mobbing w pracy

[teddy70]

czy ten temat jest aktualny?? czy ktoś ma jakies osobiste
doswiadczenia w tym temacie i czy można coś z tym naprawde zrobić??

najlepiej się zwolnić

[Gość: wredny ryj]

co to jest mobbing? Czy potrafi to ktos zdefiniować.
Jeden szef podmacuje swoje współpracownice i nic sie nie dzieje,
inny zabierze panience premie i już jest posądzany o mobbing.
Mobbing przypomina mi trochę zastanawianie sie nad tym ile cukru
jest w cukrze.
Grupa cwaniaków wymyśliła to pojęcie żeby namieszać ludziom w
głowach, a tak naprwdę prześladowanym ludziom w pracy nikt nie może
pomóc.
W zakałdach pracy panuje zasada "szef na zagrodzie równy wojewodzie".

[Gość: figa]

Według art. 943 § 2. Kodeksu pracy mobbing oznacza działania lub
zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko
pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub
zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę
przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub
ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu
współpracowników.

Pracodawca jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi (art. 943 § 1.
K.p.).

Pojęcie mobbingu jest zasadniczo nowością w polskim prawie pracy. Z
tego też względu nie ma wystarczająco jasnych i ugruntowanych
powszechną praktyką kryteriów wedle których możliwe byłoby
bezsprzeczne rozdzielenie zjawiska mobbingu od takich atrybutów
pracodawcy czy przełożonego jak: egzekwowanie poleceń, egzekwowanie
dyscypliny czy możliwość kształtowania preferowanych postaw i
zachowań międzyludzkich.

W mojej byłej pracy stosowany był mobbing - zakompleksiony kierownik
poniżał i zastraszał pracowników mu podwładnych. Doprowadziło to do
tego, że z pracy zaczęli odchodzić. I dobrze !

[teddy70]

zgadzam się mój szefuńcio to też jeden z tych zakompleksionych
małych ludzików poniżanych i ignorowanych w poprzedniej pracy, ale w
tej jest kimś i oczywiście odgrywa się tylko na słabszych od siebie
nie ma co liczyć na to, że odejdzie.....nigdy nie mial i nie bedzie
mial juz takiej ciepłej posadki... a do emeryturki jeszcze jakieś 12
lat... chyba nie dam rady tyle poczekać????

[Gość: figa]

to i tak masz lepiej - mój były kierownik to młody niedouczony
magister w dodatku troszkę zniewieściały ;)

[pitek518]

Jak masz mocne dowody np.świadków,którzy potwierdzą zjawisko mobbingu w pracy to
masz duże szanse na wygranie procesu i uzyskanie odszkodowania.

[teddy70]

na świadków nie ma co liczyć bo albo wystraszeni albo wazelinka i
mają święty spokój, dodam że na wazelinkę szefućiu jest czuły tylko
od osób za którymi...ktoś stoi...

[teddy70]

dzieki za odzew.. wygląda na to że problem jest choc wypowiedzi
różne ..i dobrze. Dodam że mobbing to nie macanie panienek po pupie,
forma zdecydowanie bardziej wyrafinowana w tzw. białych
rękawiczkach..wg zasady wypić krew i sladu nie zostawić... odbywa
się w jednostce...hm... chyba troszkę prstiżowej...
Dodam że opcja załadowania szefuńcia w armatkę i wysadzenia w Kosmos
niestety nie wchodzi w grę.. dzieki za poradę typu zwolnij się (
szefuńcio też tak bezkarnie mówi) gdyby się dało i było dokąd chyba
każdy by to zrobił, na zeznania kolegów nie ma co liczyć, a
możliwości pracy w Czwie ...każdy wie wystraszeni (jak umiesz
liczyć licz na siebie), czy zatem naprawdę można jeszcze coś zrobić
oprócz zwolnienia i wyjazdu za chlebem??
czy znacie jakieś przykłady pozytywnego załatwienia sprawy???

[Gość: figa]

cóż, ja zdecydowałam się na odejście z pracy. Uznałam, że moje
zdrowie i spokój są ważniejsze a wojując i tak niczego w tej
zacofanej firmie nie zmienię. Poszłam więc do prezesa firmy i
powiedziałam co mi nie pasuje i w jaki sposób traktuje się
pracownika, po czym oznajmiłam, że odchodzę..
Podobnie jak ja zrobiło kilku innych pracowników.
Niestety baran, który był kierownikiem jest nim nadal - cóż ja sie
liże dupkę prezesowi..

[teddy70]

niestety... na komfort odejscia z pracy nie moge sobie pozwolić
(rodzinka chce jeść)dotychczasowe poszukiwania czegoś innego
zakończyły sie fiaskiem, brak poparcia czyli plecków... a jak
popatrze na błyskotliwe kariery tłuczków z pleckami w moim
srodowisku to..... jak z tym żyć?????????????????????

mobbingu nie da sie udowodnić

[Gość: adwokat]

mobbingu nie da sie udowodnić. Taki proces to tylko gradka dla
adwokatów, bo się pomądrzą przed sędzią, zarobią, ale niczego nie
udowodnią. Szkoda forsy.
Zyjemy w kraju, gdzie każdy prostak, który ma forse może założyć
firmę i zatrudniać ludzi i traktować ich przy tym jak chce.
Na sąd pracy nie ma co liczyć, poniewaz prawo jest chore.
Wiele osób zostało zwolnionych bezprawnie w latach 90 i na początku
2000 r. i sąd zawsze stawał po stronie pracodawcy bo ma taki
niepisany prikaz. Popieranie działalności prywatnej, żeby odciążyć
państwo od tworzenia miejsc pracy.

[teddy70]

kolega z pracy uswiadomil mi fakt, że nawet jesli mam dowody i chce
walczyć trzeba sie liczyć z tym że nikt na wyższym szczeblu w mojej
pracy mnie nie poprze,mafia trzyma sie przeciez razem, ręka rękę
myje i nawet jesli cokolwiek uda mi się zwojowac trzeba było się
następnie zwolnić... i co z tego że jakaś grupka ustala ...przyjety
jednogłosnie kodeks etyki...cha,cha,cha czysta fikcja ale jak ładnie
brzmi.....ja akurat pisze o instytucji państwowej w której tak
naprawde kilku osobom rządzącym obcymi pieniedzmi wydaje się że
trzymają wszystkich w garści....no i właściwie trzymają.... a zatem
nic nie da się zrobić w tym chorym kraju??????????????

[Gość: Menel]

W mojej opini wlasnie w jednostcte panstwowej masz wieksze szanse
niz u prywaciaza, nad twoim szefem jest szef i nad tym szefem
rowniez jest ktos-kazdy ma swojego przelozonego, az do ministerstwa,
momen omen wybieranego przez Ciebie. Idz wyzej i wyzej, skoro
ostatecznoscia ma byc to iz sam sie zwolnij, to sprobuj od gory.

Ewentualnie zostaje TV, moze i wyborcza. Jesli chodzi o TVN-to mysle
ze sama ta nazwa juz kogos sparalizuje i sie zastanowi czy chce miec
program "Uwaga" w swoim zakladzie, a tym samym uslyszec komentarz
od swoich przelozonych.

Pozatym istnieja precedensy w orzecznictwie sadow. Pamietasz
pracownice Biedronki?

[teddy70]

hm,być może nie są mi znane realia pracy u prywaciarza, podobnie dla
innych osób mogą nie być znane realia pracy w jedn.państwowej
jednak moje środowisko choć szkolone to w większości przypadków
słoma z butów, mam swiadomośc że w ważnej dla mnie sprawie nikt
mnie nie poprze, a oni zinterpretują sytuacje odwracając tzw. kota
ogonem..
w praktyce często my i moi koledzy mamy wrazenie pracy jak w
Biedronce choć nasza praca jest (niby) umysłowa...

wygląda na to, że moja intencja włożenia kija w mrowisko na nic sie
zda bo z takim problemem w tym kraju niewiele można zrobić a te
ustawy o przeciwdziałaniu mobbingowi sa fikcją...
Na media i prawników (szkoda kasy) też się nie porwę... jestem zbyt
małym pionkiem w tej całej machinie
raczej nie liczę na to aby Szefuncio dostał upomnienie z Góry za swe
zachowanie bo to Góra powołała go na to stanowisko dobrze wiedząc co
z niego za osóbka,
wiem ze sa Towarzystwa Antymobbingowe..mam linki, ale udowodnienie
tego wszystkeigo nie jest łatwe a wchodzenie z Szefunceim na drogę
slużbową (pisanie pism, żadanie potwierdzeń itp...pisanie notatek
sluzbowych) na nic się zda bo niestety musze pracować, na komfort
walki można byłoby się tylko pokusić w sytuacji zmiany pracy a na to
niestety na razie nie liczę

[Gość: Menel]

Pzypomnial mi sie przypadek pracownika, ktory pracowal w jakims
miescie w ARiMR i tez mial szefa mobbingowego-jechal po szytskich im
podleglych, zawalal robota, dolowal psychicznie-facet z tym walczyl,
ale nic to nie dawalo. W koncu sie powiesil czy strzelil sobie w
glowe, nawet nie wiem czy nie w budynku ARiMR po pracy, zostawiajac
karteczke do kierowniczki

[teddy70]

no czyli wygląda na to,że nic nie da się zrobić najwyżej pomarzyć że
samemu bedzie sie kiedyś szefuńciem i wtedy bedzie można bezkarnie
mobbingować innych, che,che trzeba tylko miec taką mentalność
pastucha... a to nie w moim stylu ale kto wie...może się nauczę

jak słyszałem

[Gość: pisak]

Jak zasłyszałem ostatnio częstochowska branża bankowa, uwolniła się od mobbera,
efekty jego działań pracownicy w szpitalu neuropsychiatrycznym, zwolnienia,
powikłania kardiologiczne.

Czasem zastanawiam się, jakim kretynem trzeba być, aby tak ciorać ludzi. Na
szczęście determinacja załogi sprawiła, iż sytuacja zaczyna się normalizować.
Pamiętajcie najgorsze co może być to wyobcowanie osoby mobbingowanej, to nie jej
wina, że jest w takiej sytuacji, nie pozostawiajcie swoich kolegów koleżanek w
takich chwilach.

[teddy70]

w jaki sposob sie uwolniła??????
najgorzej jak dziad zostaje panem....
akurat myslisz ze ktos sie przejmuje losem mobbingowanego
najważniejsze żeby samemu miec dobrze

Praca jest tylko dodatkiem do szczęścia człowieka

[Gość: Teresa Maria W.]

Po latach nabieramy zdrowego dystansu do wielu spraw, które
odbierały nam spokój i rujnowały zdrowie. Rzutowały na nasze
poczucie wartości, blokowały, niszczyły nasz czas w życiu.
Oczywiście mam na myśli pracę zawodową.
Zapamiętałam trwale słowa ,,Praca jakakolwiek byłaby ważna
i potrzebna, jest tylko dodatkiem do szczęścia człowieka''... -
Sytuacje napięte stwarzają w pracy ludzie zazdrośni o to'' coś
więcej'': o uśmiech, dobry wygląd, urodę, szczęście rodzinne,
udane życie, widoczne zdolności, możliwości, które są solą w oku.
Ten dodatek do szczęścia czyli praca w niewłaściwej atmosferze,
potrafi skutecznie niszczyć: zdrowie, wygląd, spokój w domu,
stosunki rodzinne, nasze możliwości i marzenia...
Znosimy to niejednokrotnie bo boimy się utraty pracy.
Po latach oceniamy i wyciągamy wnioski.

''O ileż wzrosłaby nasza wielkość gdybyśmy poznali naszych wielkich''

[Gość: anijka27]

kilka lat temu pracowalam w hurtowni papierniczej na wyczerpach. jest to zaklad
pracy chronionej wiec jako osoba niepelnosprawna powinnam byc chroniona... przez
kogo i przed czym? to tylko w nazwie jest zaklad pracy chronionej.pelnosprawne
kolezaneczki siedzialy przy komputerkach i wydawaly rozkazy. a czlowiek byl nowy
wiec robil wszystko. ale jak przychodzilam do domu to byla wielka rozpacz. bylam
zgnebiona fizycznie i psychicznie. maz dlugo mnie tulil zebym sie uspokoila. nie
dokuczal mi szef ale wspolpracownicy. to tez jest mobbing. dogryzali ze chodze
do kierowniczki i przekazuje informacje o tym co sie dzieje na hali. jak moglam
to robic skoro na widok kierowniczki chcialo mi sie rzygac? a jak slyszalam jej
smiech(charakterystyczny dla konia) to byla tragedia dla moich uszu. mam
nadzieje dorotko(kierowniczka)ze los juz ci sie odwdzieczyl lub odwdzieczy za
godne traktowanie czlowieka. wytrzymalam w tym zakladzie 3 miesiace. poszlam na
zwolnienie lekarskie bo zaczelam miec problemy z kregoslupem. zaczely sie
rehabilitacje. mialam operacje. kiedy po 6 miesiacach wrocilam do pracy z
zaswiadczeniem ze nie moge dzwigac to dostalam wypowiedzenie. szef powiedzial
mi, ze nie ma dla mnie juz pracy bez dzwigania. wyszlam zczesliwa ze juz nigdy
nie bede musiala ogladac tych wrednych mord. a w szczegolnosci doroty, jej
siostry jolki(zostala zwolniona kilka miesiecy po mnie;czula sie bardzo pewnie,
bo miala siostrunie kierowniczke) i zbyszka, ktorego nie dalo sie w zaden sposob
polubiec. chcialam dac spawe do sadu, ale nikt nie przyszedl by zeznawac
przeciwko zakladowi pracy a tym bardziej kolezaneczkom. ostatnio widzialam jedna
z kolezanek i bardzo mnie unikala. jolu? masz cos na sumieniu?

[Gość: ...]

Temat stary jak społeczność ludzka.

[Gość: psycholog]

Trzeba to umieć wybaczać, może jakaś terapia np. ognisko -
pozbywamy się negatywnych emocji - jacy oni musieli być wtedy
nieszczęśliwi, wystraszeni,zagubieni...jak kopali pod nami dołki.

[Gość: x]

dziwna jesteś, a nie pomyślałaś ,że to z tobą jest coś nie tak skoro cała
załoga tylko ciebie nie lubi. Napisałaś ,że byłaś szczęśliwa po tym jak cię
wylali, skoro było tak źle dlaczego sama tego nie zrobiłaś ?na co czekałaś , że
wszyscy będą cię tulić jak mężuś ? w pracy zespołowej trzeba się do pewnych
spraw dostosować, a nie wymagać żeby wszyscy dostosowali się do ciebie.

[Gość: Ciocia Dobra Rada]

Ludzie, którym lepiej się nie odszczekiwać:
1. Nauczyciel,
2. Sierżant w wojsku.
3. Policjant,
4. Własna mama.
Pozostałym, w tym szefom, można :)

Kiedy jest Ci tak źle, że już gorzej być nie może, zacznij się walić
kijem po nodze. Kiedy przestaniesz, od razu poczujesz się lepiej.

Nie oczekuj od innych pomocy. Jeśli pomogą, to dobrze. Jeśli nie, to
nie becz.

Pamiętaj: jak Ci dziś ktoś liże tyłek, jutro może chcieć go ugryźć.

Większość ludzi, póki ma usta zamknięte, nie sprawia wrażenia
głupków.

Zawsze dziękuj, nawet jeśli nie masz za co.

Jeśli ktoś Ci zarzuca apatię i ignorancję, odpowiedz: "Może... Nie
wiem... G**** mnie to obchodzi".

Sprawy pozostawione sobie samym zmieniają się ze złych na gorsze.

Stopień głupoty twojego postępowania jest wprost proporcjonalny do
liczby przyglądających ci się osób.

Z mojej prywatnej kolekcji w odpowiedzi na Twoje problemy osobisto-
zawodowe.

[Gość: Teresa Maria W.]

-Kochaj dom, stawiaj dobro rodziny ponad wszystko, byś
miał(a) oparcie w trudnych chwilach.
-Uśmiechaj się.
-Zaufaj Bogu.

[teddy70]

próbuję... ale na co dzień naprawde nie jest łatwo....
to zależy od charakteru żeby się odciąc po pracy od tego bagna..
Szefuńcio też mówi, że czyta brewiarz...itp a swoje robi...jak można
być takim dwulicowcem...???
nie umiem choć bardzo się staram być ponad to...jeśli przez chwile
wydaje mi się że się od tego odcinam...jakas miła historyjka znów
zaburza mi spokój i wszytko odbija się na rodzinie....

"Nie przejmumj sie rolą i tak cię opi...."

[Gość: pracuj, pracuj]

Złota zasada w pracy: "Nie przejmuj się rolą i tak cię opierd..."
Im bardziej sie wczuwasz, tym inni pracownicy bardziej cie obserwują
i boją sie ciebie i robią ci "koło pióra" do szefa. A szef jak to
szef, najczęsciej burak, którym łatwo manipulują inni, bardziej
zaufani pracownicy, a jemu wydaje sie że jest bardzo sprytny i
zarządza firmą.
Atmosfera wszedzie jest do du.. Ludzie to tylko "ludziki", za awans,
podwyżke, pochwałę zrobią wszystko, dosłownie wszystko, utopią cie w
łyżce wody.
Nie licz na "dobro" w miejscu pracy, tam jest jedynie konkurencja i
nienawiść. Zyjemy w takich czasach, "albo my ich , albo oni nas".
Robisz jeden błąd, przejmujesz sie szefem i współpracownikami.
Praca to praca, za przeproszeniem "olej" ich.
Pamiętaj, im kto wyżej siedzi, tym większa świnia.
"Pracuj, pracuj a garb sam ci wyrośnie"
Najważniejsze nie wczuwac sie i zachować do wszystkiego "złoty
środek".
Z sądem pracy daj sobie spokój.
Szkoda czasu i nerwów. Później sie okaże, że dzieci szefa chodzą
razem z dziecmi sędziego na karate albo basen. Szkoda gadać. Maja
rację ci, co wyjechali.

Z życia wzięte - uśmiechnij się

[Gość: Teresa Maria W.]

W pracy...

Wice - kobieta, jedna z tych bystrych obserwatorek, widząc
koleżankę z pracy, podwładną uśmiechniętą, zadbaną,
wyrażającą zawsze otwarcie własne zdanie...
Zapytuje głośno - Kto ona jest? -
Koleżanka odpowiada również głośno, tak żeby usłyszeli wszyscy:
- Jestem Człowiekiem...

[teddy70]

P R A C A

Zwykle ludzie pracują za dużo, aby mogli pozostać sobą. Praca jest
przekleństwem, ale człowiek z tego przekleństwa uczynił rozkosz.
Praca ze
wszystkich sił tylko po to, by pracować, znajdowanie radości w
wysiłku
przynoszącym zupełnie nieistotne dokonania, przekonanie, iż
samorealizować się
można jedynie w uprzedmiotowionej, nieprzerwanej pracy - wszystko to
budzi
sprzeciw, jest niezrozumiałe. Wytężona, nieustanna praca otępia,
spłaszcza,
niszczy osobowość. Przesuwa ona centrum troski i zainteresowania ze
strefy
podmiotowej w przedmiotową strefę rzeczy, na płaszczyznę mdłej
obiektywności.
Wówczas człowiek przestaje się interesować swoim osobistym
przeznaczeniem,
swoją wewnętrzną edukacją, podsycaniem tlącego się w nim światła
osobowości,
tak by zabłysło pełnym, ciepłym blaskiem; ważne są dlań tylko fakty
i rzeczy.
Prawdziwa praca, zamiast być aktywną, ciągłą transfiguracją, stała
się
wyłącznie eksterioryzacją, wychodzeniem z centrum bytu. Jest
znamienne, że w
świecie współczesnym praca ma charakter działalności wyłącznie
zewnętrznej.
Dlatego poprzez pracę człowiek urzeczywistnia nie siebie, lecz coś.
Fakt, że
każdy musi realizować jakąś karierę, wejść w jakąś formę życia,
która niemal
nigdy mu nie odpowiada, jest właśnie wyrazem tej tendencji do
ogłupiania przez
pracę. Musisz pracować, aby żyć - oto fatalność, która u człowieka
jest o
wiele boleśniejsza niż u zwierzęcia, jego bowiem aktywność jest tak
organiczna, że nie oddziela jej od własnego istnienia, podczas gdy
człowiek
zdaje sobie sprawę z poważnego ubogacenia swojego jestestwa poprzez
zespół
form związanych z pracą. W gorączkowości, z jaką człowiek pracuje,
przejawia
się pewna jego gotowość do miłowania zła, gdy jest ono nieuchronne i
częste. W
pracy człowiek zapomniał też o sobie - jednak nie poprzez odzyskanie
prostej,
błogiej naiwności, ale poprzez graniczącą ze zidioceniem
eksterioryzację.
Przez pracę z podmiotu stał się przedmiotem, tzn. zwierzęciem
obarczonym
defektem mniejszej niż zwierzęca dzikości. Człowiek, miast zaistnieć
w świecie
jako jasna, słoneczna, promieniująca blaskiem osobowość, miast żyć
dla siebie -
nie w sensie egoizmu, lecz duchowego wzrostu -, stał się żałosnym,
bezsilnym
niewolnikiem dookolnej rzeczywistości. Gdzie w takim życiu miejsce
na ekstazy,
wizje i szaleństwa? Gdzie najwyższy obłęd, gdzie autentyczna rozkosz
ze zła?
Gdyż negatywna rozkosz z upojenia pracą ma w sobie coś z mizerii i
codziennej
przyziemności człowieka, coś ze wstrętnej, nąjpośledniejszej
małostkowości.
Dlaczego ludzie nie postanawiają skończyć za jednym zamachem z
dotychczasową
pracą, aby rozpocząć nową, w najmniejszym bodaj stopniu niepodobną
do tej, co
przedtem wysysała z nich wszystkie siły? Czy człowiek istotnie
musiał wznosić
piramidy, pałace, świątynie i zamki? Czy nie wystarczała mu
subiektywna
świadomość wieczności, świadomość całkowitego spełnienia się w
nadświadomości?
Jeśli coś potrafiła zniszczyć gorączkowa aktywność, nieprzerwana
praca i
zewnętrzne rozdygotanie, jest tym z pewnością zmysł wieczności.
Praca to
negacja wieczności. Im silniejszy jest pęd do uzyskiwania dóbr
doczesnych, im
bardziej jest intensywna praca zewnętrzna, tym trudniej dostępnym,
bardziej
oddalonym i trudniejszym do urzeczywistnienia dobrem staje się
wieczność. Oto
powód spłaszczenia perspektywy u wszystkich ludzi aktywnych i
energicznych,
beznadziejnej przyziemności ich myśli i uczuć.

Refleksje o nas - o człowieku - kontynuacja

[Gość: do Moderatora -]

Refleksje o nas - o człowieku. Tak zatytułowany Post był
prowadzony na forum Gazety Wyborczej.

Proszę o wznowienie kontynuacji w/w postu.
Zawierał bardzo ciekawe refleksje, przemyślenia dotyczące
człowieka, jego zachowania i postępowania w różnych sytuacjach
życiowych. Refleksje ujmowano w formie sentencji i przemyśleń.
Tak prowadzony post stanowił bardzo ciekawy zbiór myśli i uwag,
które tworzyły ciekawy materiał skłaniający, odwiedzających forum
do wyrażania własnego zdania, doświadczenia czy uwagi.
Ciekawa forma i treść zamieszczanych wypowiedzi potwierdzały
zainteresowanie tematem postu.
Myślę, że post Refleksje o nas - o człowieku powinien wrócić
na forum G W, człowiek i jego doznania to temat zawsze aktualny
i potrzebny.

[Gość: Do Teddy]

Ciekawy tekst.
''Wieczność za nami i wieczność przed nami, a my jesteśmy chwilą
między wiecznosciami.''

[teddy70]

dzieki, tekst tez mi się podoba ............
reasumując nic nie da sie zrobić wiec pozostaje szkoda że tylko
to...byc może... nie wiem G****O mnie to obchodzi, tekst
ponadczasowy spróbuje wdrożyć w życie.

Refleksje o nas

[Gość: Do Moderatora GW]

Refleksje o nas - o człowieku

[Gość: ...]

''Boże, daj mi wewnętrzny spokój,abym przyjął rzeczy, których nie
potrafię zmienić; daj mi odwagę, abym zmienił rzeczy, które mogę
zmienić; i daj mi mądrość, abym rozróżnił pierwsze od drugich.''
( Christoph Oetinger)

[sutekh1]

w stanach, w najniżsych sferach mówi się: Boże daj mi broń, abym
Wystrzelał Skur......
Problem jest też w czewie na uczelniach, są miłe panie i pewien
wysoki zokularyzowany pan (np. na filpol), którzy uwielbiają się
odzywać do studentów w języku adwokatów, którzy próbują ci wmówić że
jesteś czegoś winien.
Poniewż nie ma żadnej solidarności grupowej, a wszyscy chcą
zaliczenia, lub pensyjki, to nic się nie dzieje, i można
im "naskoczyć". Gdy nie mają nad toba jurysdykcji to możesz im
pojechać tekstem, po którym robi się im niedobrze.

[Gość: Do teddy 70]

Zanim wprowadzono prawnie ten nowy termin zawsze były:
złośliwość, donosicielstwo, lizusostwo, plotki, intrygi, zazdrość,
znajomości i wzajemne popieranie się.

[Gość: .]

[Gość: <>]

Kto pod kim dołki kopie ten sam w nie wpada.

[Gość: (gość portalu)]

-w każdym razie nie rozwijać mobbingu(zbyt wiele)
-kiedyś to się rozumiało,że to patologia,na przykład bicie dziecka do krwi,ale lakarze czaem kryli rodziców na stanowiskach,trochę to rozumiem,bo jak się rzuca siekierą,to czasem nie wiadomo,czy trafi,czy nie9a potem skutki).Jeżeli trafi na obiektywne osoby postronne to najczęściej na to reagują pozytywnie,najgorzej,jak się uważa,że dzieje się to "we własnym kręgu" -tak nie jest
-nie można odebrać tego,czego nie ma,nie obawiać się złego traktowania,tylko zawsze żądać i respektować tylko dobre traktowanie
-często robią to ludzie wypaczeni czy z organicznymi konfliktami,na przykład homoseksualista czy były policjant.
-Jeżeli szef omawia problemy seksualne pracownicy przy praktykantach,to nie ma nic wspólnego z pracą,jakiekolwiek sprawy nie związane z pracą,toważyskie,ludzkie są możliwe tylko,gdy są akceptowane i normalne,nie na zasadzie zwierzęcego upodlenia i uzależnienia.

[Gość: Teresa Maria W.]

Emocjonalia - to właściwe określenie dla takich ludzi.

[Gość: Do teddy]

Proszę podać żródło wpisanego fragmentu na temat pracy ...

[teddy70]

to prezent od znajomej zaufanej osoby, ale jest w nim wiele prawdy i
przemysleń z tzw. trzeciego wymiaru, prawda???
a jaka jest intencja pytającego???