Stolica warta debiutu

[antefiks]

Teatr Narodowy zatrudniając Agnieszkę Olsten przekonał się, że NIE WARTO
oddawać sceny młodym reżyserom.

[Gość: dg]

> Teatr Narodowy zatrudniając Agnieszkę Olsten przekonał się, że NIE WARTO
> oddawać sceny młodym reżyserom.

TYLKO DZIWNIE JAKOŚ SIĘ SKŁADA ŻE PRZEDSTAWIENIE IDZIE KOMPLETAMI MIMO ŻE NIE
GRA TAM ŻADNA SERIALOWA GWIAZDA. MOIM ZDANIEM JEDNO Z NAJLPESZYCH PRZEDSTAWIEŃ
W OSOTATNIM SEZONIE.

[antefiks]

:/ pójdź na "Kobietę z Morza" w Dramatycznym, to zrozumiesz dlaczego nie
najlepsze.

[Gość: dg]

A byłem, byłem i jakoś mnie nie powaliło (bo to nie Monika Powalisz hehe!)- nie
żebym narzekał, ale Nora jakoś mi bardziej w duszy grała. No ale to kwestia
gustu i nastwaienia. Mimo to nie można twierdzić że NORA to knot bo jednak
WIELU osoobom się podoba.

[antefiks]

no hmm... ja jednak będę twierdził, że knot, bo nie tylko ja, ale i moi znajomi
i mądre osoby które znam, wychodziły z NORY i zadawały sobie pytanie "ale o co
chodziło??".

Niewątpliwie atutem NORY w Narodowym jest aktorstwo, ale nie widzę tu zasługi
Agnieszki Olsten a jedynie Doroty Landowskiej, Mariusza Bonaszewskiego i
Macieja Kozłowskiego. Poza tym, reżyserka zaczyna robić sztukę o miłości i
rodzinie a nie dochodzi do żadnych konkluzji... Już pierwsza scena pokazuje, że
będzie sztuka o uczuciu. Rozwój akcji śledzimy śledząc napięcia między kobietą
a mężczyną w tym kryzys małżeński. Wniosków z zaszłych zdarzeń próżno szukać.
Zwykły widz odbiera NORĘ jako mieszczański teatr niskich lotów (dla znudzonych
dyrektorów i ich żon, czyli o małżeństwie i tym, co z niego wynika...). Widz
otrzaskany nieco dziwi się, że wraz z upływem czasu, pani Agnieszka Olsten
spłyca kolejno wszystkie wątki. Jedyny wniosek płynący z mieszczańskiej sceny
to "życie jest piękne". A to chyba zupełne zabicie Ibsena w Ibsenie...


Jedyne co cieszy, to niesamowite szaleństwo NORY, czyli taniec w pióropuszu,
ale posiada on jedynie estetyczne walory. Reszta to powtórka z "Kobiety z
Morza". Począwszy od przypadkowego ale rzucającego się w oczy podobieństwa
Doroty Landowskiej i Danuty Stenki, a kończąc na podobieństwie klimatu (może
klimatu Ibsena:D) stworzonego przez skąpe światło (ogromne plamy światła a la
Kudlicka w Dramatycznym), nieustającą muzykę (romantyczna skandynawska muzyka w
Dramatycznym vs. klubowy bit w Narodowym), scenografię (geometryczne formy i
proste przedmioty a la Kudliczka w Dramatycznym vs. wzorzyste materiały i
proste industrialne formy (poręcze, schody) w Narodowym) i powolny, rozważny
sposób wypowiadania słów (Landowska jak Stenka).

Dlatego dla mnie to raczej knot. (jak na poziom, który zwykł był ustalić się na
Narodowej Scenie nieco wyżej).

[Gość: kra]

No nie! W życiu nie wpadłbym, że można być tak głupim i porównywać rzeczy
nieporównywalne! Aktorstwo Stenki i Landowskiej podobne?! Przecież to zupełnie
inaczej prowadzone role! Gdzie u Wilsona masz choć strzępy psychologii i uczuć?

[antefiks]

dlaczego tak głupim być nie można? Ja zauważam dowcipne podobieństwo obu pań:)
Poza tym, w kilku momentach Landowska zaczynała wyć mnie więcej w taki sposób
jak Stenka u Wilsona...

A u Wilsona mam niesamowicie dużo uczuć. Choreografia jest nacechowana
uczuciami niesamowicie. Muzyka opowiada o nastroju w jakim są pogrążeni
bohaterowie. A sytuację każdy przeżywa indywidualnie. A raczej tylko Stenka-
Foczka przeżywa. Bo ona o swoim cierpieniu opowiada bardzo wyraźnie. Pozostałe
postacie są z innego świata i nie zdradzają zbyt wiele uczuć.

Natomiast u Agnieszki Olsten nie mam tak wypreparowanego z całości cierpienia.
Mam natomiast lekki bałagan & chaos;/

dla niedomyślnych

[antefiks]

Mówię o dowcipnym podobieństwie wizualnym, które przy porównaniu tych dwóch
sztuk wychodzi zabawnie:D

może

[Gość: Marek]

Ja rozumiem że może się nie podobać NORA i że można szukać w niej jakiś
elementów plagiatu z "Kobiety...". Tyle, że Olsten to praktycznie debiutantka a
Wilson to klasyk ŚWIATOWEGO teatru. Więc jeżeli porównujemy te dwa
przedstawienia to znaczy, że debiut Olsten w Warszawie był znakomity, skoro
można go mierzyć miarą "arcymistrzowską". I to nawet jeżeli przegrywa w tej
konkurencji. O to też chyba chodziło autorce artykułu, która dość jasno dała do
zrozumienia że NORA była z debiutów najlepsza...