do mężatek- czy nie żałujecie...?

[Gość: carmen]

od wszystkich moich znajomych ktorzy sie hajtneli slysze ze malzenstwo to totalny niewypal...zycie pomimo zadnych zmian w zwiazku oprocz papierka jednak sie strasznie zmienia...nie ma juz starania,niespodzianek,tej cudownej chemii jaka jest przed slubem...co jest grane?czy nie zalujecie ze wyszlyscie za maz?przede mna ta decyzja niedlugo ale zastanawiam sie czy nie zostac w konkubinacie!(oczywiscie wiem ze istnieja wspaniale pary ale ja sie z takimi osobiscie nie spotkalam)

[Gość: do carmen]

żałujemy i to bardzo drugi raz tego błędu nie powtórzę a fundamentaliz
katolicki i traktowanie żony przez katolika to gorsze niz w islamie arbawie
przynajmniej dbaja o swoje żony a nasi faceci ech szkoda gadać i jeszcze
śmierdzą

[Gość: Żaba]

Ja jestem już dobrych parę lat po ślubie,niby męża kocham ale drugi raz za mąż
bym nie wyszła.Wogóle bym nie wyszła.Jeżeli to właśnie mieszkałam bym w takim
lużnym związku .Zdecydowanie przed ślubem jest inaczej a po ślubie wraz z
mijającymi latami mija wszystko to co nas fascynowało przed zawarciem
związku.Zostaje jakąś mała cząstka czegoś co można nazwać wspólnymi
zainteresowaniami,sex też zaczyna być mało podniecający i wogóle jest jak jest
to znaczy samo życie.Zaznaczam że ja nie należę do kobiet których celem życia
są tylko dzieci i życie mija na zasadzie praca,dom ,mąż dzieci.Doradzam
zdecydowanie choćby na początek wolny związek ,bo nieraz ta wielka miłość
okazuje się wielkim niewypałem.

[Gość: carmen]

no i po raz kolejny slysze ta sama opinie...tego sie wlasnie boje,ze minie fascynacja i przede wszystkim staranie sie ,

[Gość: mess]

nikt ci nie odpowie na pytanie, czy masz wychodzic za maz czy nie. To twoj
zwiazek, nie szukaj odpowiedzi na forum skoro masz jakies watpliwosci. Ja ich
nigdy nie mialam. Teraz jestem kilka lat po slubie i jestem bardzo szczesliwa,
zrobilabym to na pewno jeszcze raz i kolejny:) I u mnie jest lepiej niz przed
slubem, jest super. A twojego zwiazku nie znam, nie moge ocenic i nie moge ci
poradzic, sama musisz sie zastanowic...

[Gość: Madzia]

jesteś niedojrzała poprostu, ze w opinii innych szukasz poparcia swoich
watpliwości.W takim razie nie wychodx za mąż.A małżeństwo jak wszystko w zyciu-
ryzyko.

[Gość: kinomaniak]

a co jesli slubu czy czegokolwiek nie ma nawet w planach a juz nic nie ma z
fascynacji ,starania sie i chemii?co byscie mysleli o przyszlosci takiego zwiazku?

[Gość: lunch]

Powiedziałbym, że to jest najlepszy moment na decyzję. Bo takie małżeństwo
zostałoby (lub nie) zawarte świadomie, przez ludzi którzy doskonale wiedzą,
czym to "pachnie", a nie żółtodziobów, którzy hajtają się w okresie pierwszej
fascynacji, a potem kończy się tragicznie.

[Gość: zzz]

i dlatego ja sie nie chce zenic, a moja dziewczyna tego nie rozumie, a mnie
dobze jest tak jak jest :) i nie zamierzam tego zmieniac :D

[Gość: m]

no wlasnie u kazdego jest inaczej

[Gość: carmen]

ale ja nie pytam czy mam wychodzic za maz czy nie,po prostu ta decyzja przede mna,a wiele par naprawde wspanialych przed slubem,zero klotni,po prostu idealy najchetniej by sie rozwiedli a na pewno nie wychodzili za maz jeszcze raz...o to mi chodzi?ze czemu malzenstwo jest takie przereklamowane,ze jest tak cudownie jak (z tego co slysze od znajomych) nie jest...nie chce tak zyc ze teraz jest super a potem bedzie zle

[Gość: x]

każdy kto zadaje takie pytanie na pewno nie powinien brać ślubu!!!!!!!!!!!!!!!
widocznie do czegoś takiego nie dojżałaś!!

[Gość: carmen]

być moze masz racje...ale pytalam czy nie zalujecie?a nie czy dojrzalam czy nie

[Gość: A]

> każdy kto zadaje takie pytanie na pewno nie powinien brać ślubu!!!!!!!!!!!!!!!
> widocznie do czegoś takiego nie dojżałaś!!

hmm, interesujace sformulowanie sugerujace pewna wbudowana domyslna doskonalosc
i ostatecznosc takiego rozwiazania...(slubu)
Co zrobic z rozwodnikami zatem, ubic i gleboko zakopac?

Do X-a i do Carmen

[Gość: Irka]

NiedojRZała to by była, gdyby sobie takich pytań nie zadawała.
Jeśli jest świadoma tego, że związek po ślubie może nie wyglądać jak szalone czasy narzeczeństwa, to uważam, że będzie umiała mądrze dbać o związek, by jak najdłużej zachował "żar".
Do autorki wątku:
miłość w związkach przez lata nie musi wygasać - ona się po prostu zmienia. I te zmiany można polubić. Jestem cztery lata po ślubie (ślub po czterech latach związku). Pewnie niewiele. Ale już widać te zmiany i to bardzo. Się przestajemy starać - hmmm, coś by się przydało z tym zrobić. W zamian za to - zaczynamy czytać sobie w myślach ;)). Nie żałuję ślubu. Nawet jak mi czasem po kłótni coś takiego przyjdzie do głowy, to dochodzę do wniosku, że zwyczajnie tęsknię za wolnością, młodością i nieograniczonymi możliwościami. A tak do życia nie można podchodzić, bo sobie można zafundować regularną frustrację.
Jako całkiem z życia zadowolona mężatka nie jestem pewnie obiektywna ;))
A tak na marginesie - uważam ślub za sprawę wyłącznie regulującą pewne sprawy pod względem prawnym. Nie sądzę, by związki małżeńskie i konkubinaty pod względem emocjonalnym jakoś szalenie się różniły (oczywiście - pomijając aspekt wiary i aprobaty ciocio-babciów). W konkubinacie też można zaangażować się na całe życie albo kiedyś powiedzieć "żałuję, że go spotkałam na swojej drodze", "żałuję, że zamieszkaliśmy razem", "teraz to on chrapie, skarpety rozrzuca, a kiedyś to mi kwiatki przynosił". Więc nie rozumiem po co demonizować ślub i czemuż ma on być takim kamieniem milowym w dzisiejszych związkach? Przecież zarezerwowane na "po" było już "przed" ;)), pomieszkiwanie razem też niejednokrotnie. Cóż to niby zmienia?
O cholera, o teściowej zapomniałam... A to już zupełnie inna para kaloszy ;)))

[Gość: mężatka]

To trudne pytanie. Z jednej strony to cieszę sie ze jestem w związku małżeńskim,
z drugiej to prawda, że nie jest tak jak przed. Faktycznie przed jak
przebywaliśmy razem to było to przebywanie wspólne teraz często mimo że
mieszkamy we wspólnym mieszkaniu czasu i ochoty na rozmowy i rozważania jest
dużo mniej (pomijając wątki typu jak rozdzielić kasę, kiedy z dzieckiem do
lekarza itp.). Ale z kolei trzeba sobie uświadomić że nic nie trwa wiecznie i
nawet nie biorąc ślubu a żyjac pod wspólnym dachem nie uniknie się "szarej
codzienności". Nie chcę żeby ktośpomyślał że moje życie jest szare i nudne jak
flaki z olejem. Oczywiście są sytuacje wesołe, miłe, szlone itp. Chodzi mi
głównie o to, że (tak jak w każdej dziedzinie życia) nasza egzystencja nie
polega tylko na balowaniu. Zauważmu że wszystkie bajki kończą się na ceremoniach
ślubnych i dalszego ciągu niet. Pewnie dlatego własnie ze nie jest aż tak
fascynujący. Ale nie przekreśla to faktu, ze życie po ślubie, choć inne nie może
być satysfakcjonujące!!!!

[Gość: Anna]

Ja tam nie żałuję, jesli dałoby rade to powtórzyłabym całą ceremionię no może z
wyjątkiem opłaty za ślub;) Jestem teraz najszczęśliwszą kobietą pod słońcem i
tego też życzę każdej przyszłej mężatce. Wystarczy być pewną że to WŁAŚNIE TEN
reszta sama idzie jak po maśle. Rób to co dyktuje Ci serduszko, ono się nie
myli!!!
Pozdrawiam i życzę podejmowania trafnych decyzji!!!
Myśl o sobie nie o innych!

[Gość: out]

Cały problem nie polega na tym czy jest ślub czy go nie ma. Teraz spotykacie się
raz na jakiś czas przez powiedzmy kilka godzin i jest pięknie. Potem jak
zamieszkacie razem (wszystko jedno bez ślubu czy z ślubem) to zaczyna się proza
życia: trzeba się utrzymać, zrobić zakupy, posprzątać. Przebywasz razem z
partnerem cały czas, widzisz jak ładnie wygląda i wtedy gdy wygląda źle,
zauważasz wady których nie było ale może i inne zalety. Potem przychodzi
wychowanie dziecka. Bardzo upraszczając to właśnie tu kończy się owa magia
'chodzenia'. I dalej to już od was zależy czy będziecie potrafili sobie z tym
poradzić i znaleźć zalety których jest wiele, szczęsliwe chwile i pozytywy
stałego związku. Wprawdzie pytanie było do kobiet ale ja też odpowiem: nie
żałuje że się ożeniłem, bo wszystko zależy od dwojga ludzi, albo umiecie
stworzyć stały związek albo nie, papierek nie ma tu nic do rzeczy.

[Gość: Anka]

zgadzam sie z przedmowca moim, tylko od Was zalezy czy stworzycie udany zwiazek, ja jestem mezatka od lat pieciu, trafilam na wspanialego faceta, ktory dba o mnie i wiem ze zawsze moge na niego liczyc, nigdy (!) nie powiedzial mi zlego slowa, nigdy nie uslyszalam nawet "jestes glupia" nawet w powazniejszych klotniach, to on uczy mnie bym traktowala go tak jak sama chcialabym byc traktowana przez niego. I tak tworzy sie wspanialy zwiazek, moze juz nie jest tak jak przed slubem, czyli kwiatki, chemia itp. jest inaczej, ale to inaczej podoba mi sie, a najwazniejsze, ze nasza dwuletnia cora widzi jak sie kochamy, calujemy, ja nigdy nie widzialam tego u swoich rodzicow:/ podsumowujac ja nie zaluje i powtarzam wszystko zalezy od Was. Powodzenia i daj sobie spokoj z wolnym zwiázkiem:/ pozdrawiam

[Gość: lunch]

> ze nasza dwuletnia cora widzi jak sie kochamy

Przy dziecku?

[Gość: ola]

Zależy czego ludzie oczekują po ślubie, jeśli myślicie że po ślubie będzie bajka
to od razu wam mówię nie wychodzcie za mąż. Wychodząc za mąż trzeba sie liczyc z
tym że wtedy zaczyna się życie, prawdziwe życie, a w życiu jest różnie trochę
kłótni, nie może byc cały czas pięknie bo to by było zbyt nudne, jest dokładnie
tak jak słowa piosenki że ,, w życiu piękne są tylko chwile''.Ważne żyby to
zycie tutaj na Ziemi przeżyc jak najlepiej potrafimy przy osobie którą naprawdę
Kochamy. Prawdziwa Miłość wszystko zwycięży.

[Gość: Facet]

Kobiety ale właśnie tak wygląda życie społeczne człowieka. Nie oczekujcie
rzeczy niemożliwych. Pomyślcie jakie życie miały nasze babki - często tylko
gary i dzieci. Teraz chociaż można jechać na wczasy, iść do kina, czy do knajpy
itd. Po prostu tak jest skonstruowany świat.

Ja też się nie chciałem żenić i powiem wam, że mnie się po ślubie spodobało .
Takie widywanie się przed ślubem po parę godzin codziennie lub co drugi dzień
zaczyna być uciązliwe jak się już ma nieco więcej latek. Ślub to zmienił ... w
moim przypadku na plus

[Gość: lunch]

A kto powiedział, że przed ślubem masz się widywać z tą osobą jedynie po parę
godzin lub co drugi dzień? Przecież w takiej sytuacji bierzesz ślub z osobą,
której praktycznie nie znasz.

do carmen

[Gość: margh]

No dobra, a co jesli sie nie hajtne i zajde w ciąże ,co z dziećmi?tego
najbardziej sie boje:(

mezatka

[Gość: męzatka]

ja jestem meżatką od 6 lat i zgadzam się z tym. Przed slubem jest zupełnie
inaczej, chemia , te starania się o siebie, po slubie mija juz ta fascynacja,
nie ma juz tego och, ech, tych motylków. Jest ta szara codziennosc, obowiazki,
gary, sprzątanie, gotowanie, pieluchy, ryki dzieciaków, wydatki pt. czynsze-
srynsze itd. i rozwiazywanie tych problemow w czterech scianach, a nie jak sie
chodzi i kazdy walnie drzwiami idzie do swojemu domu i sa ciche dni. Mozna
chodzic nawet 10 lat i mozna drugiego człowieka nie poznac, bo mozna sie niezle
kamuflowac. Ja tez polecam mieszkanie ze soba przed slubem zeby sie lepiej
poznac. Ale z drugiej strony powiem ze nie chciała bym byc w tej chwili singlem
w wieku 30lat. Mam tez kolezanki ktore sa singlami w podobnym wieku, maja
prace, własne M, samochod i nie sa chyba tak do konca szczesliwe. Jedna z nich
powiedziała kiedys: "no widzisz bo Ty masz juz swoja rodzine". A prawdwa jest
taka ze z biegiem lat wymagania rosną. Sory ze sie tak rozpisałam i trochę
odbiegłam od tematu, ale takie jest moje zdanie.
Pozdrawiam

[Gość: na topie]

jestem wolna :) mam swoją pracę , dobre pieniądze, samochód i mieszkanie. Nie
mam żadnych obowiązków, spotykam się tylko z ludźmi z którymi spotkać się
zwyczajnie warto. Nie chcę mieć dzieci - fujjj! małe rozkrzyczane zwierzaki :(
Wiąże się na krótko bo tylko wtedy jest ,,chemia":) Życie to czas zabawy i
pięknych przeżyć a nie pracy w domu wokół chłopa i dzieciorów. takie jest moje
zdanie i jeśli ktoś się z nim nie zgadza to jego sprawa.

[Gość: Żaba]

Do ,,na topie,,!!
Zgadzam sie z Tobą w każdym zdaniu i popieram.