Coooo...nie pracujesz?

[ema.emiliana]

Jak reagujecie na pytanie w stylu:
- Nie pracujesz??? Siedzisz w domu???

Powiem szczerze, że bardzo mnie to wkurza i podnosi ciśnienie!
Dlatego, pomijam milczeniem takie pytania lub odpowiadam -TAK:)))

Niestety bardzo często znajomi i rodzina częstują mnie takimi
aluzjami i są zdziwieni co ja robie - a właściwie nie robie - w domu?

[czarnamama]

Taaaaaaaak mnie też denerwuje takie gadanie!!!
Ja jestem dzieckiem rodziców wiecznie pracujących, z kluczem na szyi biegałam całe dzieciństwo, ciasto w domu-hmmm nie pamiętam, już do zerówki jeździłam sama autobusem(pół miasta).No cóż takie były czasy.
A moje dzieciaki i ciasta i ciasteczka i obiadek podany i ja jestem zawsze dla nich dostepna i odbieram ich po zajęciach. Nie wiem czy teraz to doceniają ale mam nadzieję, że dzieciństwo będą inaczej wspominały.

[han-a34]

Jestem szczęśliwa, że mogę być z dziećmi w domu - od 9 już lat. Być
może za jakiś czas pójdę "do pracy" , ale raczej na pół etatu. Boję
sie tego tempa, gonitwy, nerwów, nie wyobrażam sobie sytuacji w
której nie mam czasu dla swojej trójki. (+ Mąż)... Tak, te relacje
też są bardzo ważne. A pytannie: CO? nie pracujesz już przerobiłam.
I jetsem starsza, tym mniej mnie to denerwuję. Zauważyłam zresztą,
że najbardziej dziwią się osoby, które nie mają dzieci, mają jedno
lub nie zależy im (dziwne ...) na dobrym kontakcie z dziećmi.

[zdzisiowa]

Ja odpowiadam-nie pracuje,bo nie musze.Tez nieraz slysze,ze jestem nadopiekuncza
i dzieciom to nie wyjdzie na dobre,ale to mowią osoby,ktore zazdrosnie
dostrzegaja wlasnie te obiady regularne,i ciasto i okna umyte na czas.

[rosannamarianna]

A ja zawsze mówię, że nie pracuję, bo mój mąż tak strasznie dużo
zarabia, że nie muszę... I już jakoś nikt nie pyta.

[ema.emiliana]

Dzięki za dobrą rade:)
Następnym razem zastosuje tą odpowiedź, może się w końcu odczepią!

[k1234561]

A ja tak Was podczytuję trochę z ukrycia..... w pracy.
Bardzo Wam zazdroszczę,że nie musicie pracować.Jeśli chodzi o
mnie,to pytanie Cooo ,nie pracujesz?Wypowiedziałabym z niekłamanym
zachwytem.
Wbrew pozorom "siedzenie w domu" to niejednokrotnie 100 razy cięższa
praca od tej tzw.za biurkiem.Niemniej ja bym wolała siedzenie w domu
od użerania się w pracy.
Pozdrawiam Wszystkie niepracujące panie.

[obrobka_skrawaniem]

A ja (po obejrzeniu paru watkow na tym forum) im nie zazdroszcze, bo
chyba czuja sie z tym zle, skoro pytanie "co? nie pracujesz?" je
denerwuje i musza sie bez przerwy dowartosciowywac wyliczaniem jakie
to trudne zadania wykonuja w domu.

Do obrobka_skrawaniem...

[ema.emiliana]

Chyba nie dość dokładnie przeczytałaś nasze posty, jeżeli masz takie
o nas kurach zdanie:( Wszystkie kobiety na forum są bardzo
zadowolone z życia, więc nie wiem o co Ci chodzi?
Nie czuje się mało wartościowa, tylko wkurzają mnie pytania w
stylu "nie pracujesz?", które mają na celu pokazanie, że jestem
gorsza!

[obrobka_skrawaniem]

ema.emiliana napisała:

> Nie czuje się mało wartościowa, tylko wkurzają mnie pytania w
> stylu "nie pracujesz?", które mają na celu pokazanie, że jestem
> gorsza!

A dlaczego Ciebie wkurzaja? Nie jestes przewrazliwiona?
Moze to tylko zdziwienie.
Poza tym to zdanie, ktore zacytowalam powyzej wskazuje wlasnie na
niedowartosciowanie. Mozecie sie do tego nie przyznawac, mozecie
nawet nie zdawac sobie z tego sprawy.

[obrobka_skrawaniem]

Jeszcze cos: dla mnie okreslenie "kura domowa" jest pejoratywne.

[ema.emiliana]

Twoje zdanie - Twoje do niego prawo.

[iloneczka27]

hmmm dla mnie kwoka bardziej pejoratywne:)) ... a kura domowa?
dlaczego?
generalnie niech sobie gadaja i mysla co chca:) ja jestem w domu
poniewaz:
- mam male dzieci
- mieszkam 260 km od domu rodzinnego
- jestesmy tu sami - my i dzieci - zadnej rodziny
jakby byla babcia poszłabym do pracy na ćwierc, pol etetu - na
caly nie - szkoda mi dziecinstwa moich maluchow:)

ps. ja podobnie jak czarnamama - od zerówki z kluczem na
szyji...biala gruba tasiemka i klucz od zasuwy - nie chce, zeby
moje dzieci mialy w pamieci taka tasiemke jak ja;)

[lucyn3-3]

Mam sytuację podobna do twojej-małe dziecko,rodzina 500 km
stąd,znajomych zero ,bo jesteśmy po przeprowadzce.

[a_gnieszka0]

a skąd jesteś może jesteśmy sąsiadkami?

[iloneczka27]

kto gdzie mieszka? ja?:)))

[obrobka_skrawaniem]

iloneczka27 napisała:

> hmmm dla mnie kwoka bardziej pejoratywne:))

Kwoka? To juz sobie w ogole nie wyobrazam, zeby tak nazwac kobiete!
Tak mi tylko przyszlo do glowy, ze moze niektore panie nie beda
chcialy tutaj pisywac ze wzgledu na nazwe forum.

[czarnamama]

Tak szukam i szukam,która i gdzie wylicza te wszystkie trudne zadania(podkreślając swą wielkość lub inaczej przydatność) i nie mogę znaleźć!!!! Eureka! chodzi o temat "jak wygląda Wasz dzień",ale tam nie ma wyliczania trudnych zadań, jeno kurki pochwaliły się swoim dniem!!!! I nadal nie rozumiem,w którym momencie można wysnuć taki wniosek.
Dodam tylko, że naturalne jest, że kobiety lubią być dowartościowane(czasami trzeba sobie samej pomóc),dzięki temu pięknieją ;)

[pochmurna]

rosannamarianna, lol, zdecydowanie to jest najlepsza odpowiedź! :-))

[gawliki]

[iloneczka27]

hej ja tak naprawde nie wiem czy mi zazdroszcza bo nie rozmawiamy
na ten temat...oni/one sa w pracy ja w domu a poza tym kontaktuje
sie telefonicznie wiec zawsze jakos ten temat umyka...
wariujesz? hehehehe ja tez ale nie z powodu siedzenia w domu a
wiecznego balaganu i robienia w kolko tego samego:)

[czechowiczanka]

Często właśnie ludzie się dziwią,że jak nie pracuję,to znaczy,że sobie
siedzę z dzieckiem w domu i oglądam TV,piję kawko.Fakt,czasem tak jest,
ale to nie jest tak,że w domu przy dziecku nie ma co robić.czasem
jest więcej pracy,niż podczas 8 godzinnego pobytu w pracy.Pozdrawiam

[agata1979-fr]

Witam ;-) Powiem szczerze ze ja nie spotkalam sie z niemiłymi stwierdzeniami na
temat tego ze siedze w domu . Zawsze stwierdzam ze stac mnie na ten LUKSUS i
dlatego nie musze chodzic do pracy !! Moje kolezanki zazdroszcza mi tego ze na
wszystko mam czas , dzieci zadowolone , domek czyściutki , mama czas dla siebie
! Pomimo skonczonych studiów jestem bardzo zadowolona ze nie musze zyc w biegu i
stresie ( pracowalam ponad rok i wiem ze widywanie dziecka 30 minut dziennie
-praca zmianowa-nikomu nie wychodzila na dobre )! Życze wszystkim Paniom
zadowolenia i słoneczka ;-) Aga

[zdzisiowa]

Mam taka glupia kolezanke,ktora twierdzi,ze praca rozwiaze wszystkie
problemy.Kiedy zale sie na moj los-roznie to bywa-raz chodzi o chlopa,raz o brak
pieniedzy,-to jedyne,co ona potrafi "doradzic",to zeby isc do pracy(wlasne
pieniadze maja rozwiazac te rozne problemy).O naiwnosci-tylko pytam,dlaczego ona
majac prace i kase tez narzeka?

[pochmurna]

ema.emiliana, odpowiadasz wtedy: "pracuję

[a_gnieszka0]

HIHIHIHI ale się uśmiałam z tej tłumaczki, ale masz racje tak własnie jest ;-)

[kavvvka]

świetne:)))))) tak podczytuję po trochu i naprawdę fajne z Was babki:)

[milocin73]

Wychowywałam się w małej wsi. Było nas pięć koleżanek z jednego rocznikia -
jednej klasy. Tak się składało, że jedna z nas miała oboje rodziców pracujących.
U pozostałych mamy były w domu, nie pracowały zawodowo. Tak było. Pamiętam jak
dziś jak ta koleżanka nam strasznie zazdrościła. Ona zawsze z kluczem na szyi. U
nas zawsze w domu mama, zawsze gotowy obiad. Ona wracała do pustego domu, albo
błąkała sie po babciach czy ciotkach. Nie pamiętam już czy zarzekała się, że
jej dzieci tak nie będą miały jak ona i jej rodzeństwo. Fakt faktem, że powiela
model własnej rodziny. Dzieci jeszcze mała i ciągły problem z opiekunkami,
przedszkolami, chorobami itp. Nie wiem i nie wnikam czy naprawdę musi pracować.
To osoba bardzo ambitna i chyba raczej chce. Dla niej siedzenie w domu wiąże się
chyba z brakiem możliwości rozwoju. Chodzi mi o to jak to wszystko wygląda z
punktu widzenia dziecka. Panuje chyba taki stereotyp, że jeśli kobieta nie
pracuje to nie odniesie sukcesu. Wszędzie w telewizji, kolorowych gazetach pisze
się o kobietach pracujących, kobietach sukcesu, jak to świetnie radzą sobie w
pracy i w domu. Trudno mi się z tym do końca zgodzić. Nie wierzę, że choć jedno
nie odbywa się kosztem drugiego. A poza tym co to znaczy kobieta sukcesu? Jeśli
jestem zadowolona ze swojego życia, szczęśliwa - to jestem kobietą sukcesu. I
nie ważne czy mam przed nazwiskiem mgr, czy jestem jakimś kierownikiem,
ekspedientką czy po prostu prowadzę dom.
Pozdrawiam

[mama_mateusza_i_niny]

Z tą kobietą sukcesu to masz 100%racji.Bo nie pieniądze tylko włśnie
szczęście jest miarą sukcesu.
Kiedy mój synuś miał 1,5roku zaczełam pracę,codziennie rano
zawozilismy go do babci,i codziennie przez prawie rok chciało mi się
wyć że znów go muszę zostawić.Na całe szczęście wtedy zaszłam w
ciążę i mogłam z czystym sumieniem wrócić do roli "kury domowej".
Swoją drogą to określenie nie każdemu(każdej;)) pasuje,może macie
jakieś inne propozycje?
np: mama domowa, albo jak to mówią w usa "house wife"-domowa żona

[camilcia]

ja od dawna mówię, że spełniam się jako 'manager rodziny' (menedżer
czy jak to tam pisać)
a pod tym określeniem tak naprawdę ukrywa się niejeden zawód, no bo
i pedagog i gosposia i kierowca i zaopatrzeniowiec i
księgowa ........ :)

[e.milia]

Ja wcale się nie dziwię, że wkurzają Was takie teksty. Sama się zastanawiałam
nad tym, jak to jest, że "kura domowa" kojarzy się pejoratywnie. I dlaczego jest
takie małe przyzwolenie w społeczeństwie na to, żeby kobieta nie pracowała
zawodowo, tylko zajmowała się domem. Ja jestem w stanie zrozumieć, że właśnie to
może dawać kobiecie szczęście i spełnienie. Obowiązki domowe, ugotowany obiad,
sprzątanie, kwiatki na balkonie, i chyba najwazniejsze - zajmowanie się dziećmi.

Rozumiem kobiety, które chcą być niezależne finansowo, rozwijać się w pracy itd
itp. Ale rozumiem też, że nie każdej kobiecie zależy na osiąganiu tzw. kariery i
zdobywaniu stanowisk, bo co innego jest dla niej ważne. Realizować siebie można
również własnie będąc "kurą domową". Można też w domu rozwijać siebie i swoje
zainteresowania, robić to, co się lubi. I zawsze mi szkoda, a nawet mnie wkurza
to, że w pracy zawodowej mówi się o sukcesach, a zapomina się o tym, że przecież
sukcesem może być również dobrze ugotowany obiad, czy utrzymanie domu w
czystości. Nie mówiąc o wychowaniu dzieci.

Podoba mi się to zdanie z wypowiedzi wyżej:
Jeśli
jestem zadowolona ze swojego życia, szczęśliwa - to jestem kobietą sukcesu. I
nie ważne czy mam przed nazwiskiem mgr, czy jestem jakimś kierownikiem,
ekspedientką czy po prostu prowadzę dom.

Najwazniejsze, to żyć w zgodzie ze sobą.
Pozdrawiam.

[jarodzynka]

Ja najczęściej spotykam się z pełnym pożałowania godnym kiwaniem
głową. Cóż wychowuję dwójke dzieci. I wiecie co, te wszytskie baby
lub sąsiadki ew. inne "życzliwe" tak naprawdę potrafią wyprowadzić z
równowagi, ale zauważyłam , że po mnie to spływa......Szkoda życia
na nerwy dziewczyny.....

[novalijka1]

I po tym stwierdzniu,ze siedzenie w domu jest zle to jeszcze to a co
zrobisz jak maz cie zostawi,ty zalezna jestes od meza,od jego
pieniedzy?? Tak czeto mowia wiec co odpowiadac? Znaja minusy tej
strony to zadaja takie pytania.
Albo co mozna tyle czasu robic w domu siedzac,ze kobieta sie nie
rozwija ,ze sie cofa i jest nudna.A co na to odpowiadac?

[kiecha3]

a ja z innej beczki...
ja pracuję, dzieci nie mam jeszcze i na razie nie planuję... ale mam ciekawy przykład.. mam koleżankę w moim wieku, która tuż przed maturą zaszła w ciążę (całkowicie świadomie).. zaraz był ślub, mieszkanie, i siedzenie w domu.. z początku mówiła, że jak odchowa synka wróci do szkoły (miała tylko maturę).. jej mąż tezo po średniej, ale chłopak zaradny i pracowity.. łapał co się dało by nie być ciężarem dla rodziców.. a właściwie by być mniejszym ciężarem bo żonka nie żałowała sobie na niczym (za rodzicowe pieniążki)... a potem.. zaszła w drugą ciążę - no bo przecież dziecko musi (powtarzam MUSI) mieć rodzeństwo.. i tak już mając 26 lat nie przepracowała za dużo..(kilka miesięcy, a może i tygodni w sklepie u rodziców)...
I nie miałabym żadnego ale.. gdyby chociaż te dzieci były wychowane.. niestety.. są to kilkulatki które bluźnią jak szewc.. starszy potrafi do własnej matki "ty kur.wo" powiedzieć.. albo przy przejściu przez pasy "idziesz czy czekasz aż ci pasy namalują" .... i temu się poświęciła??? bzdura.. było jej wygodniej żyć za nieswoje pieniążki i bawić się w dom.. mieć najnowsze ciuchy, makijaż, fryzurę.. a przy okazji dzieciaka, może dwa..
a ponieważ takich dziewczyn-kobiet jest sporo.. tak się właśnie ocenia kobiety które zostały w domu z dziećmi.. i błagam nie dziwcie się tym którzy widzą tylko powierzchowną stronę waszego życia..

[han-a34]

Myślę że mówisz o jakiejś skrajnej sytuacji - pewnie takich kobiet,
o których mówisz jest niemało. Podam przykład mojej kuzynki, która
urodziła pierwsze dziecko mając ok. 20 lat, potem jeszcze 3 córki.
Trzy z nich skończyły szkołę muzyczną (jedna aktualnie jest na 2
stopniu - gimnazjalistka), starsze studiują. Dziewczyny były zawsze
dopilnowane, układają sobie już życie samodzielnie. Jej matka ma
ponad 70 lat i zajmuje się wnukiem innej siostry, bo tamta pracuje
po 10 godzin dziennie - tamten wnuk ma 4 miesiące, jak miał 4
tygodnie mama wróciła do pracy. Porównajmy te dwie kobiety.
oczywiście w oczach "świata" ta pierwsza to zapyziała kura
domowa.....? Kiedy spotykam nianie dzieci na placu zabaw, to słyszę
często skargi na rodziców dzieci, którymi się opiekują i a po
południu matki skarżą się na nianie? Ja sama moge mieć do siebie
zastrzeżenia - staram się wychowywać mądrze moje dzieci. Mój Mąż
zarabia wystarczająć, abyśmy mogli spokojnie żyć. Po co moim
dzieciom następny nowy telewizor? lepsze auto? wieczorami jestem z
nimi, rano mogę załatwić fryzjera, angielski lub zająć sie
dzieckiem kiedy jest chore i nie może pójść do szkoły czy
przedszkola. Mam czas na porządki, odbieram dzieci kiedy skończą
lekcje, mam dla nich czas, niedługo pójdą swoją
drogą...
Znam takie panie, o których mówisz, kiecho, ale naprawdę nie
warto się tym zajmować.

[metamorphosis4]

Urodziłam syna bardzo młodo - miałam 19 lat. Nie zdążylam podjąć
pracy, bo ledwo co zdałam maturę. W domu siedziałam 4 lata. W
międzyczasie zaczęłam studia zaoczne. Było fajnie, maż zarabiał, a
ja zajmowalam się domem, dzieckiem i nauką, ale mniej więcej w 3
roku zaczęłam popadać w depresję. Czas płynął mi przez palce. Całe
życie kręciło się wokół sprzątania, zakupów, dziecka i codziennego
zastanawiania się "co zrobić na obiad". Rutyna mnie zabijała.
Weekendowe studiowanie nieco ratowało sytuację, bo mogłam spotkać
się z ludźmi spoza piaskownicy i trochę oderwać od domowego kieratu.
Dusiłam się w domu, ale strasznie bałam sie jakichkolwiek zmian. Nie
mogłam sobie wyobrazić co mogłabym robić w życiu. Jaką podjąć pracę,
skoro nawet studia jeszcze nieskończone. Znajdowalam sobie tysiące
wymówek, chociaż dziecko fantastycznie zaaklimatyzowało się w
przedszkolu. Gdyby nie to, że z kasą było krucho i mąż usilnie mnie
namawiał, to w życiu bym nic nie zmieniła, tylko pewnie urodziła
kolejne dziecko jako rodzaj wymówki dla siedzenia w domu. Ze strachu
przed podjęciem decyzji, przed porażką w złym_świecie_poza_domem...
Tak się jednak nie stało. Poszlam do pracy, dziecko zaczęło szkołę i
nie latało wbrew pozorom z kluczem na szyi. Wszystko dało się
zorganizować. Mój syn jest lepiej dopilnowany niż w przeszłości ja i
mój brat, a nasza mama nie pracowała. Ze swojego dzieciństwa
pamiętam (tylko nie padnijcie ;), że zazdrościłam koleżankom,
których mamy chodziły do pracy. One miały chociaż troche prywatności
wczesnym popołudniem, gdy wracały ze szkoły. Moja mama bez przerwy
mnie kontrolowała, koleżanki rzadko do mnie przychodziły, bo jakoś
zawsze nie pora była i nie dało się swobodnie pogadać... Nie miałam
zlego dzieciństwa, ale fakt, że moja mama nie pracowała wcale nie
wpłynął na jego pozytywniejsza ocenę. Może ja jakimś wyjątkiem
jestem.
Do czego zmierzam. Nie chcę broń boże nikomu nic zarzucać, ale
niestety bardzo często (w moim otoczeniu) spotykam młode kobiety,
które siedzą w domu z kolejnymi dziećmi właściwie dlatego, że boją
się podjąć ryzyko i pójść do pracy. To taki troszkę zespół wyuczonej
bezradności. Jak u osób, które długo są bezrobotne.
Na pewno nie dotyczy to wszystkich. Byc może nie dotyczy żadnej z
babeczek obecnych na tym forum, ale jeśli któraś z Was zastanowi sie
i dostrzeże opisany przeze mnie syndrom w sobie, to niech z nim
zawalczy. Naprawdę warto dla zdrowia psychicznego zebrac się na
odwage i zająć się czyms innym niż domem choć na kawałeczek etatu,
bo warto mieć choć trochę niezależności :)

Pewnie teraz żadna z Was o tym nie myśli, ale właśnie moja
przyjaciółka zgotowała sobie tragiczny los. Na początku małżeństwa
ustalili z mężem zasady funkcjonowania: on zarabiał na dom (bardzo
wysoki standard), a ona miała się tym domem zająć i wychowac dzieci.
Dziś ma troche ponad 40kę, nigdy nie pracowała, nie ma własnych
pieniędzy, a mąż ma kochankę i plany na nowe życie. To jest dopiero
kanał :(

Sorry za ten nieco chaotyczny post, ale po przeczytaniu wątku jakoś
tak dużo różnych refleksji cisnęło mi się do głowy.
Pozdrawiam wszystkie Kurki, te z wyboru i te z przymusu :)

metamorphosis4

[iloneczka27]

hmmm napewno jest duzo racji w tym co napisałas... jakos mi sie tak
dziwnie na duszy zrobiło, moze dlatego, ze jestem juz dlugo w domu
i czasami nachodza mnie takie mysli, ze ja tylko do garow i do
pieluch sie nadaje, bo tak naprawde to nie potrafie zbyt wiele....

:-))))))))

[iwoniaw]

Urodziłam dzieci na tyle późno, że zdążyłam się wystarczająco wyedukować i
popracować zawodowo, a teraz mam silną potrzebę bycia z dziećmi, które zresztą
na razie są malutkie, ale przecież wiecznie takie nie będą, więc korzystam póki
mogę ;-) zanim pójdą w świat i na wychowywanie będzie za późno.
Jednym słowem - mi to naprawdę lotto, co kto o tym sądzi, zwłaszcza że jeść mi
nie daje ;-)

> Niestety bardzo często znajomi i rodzina częstują mnie takimi
> aluzjami i są zdziwieni co ja robie - a właściwie nie robie - w domu?

No jak to co? Mam masę rozrywek i ciągle wynajduję sobie nowe, to chyba
oczywiste? :-)

[zachwycona-0]

Myślę,że w tym temacie chyba mogę coś powiedzieć, otóż córkę urodziłam w wieku
20 lat pod koniec 1 roku studiów, urodziła się w czerwcu, w październiku
wróciłam na zajęcia ( ale już system zaoczny), w listopadzie poszłam do pracy i
tak to zostałam mamą 3 w 1 studia, kilkumiesięczne dziecko no i praca.Jako młoda
osoba nie odczuwałam zmęczenia, wstawałam rano karmiłam dziecko, szłam do pracy
na 8 godzin, a w wekendy szkoła i tak w kółko, oczywiście wszystko to przy
pomocy męża, który zrezygnował z pracy i babci, która brała córke w wekendy.No i
było super, musze przyznac,że chyba nikt nie miał tyle cierpliwości do dziecka
co ja , to chyba efekt wyżutów sumienia, po pracy liczyła się tylko ona, spacery
do wieczora, czytanie, tulenie -sielanka,
Teraz mała ma 9 lat, ja 29 .Studia skończone, dziecko samodzielne, fajna praca.
Jednak z perspektywy musże jedno stwierdzić. Matka nie powinna na samym początku
dziecka zostawiać. Dzisiaj spędziłabym w domu cały rok i widziałabym te piersze
kroki , pierwsze słowa i pierwszy ząbek, a tak? - to se nie wróci

[dagusia333]

Dlaczego mieć wyrzuty z tego powodu, że się nie pracuje zawodowo tylko prowadzi
dom wychowuje dzieci, szyje, zajmuje ogrodem, maluje ściany, robi wiele rzeczy
samodzielnie i z pomocą męża itp.? W czym jesteśmy gorsze wtedy od takich
kobiet, które co prawda pracują, ale nie założyły rodzin, albo tak się złożyło,
że nie mają dzieci, małe nieraz mieszkanie można posprzątać po pracy, a do
innych spraw zapraszany jest fachowiec, któremu się płaci. Czy one mają wyrzuty
sumienia z tego powodu, że nie założyły rodziny, co prawda trzeba by ich spytać
i czy inni też patrzą na nie pytająco - kiedy rodzina, tak jak na nas - kiedy do
pracy? Czy praca to tylko PRACA ZAWODOWA? Pomijam tu kwestie finansowe, często
nie da się żyć z jednej pensji i kobieta musi pracować, ale zastanawia mnie ten
'kult pracy zawodowej' w ostatnich czasach, często lansowany w prasie
kobiecej.Są kobiety, które mają hobby i nie pracując zawodowo nie myślą tylko'
co na obiad' i całkiem dobrze czują się w roli pani domu, kiedy na wszystkie
zajęcia domowe jest czas i uśmiech dla bliskich, a nie wieczne sfrustrowanie, bo
nie nadążają ze wszystkim.Czas w domu to przecież nie tylko obowiązki, które
trzeba wykonać, ale chciałoby się mieć go przecież, aby poprzyglądać się
kwitnącym kwiatom w ogrodzie, porozmawiać z sąsiadem , czy z dziećmi i mężem nie
tylko o tym co trzeba zrobić i załatwić.

[elegia]

..urodzilam coreczke pozno, jestem z nia w domu juz od trzech lat. sytuacja z
moim partnerem tak sie poukladala, ze praktycznie mieszkamy osobno, wiec to ja
wychowuje dziecko (doslownie), on zarabia pieniadze.
powiem wam, ze po trzech latach jestem zmeczona, szczesliwa bo coreczka ma super
osobowosc, jest bardzo niezalezna i pewna siebie, ale ja juz nie wyrabiam. musze
cos zmienic...i w tym problem, bo boje sie zmian. podziwiam kobiety, ktore sa
"kurami domowymi" i dobrze sie z tym czuja, sa spelnione!
zabawne jest to, ze ja bedac w domu , wychowuje swoja corke na kobiete
niezalezna, ktora (cos mi sie wydaje) zupelnie inaczej pokieruje swoim zyciem
niz ja!
wiec pewnie mam kompleksy, ze nie rozwijam sie zawodowo, pytanie tylko, czy
kompleksy sie rozplyna gdy bede pracowala???...zamierzam to sprawdzic:)
pozdrowienia dla wszystkich mam:)

dagusia

[sarna73]

pieknie napisałas ...