Dodaj do ulubionych

Z. Brzezinski (dzisiejszy New York Times)

IP: *.ed.shawcable.net 07.04.02, 19:52
April 7, 2002

Moral Duty, National Interest

By ZBIGNIEW BRZEZINSKI

ASHINGTON — For more than half a century the Middle East — along with Europe
and Asia — has been one of the three zones strategically vital to the United
States' national interest. Domination by a hostile power or the outbreak of a
major conflict in any of these three zones would pose a forceful challenge to
America's ability to maintain the global equilibrium on which international
stability depends.

America stepped into the Middle East as British and French colonial domination
receded. Gradually, the United States became the principal guarantor of the
region's peace and also of stable access to the region's oil resources. In
recent years the centrality of that role was underscored by the American
military action against Iraq in the Persian Gulf war.

At the same time, the United States' commitment to assuring Israel's survival,
motivated by a sense of moral obligation to a people that had suffered
immeasurably, has built an ever closer American-Israeli relationship based on
political and military collaboration. But given the intensity of Arab-Israeli
hostility, that relationship has also inevitably collided with America's
interest in preserving its influence over the Arab states.

Obviously, a final peace settlement between Israel and the Palestinians would
be best. But from the American standpoint, even an absence of war, provided the
situation was stable, would be tolerable.

The current crisis poses a grave threat to United States interests. One can
argue forever as to whether Yasir Arafat or Ariel Sharon is more responsible
for its eruption. What is clear is that the two cannot reach peace together and
neither can impose his version of it on the other.

Ultimately, the 4.8 million Jewish Israelis cannot permanently sustain the
subjugation of 4.5 million Palestinians (1.2 million of whom are second-class
Israeli citizens), while Israel's own democracy and sense of moral self-respect
would be jeopardized by continuing to do so. The Palestinians have neither the
power nor the international support to drive the Israelis into the sea, while
their terror tactics are morally indefensible.

The Israeli sense of outrage at the suicide bombings is understandable. Any
Israeli government would have had to react in the face of such provocation. But
it is important to note that Mr. Sharon's retaliation over the last year has
focused largely on undermining the existing Palestinian Authority, much in
keeping with his decade-long opposition to the Oslo peace process and his
promotion of colonial settlements in the West Bank and Gaza.

With the Palestinian Authority in shambles, the Palestinians are likely to
slide into a state of anarchy, with their leadership gravitating toward more
extremist underground elements. In Israel, and especially among the Likud
Party, more voices are likely to be heard advocating the expulsion of the
Palestinians from the territories. Arab resentment at America's apparent
partiality will rise, placing in greater jeopardy regimes that are viewed as
friendly to the United States.

In these circumstances, America cannot ignore world public opinion. There is a
nearly unanimous global consensus that United States policy has become one-
sided and morally hypocritical, with clear displays of sympathy for Israeli
victims of terrorist violence and relative indifference to the (much more
numerous) Palestinian civilian casualties. At risk is America's ability to
maintain international support for the war on terrorism, and especially for
plans to deal with Saddam Hussein.

The United States response, therefore, has to be guided by a strategic
awareness of all the interests involved, and not by the claims of any single
party. The course followed in recent times, with its largely procedural
emphasis on cease-fires and confidence-building measures while waiting for the
parties to agree on their own, has become a prescription for procrastination.

It is now painfully evident that left to themselves, the Israelis and the
Palestinians can only make war. Their suspicion of each other's motives and
mutual hatred is too great to permit the needed compromise. Moreover, each side
has powerful factions even more extremist than the current leadership, with
Benjamin Netanyahu poised to challenge Ariel Sharon while some unknown Islamist
militant steps into Yasir Arafat's shoes if he is killed in the current
offensive.

President Bush's statement on the crisis on Thursday took an important step
toward shedding the administration's ambiguous and, of late, somewhat
incoherent posture. But it falters on three points.

First, by noting that an imminent agreement on a cease-fire was aborted by the
bombing of March 27, Mr. Bush risks making the peace process again a hostage to
any future terrorist act. Israel would be justified in retaliating against
further Palestinian acts of terrorism, but reprisals should be aimed at actual
perpetrators and not at destroying the Palestinian political structure. Second,
Mr. Bush's highly personal condemnation of Yasir Arafat implies that the
Palestinians should select their leader in keeping with American or even
Israeli preferences. Third, the president's statement should have made clear
that Secretary of State Colin Powell's mission to the Middle East is not to
restart a process that focuses more on procedure than on substance. Secretary
Powell should seek an Arab statement that categorically condemns suicide
bombing even if it reserves the right of the Palestinians to resist the
occupation and the settlements. Mr. Arafat could then issue such a statement
without seeming to be bowing to American and Israeli dictates.

The United States must also now push forward with a specific peace plan. The
point of departure for such a plan — based on United Nations resolutions,
earlier settlement negotiations conducted at Taba, Egypt, in January 2001 and
the Saudi proposal for normalization of relations between Israel and Arab
nations — is already in place. The United States should also indicate its
willingness to deploy, with the consent both of Israel and of Palestine, a
peacekeeping force to enhance security for both parties. NATO might also choose
to participate in any such deployment, given Europe's interest in containing
the Middle East crisis.

One should entertain no illusions that any such initiative would gain the
immediate approval of either the Israelis or the Palestinians. But one should
also not underestimate the leverage the United States has or the degree to
which the people on both sides are eager to find a way out. Our own national
interest and moral obligations demand that we do no less.


Zbigniew Brzezinski was national security adviser from 1977 to 1981 and
assisted President Jimmy Carter in negotiating the Camp David agreement between
Israel and Egypt.

Obserwuj wątek
    • Gość: komar Re: Z. Brzezinski (dzisiejszy New York Times) IP: *.bielsko.cvx.ppp.tpnet.pl 07.04.02, 20:21
      Przetłumaczcie mi to- proszę!!!
      • Gość: tlumacz po polsku IP: *.sympatico.ca 07.04.02, 23:31
        waszyngton
        Przez wiecej niz pol wieku Bliski Wschod wspolnie z Europa i Azja byl jednym z
        trzech strategicznie witalnych
        stref dla narodowych interesow Stanow Zjednoczonych.Dominacja wrogich sil lub
        wybuch wiekszego konfliktu
        w jednym z tych trzech stref by wywolalo powazne wyzwanie dla Ameryki
        mozliwosci utrzymania globalnej rownowagi
        na ktorej opiera sie miedzynarodowa stabilizacja.
        Ameryka pojawila sie na Bliskim Wschodzie w czasie kiedy kolonialna dominacja
        brytyjska i francuska
        zaczela sie zmniejszac. Stopniowo, Stany Zjednoczone staly sie glownym
        gwarantorem pokoju dla tego regionu
        jak rowniez gwarantorem stabilnego dostepu do zasobow ropy w tym miejscu
        swiata. Niedawno waznosc tej roli
        zostala jeszcze podreslona amerykanska akcja przeciwko Irakowi w wojnie w Ztoce
        Perskiej.
        W tym samym czasie zobowiazanie amerykanskie zeby zapewnic przezycie Izraela
        motywowane moralnym obowiazkiem
        do ludzi ktorzy tak wiele ucierpieli zaciesnilo jeszcze bardziej amerykansko-
        izraelskie stosunki oparte
        na politycznej i militarnej wspolpracy. Lecz, biorac pod uwage arabsko-
        izraelska wrogosc stosunki z Izraelem
        nieuchronnie zderzyly sie z amerykanskim interesem zapewniania wplywu na kraje
        arabskie.
        Oczywiscie, najlepsza rzecza bylby ostateczny uklad pokojowy pomiedzy Izraelem
        i Palestynczykami. Ale z punktu
        widzenia Ameryki nawet brak wojny, zakladajac, ze sytuacja jest ustabilizowana
        byloby do przyjecia.
        Obecny kryzys zadaje powazne zagrozenie dla interesow Stanow Zjednoczonych.
        Mozna sie spierac w nieskonczonosc
        kto jest bardziej odpowiedzialny za jego wybuch - Yaser Arafat czy Ariel
        Sharon. Widac jednak wyraznie,
        ze ani jeden ani drugi nie moga osiagnac obopolnego pokoju lub narzucic swoja
        wersje pokoju drugiemu.
        W koncu 4.8 milionow zydowskich Izraelczykow nie moze ciagle uciemiezac 4.5
        milionow Palestynczykow (z czego
        1.2 milionow to obywatele izraelscy drugiej klasy). Taka polityka stanowi
        zagrozenie dla izraelskiej demokracji
        i moralnego szacunku do samych siebie. Palestynczycy nie maja ani mocy ani
        miedzynarodowego poparcia, zeby
        zepchnac Izrealczykow do morza, gdy ich taktyka terroru jest moralnie nie do
        obrony.
        Wscieklosc Izreala na samobojcze zamachy jest zrozumiala. Kazdy izraelski rzad
        musialby zareagowac w swietle
        takiej prowokacji. Lecz wazne jest, zeby zauwazyc, ze odwet pana Sharona w
        ciagu ostatniego roku skupil sie
        glownie na pomniejszaniu roli istniejacej palestynskiej wladzy, co zgodne jest
        z jego 10-letnia opozycja
        do pokojowego procesu z Oslo i jego promowaniem kolonialnego osiedlania sie na
        Zachodnim Brzegu i Gazie.

        Podczas gdy wladza palestynska lezy w gruzach Palestynczycy z wiekszym
        prawdopodobienstwem zsuwaja sie
        w stan anarchii z ich przywodztwem dazacym coraz bardziej do ekstermistycznych
        podziemnych elementow.
        W Izraelu, a zwlaszcza w lonie Likud Party coraz wiecej glosow slychac za
        wygnaniem Palestynczykow z ziem.
        Arabska niechec do amerykanskiej widocznej stronnicznosci sie powiekszy co
        spowoduje wieksze zagrozenie
        dla rezymow widzianych jako przyjazne Stanom Zjednoczonym.

        W tych okolicznosciach Ameryka nie moze ignorowac swiatowej opinii publicznej.
        Istniej prawie jednoglosny
        swiatowy consensus, ze polisa Stanow Zjednoczonych stala sie jednostronna i
        moralnie hipokrytyczna
        z wyraznymi wyrazami wspolczucia dla izraelskich ofiar terrorystycznej przemocy
        i wzgledna obojetnoscia
        do (wiele liczniejszych) palestynskich strat cywilnych. Pod znakiem ryzyka
        staje amerykanska zdolnosc
        utrzymywania miedzynarodowego poparcia w wojnie z terroryzmem a zwlaszcza
        planow rozprawienia sie
        z Saddamem Huseinem.

        Dlatego odpowiedz Stanow Zjednoczonych powinna byc kierowana strategiczna
        swiadomoscia interesow wszystkich
        uwiklanych a nie przez zadania jednej strony. Kurs obrany w ostatnich czasach
        opierajacy sie glownie
        na proceduralnym nacisku na rozejmy i budowaniu srodkow stabilnosci oczekujac
        na obie strony zeby sie
        dogadaly we wlasnym zakresie stalo sie recepta na odkladanie spraw na pozniej.

        Stalo sie bolesnie widoczne, ze zostawione samym soba Izraelczycy i
        Palestynczycy moga tylko byc w stanie
        wojny. Ich wzajemne podejrzenia i obopolna nienawisc jest zbyt duza zeby
        pozwolic na potrzebny kompromis.
        Co wiecej kazda strona ma potezne frakcje, nawet bardziej ekstremalne niz
        obecne przywodztwo, z Benjamin
        Netanyahu gotowym zastapic Ariela Sharona. podczas gdy nieznani islamijscy
        militanci zastapia Arafata
        gdy ten zostanie zabity w obecnej ofensywie.

        Czwartkowe oswiadczenie prezydenta Busha w sprawie kryzysu jest waznym krokiem
        w kierunku zrzucenia niejasnej
        i ostatnio cokolwiek niejednoznacznej postawy. Ale ma ono trzy slabe punkty.

        Po pierwsze, zaznaczajac, ze bliskie porozumienie w sprawie rozejmu zostalo
        porzucone przez wybuch
        z 27 marca pan Bush powoduje, ze proces pokojowy staje sie zakladnikiem
        przyszlych terrorystycznych aktow.
        Izrael bylby usprawiedliwiony stosujac odwet za dalsze palestynskie akcje
        terrorystyczne ale powienien
        on byc skierowany w kierunku ukarania prawdziwych sprawcow a nie zeby niszczyc
        palestynska polityczna
        strukture. Po drugie,bardzo osobiste potepienie Yasera Arafata przez pana Busha
        wywoluje wrazenie,
        ze Palestynczycy powinni wybrac swojego lidera zgodnie z amerykanskimi a moze
        nawet izraelskimi
        preferencjami. Po trzecie, oswiadczenie prezydenta powinno jasno wyrazic, ze
        misja sekretarza stanu
        Colina Powella na Bliski Wschod nie jest ponowne rozpoczecie procesu, ktory
        skupia sie wiecej
        na procedurze niz na tresci. Sekretarz Powell powinien oczekiwac arabskiego
        oswiadczenia potepiajacego
        zdecydowanie samobojcze wybuchy nawet jezeli to koliduje z prawem
        Palestynczykow do sprzeciwiania sie
        okupacji i osiedlania. Pan Arafat moglby wtedy wydac takie oswiadczenie bez
        wrazenia, ze ulega
        amerykanskim czy izraelskim dyktatom.

        Stany Zjednoczone musza teraz napierac z konkretnym planem pokojowym. Punkt
        startu dla takiego planu-
        - opartego na rezolucjach ONZ, wczesniejszych negocjacjach w sprawie osiedlania
        przeprowadzonych w Tabie
        Egipcie w styczniu 2001 i saudyjskiej propozycji o normalizacji stosunkow
        pomiedzy Izraelem i arabskimi
        narodami- juz istnieje. Stany Zjednoczone powinny zaznaczyc swoja dobra wole do
        wyslania sil pokojowych
        zeby umocnic bezpieczenstwo obu stron. NATO mogloby rowniez uczestniczyc w
        takiej akcji, biorac pod uwage
        europejski interes w opanowaniu kryzysu blskowschodniego.

        Nikt nie moze nie dawac sobie nadziei, ze taka inicjatywa zyskalaby
        natychmiastowe poparcie wsrod
        Izraelczytow czy Palestynczykow. Lecz nie mozna nie doceniac wplywu jaki maja
        Stany Zjednoczone
        czy tez stopnia determinacji ludzi z obu stron chcacych znalezc wyjscie z
        sytuacji. Nasz wlasny narodowy
        interes i moralne obligacje wymagaja, zeby zrobic chocby to.

        Zbigniew Brzezinski

        • Gość: komar Re: po polsku IP: *.bielsko.cvx.ppp.tpnet.pl 07.04.02, 23:37
          Tłumacz jak byś zawędrował w Beskid Żywiecki ( Lipowska, Romanka, Rysianka)
          pytaj o Komara masz u mnie parę Żywca lub bimberku
          • Gość: Maja Re: po polsku - DZIEKI TLUMACZ !!!!!!!!! IP: *.tnt3.auburn.wa.da.uu.net 08.04.02, 00:55
            Ja tez skorzystalam z tego tlumaczenia - Dziekuje !!!!
            Mysle ze napewno wiecej ludzi bedzie wdziecznych Tlumaczowi za polska wersje.
            Nie kazdy przeciez zna na tyle dobrze angielski zeby rozumiec w 100% artykul w
            NY. Jeszcze raz DZIEKI !!!!
    • Gość: Bert Re: Z. Brzezinski (dzisiejszy New York Times) IP: *.tnt1.brockton.ma.da.uu.net 08.04.02, 03:16
      Z. Brzezinski walnie przyczynil sie cala swoja dzialalnoscia do tego co dzis dzieje sie na Bliskim
      Wschodzie. Polityka US w tym rejonie nie zmienila sie od czasow Jalty (dokladniej kilku dni po Jalcie,
      czyli od umowy z House of Saud), choc Brzezinski mial wiele okazji aby to zmienic... Konflikt
      Izraelsko-Egipski w rzeczywistosci nie zostal rozwiazany. Do dzis Amerykanie placa Egiptowi coroczna
      lapowke (w wysokosci 2/3 "pomocy " dla Izraela) za powstrzymanie sie od wojny. . . Dodatkowo
      utrzymuja spore sily militarne pomiedzy Izraelem i Egiptem. Brzezinski zachowuje sie obludnie, tak
      samo jak dzisiejsza administracja.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka