodzenie za ulubieńcem krok w krok. Z badań przeprowadzonych w przez naukowców w San Diego wynika wręcz, że koń potrafi zidentyfikować pozytywne i negatywne emocje, stosownie do nich reagując – wiemy wszak, że narowiste wierzchowce potrafią odpłacić pięknym za nadobne.

[madohora]

[madohora]

Stosunkowo mało znane podwodne ssaki należące do rodziny manatowatych potrafią ważyć nawet 500-1600 kg. Spotykane na Karaibach, w Amazonce oraz w zachodniej części Afryki z wyglądu wydają się gruboskórne i ignoranckie. W rzeczywistości te powolne, pokojowe stworzenia są bardzo ciekawskie i ponieważ nie czują zagrożenia ze strony człowieka, chętnie się do niego zbliżają z własnej woli. Kajakarze czy nurkowie często zgłaszają przypadki manatów podpływających i aktywnie ocierających się pyskami, które wyposażone są w ponad 2000 włosów odpowiadających za zmysł dotyku. Jako zwierzęta ciepłolubne spędzają większość czasu na relaksie i wyszukiwaniu roślinnej strawy. Dla zabawy fikają podwodne koziołki i nie mają wówczas nic przeciwko towarzystwu.

[madohora]

[madohora]

Delfinom w stanie zagrożenia zdarza się zaatakować człowieka. Incydenty takie są jednak stosunkowo rzadkie i w dużej większości zawinione. Zwykłe do obcowania z ludźmi delfiny chętnie angażują się jednak we wspólną zabawę. Są towarzyskie i ciekawskie, a dzięki wydatnie rozwiniętym mózgom są w stanie odczuwać empatię. Opisano już wielokrotnie przypadki, w których stado dzikich delfinów ochroniło człowieka przed atakiem rekina lub utonięciem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niestety, dla dropa zwyczajnego doczekanie się pierwszych urodzin jest sukcesem samym w sobie. Szacuje się, że aż 80% pisklaków ginie wcześniej w szponach drapieżców. Dropy kuszą niestety los swoim naziemnym trybem życia, który kusi wygłodniałych łowców lądowych i powietrznych. Lisy i kruki to najwięksi nieprzyjaciele, regularnie okradający gniazda z jaj oraz piskląt. Początkowo pomagają im również łasice, borsuki, szczury, dziki, drapieżne ptaki, a nawet jeże. Później, gdy młode dropy podrosną, zaczynają nęcić wilki, rysie, oraz orły, które nie wahają się zaatakować nawet dojrzałych samców, zwłaszcza w trakcie ich lęgowych popisów.

[madohora]

Na szczęście drop zwyczajny nawet wśród ludzi znalazł sporo obrońców. Podziwu godne wysiłki prowadzone są w Wielkiej Brytanii, gdzie gatunek oficjalnie już raz wymarł. Dzięki zabiegom ekologów udało się jednak przywrócić majestatycznych piechurów na równinę Salisbury, która jest obszarem militarnym i paradoksalnie prezentuje mniej zagrożeń niż wiejski krajobraz. Naukowcy wykorzystali jajka pozyskane w Rosji i wznowili lęgi dropów na angielskiej ziemi, ale oficjalnie gatunek jest już uznawany za obcy.

[madohora]

W świecie horrorów i folkloru zombie od dawna oddziałują na naszą zbiorową wyobraźnię. Te nieumarłe stworzenia, potykające się i pragnące naszego mózgu, istnieją w świecie fantazji. Ale co, jeśli zombie nie są ograniczone tylko do srebrnego ekranu lub stron powieści Stephena Kinga? Od niesławnego „grzyba-mrówki zombie” po osy manipulujące karaluchami i wirusy, które zostały ożywione po dziesiątkach tysięcy lat – świat przyrody jest pełen przykładów zombie, które są zarówno fascynujące, jak i niepokojące.

[madohora]

Gromka szmaragdowa (Ampulex compressa) to samotna osa o charakterystycznym zielonym wyglądzie. Osa występuje głównie w regionach tropikalnych, gdzie rozwinęła jedną z najbardziej brutalnych strategii reprodukcyjnych. Samice tego gatunku atakują określony rodzaj karaluchów. Wstrzykują jad, aby sparaliżować i obezwładnić karalucha. Osa nie może unieść swojej ofiary. Chce jednak nakarmić nim swoje jeszcze nienarodzone larwy. Więc zamienia go w zombie. Po przemianie karalucha w zombie, osa prowadzi go do nory, ciągnąc za jego czułki niczym jak na smyczy. Następnie składa jedno lub dwa jaja w nogach karalucha i zatyka dziurę. Kiedy larwy osy się wyklują, zjadają narządy wewnętrzne karalucha, zabijając go. Nasycone larwy tworzą kokon wewnątrz ciała karalucha. Wyłaniają się jako dorosłe osy i zaczynają szukać nowych ofiar.

[madohora]

[madohora]

W 2014 roku naukowcy z John Innes Center w Norwich w Wielkiej Brytanii odkryli, że pewne bakterie, zwane „fitoplazmą”, zamieniają niektóre rośliny w „zombie”. Bakterie rozprzestrzeniane przez owady infekują rośliny, takie jak nawłoć. Infekcja powoduje, że nawłoć zamiast zwykłych zakwitów wypuszcza wypustki przypominające liście.

[madohora]

[madohora]

„Specjalne środowiska, takie jak głębokie osady oceaniczne i wieczna zmarzlina, bardzo dobrze chronią drobnoustroje [i wirusy], ponieważ są zimne, beztlenowe i ciemne” – dodają.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Smok latający osiąga długość 19–22 cm. Pomiędzy wydłużonymi żebrami rozpięte są płaty skóry umożliwiające jaszczurce szybowanie z gałęzi na gałąź na odległość mogącą przekraczać 15 m. Przeważnie przylegają one do ciała, jednak w razie potrzeby smok może je rozłożyć. Podczas lotu potrafi skręcać, a nawet zawracać i lądować ponownie na drzewie, z którego wystartował

[madohora]

Szkielet wielkoziwerza

[madohora]

Zębowce podobnie jak fiszbinowce mają opływowe kształty, ich wygląd bywa jednak różnorodny. Większość to gładkie i smukłe zwierzęta jak np. delfiny, lecz są i takie o budowie mocnej i masywnej najlepszym przykładem jest tu kaszalot. Większość zwierząt tego podrzędu posiada płetwę grzbietową.

[madohora]

Trzymanie małych waleni stanowi wielką atrakcję dla oceanariów i ogrodów zoologicznych, gdzie najczęściej występują butlonosy, orki i białuchy. Ze względu na duże zapotrzebowanie miejsca, niewola tych ssaków morskich jest kontrowersyjna.

[madohora]

Dinozaur.

[madohora]

[madohora]

Ponadto argumentem przemawiającym za tym, aby pand nie przytulać jest mało znany fakt dotyczący tego, w jaki sposób ssaki te mają w zwyczaju ogrzewać się w zimne dni. Nie, nie budują sobie chatek z gliny, ani nie rozpalają ognisk, tylko pokrywają swe mięciutkie futerka grubą warstwą końskiego gówna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Okazuje się, że myszy mogą stwarzać szereg problemów — począwszy od roznoszenia chorób, a skończywszy na niszczeniu mienia. Aby piłować zęby, muszą nieustannie coś przegryzać. Nie ma znaczenia, czy na ich drodze znajdą się przewody elektryczne czy meble. Co ciekawe, te gryzonie potrafią przegryźć nawet beton. Trzeba też mieć na uwadze, że myszy bardzo szybko się rozmnażają. Rodzinka 6-8 osobników po 3 miesiącach może już liczyć 60 gryzoni

[madohora]

Wbrew powszechnej opinii nieświszczuki nie żywią się tylko trawą. Zdarzały się przypadki, że atakowały i wykańczały świstaki — swoich najbliższych krewnych. Trzeba też mieć na uwadze, że pieski preriowe mogą przenosić różne choroby. Dlatego lepiej w ogóle nie mieć z nimi styczności

Sroka

[madohora]

Sroka siedząca na płocie zwiastuje gości

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z powodu fragmentarycznej natury znanych skamieniałości Paraceratherium zwierzę od czasu jego odkrycia rekonstruowano na kilka odmiennych sposobów. W 1923 W. D. Matthew nadzorował artystę rysującego taką rekonstrukcję szkieletu w oparciu o okazy jeszcze mniej kompletne, niż już wtedy znane. Wykorzystano proporcje dzisiejszych nosorożcowatych. Rezultat był zbyt przysadzisty, zbity. Osborn później w tym samym roku dysponował już bardziej smukłą rekonstrukcją. Pewne późniejsze przedstawienia czyniły z kolei zwierzę zbyt szczupłe, zwracając niewielką uwagę na szkielet[4]. Gromova opublikowała bardziej kompletną rekonstrukcję szkieletu w 1959, bazując na kośćcu P. transouralicum z formacji Aral. Także brakowało mu kilku kręgów szyjnych.

[madohora]

Gatunki Paraceratherium rozróżniane są na podstawie cech czaszki. P. bugtiense i P. orgosensis dzielą takie cechy, jak względnie smukłe kość szczękowa i kość przedszczękowa, płytkie sklepienie czaszki, wyrostki sutkowato-przypotyliczne względnie cienkie, położone z tyłu czaszki, grzebień węgłowy sięgający w mniejszym stopniu ku tyłowi, kłykieć potyliczny ułożony poziomo. P. transouralicum miało dobrze zbudowane kości szczękową i przedszczękową, kości jarzmowe kierujące się ku górze, kopulaste kości czołowe, gruby wyrostek sutkowato-przypotyliczny, grzebień węgłowy rozpościerający się do tyłu i kłykcie potyliczne o ułożeniu pionowym. P. orgosensis wyróżnia się od innych gatunków większymi rozmiarami zębów i pewnymi cechami trzonowców.

[madohora]

W polskojęzycznej literaturze naukowej grupę tę utożsamiano tylko z podrodziną Machairodontinae lub obejmowano nią także torbacze Sparassodonta.

[madohora]

Niedźwiedź krótkopyski (Arctodus simus) – gatunek wymarłego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Jego szczątki są znane z ponad stu stanowisk w Ameryce Północnej. Podobnie jak większość przedstawicieli megafauny wymarł po ostatnim maksimum glacjalnym, około 11 400 lat temu. Był największym lądowym mięsożercą żyjącym w plejstocenie na terenie Ameryki Północnej. Przeciętnie ważył prawdopodobnie około 770 kg, jednak osobniki z masą ciała dochodzącą do 1000 kg nie należały do rzadkości. Przedstawiono kilka różnych hipotez dotyczących paleobiologii niedźwiedzia krótkopyskiego – mógł on być drapieżnikiem, padlinożercą, roślinożercą lub wszystkożercą.

[madohora]

Szczątki Hybodus odnaleziono w Afryce, Ameryce Północnej, Azji oraz Europie. Do dziś najliczniej zachowały się zęby rekinów z tego rodzaju, skamieniałe kolce płetw grzbietowych są rzadsze. Pospolicie znajdowany w Polsce.

[madohora]

Wrona, kruk,

[madohora]

Krakanie kruka lub wrony wróży nieszczęście

[madohora]

[madohora]

Coś w tym chyba jest bo kilka razy gdy słyszałam całe stado kraczących kruków miałam jakieś przykre przeżycia (może nie nieszczęście ale ...)

[madohora]

Jak więc wygląda dorosły kazuar hełmiasty? Jego korpulentny tułów pokrywają kruczoczarne pióra przypominające poniekąd sierść. Głowa jest niebieska z artystycznym cieniowaniem od szafirowego błękitu na czole po głęboki granat na szyi. Z tyłu długiej szyi widnieje wyrazista czerwona plama, a ten sam kolor pojawia się jeszcze na długich koralach wiszących dumnie z przodu. Samice, jak przystało na dominatorki, mają dłuższy dziób, wyższy hełm i nieco bardziej wyrazistą paletę „makijażu” na głowie.

Puszczyk, sowa

[madohora]

Hukanie puszczyka lub sowy miało zwiastować śmierć kogoś bliskiego