kryteria prawdziwego warsiawiaka

[Gość: pagero]

ludzie z kraju czesto zarzucaja nam, ze jaka z nas
warszawa, jak prawie wszyscy przyjezdni. troche racji
maja, bo kto z was wie jaki jest warszawski dialekt?
kto zna dobrze historie tego miasta? ja tam mam sie za
prawdziwka, bo urodzilem sie tu, moi rodzice sie tu
urodzili, a dziadkowie przyjezdni. znaczyi sie, jestem
warsiawiak.

[Gość: opoint]

Pewno, że jesteś. Ja tam wiem, że mój ojciec czasami fajnie mówi po praski
gdzie chiba albo łódkie. To jest super.

[Gość: Tolba]

Ja tam też się poczuwam jak najbardziej. A jeżeli chodzi o cechy 'warsiawskie',
to uważam, że mimo upływu ładnych kilkudziesięciu lat, najlepiej oddał je Wiech
w swoich książkach, przede wszystkim dotyczących międzywojnia. Dla mnie tamta
Warszawa i jej mieszkańcy to punkt do którego warto się odnosić. Tam dopiero
widać, że 'warsiawski cwaniak' to zupełnie coś innego, niż sugeruje wielu
mieszkańców naszego pięknego kraju, że mamy swoją własną specyfikę, kulturę i
spojrzenie na rzeczywistość. Być Warsiawiakiem to niewąska jest rzecz! Pzdr,
Tolba

Wiech...

[Gość: Mar]

Gość portalu: Tolba napisał(a):

> Ja tam też się poczuwam jak najbardziej. A jeżeli chodzi o cechy 'warsiawskie',
>
> to uważam, że mimo upływu ładnych kilkudziesięciu lat, najlepiej oddał je Wiech
>
> w swoich książkach, przede wszystkim dotyczących międzywojnia. Dla mnie tamta
> Warszawa i jej mieszkańcy to punkt do którego warto się odnosić. Tam dopiero
> widać, że 'warsiawski cwaniak' to zupełnie coś innego, niż sugeruje wielu
> mieszkańców naszego pięknego kraju, że mamy swoją własną specyfikę, kulturę i
> spojrzenie na rzeczywistość. Być Warsiawiakiem to niewąska jest rzecz! Pzdr,
> Tolba
Wiech opisywał warszawski margines. Jego opowiadania to taki "Świat wg Kiepskich"
po warszawsku. Zresztą trudno, żeby za komuny pisał o salonach... O tym pisać nie
było wolno.

[Gość: pagero]

moze warto by odgrzebac troche starych tradycji
warsiawskich. moze utworzyc szkole warsiawskiego dialektu?

[Gość: optymist]

Gość portalu: pagero napisał(a):

> moze warto by odgrzebac troche starych tradycji
> warsiawskich. moze utworzyc szkole warsiawskiego dialektu?

czy Grzesiuk byl warszawiakiem, albo prof.Lorenz, albo prof. Giejsztor, Boleslaw
Prus, Stanislaw August Poniatowski i wielu innych.

[Gość: zulia]

Ja jestem warszawianką, mieszkam tu od urodzenia i to jest moje miato :).
Jedzie sie po gazetkie na pragie ;)

[dariok]

ja jestem z Żoliborza
i zauważyłem, że dużo osób z Żoli na pytanie "skąd mieszkasz"
odpowiadają "z Żoli"

[dariok]

po prostu Księstwo Żoliborz

[grzchur]

sratatata i trelemorele
pozdr. z Grochowa (pisze te slowa z Zoliborza)
:)

[por_borewicz]

Polecam, jesli jeszcze nie wpadlo w Twoje rece, "Złego" Leopolda Tyrmanda
albo , moze nawet bardziej, książki Stanisława Grzesiuka (wychowal sie na
Czerniakowie a zywot dokonczyl na starym mokotowie na ul.Asfaltowej) proponuje
zaczac od "Boso, ale w ostrogach".
Pozdrawiam
Warszawiak z krwi i kosci (wychowany na Wilanowie, Czerniakowie a pozniej na
Sluzewcu - nie mylic ze Sluzewem nad dolinka bo to nie to samo :-))

Warszawiak z dziada pradziada

[Gość: Ira]

Gość portalu: pagero napisał(a):

> ludzie z kraju czesto zarzucaja nam, ze jaka z nas
> warszawa, jak prawie wszyscy przyjezdni. troche racji
> maja, bo kto z was wie jaki jest warszawski dialekt?
> kto zna dobrze historie tego miasta? ja tam mam sie za
> prawdziwka, bo urodzilem sie tu, moi rodzice sie tu
> urodzili, a dziadkowie przyjezdni. znaczyi sie, jestem
> warsiawiak.


Ciekawe, czy udałoby się GAzecie znaleźć najstarszego - licząc pokoleniami
wstecz - warszawiaka, tzn. którego rodzice, dziadkowie, pradziadkowie itd.
prapra... pochodzili z Warszawy - tzn. urodzili się tu i mieszkali od zawsze :)
Mój mąż jest warszawiakiem w 5. pokoleniu, czyli nasze dziecko to 6. generacja
warszawska - my, nasi rodzice, dziadkowie (sześcioro), pradziadkowie (z wyjatkiem
trojga) i prapradziadkowie (w przewazajacej czesci) to warszawiacy. Wczesniej nie
jestem pewna. Zreszta i tak wszyscy pozostali pochodzili z Mazowsza.
DLatego, to jest moje miasto, nie bardzo wyobrazam sobie wyjazd stąd,
szczególnie, że cała rodzina tu mieszka. Pamięć miasta naszej rodziny sięga dosyć
daleko i dotyczy miejsc, których nie ma po wojnie - utrzymały się nazwy,
wspomnienia sklepów i cukierni, kin i parków. A także pewne stwierdzenia
starszych wiekiem, którzy komentując zmiany w mieście po 89 roku mówili - no tak,
przed wojną plac Trzech Krzyży to przecież nie był taki wygwizdów jak za komuny,
na czekoladę chodziło się tylko do Wedla (zanim przywrócili pijalnię), tortowe
najlepsze były u Semadeniego, przed wojną Miodowa to była ulica sklepów z
koronkami i sukniami ślubnymi...
A my musieliśmy wierzyc na słowo - choć czasem irytowały nas takie wspominki.
Pewnie tak traktuje moja córka takie teksty - stań tam koło Peweksu (mowa o
zaparkowaniu w Al. Jerozolimskich na wysokosci parkingu po Ikei), w Moskwie to
oglądałam (Silver Screen...), wejdź do Braci JAbłkowskich, kup w Cedecie, U
Architektów to były imprezki.
POzdrawiam warszawiaków i nie-warszawiaków. Miłego dnia :))

[Gość: zdzisio]

A ja pamiętam z dzieciństwa stare warszawskie kamienice, gdzie hodowało się
gołębie, gdzie ludzie spotykali się na podwórku by porozmawiać, gdzie klucz
zostawiało sie pod wycieraczką, gdzie istniał tzw. margines ale miał on swój
kodeks postępowania.
Dzis juz nie hoduje sie gołębi, ludzie nie odzywają się do siebie, w oknach
kraty, w drzwiach zamki a chłopaki chodzą z bejsbolami i nie mają zadnych zasad.
Dla mnie prawdziwa Warszawa i warszawiaki z ich specyficznym akcentem, humorem
i postępowaniem juz dawno wymarła.

[Gość: pagero]

paradoksalnie prawdziwa warszawa ostala sie li tylko na
pradze pln. i moze jest jeszcze w tzw. trojkacie
bermudzkim, ale tam to juz ledwo, ledwo, bo w miejsce
starych kamienic biurowce powstaja.

[yomis]

Moim zdaniem prawdziwym warszawiakiem jest ten, kto identyfikuje się
emocjonalnie z Warszawą. Wcale nie musi mieszkać w Warszawie od kilku pokoleń.
Yomiś.

[pagero]

prawdziwy warsiawiak to chyba ten, kto wie, ze to
najbrzydsze miasto w polsce, a mimo wszystko je kocha

[Gość: michal]

Nie najbrzydsze.Mimo wszystko.

[Gość: Eliza]

Jestem w prostej lini piate pokolenie warszawiakow. Rzecz w tym , ze jako 20-latka wyjechalam do
Szwecji z mezem warszawiakiem. Pytanie za 5 punktow: Czy nadal mozemy sie zaliczac do
warszawiakow? Czy nasze dzieci sa warszawiakami?
Nadal kilka razy do roku przyjezdzamy do Warszawy aby wspolnie z rodzina spedzic swieta, a wiec???

[Gość: michal]

Sadze,ze mozecie.

[Gość: Tolba]

Gość portalu: Eliza napisał(a):

> Jestem w prostej lini piate pokolenie warszawiakow. Rzecz w tym , ze jako 20-l
> atka wyjechalam do
> Szwecji z mezem warszawiakiem. Pytanie za 5 punktow: Czy nadal mozemy sie zalic
> zac do
> warszawiakow? Czy nasze dzieci sa warszawiakami?

Sama chyba wiesz, co czujesz do tego miasta. I sama sobie odpowiedz na powyższe
pytanie. Gadki o nabywaniu 'warsiawskości' wraz z kolejnymi pokoleniami jakoś do
mnie nie przemawiają. Najważniejsze, czy gęba Ci się śmieje, gdy patrzysz z
Poniatoszczaka na Wisłę, gdy przechadzasz się Agrykolą, gdy oglądasz miśki w Zoo
przez okno tramwaju i gdy szwendasz się tylko sobie znanymi ścieżkami. Osobiście
czujęe się z Warszawą bardzo silnie związany, mimo braku
pięciopokoleniowego 'rodowodu' :) Pzdr dla warsiawskiej ulycy.
Tolba

[pagero]

zgadzam sie z teza, ze grunt to czuc sie warsiawiakiem.
mysle jednak, ze samo czucie nie starcza. oprocz tzw.
materialnych przeslanek, trzeba jeszcze spelniac
formalne. w iinnym razie popadlibysmy w paranoje. np.
ktos, kto nigdy nie byl w wawie czulby sie wawaiakiem, etc.

[Gość: Tolba]

pagero napisał(a):

trzeba jeszcze spelniac
> formalne. w iinnym razie popadlibysmy w paranoje. np.
> ktos, kto nigdy nie byl w wawie czulby sie wawaiakiem, etc.

Sorki, pagero, ale czy wyobrażasz sobie taką sytuację, jaką opisałeś? Byłbyś w
stanie identyfikować się z czymś bez poznania tego czegoś (miasta chociażby)?
Wydaje mi się, że nawet nie posiadając prapradziada warsiawiaka mogę czuć bardzo
silny związek z moim miastem, bo całe MOJE życie jest z nim związane. I to wydaje
mi się najistotniejsze.

[pagero]

jasne, ze mozna sie identyfikowac z miastem, w ktorym
sie nie urodzilo. ja uwazam jednak, ze to jest troche
tak jak z zawodami aktora, lekarza, prawnika, artysty,
itd. one czesto sa przekazywane z pokolenia na
pokolenie. to ulatwia start i powoduje, ze czlowiek
oswaja sie z pewnymi rzeczami od dziecka, ze wysysa je
z mlekiem matki. dlatego tez zycie gdzies od kilku
pokolen rozni sie zdecydowanie od mieszkaniu gdzies od
kilku lat. ale bez obrazy, kazdy ma prawo czuc sie
warszawiakiem, ale warsiawiakiem juz tylko nieliczni ;)

[kasia-s]

Zgadzam sie z Pagero, każdy kto sie gdzieś, urodził może się utożsamiać z
miejscem swgo urodzenia, ale czy każdy kto urodziła się w stajni musi być
koniem. Zgadzam się z Irą, że aby być kimś trzeba również znać tradycje i
zwyczaje, u mnie w domu również zawsze chodziło się na plac Bankowy (za komuny
Dzierżyńskiego), Piłsudzkiego (Zycięstwa) czy ulicę Szucha (nawet nie wiem jak
się nazywała za komuny, nigdy w domu moich rodziców ta nazwa chyba nie padła),
i choć mój przodek był piekarzem, a nie Lorencem czy Gieysztorem, to wiem że
przyjechał do Warszawy w końcu XVIII wieku. Warszawiacy, nawet szczerze
związani z miastem, ale świerzutcy, fundują nam potem stacje Wilanów na Dworcu
Południowym czy inne takie kwiatki (por. wątek o nazewnictwie w Warszawie na
Mokotowie).

[dariok]

a ja jestem żoliborzaninem
choć urodziłem się w szpitalu Praskim
na Pradze spędziłem rok
potem przeniosłem się na Sady
i tak już zostało