Wojna totalna

[_helga]

To jest watek edukacyjny. Bede w nim zamieszczac rozmaite informacje zwiazane z
tematem. Zdaje sie, ze to jest na czasie. Na poczatek definicja, troche
uproszczona, ale nie szkodzi:

Wojna totalna, działania zbrojne, w których walcząca strona podporządkowuje
realizacji swoich celów wszystkie zasoby ludzkie, materiałowe, a w niektórych
wypadkach zmierza do zniszczenia nie tylko sił zbrojnych przeciwnika, ale
całego narodu.

Zwolennicy wojny totalnej nie uznają żadnych norm prawnych i moralnych, które
mogłyby im przeszkodzić w realizacji celu. Twórcą teorii wojny totalnej był
niemiecki generał E. von Ludendorff. Wprowadzona w życie przez hitlerowskie
Niemcy.

Erich von Ludendorff

[_helga]

ERICH von LUDENDORFF urodził się w Kruszewni (okolice Poznania) 9.IV.1865 r.
Był synem drobnego handlarza, ale wybrał karierę wojskową. W wieku 17 lat
rozpoczął naukę pod kątem służby w Sztabie.

W latach 1904-13 był oficerem niemieckiego Sztabu Generalnego. Pracował w
Sekcji II, odpowiedzialnej za rozmieszczenie wojsk i mobilizację. W 1908 r.
został kierownikiem tej Sekcji.

Zdawał sobie sprawę z tego, że kraj jest nieprzygotowany do realizacji Planu
Schlieffena (odegrał znaczną rolę w jego modyfikacji), ze względu na zbyt małą
liczbę rezerw. Nalegał, aby zwiększono armię. Gdy wojskowi nie posłuchali go,
skontaktował się z politykami, ale nie mogli oni przeforsować zwiększenia
wydatków na wojsko. Niezadowolony Ludendorff przeniósł się z Berlina do
Düsseldorffu. Wkrótce otrzymał dowodzenie nad brygadą stacjonującą w Strasburgu.

Tymczasem na wschodzie wojska niemieckie planowały odwrót przed nacierającą
armią rosyjską. Sztab przydzielił do dowodzenia 8. Armią gen. P. von
Hindenburga - ten zaś wybrał Ludendorffa na swojego szefa sztabu. Wspólnie
odnieśli decydujące na tym teatrze wojennym zwycięstwa pod Tannenbergiem i nad
Jeziorami Mazurskimi. Spektakularne sukcesy uczyniły z nich bohaterów
narodowych i dały mocną pozycję w kraju.

W sierpniu 1916 r. Hindenburg zastąpił E. von Falkenhayna na stanowisku Szefa
Sztabu armii Niemiec. Ludendorff został jego generałem kwatermistrzowstwa.
Wkrótce potem duet przejął praktycznie całą władzę w Niemczech, zarówno
wojskową, jak i cywilną, przemysłową itp.

Polityka prowadzona przez Hindenburga i Ludendorffa polegała na wspieraniu
nieograniczonej wojny podwodnej. Wcześniejsze sukcesy w Prusach Wschodnich
pozwalały wywierać skuteczne naciski na Wilhelma II i wszyscy przeciwnicy tej
polityki zostali zdymisjonowani. Podobnie stało się z politykami i wojskowymi
dążącymi do zawarcia pokoju.

Ludendorff był przedstawicielem władz niemieckich w okupowanym Królestwie
Polskim i brał udział w przygotowaniu tzw. "Aktu 5 listopada" (1916), w którym
cesarzowie Wilhelma II i Franciszek Józef I obiecywali utworzenie
autonomicznego państwa polskiego. Zaproponował przewiezienie Lenina do Rosji,
aby ten wprowadził tam zamęt. Pełnił kluczową rolę podczas rozmów pokojowych z
Rosją w Brześciu (III.1918). Po zawarciu pokoju, Ludendorff opracował plan
przełamania frontu na Zachodzie - znane jest to pod nazwą Ofensyw Wiosennych.
Do pełnej realizacji planu zabrakło rezerw i po II Bitwie nad Marną Alianci
rozpoczęli kontratak. Uznał, że stosowane przez Aliantów czołgi to broń
przeceniana i obwiniał swoich żołnierzy o brak motywacji do walki. Wówczas
Ludendorff, rozbity psychicznie (podczas Ofensyw Wiosennych stracił drugiego
syna), uznał, że wojna została przegrana i 29.IX.1918 r. oddał kompetencje
Naczelnego Dowódzwtwa do premiera M. von Badena i Reichstagu. Z kolei po
poznaniu warunków zawieszenia broni, domagał się podtrzymania walk. 26.X.1918
złożył rezygnację, gdy zorientował się, że nikt we władzach państwa nie ma już
ochoty kontynuować wojny.

Po zawieszeniu broni Erich uciekł do Szwecji, gdzie pisał książki i artykuły, w
których dowodził, że Niemcy nie przegrały wojny (choć jako jeden z pierwszych
na najwyższych szczeblach władzy doszedł do tego wniosku...), związał się z
ruchem nazistowskim A. Hitlera. Wrócił do kraju i wziął udział w "Puczu Kappa"
(III.1920) i w "Puczu w Monachium" (XI.1923) - rok później został jednym z
pierwszych posłów NSDAP w Reichstagu. W 1925 r. startował w wyborach
prezydenckich, ale zdobył mniej niż 1% głosów - zwycięzcą został Hindenburg.

Erich von Ludendorff umarł 20.XII.1937 r. (22.XII?) w Monachium. Przed śmiercią
wydał książkę "Wojna Totalna" (Der Totale Krieg), w której odwrócił maksymę
Clausewitza ("Wojna to kontynuacja polityki, ale innymi metodami") na "Polityka
to sposób prowadzenia wojny", a pokój to tylko krótki czas pomiędzy dwoma
kolejnymi wojnami.