kochać siebie

[dynamitee]

z majowego "Z":

partnerstwo.onet.pl/1483163,3502,,co_znaczy_kochac_siebie,artykul.html

nigdy nie używałam w stosunku do siebie słów "kocham siebie". do tej
pory było to "lubię siebie".

możecie powiedzieć o sobie, że kochacie siebie? że potraficie bez
niczego stanąć przed lustrem i powiedzieć z miłością "kocham siebie"?

[z_milo]

...mogę sobie powiedzieć: lubię cię i masz prawo do błędów, porażek i nie do
końca przemyślanych kroków... kto wie może, to droga u której celu - pokochanie
siebie... przecież kiedyś siebie nie lubiłam

[elderlane]

nie umiem i nie chcę.uważam, że powiedzenie sobie kocham siebie zahacza o
"zadzieranie nosa", gloryfikowanie swej osoby, wywyższanie się.wiem, że nie to
jest celem takiego patrzenie na siebie, ale mi się właśnie tak kojarzy i nie
chcę móc mówić sobie, że się kocham.lubię siebie.akceptuję swoją osobę w całej
okazałości wraz z wszelkimi niedoskonałościami i tak jest dobrze.wiem też, że
moje życie jest dobre.i mogę powiedzieć nawet po cichutku, że niczego mi nie
brakuje.pewnie, że nie wszystko mam, o pewne rzeczy się staram, ale to nie jest
"brakowanie" duże tylko takie małe.nie chce zapeszyć i chwalić się swoją drogą
życiową więc już zakończę temat..i tak troszkę od niego odeszłam..

[dynamitee]

spokojnie mogę powiedzieć sobie, że się lubię, natomiast "kocham
się" nie przejdzie mi przez usta.
co do lubienia się: nie jest to bezwarunkowa akceptacja siebie, są
rzeczy, których w sobie nie lubię. ale zostawiam to takie jakie
jest, nie staram się zmieniać na siłę. moje wady i przywary to też
część prawdy o mnie.

[z_milo]

...to chyba też być dla siebie dobrym, wyrozumiałym, pełnym
szacunku, z czułością i uwagą traktować swoje ciało, słyszeć je, gdy
wysyła do nas komunikaty; pozwalać sobie na potknięcia i wszystkie
emocje, nie tłumić tych, które nie są "politycznie poprawne";
głaskać siebie i często się do siebie uśmiechać :)

[dynamitee]

przeczytałam ostatnio we "Wróżce" felieton Joanny Szczepkowskiej pt.
Uśmiech wewnętrzny. jest w nim mowa m.in. o Matce Teresie z Kalkuty,
ale nie tylko. właściwie postać Matki Teresy jest tu „tłem” do
refleksji nt. tytułowego wewnętrznego uśmiechu. Wewnętrzny uśmiech
to coś, co się widzi u ludzi szczęśliwych i spełnionych w życiu.
ludzi, którzy wiedzą, że są na właściwej drodze i robią to, co mają
robić.

jest też o kochaniu siebie.
fragment: "(...) mam wielkie wątpliwości, czy stawanie w lustrze,
akceptowanie własnego ciała i inne podobne "samopomoce" to jest to.
Myślę, że chodzi raczej o słuchanie własnego instynktu. To, kim
jesteśmy, jaką drogą idziemy, często dyktują nam inni. I nawet nie
dopuszczamy do siebie głosu, który mówi nam, że tak naprawdę nasze
miejsce jest gdzie indziej. Może nawet niżej czy bardziej z boku niż
sugeruje otoczenie.
Dlatego myślę, że pokochanie siebie jest trudniejsze, niż się
wydaje, wymaga przede wszystkim odwagi i odrzucenia stereotypów."

zgadzam się z tym, co napisała Szczepkowska. myślę, że kochanie
siebie przejawia się w dużej mierze właśnie w dążeniu do szczęścia i
spełnienia w życiu, poszukiwaniu najlepszej dla siebie drogi. my
możemy się akceptować, lubić swoje ciało, dogadzać sobie, sprawiać
sobie przyjemności, ale to bardziej realizacja hasła "kochaj
siebie" na chwilę. "kochaj siebie" na długo, na zawsze, wiąże się
chyba jednak z tym, o czym napisała Szczepkowska.

jak myślicie?

[z_milo]

dynamitee napisała:
Wewnętrzny uśmiech to coś, co się widzi u ludzi szczęśliwych i
spełnionych w życiu. ludzi, którzy wiedzą, że są na właściwej drodze
i robią to, co mają robić.

...zaobserwowałam, że ludzie obdarzeni tym Uśmiechem, bez żadnego
lęku spoglądają w oczy, także osobom nieznanym, jakby mówili: witam
cię i pozdrawiam... jest w tym wejrzeniu jakiś magnes, trudno
odkleić od nich spojrzenie, ono nie peszy żadnej ze stron... to
niezwykle fasynujące :)

[dynamitee]

z_milo napisała:

> ...zaobserwowałam, że ludzie obdarzeni tym Uśmiechem, bez żadnego
> lęku spoglądają w oczy, także osobom nieznanym, jakby mówili:
witam
> cię i pozdrawiam... jest w tym wejrzeniu jakiś magnes, trudno
> odkleić od nich spojrzenie, ono nie peszy żadnej ze stron... to
> niezwykle fasynujące :)

myślę o tym wewnętrznym uśmiechu i doszłam do nieco dołującego
wniosku, że ludzi z wewnętrzym uśmiechem spotkałam na swojej drodze
niewielu. i rzeczywiście jest tak, jak piszesz: te osoby śmiało
patrzyły w oczy, miały w sobie jakiś wewnętrzny blask. i oczy pełne
blasku :)