zachowanie 2,5 latka

[mfab83.hg]

Witam, Synek jest z natury dzieckiem spokojnym, niekonfliktowym wobec innych dzieci (czasem tylko), wesołym. Ale zauważyłam, że zrobił się strasznym histerykiem. Jak się na coś uprze, to będzie tak strasznie płakał i nic nie jest w stanie odwrócić jego uwagi. Ponadto nie daje się w ogóle przebadać, cuda wianki muszę wymyślać żeby np. zmierzyć temperaturę. Dodam, że nigdy nie miał żadnych traumatycznych przeżyć związanych z lekarzem w domu też nie ma nerwowej atmosfery. Jednak niepokoii mnie fakt, że aż tak negatywnie reaguje i w żaden sposób nie daje się uspokoić....Czy warto udać się do psychologa? Dodam, że dwulatek nie mówi jescze ze zrozumieniem. Czy taka wizyta cokolwiek może pomóc? Nie chcę tez wpadać w panikę za wczasu, może to tylko tzw. bunt i nieradzenie sobie z emocjamii? jak uważacie, dziękuje za pomoc

[tabakierka2]

myślę, że nie radzi sobie z emocjami i trzeba powoli zacząć uczyć go, jak się złościć. A ponadto negatywizm dziecięcy i ochrona własnych granic (lekarz dotyka go, co mu się nie podoba, więc reaguje złością).
Myślę, że należy przeczekać - samo minie...albo nie minie. Mój 3,5 latek do dziś źle reaguje na lekarzy, ale można z nim negocjować i pozwoli się przebadać. Niektóre dzieci są po prostu bardziej wrażliwe.

warto udac sie do psychologa..

[camel_3d]

ale nie z dzieckiem..sama powinnas sie udac, bo najwyrazniej niewiele wiesz o rozwoju dziecka i cie to przerasta. Polecam wizyte, chocby tylko dlatego, zeby nauczyc sie jakposteptowac, zeby nie waladowac na skraju wykonczenia nerwowego..dziecko masz jak najbardziej normalne.

[mfab83.hg]

za takie odpowiedzi to dziękuje. Dobrze, że Ty masz taaaaką wiedzę na temat dziecka. O ile się nie mylę, to funkcją forum jest zadawanie pytań, to chyba nic złego więc nie rozumiem takiej reakcji. Może Ty Camelko masz jakiś problem wymagający głębszej analizy. Jak nie chcesz po móc to się nie wypowiadaj porostu.

camel_3d napisał:

> ale nie z dzieckiem..sama powinnas sie udac, bo najwyrazniej niewiele wiesz o r
> ozwoju dziecka i cie to przerasta. Polecam wizyte, chocby tylko dlatego, zeby n
> auczyc sie jakposteptowac, zeby nie waladowac na skraju wykonczenia nerwowego.
> .dziecko masz jak najbardziej normalne.

ale co z ta odpowiedzia?

[camel_3d]

czy zawsze jak cos dzei dzieje to od razu nalezy z dzieckiem do psychologa leciec?

czemu rodzice nie moze isc, skoro sobie z czyms nie radzi?

[sunlife44]

moim zdaniem odpowiedź camel była jak najbardziej stosowna. Nie ma się o co obrażać. Forum jest tez od tego żeby wyrażać swoje zdanie a nie na każdym kroku każdemu "cukrować".

Mój syn 3 latek zawsze był spokojnym dzieckiem bardzo radosnym i nadal taki jest. Jednak od dwóch miesięcy coraz częściej stara się pokazać swoje zdanie a jak mu coś nie pasuje to pisk... a nie zdarzało się to nigdy. raz czy dwa uległam i zobaczył że skoro to działa to zaczął metodę pisku stosować coraz częściej. Teraz "ćwiczę" odmawianie on sobie tak popiszczy, ja ze spokojem chociaż wszystko w środku mi się gotuje powtarzam do upadłego "uspokój się i powiedz o co chodzi..., jak się uspokoisz to przyjdź do mnie i porozmawiamy". Zaczęło to na niego działać. wypłacze się, wypiszczy i potem przychodzi do mnie i mówi "przytul mnie". ja się go pytam "uspokoiłeś się już?" jak mówi że tak albo widzę że już mu przeszło przytulamy się. jak nie to powtarzam znowu żeby sie uspokoił. takie wymuszanie histerią już zdarza mu się coraz rzadziej.
Rodzic po prostu musi się nauczyć jak reagować na takie zachowanie i tyle. Dziecko stara się w jakiś sposób wpłynąć na rodzica i dostać to czego akurat chce. Psycholog zawsze doradzi co w takich sytuacjach robić.

[0wiolcia0]

poczytaj o rozwoju dwulatka, kup zestaw lekarski badajcie misie i siebie na wzajem u nas pomogło a przed każdą wizytą u lekarza opowiadaj co będzie się działo

[alpepe]

przejdzie. Chyba, że chodzi do żłobka i stało się coś, o czymś nie wiesz. A co gorączki, cóż, jak córki były zdrowe, domagały się syropu, mierzenia temperatury i czego tam jeszcze, a w chorobie syrop be, termometr be i w ogóle mnie zostaw. Co do buczenia, cóż, najlepiej wtedy wyjść z sytuacji np. wychodząc z pokoju i samej zadbać o swoje nerwy, by to się nie utrwaliło. Reakcja dziecka jest w pewien sposób stymulowana przez ciebie, więc nie daj dziecku nic po sobie poznać.