Dzieci śpią z wami,czy w łóżeczku?

[dominika23]

Jestem ciekawa czy śpicie razem ze swoimi maluchami,czy śpią one same obok w
łóżeczku? I od ilu lat?
Ja mam trzy tygodniowego synka i jak narazie śpi on w łóżeczku,obok łóżka.
Ale cały czas się zastanawiam czy nie lepiej by było gdyby spał ze mną.
Może ktoś z was umie doradzić,co jest lepsze?

[mama_groszka]

Nasz groszek spi w swoim lozeczku i jest bardzo z tego zadowolony. Przez kilka
pierwszych tygodni spalismy b. czesto razem w trojke. Jednak to byl dla nas
rodzicow wielki stres. Co chwile sie wybudzalam, w zasadzie caly
czas "czuwalam" zeby nie przygniesc itd. W lozeczku ma duzo miejsca dla siebie
i jest szczesliwy bo rodzice przyzwyczaili go do takiego spania i czuje sie
wiec bezpiecznie. W decyzji pomogla nam polozna srodowiskowa. No i nie
chcialabym aby moje dziecko przezylo szok bo mama nie pozwala mu juz spac w
spolnym lozku gdy ma juz np. 2 lub 3 lata.
pozdrawiam

[mamadasia5]

Ja mam Adasia, który ,ma 16 m-cy i śpi ze mną. Męża oddelegowalam na inną sofę,
bo nie mieścimy się na wersalce i teraz właśnie mam ogromny dylemat: 1) jak
oduczyć go tego, i 2) jak w tym ieku zakończyc karmienie. Poważnie - po prostu
nie wiem. Agnieszka

[edka05]

a..nie przejmuj się tak, ja tez mam 16 miesięczniaka, który śpi ze mną, po
prawej stronie, po lewej śpi jego trzyletnia siostra. Więc śpimy we trójkę na
wielkim małżeńskim łożu, a mąż... w drugim pokoju niestety. Myslę, że to zmieni
się tego lata, bo mamy zamiar przeprowadzić dzieci do większego pokoju i kupić
im swoje łóżka. Junior do szóstego miesiąca spał w łóżeczku, ale potem
stwierdził, że jak siostra może z mamą , to on też i odstawiał wieczorem
koncerty, a co..? Przyznam szczerze, że jestem już trochę zmęczona
tym "trójkątem", mąż pewnie też, ale jednak spokojniej śpię gdy mam dzieci przy
sobie.

[kangurzyca2]

Ja jestem za spaniem z rodzicami. ja śpię z małym odkąd skończył 6 miesięcy, a
mąż w drugim pokoju i to nawet on mnie do tego namawiał. teraz mały ma 3,5 roku
i dalej z nim śpię. To dziecku zapewnia poczucie bezpieczeństwa. I nie widzę
powodu, by miał przeżyć szok. Szok może przeżyć, jak co jakiś czas będzie
próbował wprosić się do łóżka, a matka nie pozwoli na to (i wtedy biedny sobie
popłacze). Spalibyśmy w trójkę, ale za małe łóżko mamy. Dzieci śpiące z matką
rozwijają się o wiele lepiej (czytałam w jakimś poradniku). to już nie te
czasy, że dziecko siedzi cały dzień w łóżeczku.

[e_r_i_n]

kangurzyca2 napisała:

> Dzieci śpiące z matką rozwijają się o wiele lepiej

Dotyczy to pierwszych 9 miesiecy zycia. Pozniej nie ma to wplywu na rozwoj,
a zbyt dlugie (znam przypadek dziecka w wieku szkolnym spiacego z mama) jest
juz przesada.

[e_r_i_n]

Moje dziecko spało z nami do drugich urodzin. Potem samo wyniosło się do
swojego łózka.
Ja generalnie jest za spaniem tak małych dzieci z rodzicami.

[triss_merigold6]

W łóżeczku obok naszego łóżka. Zasypia bez problemów (5 miesięcy), nad ranem
karmię piersią i odkładam dziecko do łóżeczka. Chyba, że wcześniej sama zasnę,
wtedy przekładam go rano. IMO wygodne, bardziej higieniczne i nie trzeba będzie
odzwyczajać dziecka od spania z rodzicami w przyszłości.

[renka14]

w pokoju mojej malutkiej (prawie 15 miesięcy) jest łóżeczko i tapczan, na
którym jeszcze 1,5 miesiąca temu się karmiłyśmy, teraz wieczorem się na tym
łóżku kładziemy, ja jej śpiewam, ostatnio non stop Barkę albo opowiadam bajki,
ona zasypia, przekładam ją do łóżeczka, śpię u męża do pierwszej, drugiej, o
tej porze mała (nie wiem - chyba jakiś zegar biologiczny) domaga się żeby ją
wziąć do siebie, więc przenoszę się z nią z powrotem na łóżko, podaję jej
trochę wody i śpimy do rana. także obie zmieniamy miejsce spania, na razie nie
pracuję nad odzwyczajeniem, jeszcze rozważam dumnie, że od piersi udało mi się
ją odstawić, a nie wierzyłam że się uda

[magzak]

Mój synek ma 17 miesiecy. Najpierw śpi w swoim łóżeczku, a jak ja się kładę spać
przekładam go do siebie. Jeśli tego nie zrobię, on instynktownie czuje, że ja
się położyłam i wstaje. Spanie z nim uważam za najwspanialszą rzecz jaka mogła
mi się przydarzyć w życiu. Kocham to uczucie jak gładzi mnie po policzku. W
dzień jest cały czas w ruchu i najwyżej się przytula. W nocy cały czas jest we
mnie wtulony.
Ale lepiej trochę poczekać na wspólne spanie, ponieważ zdarzają się
przyduszenia. Zależy jaki macie sen. Ja śpię twardo, więc bałam się spać razem
na początku.

[e_r_i_n]

magzak napisała:

> Ale lepiej trochę poczekać na wspólne spanie, ponieważ zdarzają się
> przyduszenia. Zależy jaki macie sen. Ja śpię twardo, więc bałam się spać razem
> na początku.

Matka ma tak wyrobiony instynkt, że nie przydusi swojego dziecka.

[andaba]

Nie przespałam ani jednej nocy z dzieckiem. Od czego są łóżeczka.

[magzak]

jednak na moim osiedlu zdarzyła się taka tragedia

[aluc]

trzylatek od półtora roku śpi w swoim łóżeczku, trzymiesięczniak z nami

wbrew czarnym wizjom odzwyczajenie starszego od wspólnego spania trwało trzy
dni (to znaczy trzy dni wieczorem protestował, ale w końcu całą noc spał u
siebie)

lepsze jest to, co ty uważasz za lepsze ja uważam, że lepsze jest spanie
razem, nie muszę wstawać, karmię na półśpiąco, nie boję się, że jest mu za
chłodno albo za gorąco, młody nie budzi niemęża, który do pracy musi być
bardziej niż przytomny, nie musimy targać nigdzie turystycznego łóżeczka...
same plusy

[mjvg]

Moja corka ma 4,5 roku i wciaz chce spac w naszym lozku. Wieczorem pakuje sie
po prostu pomiedzy nas. Mamy szerokie lozko, wiec nie jest to meczace, chociaz
lokiec w oku czy kopniak w brzuch w nocy nie naleza do przyjemnosci.
Probowalismy juz wszystkiego. Na propozycje spania we wlasnym pokoju odpowiada
spokojnie: bede krzyczec i wrzeszczec. Twierdzi, ze sie sama boi i ze przeciez
wszyscy z kims spia!
Nawet jesli ja spaca zaniesiemy do jej lozka to sie budzi i do nas przychodzi.
Co Mamy zrobic?

[kingaolsz]

Moj mlody zawsze spal w swoim lozeczku ( chyba, ze byl bardzo chory i czuwalam
nad nim, to spal ze mna).
Zgadzam sie ogolnie z Triss, po pierwsze to nie jest zbyt higieniczne ( posciel
rodzicow ma sporo plynow ustrojowych i innych niezbyt potrzebnych dziecku
rzeczy). Po drugie nie wyobrazam sobie wypraszac gdzies meza. Po trzecie, po
co dostarczac dziecku dodatkowych stresow w postaci odzwyczajania go od spania
z rodzicami, jak juz Wam sie znudzi spanie z dzieckiem ( bo niewiele dzieci
samych sie przenosi do swoich lozeczek).
Z mojej strony zdecydowane nie z nami, a lozeczko mozna przystawic bardzo
blisko i miec dziecko w zasiegu reki.

Pozdr
Kinga

[triss_merigold6]

No własnie. Dziecko jest na wyciągnięcie ręki, widzi nas, słyszy. Mogę w każdej
chwili schylić się i wyjąć gdyby płakało.
Wypraszanie męża do innego łóżka tłumacząc to potrzebą spania z dzieckiem to
IMO głębokie zaburzenie na linii męsko-damskiej w małżeństwie. Gdyby to facet
zaproponował czułabym się zaniepokojona.

[aluc]

a kto mówi o wypraszaniu?

mój syn śpi z brzegu łóżka (zabezpieczony barierką), ja śpię pośrodku, niemąż z
drugiej strony. Nie wyobrażam sobie wyprowadzenia niemęża do drugiego pokoju,
on też woli spać z nami wszystkimi mimo pewnej niewygody niż zupełnie sam.
Przed narodzinami starszaka dużo czytaliśmy i rozmawialismy o idei co-sleeping
i wspólnie podjęliśmy decyzję o spaniu razem. Zresztą niemąż uwielbia, jak go
dzieciaci znajomi pełni współczucia pytają, czy się wysypia (z podtekstem, że
pewnie nie) albo jak często do młodszego musi wstawać (z podtekstem, że w
kółko), a on im wtedy mówi, że się wysypia i nie musi, bo młody śpi z nami

wyproszenie starszego było podyktowane jego nadmierną ekspansywnością w
zdobywaniu łóżkowego terenu popołudniowe drzemki nadal najlepiej smakują w
czwórkę

[triss_merigold6]

Vide wpis Kangurzycy - dziecko 3,5 roku śpi z nią a mąż od tych 3 lat w innym
pokoju.

[aluc]

ok, jednakowoż nie każdy tak ma
dla mnie co-sleeping to co-sleeping totalny

[triss_merigold6]

Mnie z tym średnio wygodnie aczkolwiek zdarza się. Ja lubię zakrywać się kołdrą
pod nos i parę razy przez sen dziecię też skutecznie nakryłam. Toteż albo
marznę albo nerwowa drzemka.

[aluc]

triss, a bobas pod tą samą kołdrą? bo nasze dziecię ma osobne - że tak powiem -
legowisko, na którym śpi we własnym sprzęcie, kołderka, podkładka pod głowę, te
sprawy, więc problem przyduszenia odpada. Zresztą jak już uśnie, to ja się
raczej od niego odsuwam, a przysuwam się w stronę dokładnie odwrotną razem z
kołdrą

[triss_merigold6]

Mamy gigantyczne łóżko i wspólną z mężem kołdrę (tak lubię.) a ponieważ
założenie było, że syn w swoim łóżeczku śpi od początku więc w nocy biorę go na
karmienie i albo przysnę albo zdążę odłożyć. Nie bardzo mi się chce jak jestem
kimająca przekładać kołderki dziecka, odsuwać poduszki.
Wy od początku mieliście pomysł na wspólne spanie a ja wolę taki wariant
mieszany.

[arla5]

nasz maly brzdac spal od urodzenia do jakiegos 3 miesiaca w swoim lozeczku,ale
gdzies po drodze tak bardzo chcialam go miec blizej siebie,ze w tej chwili, a
ma 16 miesiecy spi razem z nami,maz z jednej strony, maly w srodku a ja z
drugiej...uwielbiam tak spac,i czasem sie zastanawiam kto tu jest bardziej
przyzwyczajony do wspolnego spania,ja czy moj maly?ale teraz...jestem w
ciazy,spodziewamy sie drugiego dziecka...Mikolaj tak kopie w nocy,ze juz teraz
(3 miesiac)boje sie o swoj brzuszek,poza tym jak bede karmic malenstwo w nocy
to juz nie bedzie miejsca na drugie dziecko,nawet na ta chwile karmienia...wiec
co?pozostaje nam chyba przyzwyczajac Mikolaja do spania na swoim lozku?a kurcze
jakos sobie na razie tego nie wyobrazam,wiec nie mam pojecia co robic?

[franula]

"Matka ma tak wyrobiony instynkt, że nie przydusi swojego dziecka."

niestety to nie jest prawda - choc mnie tewz mowili w szkole rodzenia. Znamy
taki przypadek.... powtarzam niestety - wolalbym nie miec racji

[ola291]

Dziękuję za ten wpis i podobne )). My też z mężem śpimy z naszym 14
miesięcznym synkiem, ponieważ... to uwielbiamy! Być razem, zasypiać razem i
budzić się razem. Dopiero jak leżymy wieczorem w trójkę w łóżku to czujemy, że
wszyscy są na miejscu. Daje nam to poczucie bezpieczeństwa i naszemu synkowi
też. Dzięku temu wszyscy się wysypiamy i budzimy szczęśliwi. Poza tym tłumaczę
sobie też, że kiedy będzie czas na spanie z dzieciątkiem - jak będzie miało
18lat? A to taka przyjemność...Pozdrawiam

[driadea]

Czyli to w zasadzie tak, jakby spał w swoim łóżku postawionym blisko twojego?
Zawsze myślałm, że spanie z dzieckiem, które tak świetnie wpływa na jego
rozwój, to wlaśnie wspólne przytulanie, dające poczucie bezpieczeństwa i
ciepła, a nie wspólny materac

[kangurzyca2]

Tak , ale na podłożu współżycia to podejrzewam, że nawet w twoim małżeństwie
tak się nie układa. To są najcudowniejsze chwile, gdy można dziecko przytulić i
ułożyć do spania. Mojemu mężowi nawet przez chwile nie przeszło przez myśl, ani
mnie, że to jest niedobre. A takiego związku jak my to pozazdrościć

[damallow]

Moja córka (3ipół) spi ze mna. Nie widze w zasadzie innej mozliwosci gdyz od 2
miesiecy jestem rozwódka i dziecko naturalnie mieszka ze mna. Spimy razem
bardzo nam z tym dobrze i z cala pewnoscia moje dziecko czuje sie bardzo
bezpiecznie. Musze dodac ze mieszkam teraz u rodziny i kwestia ilosci łożek ma
równiez znaczenie, ale nawet gdyby była możliwość, córka spałaby ze mna. Jednak
kiedy juz doprowadze do sytuacji ze będę miała własne mieszkanie, będę ją
próbowała przyzwyczajać do spania samodzielnego(oczywiście stopniowo i bez
nacisku). Mimo całej miłości którą możemy dać dziecku i którą możemy od niego
czerpać nie wolno nam zapominac że wychowujemy ludzi którzy muszą w przyszłości
umieć żyć samodzielnie.

[e_r_i_n]

kingaolsz napisała:

> Po drugie nie wyobrazam sobie wypraszac gdzies meza.

Spanie z dzieckiem nie musi być równoznaczne z wypraszaniem męża.

> Po trzecie, po co dostarczac dziecku dodatkowych stresow w postaci
> odzwyczajania go od spania z rodzicami, jak juz Wam sie znudzi spanie z
> dzieckiem

A tu myślę, że odzwyczajanie wynika nie ze znudzenia spaniem z dzieckiem, tylko
z koniecznosci - tak jak odzwyczajanie od karmienia piersią, picia z kubka
niekapka. Pomijam już fakt, że taki argument można zastosować jako negację
wielu rzeczy, które sięz dzieckiem robi (karmienie piersią własnie, butelka,
smoczek).


To tylko moje poglądy - żeby nie było, ze komus cos narzucam

[kingaolsz]

e_r_i_n napisała:

> A tu myślę, że odzwyczajanie wynika nie ze znudzenia spaniem z dzieckiem,
tylko
>
> z koniecznosci - tak jak odzwyczajanie od karmienia piersią, picia z kubka
> niekapka. Pomijam już fakt, że taki argument można zastosować jako negację
> wielu rzeczy, które sięz dzieckiem robi (karmienie piersią własnie, butelka,
> smoczek).
>

no wlasnie o to mi chodzi, ze dziecko z tzw. "urzedu" ma juz wpisane w swoj
los "odstawiania" od roznych rzeczy, co wiadomo jest dla dziecka szokiem i
czesto okupione duzym smutkiem, wiec ja nie chcialabym kolejnego
takiego "rozrywania" dziecku dokladac.

> To tylko moje poglądy - żeby nie było, ze komus cos narzucam
Oj, my wszystkie przedstawiamy SWOJE poglady, a narzucac przeciez nie mamy
jak )

Pozdr
Kinga

[e_r_i_n]

kingaolsz napisała:


> no wlasnie o to mi chodzi, ze dziecko z tzw. "urzedu" ma juz wpisane w swoj
> los "odstawiania" od roznych rzeczy, co wiadomo jest dla dziecka szokiem i
> czesto okupione duzym smutkiem, wiec ja nie chcialabym kolejnego
> takiego "rozrywania" dziecku dokladac.

No własnie. Dlatego ja nie uzywalam nigdy butelki i smoczka (bo uwazam, ze to
niezdrowe), wiec nie dokładałam mu stresów 'odzwyczajeniowych' pozwalając na
sen ze mna (tzn. z nami, bo meza nie ewakuowalam). Zreszta - u nas obyło sie
bez takowych, bo synek sam tuż po drugich urodzinach stwierdził, ze teraz spac
bedzie sam. A spanie z nim bardzo sobie chwale i przy drugim (ewentualnym)
dziecku mam zamiar 'manewr' powtórzyć.

[triss_merigold6]

A wiesz co? Dawałam smoczek na uspokojenie z całą świadomościa, że dziecko może
się przyzwyczaić a tu niespodzianka: po skończeniu 3,5 miesiące smoczek precz.
Wypluwa i cześć. Sam się odstawił.

[e_r_i_n]

No własnie. Dokladnie tak, jak moje dziecko od spania z nami

[tygrysiaczek2]

pewnie, że niehigieniczna pościel jest, zwłaszcza jak masz brudną i zmieniasz
raz na pół roku.

[kangurzyca2]

Czułabyś się zaniepokojona???? A nie pomyślałaś, że ojciec dziecka nie jest
zazdrosny o jego matkę, jak to zazwyczaj bywa? A nie pomyślałaś, że dziecko
zasypia przy mnie w ciągu 5 minut o godzinie 18:00 i potem mam 4 godziny na
oddanie się nauce (studia) i na oddanie sie mężowi. Zaburzeniem jest, jak
rodzice pozwalają wypłakać się dziecku przez pare godzin

Spokojnie..

[triss_merigold6]

Znam mężów (w tym własnego) którzy nie są zazdośni o matkę i jej miłość do
dziecka.
Moje dziecko zasypia wieczorem również w ciągu kilku minut po kąpieli i
karmieniu. Przytulamy, odkładam do łóżeczka, buzi, miś, światełko i pa pa. Bez
płaczów.
Nie pozwoliłabym na kilkugodzinny płacz z przyczyn zdrowotnych dziecka przede
wszystkim. Na szczęście syn nie jest ani nadpobudliwy ani kapryśny.

[neti74]

Mój synek ma pół roku. Ma własny pokój, ale póki co jego łóżeczko stoi w naszej
sypialni, obok łóżka. Śpi w łóżeczku, choć jestem świadoma tego, że gdyby spał
z nami, może przesypiałabym większość nocy - budzi się co 3 godziny na
karmienie i poza tym jeszcze kilka razy. Jednak wiem, że trudno jest potem
odzwyczaić dziecko od spania z rodzicami. W nocy, gdy tylko się obudzi, zaraz
jestem przy nim, więc myślę, że nie czuje się opuszczony. Dopiero rano, gdy
obudzi się ok 6.00 - 7.00, biorę go do łóżka i śpimy jeszcze troszkę, już
razem. I na te ranne przytulanie będę mu pozwalać tak długo, jak tylko będzie
miał ochotę.

[zzz12]

Moje dzieci spaly ze mna dopoki karmilam je piersia. Zaczelo sie w szpitalu,
gdy po cc nie mialam sily wstawac w pierwszej dobie do dziecka, a nie chcialam
go oddac na oddzial noworodkowy na noc. Poza tym takie rozwiazanie podczas
karmienia umozliwialo mi nieprzerwany sen, choc nie mialabym nic przeciwko
temu, zeby dzieci same spaly w lozeczku...nie udalo sie, choc po zakonczeniu
karmienia (w wieku 1.5-2 lata) bezbolesnie daly sie wyprowadzic do swoich pokoi
i do swoich lozek. Pojutrze zostane po raz 3. mama i nawet nie przewiduje
miejsca na lozeczko. Zakladam, ze przez pierwsze miesiace bedziemy miec znowu
trojkat w lozku. A starsze dzieci... do dzisiaj zdarza sie, ze w nocy lub nad
ranem przychodza do nas do lozka, wyganiajac czasem tate, ale poniewaz
akceptujemy te sytuacje i nie stanowi dla nas (i naszego pozycia malzenskiego ;-
) ) problemu, nie zamierzam z tym szczegolnie walczyc.

[blanqua]

Spanie w jednym łóżku z rodzicami nie wchodzi w grę.
Ja zawsze spałam w osobnym łóżeczku, nie było mowy o wspólnym spaniu z
rodzicami. Cala rodzina tak robi.
Od wspólnego spania w łóżku jest mąż/niemąż a nie dziecko.
Poza tym wspólne spanie połączone z wyproszeniem męża/niemęża na inne łóżko lub
do innego pokoju to dla mnie znak kryzysu w małżeństwie, odrzucenie pewnego
bardzo ważnego elementu bliskościz drugim człowiekiem.
Dla dziecka jest łóżeczko i jak dla mnie tak jest najlepiej
Blanka

[justimic]

Uważam, że spanie z dzieckiem w jednym łóżku jest w pewnym momencie niewygodne
i dla dziecka i dla rodziców. Moja córka spała sama w swoim łóżeczku (w tym
samym pokoju) od urodzenia aż do 8-ego miesiąca życia. Póżniej była tydzień u
teściów, gdzie spała z teściową (nie było innej możliwości) i po powrocie do
domu za żadne skarby nie chciała spać sama. Przez przeszło tydzień spaliśmy z
Nią ale w końcu powiedziałam sobie dość! Z pożycia z mężem nie zostało nic, no
bo dziecko w środku między nami a poza tym pół nocy nie spałam, bo pilnowałam
by mała nie spadła. Wróciła do swojego łóżka (po tygodniu walki, kto się podda
ona czy ja) i sama śpi do dziś dnia. Inne znajome mamy musiały dziecko usypiać,
nosić i usypiać albo leżeć z nimi a ja swoje kładałm, czytałam bajkę, dawałam
buziaka i wychodziłam z pokoju. Tym sposobem po przeprowadzce mała bez problemu
zaadoptowała się w swoim pokoju w dużym łózku. Nie mieliśmy też nigdy problemu
z wyjazdami czy imprezami, bo mała tak samo zasypaiała poza domem, czy u babci,
gdy nas nie było. Jednym słowem nie jestem za spaniem z dzieckiem, bo uważam to
za pewien rodzaj uzależnienia dziecka od osoby z ktorą śpi, poza tym dziecko
póżniej trudno przyzwyczaić do spania samemu. Wiem to z przykładu moich
koleżanek i rodziny, gdzie dzieci wędrują jeszcze do maminego łóżka w wieku
trzech, sześciu a nawet kilkunastu lat.
Pozdrawiam serdecznie.

[kangurzyca2]

jakiego kryzysu? Co ty gadasz? To jak bys spała razem z mężem i dzieckiem to
byś wspłżyła z mężem przy dziecku? ludzie moje dziecko śpi o 18:00 12 godzin i
mam tyle bliskości z mężem, że mamy dość. A ty myślisz, że jak byś spała z nim
to kryzysu nie ma?

[triss_merigold6]

Moja droga, jak niemowlę (nie starsze dziecko) śpi głęboko i jest zgaszone
światło a łóżeczko osłonięte to nie widzę powodu żeby w celach intymnych
wynosić się do innego pokoju.
Jak syn będzie miał ok. roku to dostanie własny pokój a my zachowamy sypialnię
bez nocnego wstępu dla dzieci.
Dorosłe pary śpią razem. Dzieci śpią osobno (poza wyjątkami typu chore dziecko,
bardzo przestraszone, wyjazd bez łóżeczka turystycznego).
Uważam, że para, której dobrze jest razem chce razem spać. Już wszystko jedno
czy z dzieckiem obok w łóżku czy nie - ale razem. Wspólny sen to też element
bliskości i więzi.

[kangurzyca2]

No jasne. Czcze gadanie. Znam pary, które śpią razem, a facet popycha
(wcześniej w pracy czy po pracy inną). To, że śpisz z mężem, a dziecko na boku,
to nie oznacza sukcesu w małżeństwie. Dla mnie dojrzałość rodzicielska przede
wszystkim, a potem reszta. Nie umiem sobie wyobrazić co to za facet, któremu
parę dni po porodzie w głowie sex. Nie szanują po prostu kobiety. I tyle.

[triss_merigold6]

Dla mnie ważne jest na równi małżeństwo i rodzicielstwo.
I nie traktuję seksu jako sposobu na utrzymanie mężczyzny ponieważ dla mnie
osobiście bez współżycia małżeństwo nie istnieje. Jestem dorosła i mam potrzeby
krótko mówiąc. Fizjologiczne. Ja kilka dni po porodzie myślałam o seksie,
miałam ochotę i połóg wspominam jako długi i przymusowy okres abstynencji. Nie
szanuję męża?

a co powiesz o kobiecie ktorej pare dni

[wieczna-gosia]

po porodzie sex?
Teraz to ja juz stara mezatka jestem, ale i tak wytrzymanie 6 tygodni bez seksu
jest dla mnie problematyczna sprawa, na szczescie seks ma wiele odmian i smakow,
w ktorych mozna sie realizowac...

acha... fakt o spaniu z dzieckiem mialo byc.

Ze wszystkimi dziecmi spalam razem. Poniewaz spimy na materacu, doklada sie po
prostu drugi materac i juz. Albo i trzeci
Przemek wyraznie lubi spanie osobne, wiec sypia na osobnym materacu. Nie zasypia
tez nigdy przy piersi- nie umie, co wprawia mnie w zdumienie, bo pozostala
czworka bardzo dlugo nie umiala inaczej. A on najpierw cyca, potem stosujemy
wieczorne odrykiwanie niemowlat czyli musi sobie poplakac, potem pospiewac a
potem idzie spac.

Co do odzyczajania, to stare dzieci wyniosly sie z naszej sypialni majac 5 lat.
Mlodsze juz duzo szybciej- ola miala ze 3 a Ula majac rok juz spala z siostrami.

[zzz12]

Sorki, a masz dziecko, czy tylko teoretyzujesz? A jesli masz, karmisz piersia,
czy sztucznie? Ja tez uwazalam tak, jak Ty, dopoki nie zostalam mama... Majac
do wyboru wyjacego w lozeczku godzinami niemowlaka czy nocne wstawanie do
karmienia, a mozliwosc wysypiania sie, gdy dziecko ssalo piers podczas mojego
snu wybralam druga opcje. Nie zaluje. I nie ma sensu demonizowac strasznych
skutkow dla pozycia malzenskiego spowodowanego "trojkatem" w lozku, bo w dobrym
malzenstwie da sie o tym rozmawiac, wysluchac zdania partnera. Dopoki obie
strony (malzonkowie-partnerzy) akceptuja ten stan, nie ma powodu do paniki.
Przynajmniej nam to nie zaszkodzilo, wiec nie wyciagaj pochopnych wnioskow i
uogolnien.

[triss_merigold6]

Mam dziecko i karmię piersią raz w nocy. I słowo daję, że wygodnie mi wyjmować
syna z łóżeczka a po karmieniu odkładać. Łóżeczko dziecięce stoi obok naszego.
Moje dziecko nie wyje godzinami ponieważ zostało od urodzenia przyzwyczajone do
samodzielnego zasypiania.
Ciekawy zarzut z teoretyzowaniem. Jak dotąd wszystkie założenia sprzed porodu
konsekwentnie wprowadzam w życie i nie mam problemów.

[margarettka]

ja nie bede sie powtarzac, podpisuje sie pod zdaniem triss. U nas mniej wiecej
tak samo, i mam podobne zdanie na ten temat.

ale zauwazcie dziewczyny jedno

[wieczna-gosia]

Triss ma lozeczko w tym samym pokoju w ktorym spi. Jak w takim razie jej dziecko
ma wyc godzinami- wade sluchu ma dziewczyna czy jak

[spring78]

A my też śpimy razem: ja, nasza 20 m-czna córunia i mąż. Z wysypianiem się bywa
różnie, ale jesteśmy bardzo blisko siebie i to jest optymalne rozwiązanie dla
nas.

[ginka88]

Nasz synek ma 8 miesięcy i śpimy razem. Mąż śpi z nami ale czasami wyprowadza
się na kanapę co nie jest równoznaczne z wyspaniem sie bo towarzyszy mu nasz
labrador

[blanqua]

Hasło, że myślenie o seksie po porodzie jest brakiem szacunku dla kobiety jest
dla mnie bardzo dziwne.
Normalnym elementem związku, małżeństa jest seks. I rezygnowanie z tego z
powodu dziecka nie jest dla mnie na miejscu.
DLatego także wspólne spanie z dzieckiem nie podoba mi się, nie jest dla mnie
do przyjęcia. Dziecko ma swoje miejsce, swoje łózeczko, do łózka rodziców może
przyjść rano, na chwilę, przytulić się. Dorośli śpią ze sobą, mama i tata razem
a dziecko ma swoje łózko. Proste i jasne.
Sama piszesz Kangurzyco, że jak to by było spać z dzieckiem i współżyć przy
nim. Ponieważ to nie wypada tak więc osobne łóżko dziecka jest jedynym
rozwiązaniem.
Trudno w końcu rezygnowac z bliskości fizycznej z partnerem na tak długo.
jednakże argument o seksie jest dla mnie na dalszym miejscu. Uważam, że dziecko
ma swoje łóżko, ma tam spać, być tego uczonym. tak jest zdrowiej, higieniczniej
i jednak normalniej.
Blanka

[e_r_i_n]

blanqua napisała:

> Sama piszesz Kangurzyco, że jak to by było spać z dzieckiem i współżyć przy
> nim. Ponieważ to nie wypada tak więc osobne łóżko dziecka jest jedynym
> rozwiązaniem.

Nieprawda

[magzak]

wcześniej było napisane "parę dni po porodzie", a nie "po porodzie".
Kobiety, co się z wami dzieje? nie udawadniajcie, że jesteśmy wredne. A tak
chyba niestety jest. A teraz mnie zlinczujcie, to udowodnicie, że mam racje -hahaha

[magzak]

a tak wogóle to niektóre lubią chyba wprowadzać wokół siebie zamęt. w realu
pewnie też. a może czas się zmienić? (na lepsze)

[bigwomen]

dobrze mówisz: dziecko jak pies ma swoje miejsce i do budy z nim najlepiej

[rybka32-1]

Podpisuję sie pod słowami Blanki, choć niestety nie zawsze plan można
zrealizować. Zdarza się że mala ma gorszy dzień i nie chce spac w łóżeczku a
wtedy nockę mam z głowy. Nie wysypiam się - boję się że spadnie z łóżka, boję
się że ją przygniotę lub zrzucę jak śpi na klacie, każdy jej ruch mnie budzi.
Zdecydowanie wolę,żeby dziecko spało w SWOIM łożeczku. Pozdrawiam.

[zelmerka]

mam 8 ms. synka i on ciagle spi z nami choc na pierwsze spanie laduje w
łożeczku ale potem po karmieniu juz mi sie nie chce go odkladac wiec robak spi
z nami i wcale nie jest nam z tym nie wygodnie, wrecz przeciwnie mi jest
wygodniej bo nie musze sie budzic karmiąc go chociaż zazwyczaj je juz tylko raz.

[dyrgosia]

Nasz synek śpi z nami od urodzenia do dziś (18 miesiecy )w nocy, w dzień śpi w
swoim łożeczku..., w nocy zdaza mu sie budzić na cyca więc wygodniej mi jak śpi
z nami..., mamy wielki łoże więc miejsca dość...
A co do męża to nasunęło mi się, że bliskość jest nie tylko w łóżku...

[dzoana_b]

To lepsze co tobie i dziecku bardziej pasuje. U nas było tak: jako noworodek
Szymek spał w kołysce, którą przystawiałam do łóżka, czasami z nami w łóżku
(choroba, czy jak było b.zimno), potem spał w łóżeczku obok naszego łóżka,
teraz ma swój pokój i tam łóżeczko. Zasypia u nas i go przenosimy, a on w nocy
i tak do nas przychodzi Raz w tygodniu może się zdarza że śpi do rana u
siebie. Wcześniej spał u siebie całą noc, ale widac mu się znudziło i zaczął
uskuteczniać wędrowki.

[surviver_30]

Krzysio jeszcze do niedawna spał z nami. Teraz ma 14,5 miesiąca i od miesiąca
śpi w łóżeczku. Spał z nami, bo go karmiłam piersią i było mi tak wygodnie. Aż
do momentu, gdy zaczął się budzić 8-10 razy w nocy, sysał krótko i spał dalej.
Byłam bardzo zmęczona, nie wysypiałam się. Ale nauczył się spać w łóżeczku i
teraz całą noc śpi sobie wygodnie, nie budzi się. Nauka trwała kilka dni.
Trochę płakał, ale nie histeryzował... Wszystkim nam to dobrze zrobiło. Polecam
zatem.

[sarabi1]

Corka histerycznie reagowala na swoje lozeczko wiec spala z nami.Gdy skonczyla
2 lata postawilam obok tapczanik.I tak od czasu do czasu przychodzi do nas.A
synek to samo lozeczko zaakceptowal bez oporow i spi sam biore go na karmienie
i odkladam

[menadka]

Honia od pierwszego dnia spi w swoim łóżeczku, w swoim pokoju. Tak jak triss
mamy wielkie łóżko z jedna kołdrą ale nie wyobrażam sobie spania z małą,
spróbowałam raz ale nie wyspałam się wcale, bo budziłam się każdym ruchu czy
sapnięciu dziecka. Kiedy karmiłam piersią, mąż przynosił i odnosił dziecko do
łóżeczka. Od 3-go miesiąca Honia usypia w łózeczku w 15 minut i śpi do 7 rano
(teraz ząbkuje więc czasem budzi się w nocy).

Łóżko małżeńskie ma służyć nam, wieczorem czytamy, słuchamy muzyki, rozmawiamy
czy kochamy się, więc nie widzę opcji spania z nami dziecka.
Zresztą nasłuchałam się i naczytałam jęków i użalań rodziców, którzy próbują
nauczyć swoje dzieci samodzielnego zasypiania w swoim łóżeczku, moja kuzynka
np. spała ze swoimi rodzicami do 13-go roku zycia !!!!!

[ewladyka1]

Nasz synek ma teraz 19 m-cy. Do 1.roku spał z nami. Później nauczyliśmy go spania w swoim łóżeczku. Nawet się z tego cieszył i pokazywał wszystkim, gdzie on to teraz śpi. 2 m-ce temu byliśmy w szpitalu. Od tamtej pory śpi znowu z nami i... mamy problemy z nauczeniem go spania w łóżeczku. W ciągu dnia jest w porządku. Zasypia w nim sam, ale jeśli kładę go spać na noc, to nie ma mowy - musi być w łóżku. Bardzo przeżył pobyt w szpitalu i wydaje nam się, że czasem coś mu się przypomina.

[hanka_79]

Czytam, czytam i trochę mi głupio, ale się przyznam. Córka ma 4 lata i śpi z
nami.
Od kilku tygodni przygotowuję się na "rozstanie", ale w ostatnią sobotę
nocowaliśmy u znajomych, w pokoju miałam do dyspozycji łóżeczko, w którym
uśpiłam Małą. Spała spokojniutko, ale kiedy sama położyłam się do łóżka, tak mi
jej brakowało, że nie wytrzymałam i przeniosłam ją do nas.
Przyznam się jednak, że sama czuję, że to już za długo i czas żeby spała sama.

[dorotafrancis]

Troch mi ulzylo, bo myslalam, ze to tylko u nas tak jest...

1) Uwazam, ze lepiej jest dla dziecka spac w lozeczku; nie wdycha tego, co
wydychaja rodzice i generalnie jest chyba rozsadniej i wygodniej.

2) Niestety moja Iza nie spi w lozeczku... Przez pierwsze cztery miesiace jej
zycia nie bylo zadnych problemow i spala grzecznie w swojej kolysce. Kiedy
budzila sie w nocy na karmienie, bralam ja do naszego lozka i tam ja karmilam.
Czasami (czesto) zdarzala sie nam obu usnac i tak juz spalismy do rana. Odkad
Iza skonczyla 6 miesiecy, nie ma mowy o spaniu w lozeczku! Myslelismy, ze moze
materac jej nie odpowieda, wiec kupowalismy nowe 2 razy. Nic nie skutkuje.
Nawet kiedy spi twardo i wtedy probujemy ja przeniesc do lozeczka, momentalnie
budzi sie i siada... Dotychczas spala z nami, ale od okolo tygodnia spi z moja
mama, ktora u nas mieszka i zajmuje sie dzieckiem, kiedy jestesmy w pracy.

A w lozeczku... Teraz tam spi kot - Ozzie. Jemu tam sie podoba i nie wyganiamy
go, bo po co? Przynajmniej jest jakis pozytek z lozeczka...

[happymama]

Nasza Kamilka ma 7.5 m-ca. Przez 1 miesiąc spała z nami, potem u siebie w
łóżeczku, ale potem przyszły kolki i wróciła do nas (łatwiej ją było uśpić).
Teraz już się nie da przełożyć na całą noc. Śpi w łóżeczku do pierwszego
karnienia (nadal ją karmię piersią), a potem płacze, żeby ją wziąć. Powoli
przestaję się wysypiać...

Od jakiegoś czasu w łóżeczku

[malgos79]

Uważam, że to sprawa bardzo indywidualna i każda matka powinna wyczuć co jest
lepsze, wygodniejsze i zdrowsze dla niej i jej dziecka. Od urodzenia moje
dziecko spało w kołysce, ale spowodu męczącego przenoszenia w nocy na karmienie
przeprowadziłam ją do siebie. Męża i tak nie było, bo pracował za granicą, a ja
nie pojechałam od razu z nim, bo kończyłam w Polsce studia. Mimo, że
rzeczywiście spanie z dzieckiem jest przyjemne, nie chwalę sobie tego do końca,
gdyż po prostu się nie wysypiałam. Budził mnie każdy jej ruch, a im była
starsza, potrafiła naprawdę wędrować po całym łóżku. Natomiast gdy była
noworodkiem i zasypiałam z nią pzrytuloną przy karmieniu, to zdarzało się
niejednokrotnie, że rano była nakryta kołdrą razem z głową, co mnie trochę
przerażało. Starałam się więc nie zasnąć i ją przynajmniej nieco odsuwać i
przykrywać osobną kołderką. To jednak znów powodowało moje niewyspanie. I tak
wkółko. Potem nadeszło delikatne przenoszenie do łóżeczka. Mąż lubił spać z nami
obiema gdy przyjeżdżał do Polski, ale z czasem zaczeliśmy ją przenosić po
zaśnięciu do własnego łożeczka (około roczku). do drugiego roku życia
funkcjonował taki system, że zasypiała ze mną lub z mężem na naszym łóżku, a
potem ją przenosiliśmy. Odkąd skonczyłam studia i pojechałam do męża, córka
praktycznie zaczeła zasypiać sama w łóżeczku bez awantur. muszę tylko trzymać ją
za rączkę dopóki nie zaśnie.

[m_k_k]

Nasza córeczka spała z nami w łóżku przez pierwszy miesiąc - ale tylko dlatego
że zasypiała tylko przypiersi i awanturowała się jak tylko próbowałam ją
ukradkiem przenieśc do łóżeczka, budziła się od razu. Spanie z maluchem jest
rzeczywiście bardzo przyjemne, ale srednio wygodne. Ja spałam ciągle na jednym
boku, obejmujac ja delikatnie ramieniem żeby nie spadła i często budząc się w
nocy przez kilka minut nie mogłam ruszyc ręką, tak mi drętwiała. Spanie z
maluchem ma jednak ten plus, że nie trzeba wyjmowac go z łóżeczka na karmienie,
bo zawsze jest "pod ręką", można go nakarmic prawie przez sen (chociaż z tym to
różnie bywa, ja kiedyś byłam tak zaspana, że próbowałam wetknąc dziecku w nocy
pierś w policzek lub ucho, bo byłam zbyt zaspana żeby otworzyc oczy...) Mała po
miesiącu jakoś przekonała się do łóżeczka i teraz zasypia sama, a ja zaczęłam
się porządnie wysypiac.

To zależy tylko od tego co Ty wolisz. Może się jednak zdarzyc że maluch
przyzwyczai się do spania z Tobą i potem trudno będzie się go "pozbyc" z łóżka,
nawet jak będzie starszy

[magdak5]

Hej !
Jeśli śpi w łóżeczku to bardzo dobrze !!! Mój mały nie chciał w ogóle spać w
swoim początkowym łóżeczku i bardzo często przez pierwszy rok spał z
nami...oczywiście było ciasno i niewygodniem. Potem kupiliśmy z mężem bardzo
fajne łóżeczko w Ikea, ma zamontowaną barierkę i tak fajnie złożone boki, jak
będzie duży można je rozłożyć. I śpi sobie w tym łóżeczku i teraz nawet nie
chce do nas zawitać !!! Ale czasami wychodził w nocy z łóżeczka i biegał po
domu, teraz mu przeszło. Zastanawiam się kiedy dziecko można przenieść do
oddzielnego pokoju ? Jest on koło naszej sypialni i wszystko bym słyszała !

Pozdrawiam
Magda

[miss_blokers]

Moj synek, KUba, ma siedem miesiecy i -powiedzmy- od dwoch tygodni spi w swoim
lozeczku, a to dlatego, ze osiagnal niebagatelny wzrost 80 centymetrow i wage
9,5 kg Nie wyobrazam sobie, zeby moj maz spal w innym lozku, wiec trzeba
bylo oddelegowac malucha do lozeczka. I wlasciwie na dobre to wyszlo, bo odtad
moj synek przesypia cale noce, mysle ze z nami bylo mu po prostu za goraco.

[miss_blokers]

Ale przyznam, ze sa dni kiedy teskni mi sie za wspolnym spaniem i przekladam
malego do naszego lozka, kiedy maz mocno spi;-p Bo tak naprawde to On
najbardziej protestuje/protestowal (wlasciwie nie ma Mu sie co dziwic, bo jest
slusznych gabarytow i wstawal do pracy polamany strasznie