Czy rozmawiać z dzieckiem w języku obcym?

[margotka1980]

Zastanawiam się, co myślicie o porozumiewaniu sie w języku obcym z
własnym dzieckiem, w celach czysto edukacyjnych.

Od kilku dni staram się mówić do mojej 2,5 letniej córeczki w języku
angielskim. Także czytam jej książeczki w tym języku i puszczam
bajeczki... Zastanawiam sie, czy nie przyniesie to efektu
odwrotnego? (moja coreczka b. ladnie mowi po polsku i denerwuje ja
czasami, kiedy zaczynam mowic w niezrozumiałym dla niej jezyku)
Takze mam watpliwosci, czy jest to postępowanie "spójne" - oboje z
Meżem jesteśmy Polakami...

Proszę dajcie znać co o tym myślicie.

[duzeq]

Jest jeden watek o nauce jezykow obcych umieszczony zaraz pod
Twoim...
Jak mieszkacie w Polsce i jestescie Polakami, to mowienie do dziecka
po angielsku jest raczej nie na miejscu - jak chcesz ja czegos
nauczyc, to pusc jej jakies nagrania dla malych dzieci albo
zatrudnij kogos. Ty jestes jej matka, nauczylas ja polskiego i tego
powinnas sie trzymac.
W rodzinach wielojezycznych tez obowiazuje metoda OPOL - one parent,
one language.

[margotka1980]

Dziekuje za odpowiedz. Tak zauwazylam watek poprzedni, mam jednak
wrazenie, ze dotyczy on bardziej rodzin, które mieszkaja za granica/
malzenstw mieszanych.
Tak jak pisalam wczesniej, mieszkamy w Polsce i jestesmy Polakami...
i wlasnie z tego powodu mam watpliwosci. Co sadzisz o 1-2 godzinach
angielskiego dziennie, a nie porozumiewianie sie w tym jez. non-
stop? Oczywiscie, nosze sie z zamiarem zatrudnienia nauczyciela, ale
poki to sie nie stanie... Moja Corka chlonie teraz wiedze jak
gabka... Po polsku mowi b. ladnie.

[hamerykanka]

Jesli angielski nie jest twoim ojczystym jezykiem, odpusc sobie.
Jest bardzo prawdopodobne ze nauczysz ja mowic po angielsku z
polskim akcentem, wiec lepiej zatrudnic nauczyciela obcokrajowca.
Moj maz jest Amerykaninem, mowi do naszej corki po angielsku, ja po
polsku, mala zaczyna powtarzac (20 mies). Poszukaj zreszta forum
wielojezycznosc w rodzinie i tam sie doiesz wszystkiego

[giddygiraffe]

Jestem po filologii angielskiej, a córeczka ma 13 msc. Nie zamierzam mówić do
niej po angielsku. Uważam jednak, że warto, aby dziecko osłuchało się z obcym
językiem: warto puszczać np. piosenki angielskie. A jak przyjdzie czas na naukę
to wtedy jej po prostu pomogę. Być może jak zauważę, że będzie się interesowała
i sama np. podpytywała jak daną rzecz nazwać po angielsku to pewnie będę ją
uczyć. Jeśli Twoja córeczka się denerwuje – nie nalegaj. Możesz ją zniechęcić.
Spróbuj za jakiś czas. Ewentualnie spróbuj zapisać ją na jakieś kursy typu Helen
Doron – nauka połączona z zabawą może jej się bardzo spodobać.

[margotka1980]

Dziekuje Wam za Wasze opinie Rzeczywiscie chyba poprzestanę na
piosenkach i bajeczkach w tym jezyku i przyjrze sie kursom dla
dzieci/ ofercie nauczycieli prywatnych.

A co myslicie o przedszkolu obcojezycznym? czy to nie jest stuczne w
sytuacji, gdy, tak jak pisalam wczesniej, nie jestesmy
obcokrajowcami...

[mw144]

Nie mówię do dzieci (takich do 3 r.ż.) w innych językach, żeby im nie mieszać w
głowach. Jak jesteśmy za granicą to starają się dogadać po angielsku, bo innego
obcego nie znają A, no i jak rodzinka jakaś przyjdzie do nas, to też po
angielsku można pogadać, co z lubością wykorzystują.

[phantomka]

Niestety to jakas nowa moda wsrod rodzicow. Spotkalam sie z tym
kilkukrotnie i naprawde nie rozumiem tej gonitwy. Przeciez dziecko
ma jeszcze mase czasu na nauke jezyka. Ja rozumiem nauke przez
zabawe, ale jezeli sama piszesz, ze ja to irytuje, to w ogole nie ma
co pytac kogokolwiek o sens takiego zabiegu, bo skoro dziecko
mowi "nie" uszanuj to.

[ga-ti]

Znam dzieci, które są dwujęzyczne (rodzice Polka + Anglik) i bez żadnych problemów porozumiewają się płynnie w 2 językach. Często w jednej rozmowie przeplatają 2 języki, płynnie przechodząc z jednego w drugi. Do mamy po polsku, do taty po angielsku to dla nich naturalne. Nie ocenię ich angielskiego, ale polski jak najbardziej poprawny.
Poznałam też rodzinę, w której tata mówił do dzieci (4 lat i kilkumiesięczniak) po włosku. Nawet początkowo myślałam, że jest Włochem, ale z żoną mówił po polsku i to zupełnie poprawnie
Starsze dziecko mówiło w 2 językach tylko z tatą.
Nie wiem, może to nie takie złe...
Ja niestety nie mam takiej możliwości
I uważaj na oferty angielskiego dla maluszków. Niestety, zdarza się, że lektor nie ma pojęcia o pracy z tak małym dzieckiem. A pieniążki bierze

[duzeq]

Ale to przeciez sa nieadekwatne przyklady.

Dziecko wychowywane przez "roznojezycznych" rodzicow (o ile mowia do
niego w swoich jezykach) ZAWSZE bedzie dwu-albo trojezyczne (to
ostatnie, o ile rodzice sa roznych narodowosci i na dodatek
mieszkaja w kraju nie bedacym krajem ich pochodzenia).

A tutaj jest Polka z Polakiem mieszkajacy w Polsce. Mama nie moze
nagle mowic do dziecka w obcym jezyku, bo te nie bedzie kumalo o co
chodzi. Moze podsuwac piosneki, nagrania, jakies bajki
angielskojezyczne, podpowiadac jak dziecko zacznie cokolwiek
powtarzac. Ale mowic do niego w jezyku, z ktorym i tak nie bedzie
mialo szybko stycznosci (bo dzieci w przedszkolu po polsku, babcia
po polsku, znajomi po polsku...) jest tylko mieszaniem mu w glowie.

[lacitadelle]

o jeżu! proponuję jeszcze robić jej wykład o całkach, może przy okazji po
francusku, żeby się dziecko i trzeciego języka poduczyło.

Tyle już było wątków o dziecięcym wyścigu szczurów, napędzanym głównie przez
marketing, no bo przecież ktoś na tym angielskim dla najmłodszych nieźle zarabia.

Poczytaj sobie:
dzikiedzieci.pl/index.php?strona=377

[duzeq]

Enooo, nie przesadzaj.
Dziewczyna sie zapytala i juz sama do wniosku doszla, ze nie warto.

[emi.czm]

Rozmawiam z młodszym dzieckiem w języku polskim żeby nie osłuchało się
"fałszywego" akcentu a w przedszkolu ma normalnie niemiecki.Starsza córka
czasami z własnej inicjatywy rozmawia ze mną po niemiecku(traktuję to jako
ćwiczenie akcentu)Jak syn bawi się ze starszą córą to mieszają polski i
niemiecki albo np. jak coś dostanie to mówi raz dziękuje a raz danke.Moim
zdaniem najlepiej puszczać dziecku bajki i piosenki w obcym języku a rozmawiać w
ojczystym.

[ziut_ka]

Moim zdaniem im bardziej przyzwyczai się do obcego języka tym będzie dla niej
przystępniejszy. Nie zrażaj się niepowodzeniami. Mów do niej dużo w obcym
języku, zobaczysz.... wyjdzie jej to tylko na zdrowie.

[dzoaann]

mieszkam za granica, wiec moze patrzę z innej perspektywy. Ale wiem,że nauka
taka jak Ty to probujesz robic raczej mija sie z celem Zw laszcza jesli dziecko
protestuje. Obserwuje to na dzieciach znajomych i swoich. Ja swoich angielskiego
nie uczyłam. Nauczyły sie po pójściu do szkoły. Znajomi (różni) uczyli. Ich
dzieci miały metlik w głowach, złe nastawienie do tego języka i teraz mówa
angielsku, ale mniej płynnie i mniej chetnie. Tak jak dziewczyny pisały- zabawa,
książeczki, piosenki plus jakies lekcje, ale mówi się do dziecka w swoim języku.

[yoggi87]

Mieszkamy w UK i rozmawialam tu z psychologiem dzieciecym. Chcialam
ulatwic corce start w przedszkolu i rozmawiac z nia w obu jezykach.
Pani psycholog powiedziala, ze odpowiedz jest logiczna... Nie mam
uprawnien aby uczyc jezyka obcego, wiec nie mam pojecia jak to robic.
I nie chodzi tylko o slowa, zwroty, ale o akcent.
Ze jedyne co moge zrobic by jej ulatwic, to poslac ja przed
obowiazkowym programem nauczania, na zajecia w jezyku angielskim 2-3
razy w tygodniu. Tak wiec chodzilysmy na play group's, gdzie uczyla
sie spiewac, teraz chodzi 3 razy w tygodniu do nursery, poniewaz od
kwietnia zaczyna juz przedszkole codziennie.
Idac do przedszkola musiala umiec tylko jedno slowo "siusiu".

[alpepe]

jak dla mnie, to za późno zaczęłaś, ale nieważne, jaka jest reakcja dziecka,
kiedy się młoda osłucha, to szybciej będzie łapać język. Generalnie: nie oczekuj
od dziecka nic, niech angielski będzie naturalną rzeczą w waszym domu, jakieś
ładne angielskie bajki, kreskówki, mam na myśli, proste książeczki. Zawsze
wersja polska i angielska i jakoś pójdzie.

[duzeq]

Za pozno? W morde jeza, nie robcie z dzieci cyborgow...!

Mozna puszczac jakies materialy w obcym jezyku ale nie wszytskie
dzieci beda tym zainteresowane. Zdolnosci jezykowe tez w jakis
sposob sie dziedziczy i jezeli dziecko bedzie beztalenciem
jezykowym, to puszczanie mu malego einstaina od 5 miesiacy ciazy nic
nie da...

[alpepe]

do córki mąż mówił od początku po niemiecku. Mieszkaliśmy wtedy w Polsce. Nie
mieliśmy też polskiej telewizji, tylko córka oglądała niemieckie bajki z
satelity. To była bierna znajomość języka, bo ona i tak odpowiadała po polsku. W
wieku sześciu lat poszła do niemieckiej szkoły i po miesiącu pobytu w Niemczech
(a przeprowadziliśmy się na początku września, szkoła zaczęła się w drugim
tygodniu września dla pierwszoklasistów), mówiła po niemiecku płynnie.
Ja i mąż jesteśmy germanistami. Nie mamy pochodzenia niemieckiego, ale
uznaliśmy, że jeśli znamy obcy język, to możemy bezboleśnie naszą córkę go
nauczyć. Przeprowadzka do Niemiec nie była planowana.

[duzeq]

Ale to nie taka sama sytuacja. Twoj maz sie zachowywal jak Niemiec,
nie jak Polak, nie kazdy by to strawil, nie kazdy zna na tyle
niemiecki. Gdyby nie przeprowadzka do Niemiec, wasze dziecko nadal
znaloby jezyk biernie.
Autorka watku nie mysli o przeprowadzce, nikt sie nie zachowuje jak
rasowy Anglik w ich rodzinie, wiec nie ma sensu wprowadzanie nagle
angielskiego. I to nie tyle kwestia poznego wieku ile sytuacji
zyciowej.

[alpepe]

Nie zgadzam się. Córka miała sześć lat, kiedy poszła do szkoły niemieckiej. Nie
da się mówić płynnie po niemiecku po miesiącu aktywizacji. Córka nie chciała
mówić w tym języku, bo jej tata przecież rozumiał po polsku, a nikt z otoczenie
nie był niemieckojęzyczny. Gdybyśmy nadal byli w Polsce, rozpoczęłabym regularne
lekcje z nią.

[duzeq]

Ja tez jestem filologiem wiec znam ten sposob myslenia.

Niemniej jednak, skoro jedziemy z dowodami anegdotycznymi, to na
przykladzie mojej rodziny podam inny przyklad. Moja siotra ma meza
Rosjanina. Mieszkaja w Polsce. W domu prawie caly czas mowi sie po
polsku (moja siostra nie cierpi rosyjskiego); maz mowi plynnie po
polsku. Jak byl sam, do dzieci jednak mowil po rosyjsku, a te
odpowiadaly mu po polsku. Kiedy z pierwszym synem pojechali pierwszy
raz do Petersburga to mlody mial 5 lat i posiadal bierna znajomosc
rosyjskiego.
Byli tam 1,5 miesiaca. Mlody po miesiacu swietnie dawal sobie rade z
cala rosyjskojezyczna rodzina. Mowil calymi zdaniami, bardzo rzadko
wtracal polskie wyrazy.
Da sie.

[alpepe]

jak widać, czytam, co chcę wyczytać. Dla mnie to taka sama historia.
Inna sprawa, że ja jestem zdania, iż każda umiejętność to dar. Ostatnio
przymierzam się do nauczenia młodej szydełkowania, choć sama zrobiłam raptem ze
dwie sukienki dla lalek i jedną serwetkę. No, ale, tfu, tfu, taka umiejętność
może jej kiedyś życie uratować.

[kanga_roo]

moje dziecko też patrzyło na mnie ze zdumieniem, kiedy próbowałam
zagadać po angielsku. dałam spokój mówieniu bardzo szybko (z wszystkich
wymienianych powyżej powodów). piosenki angielskie (znalezione w necie,
z prostymi animacjami) uwielbiało i uwielbia, ale pomimo świetnej
pamięci do tekstów polskich jeszzce niedawno nie było w stanie
powtórzyć nic kompletnie.
teraz ma cztery lata, angielski w przedszkolu 3x w tygodniu i zaczyna
podpytywać o różne słowa. słowa piosenki zapamięta i zaśpiewa poprawnie.
dodatkową motywacją do nauki może być fakt, że my z mężem mówimy po
angielsku, kiedy musimy pilnie obgadać przy dzieciach coś, co nie jest
przeznaczoene dla ich uszu ))

[mrs.solis]

Puszczaj jej bajki i programy edukacyjne dla dzieci w j. angieskim
takie jak ulica sezamkowa czy muzzy. Moja mimo,ze rozmawiamy w domu
tylko po polsku z tv lapie angielski i niestety zaczela mieszac
jezyki, np. zamiast pilka powie ball bo tak jej latwiej (ma 2 lata).

[fogito]

Wejdź na forum wielojęzycznośc w rodzinie. Był wątek na
temat 'sztucznej' dwujęzyczności. Osobiście znam jedno dziecko,
którego rodzice zdecydowali się na taki krok, czyli jedno z rodziców
stale mówi do dziecka w języku obcym pomimo, że oboje sa Polakami i
mieszkają w Polsce. Może czasami brak im było konsekwencji, ale
dziewczynka po dwóch latach przedszkola angielskiego i mówieniu po
angielsku z mamą jest w stanie porozumieć się z moim amerykańskim
mężem i moim synem, któremu dwujęzyczność przyszła łatwiej ze
względu na tatę.
W każdym razie jak już zdecydujesz się na taki krok, to trzymaj się
tego konsekwentnie. Wtedy masz szansę, że za kilka lat dziecko
będzie mówić płynnie po angielsku. I wszystko zależy też od twojej
znajomości języka. No nie mieszajcie, bo to jest najgorsze i
wprowadza zamęt w głowie dziecka.

[fantastic.mama]

Powiem tak, jestesmy za granicą, do mojej 14 miesięcznej córki
mówimy tylko po polsku. Kontakt z językiem obcym ma w żłobku i
myślę, że to wystarczy. Dziecko i tak ma mętlik w głowie, bo tu
język polski a w żłobku język obcy. Gdybysmy zaczęli mówić do niej
na przemian w polskim i obcym języku, naruszylibyśmy taką
jakby "granicę" i harmonogram, do którego już przywykła.
I aby tego harmonogramu nie naruszać i nie stresować dziecka u nas w
domu zawsze będzie używany jezyk polski.

I tak jak napisała poprzedniczka (popieram w 100%)- jesli już się
zacznie używać język obcy w domu, to trzymać się tego konsekwentnie.

[fogito]

W przypadku mieszkania za granicą problem się sam rozwiązuje, bo
dziecko łapie obcy język na ulicy, w żłobku, przedszkolu a potem
szkole. I naturalnie wtedy rodzice powinni mówić do dziecka po
polsku jeśłi oboje są Polakami.

W przypadku polskich rodziców w Polsce bezcenna jest szkoła z
wykładowym angielskim np. i konsekwencja jednego z rodziców czyli
rezygnacja z porozumiewania się w języku ojczystym na stałe.
Znam takie przypadki z forum wielojęzyczność i jeden z życia.
Owszem wygląda to trochę dziwnie i sztucznie, ale zapewne w tym
wypadku cel uświęca środki.
Ja osobiście nie wyobrażam sobie rezygnacji z porozumiewania się z
dzieckiem w języku ojczystym, ale nie każdy jest taki
sentymentalny

[lacitadelle]

> Znam takie przypadki z forum wielojęzyczność i jeden z życia.
> Owszem wygląda to trochę dziwnie i sztucznie, ale zapewne w tym
> wypadku cel uświęca środki.

Ale jaki cel, bo ja chyba nie rozumiem? Czytam te Wasze opisy i zaczynam mieć
wrażenie, że mówienie do dziecka od urodzenia w języku obcym to jedyny sposób
nauki tego języka. Chyba zapominacie, że naprawdę można się nauczyć języka też
na inne sposoby, choćby na lekcjach! I to zupełnie płynnie. Robią tak codziennie
miliony osób i całkiem nieźle im to wychodzi.

[fogito]

lacitadelle napisała:

>
> Ale jaki cel, bo ja chyba nie rozumiem?

Celem jest dwujęzyczność dziecka. To chyba jasne.

Czytam te Wasze opisy i zaczynam mieć
> wrażenie, że mówienie do dziecka od urodzenia w języku obcym to
jedyny sposób
> nauki tego języka.

Nie jedyny, ale najłatwiejszy dla dziecka, najszybszy i najbardziej
efektywny. W ciągu dwóch lat dziecko może już spokojnie rozmawiać z
obcokrajowcem.

Chyba zapominacie, że naprawdę można się nauczyć języka też
> na inne sposoby, choćby na lekcjach! I to zupełnie płynnie.

Też się uczyłam od 9 roku życia. Mówię płynnie, ale brak kontaktu
z 'żywym' językiem bardzo utrudnia i opóźnia naukę. I koszty są
niewspółmiernie wysokie, bo dobre szkoły językowe kosztują sporo.
Nie wspominając już o prywatnych lektorach.


Robią tak codzienni
> e
> miliony osób i całkiem nieźle im to wychodzi.


Zapewne nieżle, ale można jeszcze lepiej O ile rodzic mówi w
danym języku naprawdę dobrze.

[lacitadelle]

Wszystko fajnie, ale to, co napisałaś tyczy się naturalnej dwujęzyczności.

Kiedy rodzic ma mówić całe życie do dziecka w języku, który dla niego jest
językiem obcym, przestaje to być takie proste i bilans zysków/strat nie jest już
taki oczywisty. I nie jest to moim zdaniem kontakt z żywym językiem.

[fogito]

lacitadelle napisała:

> Wszystko fajnie, ale to, co napisałaś tyczy się naturalnej
dwujęzyczności.

Niekoniecznie. Poczytajcie forum o wielojęzyczności.


> Kiedy rodzic ma mówić całe życie do dziecka w języku, który dla
niego jest
> językiem obcym, przestaje to być takie proste i bilans
zysków/strat nie jest ju
> ż
> taki oczywisty.

A kto powiedział, że to jest proste. Wiem natomiast, że niektórzy
tak robią i ich dzieci w wieku kilku lat mówią w dwóch językach
płynnie.

>I nie jest to moim zdaniem kontakt z żywym językiem.

Jak to nie? Jak najbardziej żywym. Rodzic nie musi być native, żeby
płynnie mówić w jakimś języku.

[duzeq]

> Robią tak codzienni
> > e
> > miliony osób i całkiem nieźle im to wychodzi.
>
>
> Zapewne nieżle, ale można jeszcze lepiej O ile rodzic mówi w
> danym języku naprawdę dobrze.

Poniewaz jestem filologiem, to smiem zaprotestowac. Rodzic swietnie
mowiacy danym jezykiem, ale zyjacy w Polsce nigdy nie bedzie
prawdziwym "zywym" kontaktem. Mozna czytac, mozna gadac z
przyjaciolmi, mozna miec jakastamjezyczna telewizje, ale nie
mieszkajac w kraju, w ktorym sie jakimstam jezykiem mowi, traci sie
swiezosc. Dziecko nigdy tak naprawde nie bedzie dwujezyczne. Bedzie
lepsze od rowiesnikow, ale nie nie dwujezyczne.

[kobieta1985]

mi wystarczy że moje dziecko jak pójdzie do szkoły będzie umiało liczyć i pozna
literki, nie widzę potrzeby uczenia jej języków.

[fogito]

kobieta1985 napisała:

> mi wystarczy że moje dziecko jak pójdzie do szkoły będzie umiało
liczyć i pozna
> literki, nie widzę potrzeby uczenia jej języków.

No i super. Niech każdy robi tak jak mu wygodniej.

[fogito]

duzeq napisała:

>
> Poniewaz jestem filologiem, to smiem zaprotestowac.

A co to ma do żeczy

Rodzic swietnie
> mowiacy danym jezykiem, ale zyjacy w Polsce nigdy nie bedzie
> prawdziwym "zywym" kontaktem.

Rodzic mówiący w danym języku to jak najbardziej żywy kontakt Jak
jeszcze dojdzie do tego szkoła z wykładowym obcym językiem + filmy w
owym języku to efekt można osiągnąc szybko i przyjemnie.

Mozna czytac, mozna gadac z
> przyjaciolmi, mozna miec jakastamjezyczna telewizje, ale nie
> mieszkajac w kraju, w ktorym sie jakimstam jezykiem mowi, traci
sie
> swiezosc.

Nie wiem o co chodzi z tą świeżością, ale brzmi magicznie

Dziecko nigdy tak naprawde nie bedzie dwujezyczne. Bedzie
> lepsze od rowiesnikow, ale nie nie dwujezyczne.

Dziecko będzie w stanie porozumieć się w dwóch językach na tym samym
poziomie. Ilu pięciolatków jest w stanie porozmawiać z
obcokrajowcem? Nie licząc naturalnie dwujęzycznych dzieci o
odpowiedź jest - ŻADEN.
Mam taki przykład wśród znajomych i dlatego o tym piszę. Trochę
poświęcenia i mamy kilkulatka, który mówi lepiej niż wielu ludzi w
tym kraju po studiach wyższych.

[fogito]

fogito napisała:

> A co to ma do żeczy
>

Ooops aż się przestraszyłam jak to zobaczyłam. Oczywiście miało być
RZECZY. Chyba za dużo angielskiego w domu ostatnio

[duzeq]

> > Poniewaz jestem filologiem, to smiem zaprotestowac.
>
> A co to ma do żeczy

Chociazby to, ze sie wiecej otarlam o jezykoznawstwo niz Ty.

> Rodzic mówiący w danym języku to jak najbardziej żywy kontakt
Jak jeszcze dojdzie do tego szkoła z wykładowym obcym językiem +
filmy w owym języku to efekt można osiągnąc szybko i przyjemnie.

Rodzic mowiacy obcym jezykiem mowi "sztucznym" jezykiem. Moze byc
alfa i omega i mega tlumaczem, pewne rzeczy powie superpoprawnie,
niemniej beda brzmialy sztucznie. I taki jezyk zlapie dziecko. Nie
mowiac o akcencie.

> Nie wiem o co chodzi z tą świeżością, ale brzmi magicznie

O to, ze kazdy zywy jezyk jest tworem, ktory nieustannie sie
rozwija. I na ktorego oddzialowuje rowniez kultura danego kraju, co
juz wymyka sie spod kontroli rodzica mieszkajacego w Polsce.
Pojawiaja sie nowe wyrazy, stare zanikaja. Jak sie juz wyjdzie poza
poziom "I am Rysiek, I live in Poland, can you help me, please?"
(jezyk dzieci nie jest jakos specjalnie skomplikowany), to moze sie
okazac, ze rodzic jest w stanie rozwinac dziecko tylko do pewnego
poziomu. Ale czy to jest dwujezycznosc? Na pewno nie.
Z racji posiadania firmy w innym kraju, musze tam jezdzic co 2
miesiace. I to niewazne, ze mowie plynnie w jezyku tego kraju. Za
kazdym razem jak pojade, znajomi przekazuja mi nowe slowka, nowe
powiedzenia. I za kazdym razem zajmuje mi chwile przestawienie sie.
Nie wierze zatem, ze Polacy mieszkajacy w Polsce, jakkolwiek dobrze
by danym jezykiem mowili, mowia naturalnym, "swiezym" jezykiem.


> Dziecko będzie w stanie porozumieć się w dwóch językach na tym
samym
> poziomie. Ilu pięciolatków jest w stanie porozmawiać z
> obcokrajowcem? Nie licząc naturalnie dwujęzycznych dzieci o
> odpowiedź jest - ŻADEN.
> Mam taki przykład wśród znajomych i dlatego o tym piszę. Trochę
> poświęcenia i mamy kilkulatka, który mówi lepiej niż wielu ludzi w
> tym kraju po studiach wyższych.

No wybacz. Jeden przyklad u znajomych jest dowodem anegdotycznym, a
tych za powaznie nie mozna traktowac.Nie mowiac o tym, ze dzieci
komunikuja sie inaczej i ze zapewne owe dziecko znajomych o
problemach fizyki kwantowej z Twoim mezem nie rozmawialo.
Ponadto "troche" poswiecenia oznacza mowienie do dziecka caly czas w
danym jezyku, na co musi przystac dwoch rodzicow. No a juz
kilkulatek mowiacy lepiej niz wielu ludzi po studiach wyzszych to
juz wiesz, wishful thinking. Zaden kilkulatek nie opowie Ci o
problemie ze szczepieniami, zaden tez nie wytluamczy skad pojawil
sie kryzys ekonomiczny. Ludzie po studiach to potrafia.

[fogito]

duzeq napisała:

> Chociazby to, ze sie wiecej otarlam o jezykoznawstwo niz Ty.

A ja się ocieram codziennie (jak to brzmi!) o praktykę i widzę, że
sztuczna dwujęzyczność działa.

> > Rodzic mowiacy obcym jezykiem mowi "sztucznym" jezykiem. Moze
byc
> alfa i omega i mega tlumaczem, pewne rzeczy powie superpoprawnie,
> niemniej beda brzmialy sztucznie.

Jak powie poprawnie bez akcentu, to będą brzmiały tak samo jak z ust
nativa. Chyba za mało przebywasz w mieszanym środowisku skoro
piszesz takie rzeczy.


I taki jezyk zlapie dziecko. Nie
> mowiac o akcencie.

W przypadku biegłej znajomości języka tylko akcent może być
czynnikiem rozpoznawalnym. Ale akcent może byc też różny w obrębie
tego samego kraju. Mój maz wychowany w bazach wojskowych nie mówi z
żadnym charakterystycznym amerykańskim akcentem i dlatego łatwo go
zrozumieć.

> O to, ze kazdy zywy jezyk jest tworem, ktory nieustannie sie
> rozwija. I na ktorego oddzialowuje rowniez kultura danego kraju,
co
> juz wymyka sie spod kontroli rodzica mieszkajacego w Polsce.
> Pojawiaja sie nowe wyrazy, stare zanikaja.

Owszem tak, ale w naszym zglobalizowanym świecie wcale nietrudno
updatejtować (!) się z języka angielskiego, bo włazi do nas drzwiami
i oknami.

Jak sie juz wyjdzie poza
> poziom "I am Rysiek, I live in Poland, can you help me, please?"
> (jezyk dzieci nie jest jakos specjalnie skomplikowany),

To chyba byłabyś zdziwiona jakbys posłuchała tekstów mojego syna i
jego koleżanki. Często dorośli nie używają słów które padają z ich
ust, bo ich po prostu nie znają. Ja sama mam problemy z określeniem
nazw niektórych zwierząt i mąż musi pomagać.
Zapewne nie masz dzieci, ale te dzisiejsze sa bardziej do przodu niż
my kiedyś. Mój 6 letni syn przerobił już z ojcem Biblie kilka razy,
historię świata wałkuje ze mną już drugi raz w tym roku. A z ojcem
czyta historię Ameryki i naukę o kosmosie. A za tym jak się
domyślasz idzie bardzo skomplikowane słownictwo.



to moze sie
> okazac, ze rodzic jest w stanie rozwinac dziecko tylko do pewnego
> poziomu. Ale czy to jest dwujezycznosc? Na pewno nie.

Jeśli dziecko jest w stanie wypowiadać się płynnie w dwóch językach,
to według mnie jest dwujęzyczne.

> Z racji posiadania firmy w innym kraju, musze tam jezdzic co 2
> miesiace. I to niewazne, ze mowie plynnie w jezyku tego kraju. Za
> kazdym razem jak pojade, znajomi przekazuja mi nowe slowka, nowe
> powiedzenia. I za kazdym razem zajmuje mi chwile przestawienie sie.


Ja od 10 lat mówię w domu po angielsku. Wyjeżdżając nie muszę się
przestawiać. Oczywiście nie jestem dwujęzyczna, ale to dlatego, że
języka zaczęłam uczyć się późno czyli w wieku 8 lat.

> Nie wierze zatem, ze Polacy mieszkajacy w Polsce, jakkolwiek
dobrze
> by danym jezykiem mowili, mowia naturalnym, "swiezym" jezykiem.

Tego nie jesteś w stanie sprawdzić, ale chyba najważniejsze jest, że
ich dziecko mówi płynnie po angielsku i przestwia się automatycznie
bez zastanawiania.

>> > tym kraju po studiach wyższych.


> No wybacz. Jeden przyklad u znajomych jest dowodem anegdotycznym,
a
> tych za powaznie nie mozna traktowac.

A dlaczego nie? To ludzie poznani w przedszkolu angielskim syna, do
którego dzieci uczęszczały razem przez dwa lata. Teraz również
czasami bawią się razem i moge obserwować na bieżąco postępy małej.
Więcej takich przykładów znajdziesz na forum wielojęzyczność. Mnie
wierzyć nie musisz. Dla mnie jest to sztuczna dwujęzyczność, ale
mimo wszystko dwujęzyczność.


Nie mowiac o tym, ze dzieci
> komunikuja sie inaczej i ze zapewne owe dziecko znajomych o
> problemach fizyki kwantowej z Twoim mezem nie rozmawialo.

O fizyce jeszcze nie, ale czy pięciolatka gdziekolwiek mówi o fizyce
kwantowej? Nie ma tego w programie przedszkoli. Jako filolog
powinnaś wiedzieć, że słownictwo poszerzamy przez całe życie i na
tak skomplikowane słowa przyjdzie czas w szkole podstawowej.


> Ponadto "troche" poswiecenia oznacza mowienie do dziecka caly czas
w
> danym jezyku, na co musi przystac dwoch rodzicow.

Ale to wybór rodziców a nie sąsiadów

No a juz
> kilkulatek mowiacy lepiej niz wielu ludzi po studiach wyzszych to
> juz wiesz, wishful thinking.

Tak? Znam wielu wykształconych ludzi - szczególnie lekarzy, których
angielski jest na gorszym poziomie niż mojego dziecka w wieku 3 lat.
To jest Polska właśnie.


Zaden kilkulatek nie opowie Ci o
> problemie ze szczepieniami, zaden tez nie wytluamczy skad pojawil
> sie kryzys ekonomiczny. Ludzie po studiach to potrafia.

Jak się czyta fora gazetowe, to stwierdzić można, że nie potrafią.
Poza tym nie wiem dlaczego uważasz, że pięciolatek powinien
konkurować w słownictwie z dorosłym. To niemożliwe - pomijając
geniuszy - bo dziecko poszerza słownictwo z roku na rok a nie zjada
słownik w jedną noc.
Porównywać to możesz pięciolatka z Polski mówiącego po angielsku i
pięcioletniego Brytyjczyka np. Jeśli będą rozmawiać płynnie znaczy
się, że jest ok.
A wspomniane przeze mnie dziecko dogaduje się bez problemów z moim
synem, który jest dwujęzyczny naturalnie. Poza tym to dziewczynka
więc jest nawet bardziej wygadana po angielsku i po polsku

[duzeq]

> Jak powie poprawnie bez akcentu, to będą brzmiały tak samo jak z
ust
> nativa. Chyba za mało przebywasz w mieszanym środowisku skoro
> piszesz takie rzeczy.
>
Tak. Za malo. Mieszkam w Holandii, musze poslugiwac sie na codzien
czterema jezykami.

> W przypadku biegłej znajomości języka tylko akcent może być
> czynnikiem rozpoznawalnym. Ale akcent może byc też różny w obrębie
> tego samego kraju. Mój maz wychowany w bazach wojskowych nie mówi
z
> żadnym charakterystycznym amerykańskim akcentem i dlatego łatwo go
> zrozumieć.

Litosci! Twoj maz jest Amerykaninem! MI chodzi o polski akcent przy
mowieniu po angielsku!

> Owszem tak, ale w naszym zglobalizowanym świecie wcale nietrudno
> updatejtować (!) się z języka angielskiego, bo włazi do nas
drzwiami
> i oknami.

Ale my rozmawiamy ogolnie o jezykach, a nie o angielskim. I nie
updejtujesz sie tak szybko, nie ludz sie. Masz meza Amerykanina,
inaczej to widzisz.

Ja sama mam problemy z określeniem
> nazw niektórych zwierząt i mąż musi pomagać.

A Twoj syn zna, tak? Bo on ma ojca Amerykanina... Ktory zna
wszystkie nazwy zwierzat, nie to co Ty - swietnie mowiaca po
angielsku, ale nauczonym angielskim.

> Zapewne nie masz dzieci, ale te dzisiejsze sa bardziej do przodu
niż
> my kiedyś. Mój 6 letni syn przerobił już z ojcem Biblie kilka
razy,
> historię świata wałkuje ze mną już drugi raz w tym roku. A z ojcem
> czyta historię Ameryki i naukę o kosmosie. A za tym jak się
> domyślasz idzie bardzo skomplikowane słownictwo.

Mam dziecko. I once again - Twoj syn jest dwujezyczny. Bo Twoj maz
jest nativem. Wiec tutaj kosmos to zaden argument.


> Ja od 10 lat mówię w domu po angielsku. Wyjeżdżając nie muszę się
> przestawiać. Oczywiście nie jestem dwujęzyczna, ale to dlatego, że
> języka zaczęłam uczyć się późno czyli w wieku 8 lat.

Ty mowisz tylko dwoma jezykami na codzien. Ja, jak juz pisalam,
czteroma. Nie wszytskie da sie utrzymac na tym samym poziomie.


> Tego nie jesteś w stanie sprawdzić, ale chyba najważniejsze jest,
że
> ich dziecko mówi płynnie po angielsku i przestwia się
automatycznie
> bez zastanawiania.

Nie jestem w stanie sprawdzic, ale to logiczne. I once again -
dzieci sie inaczej komunikuja, wiec nie maja problemu z
przestawianiem sie.


> Tak? Znam wielu wykształconych ludzi - szczególnie lekarzy,
których
> angielski jest na gorszym poziomie niż mojego dziecka w wieku 3
lat.
> To jest Polska właśnie.

Ty masz dwujezyczne dziecko bo Twoj maz jest nativem. I tak w
kolko...


> A wspomniane przeze mnie dziecko dogaduje się bez problemów z moim
> synem, który jest dwujęzyczny naturalnie. Poza tym to dziewczynka
> więc jest nawet bardziej wygadana po angielsku i po polsku

No i wrocilysmy jak bumerang do przykladu jednej dziewczynki, ktora
dogaduje sie z Twoim dwujezycznym synem. Podeslij moze jakas
konwersacje na youtube, moze wtedy bedzie wiadomo o co chodzi.

[fogito]

duzeq napisała:
> Tak. Za malo. Mieszkam w Holandii, musze poslugiwac sie na
codzien
> czterema jezykami.

No to chyba powinnaś wiedzieć, że nie wszyscy mówią w obcym języku z
akcentem.

> Litosci! Twoj maz jest Amerykaninem! MI chodzi o polski akcent
przy
> mowieniu po angielsku!

No ale czy polski akcent to coś złego przy mówieniu np. po
angielsku? Zwłaszcza jeśli mówi się poprawnie. Ja nie mam ciężkiego
polskiego akcentu i niewielu Amerykanów rozpoznaje, że jestem z
Polski/Europy.

>
> Ale my rozmawiamy ogolnie o jezykach, a nie o angielskim. I nie
> updejtujesz sie tak szybko, nie ludz sie. Masz meza Amerykanina,
> inaczej to widzisz.

Nie łudzę się. Akurat rozmawiamy o angielskim. Mąż mieszka w Polsce
już 10 lat i jakoś nie cofa się w rozwoju w kwestii własnego języka,
bo bez problemu dogaduje się z krajanami. Ale może dlatego, że on
ciągle CNN ogląda.

>
> A Twoj syn zna, tak? Bo on ma ojca Amerykanina...

Nie zna jeszcze wszystkich, bo dopiero skończył 6 lat. Uczy się
słownictwa jak każde dziecko w każdym języku.

Ktory zna
> wszystkie nazwy zwierzat, nie to co Ty - swietnie mowiaca po
> angielsku, ale nauczonym angielskim.

Tu cię zaskoczę. Nawet mąż nie zna wszystkich nazw zwierząt po
angielsku, bo nie jest zoologiem. I musi sprawdzać w słowniku. Nie
zdarza ci się sprawdzać czegoś w języku polskim? Mnie się zdarza np
z fizyki czy medycyny.



>
> Mam dziecko. I once again - Twoj syn jest dwujezyczny. Bo Twoj maz
> jest nativem. Wiec tutaj kosmos to zaden argument.

Tak, nam jest łatwiej, bo mąż odwala czarną robotę Ale wspomniana
koleżanka syna ma też badzo bogate słownictwo pomimo, że jej rodzice
są Polakami urodzonymi w Polsce. Ja nie zauważam różnicy.




> Ty mowisz tylko dwoma jezykami na codzien. Ja, jak juz pisalam,
> czteroma. Nie wszytskie da sie utrzymac na tym samym poziomie.

Owszem, i dlatego warto mówić na codzień do dziecka w jednym obcym
języku, żeby mogło się łatwioej na niego przestawić w razie
konieczności.

>
> Nie jestem w stanie sprawdzic, ale to logiczne. I once again -
> dzieci sie inaczej komunikuja, wiec nie maja problemu z
> przestawianiem sie.

Super, że to piszesz. Właśnie dlatego należy dziecko naczyć języka
obcego jak najszybciej, bo zostanie on zakodowany w tych samych
partiach mózgu co język ojczysty. Wdrukowany na zawsze. To jest
bezcenne u dzieci do 5/6 roku życia. Potem jest już za późno.




> Ty masz dwujezyczne dziecko bo Twoj maz jest nativem. I tak w
> kolko...

Nie, ja większość o dziecku dwujęzycznym dwóch POlaków, ale ty
uwierzyć nie chcesz i dlatego musiałam porównać. Nie ma różnicy póki
co


> No i wrocilysmy jak bumerang do przykladu jednej dziewczynki,
ktora
> dogaduje sie z Twoim dwujezycznym synem. Podeslij moze jakas
> konwersacje na youtube, moze wtedy bedzie wiadomo o co chodzi.


A sądzisz, że powinnam zrobić badania uniwersyteckie w tej kwestii?
Dzieciaki dogadują się świetnie, bo mają za sobą dwa lata
przedszkola angielskiego (w POlsce) i rodziców, którzy mówią do nich
po angielsku. Jak się widzą to z automatu przestawiają się na
angielski w czasie zabawy, pomimo, że oboje mówią świetnie po polsku
a dziewczynka chodzi już teraz do polskiej szkoły.



Reasumując. Warto spróbować wychować dziecko w dwujęzyczności
sztucznej, ale wymaga to sporo wysiłku i konsekwencji. Myślę, że Ty
sama żałujesz, że nie zrobiłaś tego w stosunku do własnego dziecka,
chociaż na pewno świetnie mogłaś przekazać mu jeden z obcych
języków, które znasz.
A do autorki wątku. Jak masz dużo samozaparcia to mów do dziecka po
angielsku. Tylko nie mieszaj, bo to jest najgorsze. A po dwóch
latach twoje dziecko będzie mówić w obcym języku.

[duzeq]

> No to chyba powinnaś wiedzieć, że nie wszyscy mówią w obcym języku
z akcentem.

Tak, do 16 lat mozna sie nauczyc jezyka bez akcentu. Tylko nie o to
mi chodzilo. Chodzilo mi o "sztuczny" jezyk obcy Polakow. Jezeli
ktos nie ma do czynienia z angieslkim non-stop, to po pewnym czasie
mysli juz po polsku i tlumaczy to na angielski. Moze to robic
plynnie. Ale to nie jest naturalny angieslki.


Nie łudzę się. Akurat rozmawiamy o angielskim. Mąż mieszka w Polsce
> już 10 lat i jakoś nie cofa się w rozwoju w kwestii własnego
języka,
> bo bez problemu dogaduje się z krajanami. Ale może dlatego, że on
> ciągle CNN ogląda.

Litosci, kobieto... Przestan mowic o swoim mezu - on mnie zupelnie
nie interesuje w tej kwestii. Jest Amrykancem, angieslki jest jego
ojczystym jezykiem i kropka. Jezeli mowie o akcencie i o ciezkim
updejtowaniu, to mam na mysli Polakow. Polakow, ktorzy nie maja
mezow amerykanskich, ktorzy nie rozmawiaja w pracy po angielsku i
nie maja znajomych angielskojeczynych.

> Ktory zna
> > wszystkie nazwy zwierzat, nie to co Ty - swietnie mowiaca po
> > angielsku, ale nauczonym angielskim.
>
> Tu cię zaskoczę. Nawet mąż nie zna wszystkich nazw zwierząt po
> angielsku, bo nie jest zoologiem. I musi sprawdzać w słowniku. Nie
> zdarza ci się sprawdzać czegoś w języku polskim? Mnie się zdarza
np z fizyki czy medycyny.

Niesamowite odkrycie. Mi jednak chodzilo o to, ze kazdy native
posiada ilesdziesiat razy bogatsze slownictwo od "swietnie
mowiacych" i on nigdy nie zapomni jak sie mowi biedronka w jego
ojczystym jezyku. Pisalas, ze Twoj syn zna juz tyle zwierzat, ze Ty
prawie nie znasz ich nazw i jest to naturalne, bo syn Twoj sie uczy
od meza, ktory co prawda nie jest zoologiem, ale zna wiecej zwierzat
po angieslku niz Ty i Twoimi znajomi razem wzieci. I tak w kolko.


> > Mam dziecko. I once again - Twoj syn jest dwujezyczny. Bo Twoj
maz
> > jest nativem. Wiec tutaj kosmos to zaden argument.
>
> Tak, nam jest łatwiej, bo mąż odwala czarną robotę Ale
wspomniana koleżanka syna ma też badzo bogate słownictwo pomimo, że
jej rodzice są Polakami urodzonymi w Polsce. Ja nie zauważam różnicy.


Ma slownictwo na poziomie dzieci z nia sie bawiacych. Jezeli bawi
sie z Twoim naturalnie dwujezycznym synem, to sie moze podciagnac.
Tyle, ze gdyby to byla normalna dziewczynka chodzaca do
angieslkojezycznego przedszkola, bez rodzicow mowiacych do niej po
angielsku w domu, to najprawdopodobniej byloby tak samo. Bo skoro
obrzucamy sie tak dowodami anegdotycznymi, to ja znalam parke
dzieci, ktore nie mowily zadnym wspolnym jezykiem i po parugodzinnej
zabawie zaczely uzywac jakiegos pidginga. Dzieci komunikuja sie
inaczej.


> Owszem, i dlatego warto mówić na codzień do dziecka w jednym obcym
> języku, żeby mogło się łatwioej na niego przestawić w razie
> konieczności. Myślę, że Ty sama żałujesz, że nie zrobiłaś tego w
stosunku do własnego dziecka, chociaż na pewno świetnie mogłaś
przekazać mu jeden z obcych języków, które znasz.

Bardzo prosze o nierobienie osobistych wycieczek, bo jak na razie
strzelasz kula w plot. Po raz kolejny. Bo nie czaisz, ze jak sie
meiszka za granica, to do dziecka trzeba mowic po polsku.
Moje dziecko, jak zle pojdzie, bedzie trojjezyczne.

>Jak się widzą to z automatu przestawiają się na
angielski w czasie zabawy, pomimo, że oboje mówią świetnie po
polsku a dziewczynka chodzi już teraz do polskiej szkoły.

Bo chodzili do angielskojezycznego przedszkola i jezykiem zabaw byl
angielski. Ale do tego nie trzeba byc dwujezycznym. Ja znam wiele
par mieszancyh, ktorych dzieci mowia najprzerozniejszymi jezykami.
Jak zaczynaja sie bawic ze soba, to przechodza na jezyk kraju, w
ktorym mieszkaja. Chociazby w domu ani slowa w tym jezyku nie
mowili.

Właśnie dlatego należy dziecko naczyć języka
> obcego jak najszybciej, bo zostanie on zakodowany w tych samych
> partiach mózgu co język ojczysty. Wdrukowany na zawsze. To jest
> bezcenne u dzieci do 5/6 roku życia. Potem jest już za późno.

To, ze jezyk obcy moze byc wdrukowany w tych partiach, to prawda.
Tyle, ze jezeli nie ma sie ochoty na rozmawianie z dzieckiem w obcym
jezyku od urodzenia (OPOL), jezeli nie ma sie szans na poslanie
dziecka do angieslkojezycznego przedszkola i nie ma sie znajomych
angieslkojezyczncych, to mozna spokojnie sobie odpuscic i zachecic
dziecko ewentualnie do sluchania materialow w danym jezyku.
Jezeli dojdzie do wyjazdu do danego kraju, to dziecko, ktore pojdzie
do szkoly i tam zlapie jezyk do 16 roku zycia, bedzie pozniej
dwujezyczne. Tak czy owak.


> A do autorki wątku. Jak masz dużo samozaparcia to mów do dziecka
po angielsku. Tylko nie mieszaj, bo to jest najgorsze. A po dwóch
latach twoje dziecko będzie mówić w obcym języku.

Reasumujac: autorka watku nie chciala mowic caly dzien po angielsku.
Moze nie chce, moze nie ma jak, moze jej angielski nie jest az taki
swietny. Ponadto, mowila do tej pory do dziecka po polsku, wiec
przejscie na 24-godzinny angieslki jest absurdem. Dziecko warto
wychowac w nazwijmy to, dwujezycznosci sztucznej, o ile rodzicow
rajcuje fakt, ze jedno z nich bedzie musialo mowic w obcym jezyku
przez iles tam lat.

[fogito]

duzeq napisała:
>
Chodzilo mi o "sztuczny" jezyk obcy Polakow.

Czy twoje języki obce też są sztuczne? Zapewne tak. Ale zakładam, że
nie przeszkadza ci to posługiwać się nimi biegle.

Jezeli
> ktos nie ma do czynienia z angieslkim non-stop, to po pewnym
czasie
> mysli juz po polsku i tlumaczy to na angielski. Moze to robic
> plynnie. Ale to nie jest naturalny angieslki.

No ale co z tego ma niby wyniknąć. Mówimy o sztucznej dwujęzyczności
i wszyscy chyba zdają sobie z tego sprawę.


>>
> Litosci, kobieto... Przestan mowic o swoim mezu

Ale dlaczego? Odgórny zakaz?

- on mnie zupelnie
> nie interesuje w tej kwestii. Jest Amrykancem, angieslki jest jego
> ojczystym jezykiem i kropka.

Jeśli już to Amerykaninem - z całym szacunkiem pani filolog.

Jezeli mowie o akcencie i o ciezkim
> updejtowaniu, to mam na mysli Polakow. Polakow, ktorzy nie maja
> mezow amerykanskich, ktorzy nie rozmawiaja w pracy po angielsku i
> nie maja znajomych angielskojeczynych.

Może nie mają mężów/żony obcokrajowców, ale dlaczego zakładasz, że
nie rozmawiają po angielsku w pracy i dlaczego niby nie mieliby mieć
abglojęzycznych znajomych. Mój mąż (znowu!) jest przecież ich
znajomym. Nie jedynym 'obcym' zresztą.


> Niesamowite odkrycie. Mi jednak chodzilo o to, ze kazdy native
> posiada ilesdziesiat razy bogatsze slownictwo od "swietnie
> mowiacych" i on nigdy nie zapomni jak sie mowi biedronka w jego
> ojczystym jezyku.

O to mój mąż (po raz kolejny!!) zapomniał ostatnio nazwy jakiegoś
zwierzaka i stwierdził, że chyba zapomina mówić w swoim ojczystym
języku

meza, ktory co prawda nie jest zoologiem, ale zna wiecej zwierzat
> po angieslku niz Ty i Twoimi znajomi razem wzieci.

To niestety nie jest zgodne z prawdą. Ale myśl co chcesz.

> I tak w kolko.

no właśnie i po co?

> Ma slownictwo na poziomie dzieci z nia sie bawiacych.

Nie prawda. Ma bogatsze słownictwo niż wielu dwujęzycznych
rówieśników, bo mama dużo jej czyta po angielsku i ogląda wyłącznie
angielskie bajki.

Jezeli bawi
> sie z Twoim naturalnie dwujezycznym synem, to sie moze podciagnac.

Też nieprawda. Jako dziewczynka całkiem wygadana mówi więcej i bez
przerwy. Syn jest bardzoiej powściągliwy. Nie sądzę, żeby na tym
etapie był dobrym nauczycielem. Może później da się zauważyć
różnice, bo syn chodzi do angielskiej szkoły a dziewczynka do
polskiej. Ale póki co różnic nie ma.



> Tyle, ze gdyby to byla normalna dziewczynka chodzaca do
> angieslkojezycznego przedszkola, bez rodzicow mowiacych do niej po
> angielsku w domu, to najprawdopodobniej byloby tak samo.

Nieprawda. Wielu polskich z kolegów z angielskiego przedskzola nie
mówi prawie wcale po angielsku po dwóch latach, bo w domu mówi sie
tylko po polsku. Rozumieją może, ale nie mówią płynnie.

Bo skoro
> obrzucamy sie tak dowodami anegdotycznymi, to ja znalam parke
> dzieci, ktore nie mowily zadnym wspolnym jezykiem i po
parugodzinnej
> zabawie zaczely uzywac jakiegos pidginga.

To możliwe, ale chgyba raczej u młodszych dzieci.

Dzieci komunikuja sie
> inaczej.

Nie zauważyłam.


>
> Bardzo prosze o nierobienie osobistych wycieczek, bo jak na razie
> strzelasz kula w plot. Po raz kolejny. Bo nie czaisz, ze jak sie
> meiszka za granica, to do dziecka trzeba mowic po polsku.
> Moje dziecko, jak zle pojdzie, bedzie trojjezyczne.

Skoro mieszkasz za granicą to masz sprawę ułatwioną i nie musisz się
martwić.
Nie wiem w takim razie czemu tak cię irytuje fakt, że Polacy w
POlsce też chcieli by mieć dwujęzyczne dzieci nawet jeśli
oznaczałoby to rezygnację z języka ojczystego przez jednego z nich.

Twoja postawa przypomina psa ogrodnika, co to sam nie weźmie a
innemu nie da.
Taka sztuczna dwujęzyczność też działa pomimo, że jest trudniejsza
do wykonania i jeśli ktoś czuje się na siiłach to dlaczego nie dać
dziecku takiej szansy. Nie widzę przeciwskazań.
Poczytaj sobie forum o wielojęzyczności. Tam jest więcej takich
rodzin, które na dodatek oburzają się jak ktoś nazwie tę
dwujęzycznośc sztuczną. Nota bene ja tak zrobiłam.
W każdym razie szkoda, że autorka wątku się nie odezwie, ale pewnie
się przestraszyła, bo wszyscy tak na Nia naskoczyli.




>
> >Jak się widzą to z automatu przestawiają się na
> angielski w czasie zabawy, pomimo, że oboje mówią świetnie po
> polsku a dziewczynka chodzi już teraz do polskiej szkoły.
>
> Bo chodzili do angielskojezycznego przedszkola i jezykiem zabaw
byl
> angielski. Ale do tego nie trzeba byc dwujezycznym. Ja znam wiele
> par mieszancyh, ktorych dzieci mowia najprzerozniejszymi jezykami.
> Jak zaczynaja sie bawic ze soba, to przechodza na jezyk kraju, w
> ktorym mieszkaja. Chociazby w domu ani slowa w tym jezyku nie
> mowili.
>
> Właśnie dlatego należy dziecko naczyć języka
> > obcego jak najszybciej, bo zostanie on zakodowany w tych samych
> > partiach mózgu co język ojczysty. Wdrukowany na zawsze. To jest
> > bezcenne u dzieci do 5/6 roku życia. Potem jest już za późno.
>
> To, ze jezyk obcy moze byc wdrukowany w tych partiach, to prawda.
> Tyle, ze jezeli nie ma sie ochoty na rozmawianie z dzieckiem w
obcym
> jezyku od urodzenia (OPOL), jezeli nie ma sie szans na poslanie
> dziecka do angieslkojezycznego przedszkola i nie ma sie znajomych
> angieslkojezyczncych, to mozna spokojnie sobie odpuscic i zachecic
> dziecko ewentualnie do sluchania materialow w danym jezyku.
> Jezeli dojdzie do wyjazdu do danego kraju, to dziecko, ktore
pojdzie
> do szkoly i tam zlapie jezyk do 16 roku zycia, bedzie pozniej
> dwujezyczne. Tak czy owak.
>
>
> > A do autorki wątku. Jak masz dużo samozaparcia to mów do dziecka
> po angielsku. Tylko nie mieszaj, bo to jest najgorsze. A po dwóch
> latach twoje dziecko będzie mówić w obcym języku.
>
> Reasumujac: autorka watku nie chciala mowic caly dzien po
angielsku.
> Moze nie chce, moze nie ma jak, moze jej angielski nie jest az
taki
> swietny. Ponadto, mowila do tej pory do dziecka po polsku, wiec
> przejscie na 24-godzinny angieslki jest absurdem. Dziecko warto
> wychowac w nazwijmy to, dwujezycznosci sztucznej, o ile rodzicow
> rajcuje fakt, ze jedno z nich bedzie musialo mowic w obcym jezyku
> przez iles tam lat.

[donkaczka]

fogito ale cos sie uparla z perspektywy dwujezycznego malzenstwa bronic
sztucznej dwujezycznosci??
ja tez jestem zdania ze to przynosi tez szkody, zwlaszcza jesli to jezyk wyuczony

moja siostra znala plynnie niemiecki, byla na germanistyce gdy przeprowadzila
sie do nas
ja bylam tylko z jezykiem osluchana mieszkajac w niemczech, znalam go slabo, ale
to ja rozumialam co do nas powiedzial pan, ktory wsiadl do windy czy o co pytala
kobieta w aptece

mozna slowek nauczyc, ale zawsze sprzeda sie tez dziecku swoje bledy, swoj
akcent, walka z tym moze byc duzo ciezsza niz zyski ze znajmosci slowek
tutaj odradza sie rozmawianie po niemiecku nawet jesli znaja dobrze ten jezyk,
bo potem ciezej jest bledy wyrugowac


inna sprawa, ze poprawna polszczyzna staje sie coraz rzadziej spotykana,
zabawne, ze rodzice nie skupiaja sie na nauczeniu dziecka wlasnego jezyka, a
zanim mowic zacznie juz mysla o jezyku obcym

[fogito]

donkaczka napisała:

> fogito ale cos sie uparla z perspektywy dwujezycznego malzenstwa
bronic
> sztucznej dwujezycznosci??

Bronię z perpektywy obserwatora. Dwujęzyczne małżeństwo pomaga mi
lepiej porównać obie sytuacje.
Uważasz, że powinnam krytykować, bo większość krytykuje?

> ja tez jestem zdania ze to przynosi tez szkody, zwlaszcza jesli to
jezyk wyuczo
> ny

No i ok. To twoje zdanie i masz do niego święte prawo. Ja w tym
żadnej szkody nie widzę. Jedynie zysk.

> moja siostra znala plynnie niemiecki, byla na germanistyce gdy
przeprowadzila
> sie do nas
> ja bylam tylko z jezykiem osluchana mieszkajac w niemczech, znalam
go slabo, al
> e
> to ja rozumialam co do nas powiedzial pan, ktory wsiadl do windy
czy o co pytal
> a
> kobieta w aptece

Czyli jak sama widzisz skończenie germanistyki nie stanowi o płynnej
znajomości Niemieckiego.

>
> mozna slowek nauczyc, ale zawsze sprzeda sie tez dziecku swoje
bledy, swoj
> akcent, walka z tym moze byc duzo ciezsza niz zyski ze znajmosci
slowek

Tu nie chodzi o nauczenie słówek, tylko o "wdrukowanie" dziecku kodu
językowego, który jest odmienny od polskiego. Nauczenie podstaw
porozumiewania w języku obcym przez dziecko zostanie zapamiętany na
zawsze. Liczba znanych słówek to już tylko kwestia czasu.
A sam akcent to nic złego, więc nie wiem gdzie jest problem.

> inna sprawa, ze poprawna polszczyzna staje sie coraz rzadziej
spotykana,
> zabawne, ze rodzice nie skupiaja sie na nauczeniu dziecka wlasnego
jezyka, a
> zanim mowic zacznie juz mysla o jezyku obcym
>

Otóż ci rodzice skupiaja się na nauce zarówno polskiego jak i
angielskiego. Nie sadzają dziecka do komputera na kilka godzin tylko
inwestują w jego edukację. To procentuje, ale wymaga czasu i
samozaparcie. I dlatego taka opcja nie jest dla każdego.

[donkaczka]

matko, nie wiem kto jest w stanie przebrnac przez takie cytowanie, ja waszej
dyskusji nie bylam w stanie z sensem przeczytac

przeczysz sama sobie, z jednej strony przyznajesz, ze studiowanie jezyka nie
stanowi o jego znajomosci (to nie do konca tak, znajomosc jest, tylko do zywego
jezyka bywa ze slabo przystaje) z drugiej uwazasz, ze uczenie kogos wyuczonego
jezyka szkod nie przynosi

rzeczywistosc jest taka, ze nauczenie dziecka dobrze dwoch jezykow to ciezka
praca, a sposobow na rozwoj dziecka jest tyle, ze nie muszac dzieciaka w
wielojezycznosci wychowywac, porywanie sie na to to duzy wysilek
jaki sens ma po prostu zapoznawanie z kodem jezykowym? jakie to daje wymierne
korzysci w porownaniu z nauka jezyka pozniej? bo jaka jest roznica miedzy
wychowywaniem przez zanurzenie w jezyku to wiem

marnuje sie w ten sposob czesci energii, ktora mozna spozytkowac na cos bardziej
efektywnego, coz, jak ktos sie uprze to jego wybor, ale to nie jest czesto to,
na co rodzice licza, czyli uzytkowa znajomosc jezyka przez kilkulatka, jak u
dzieci wielojezycznych

sama padlam ofiara ambicji rodzicow i bylam uczona angielskiego od malego, w
wieku 10 lat mialam za soba kilka lat nauki i w zasadzie niewiele umialam i
jeszcze mniej rozumialam
jezyka nauczylam sie plynnie pozniej, a czas poswiecony na angielski uwazam za
zmarnowany i nienawidzilam tych zajec plomiennie

[fogito]

donkaczka napisała:

> matko, nie wiem kto jest w stanie przebrnac przez takie cytowanie,
ja waszej
> dyskusji nie bylam w stanie z sensem przeczytac

Ja nie mam z tym problemu

> przeczysz sama sobie, z jednej strony przyznajesz, ze studiowanie
jezyka nie
> stanowi o jego znajomosci (to nie do konca tak, znajomosc jest,
tylko do zywego
> jezyka bywa ze slabo przystaje) z drugiej uwazasz, ze uczenie
kogos wyuczonego
> jezyka szkod nie przynosi

Nie przeczę. Po prostu trzeba mieć świadomość, że nie każdy może się
nauczyć języka obcego pomimo studiowania go przez 4 lata. Niektórzy
nie studiują filologii a mówią perfekt, bo podróżują, czytają,
oglądają, mają znajomych z różnych krajów etc.

Nie wiem o co chodzi ci z wyuczonym językiem. Każdy jest wyuczony,
bo każdego trzeba się w pewnym momencie życia nauczyć. Nawet
ojczystego.


> rzeczywistosc jest taka, ze nauczenie dziecka dobrze dwoch jezykow
to ciezka
> praca,

Łatwe nie jest, ale tez nie aż tak ciężkie jakby się mogło wydawać

a sposobow na rozwoj dziecka jest tyle, ze nie muszac dzieciaka w
> wielojezycznosci wychowywac,

Ale tu nie chodzi o rozwój dziecka jako taki, tylko o 'wdrukowanie'
kodu językowego, który zostanie przyswojony w sposób naturalny i bez
żadnego wysiłku ze strony dziecka - zero zmuszania. Późniejsza nauka
języków to już zawsze jest wysiłek i niesety zawsze zmuszanie.

>porywanie sie na to to duzy wysilek

ale tylko ze strony rodzica


> jaki sens ma po prostu zapoznawanie z kodem jezykowym? jakie to
daje wymierne
> korzysci w porownaniu z nauka jezyka pozniej?

Jak już wyżej napisałam. Dziecko do pewnego wieku uczy się języka w
sposób naturalny i bez wysiłku. Jeżeli słyszy dwa języki od dwóch
osób to przyswoi oba na mniej więcej tym samym poziomie. Początkowo
będzie mieszać a później około 3 roku życia będzie doskonale je
odróżniało. Tak to jest właśnie u dzieci dwujęzycznych. Tu nie ma
różnicy.

Niestety dzieci uczą się w ten naturalny sposób tylko do pewnego
wieku. Późniejsza nauka w szkole, czyli kilka godzin języka dziennie
lub nawet mniej nigdy nie będzie tak łatwa i tak szybka.

> marnuje sie w ten sposob czesci energii, ktora mozna spozytkowac
na cos bardzie
> j
> efektywnego,

Hmm nie zauważyłam, żeby dochodziło do jakiegokolwiek marnowania
energii, ale zapytam przy okazji

>coz, jak ktos sie uprze to jego wybor,

I to jest kwintesencja całej dyskusji.

ale to nie jest czesto to,
> na co rodzice licza, czyli uzytkowa znajomosc jezyka przez
kilkulatka, jak u
> dzieci wielojezycznych

I tu się nie zgodzę. Ale to musiałabyś pewnie zobaczyć, żeby
uwierzyć.

> sama padlam ofiara ambicji rodzicow i bylam uczona angielskiego od
malego, w
> wieku 10 lat mialam za soba kilka lat nauki i w zasadzie niewiele
umialam i
> jeszcze mniej rozumialam

Bo byłaś uczona w sposób tradycyjny. Ja zresztą podobnie. Nawet
kilka godzin dziennie nie przyniesie tego samego efektu co mówienie
do dziecka po angielsku od urodzenia. A czas na taką naukę kończy
się około 5/6 roku życia.

> jezyka nauczylam sie plynnie pozniej, a czas poswiecony na
angielski uwazam za
> zmarnowany i nienawidzilam tych zajec plomiennie

No właśnie. Gdybyś jedno z rodziców mówiło do ciebie po angielsku od
urodzenia bez przerwy, to nauczyłabys się angielskiego mimochodem
tak jak każde dziecko uczy się języka ojczystego. Bez wysiłku, bez
płacenia za lekcje. Zaledwie w ciągu 2/3 lat. Gra warta świeczki
moim zdaniem.

[croyance]

Kiedy bylismy - ja i brat - dziecmi, w naszym domu byl przez jakis czas
taki zwyczaj, ze w kazdy wtorek mowilismy po angielsku. Rodzice miedzy
soba, my z rodzicami etc. Czasami dawalo sie to wyegzekwowac bardziej,
czasem mniej, niemniej jednak milo wspominam.

[pitu_finka]

Fogito, kojarzysz może nicki jakichś "sztucznie" dwujęzycznych z forum?

[fogito]

pitu_finka napisała:

> Fogito, kojarzysz może nicki jakichś "sztucznie" dwujęzycznych z
forum?

Kojarzę, ale nie czuję się upoważniona do publikowania Znajdziesz
takie osoby na forum wielojęzyczność w rodzinie w dyskusji o
sztucznej dwujęzyczności, w której ja też barałam udział. Szukaj
właśnie poprzez 'sztuczna dwujęzyczność'. Ja tam zostałam
zakrzyczana o ile pamiętam, bo nazwałam taką dwujęzyczność
sztuczną Osoby stosujące tę metodę uważają, że to naturalna
dwujęzyczność i może mają rację.

[pitu_finka]

Dziękuję, już znalazłam wszystko co chciałam, i nawet sporo dobrych stron, nawet
o zaczynaniu z dziećmi starszymi. Żałuję że na to wcześniej nie wpadłam Teraz
mam ponad trzylatkę i 11to miesięczniaka i chyba zacznę, mimo że późno. Ale moja
córa od kilku miesięcy chodzi do językowego przedszkola i efekty jeśli chodzi o
bierną (na razie) znajomość są zdumiewające, muszę ją jakoś wspomóc.

[fogito]

Tamto forum to kopalnia wiedzy, więc na pewno coś Ci poradzą.
Jeśli zrobisz to 'z głową', to za dwa lata dziecko będzie mówić
śpiewająco. Pozdrawiam i życzę powodzenia.
p.s. niektórzy rodzice wybierają opcję - w domu mówimy po angielsku
a na zewnątrz po polsku.
Oczywiście dotyczy to każdego innego języka.

[imbirimbi]

A czy w takim razie mozna oprzeć pierwszą naukę języka angielskiego
trzyletniego dziecka na książeczkach edukacyjnych tj. "Angielski z
Maksem"?. Są bardzo ciekawe dla takiego malucha, zabwiaja go a przy
okazji uczą. czy to na początek wystarczy?

[camel_3d]

mysle, ze mozesz jej czytac itd..ale chyba rozmawiac powinnas w jezyku
ojczystym. Nie chodzi mi o jakies patriotyzmy, tylko o to, ze we wlasnym jezyku
lepiej jestes w stanie oddac swoj "stan ducha" niz po angielsku. Pewnei nauka
pierwszych slowek jej nie zaszkodzi...

[kasiaczek1887]

ja nie rozumiem tego parcia na naukę języka obcego. Puszczaj jej bajki po
angielsku, piosenki, pokazuj obrazki ale nie mów Sama widzisz,ze musiałaś
przesadzić skoro dziecko to denerwuje. Daj sobie na luz...Pójdzie do przedszkola
to tam ewentaulnie zaapisz ją na angielski, gdzie będą ,,uczyć" dziecko przez
zabawę w sposób profesjonalny

[mozyna]

margotka1980 napisała:

> Zastanawiam się, co myślicie o porozumiewaniu sie w języku obcym z
> własnym dzieckiem, w celach czysto edukacyjnych.

Mam znajomych mieszkających w Polsce. Od czasu urodzenia się ich dzieci rozmawiają z nimi tylko po angielsku (rodzice po studiach w Cambridge, ich znajomość angielskiego na bardzo wysokim poziomie). Dzieciaki świetnie porozumiewają się teraz w dwóch językach. Ponadto ich córka w wieku 6 lat miała styczność z j.niemieckim. Spodobał jej się i uczy się go jako dodatkowego języka w szkole, bo rodzice niemieckiego nie znają Nikt nikogo do niczego nie zmuszał i nauka języków była w ich przypadku czymś naturalnym (jak w rodzinach dwujęzycznych).

[astomi25]

n/t
Bron Cie Panie Boze!
Zostaw to kompetentnym osobom.