magdalenka77
06.04.10, 12:31
Witam,
Teoretycznie jeszcze nigdy nie zostałam napadnięta, pobita,
okradziona, zgwałcona... (tfu, tfu, odpukać), ale strach przed
takimi sytuacjami sprawia, że czuję, jakby mi część życia umykała :-(
Chodzi o to, że starając się unikać zagrożeń (nie chodzę po ciemku w
nieznanaych częściach miasta, nie jeżdżę autobusami nocnymi, nie
wychodzę sama wieczorem, nie zawieram znajomości "na ulicy" itp.) od
razu ograniczam sobie możliwość fajnego spędzania czasu.
Jak mam się spotkać z koleżanką po pracy w kawiarni, to powrót
tramwajem, kiedy już jest ciemno i potem spacer z przystanku do domu
(w mojej okolicy!) przyprawia mnie niemal o zawał serca.
Na dyskotekę z koleżanką boję się pójść, bo obawiam się, jak 2
samotne dziewczyny (NIE szukające towarzystwa) będa potraktowane. I
czy dam rade łatwo i bezpiecznie znaleźć taksówkę i dojechać do
domu. Komunikacja miejska w nocy mnie przeraża. Zresztą taksówek tez
się boję, wyobrażam sobie, że taksówkarz też może miec nieczyste
zamiary, a samotna dziewczyna jest łatwiejsza...
Tak jak już pisałam, nigdy nic groźnego mi się nie zdarzyło, ale to
chyba właśnie przez tą moją zapobiegliwość. Jedyna agresja, z jaką
miałam do czynienia, to klapsy w dzieciństwie.
Mój strach jest tez pewnie po części spowodowany tym, że jestem dośc
niska, nie umiem się bić, słabo biegam, więc w przypadku realnego
zagrożenia nawet nie potrafiłabym, się obronić.
Z drugiej strony mam koleżanki, które jakoś wieczorem wychodzą,
autobusami nocnymi jeżdżą od zawsze, nawet same i jakoś nigdy nie
miały żadne ryzykownej sytuacji.
Chciałabym przestać tak się bać, bo to uniemożliwia mi normalne
funkcjonowanie! NIe mogę zamknąć się w domu i wychodzić tylko
dopracy i na szybkie zakupy za dnia!!!
Jak to zrobić???