oddac prezent?!

[martartek]

Corka na 3 urodziny dostala gre telewizyjna od znajomej. Jestem przeciwna
takim zabawkom corka owszem sie ucieszyla. Nie zareagowalam z miejsca prezent
przyjelam podziekowalam. prezent bardzo drogi, a poza tym nie pozwalam corce
na tego typu zabawki. zabawke schowalam, co mam powiedziec corce? czy mam cos
powiedziec znajomej? czy oddac prezent?

[kol.3]

Trudno coś powiedzieć bo nie wiadomo co ta za gra. Dlaczego jesteś
przeciwna? Zamierzsz dziecku nie dać tej gry, oddać ją znajomej z
powrotem, z jakich powodów?
Może to gra odpowiednia dla tego wieku?

[kotkowa1]

skoro jestes przeciwna takim grom, prezent schowac i dac dziecku,
jak będzie starsze. Znajomej nie mówić - ewentualnie, jak sie bedzie
dopytywac czy sie podobala gra czy nie, powiedziec prawde i tyle. a
dziecku spokojnie wytłumaczyć, ze jest jeszcze za mała i musi na
taką zabawke poczekać.
Martartek ma prawo być przeciwna takim grom choćby dlatego, ze nie
chce,żeby 3-letnie dziecko wgapiało się w telewizor. i tyle

[martartek]

Grze jestem przeciwna bo mysle ze corka jest za mala na nia. dziekuje za
podpowiedzi.

[efidorek]

jeśli jesteś w dobrych relacjach z tą znajomą, to możesz jej
szczerze powiedzieć, że twoja córka jest jeszcze za mała na taką
zabawkę i jak znajoma zachowała paragon, to mogłybyście w sklepie
wymienić ją na inną. Sklepy z zabawkami generalnie zgadzają się na
taką wymianę, szczególnie jeśli towar jest nie rozpakowany. Ale to
pod warunkiem, ze ta znajoma jest na tyle bliską osobą i wiesz, że
się nie obrazi.

[srebrnarybka]

Problemem nie jest reakcja znajomej, tylko córki. To ona dostała
prezent i ta gra jest JEJ, a nie Twoja. Nie możesz oddawać znajomej
czegoś, co do Ciebie nie należy, i zabierać córce jej własności, z
której na dodatek się ucieszyła. Jeżeli nie chcesz, by
córka "wgapiała się w tv", możesz co najwyżej reglamentować czas
zabawy w tą grę, np. godzina co drugi dzień. W ten sposób zresztą
sama gra będzie dla niej większą przyjemnością, niż jeśli będzie
dostępna stale. Natomiast zabierając dziecku zabawkę, która jest
JEGO, nadużywasz jego zaufania. I to jest gorsze, niż jeśli trochę
pogra.

[gavagai1]

"To ona dostała
> prezent i ta gra jest JEJ, a nie Twoja.
Natomiast zabierając dziecku zabawkę, która jest
> JEGO, nadużywasz jego zaufania."

bardzo ciężko zgodzić się z tym co napisałaś Srebrnarybko
No są jednak jakieś granice "wolności" dziecięcej, a te granice tworzą reguły
bezpieczeństwa dziecka. Zarówno psychicznego jak i fizycznego. Jeśli Mama uważa,
że dana gra jest nieodpowiednia dla 3-latki, to ma pełne prawo zabrać córce taką
"zabawkę", tłumacząc córce dlaczego.

Sredbrnarybko, gdyby ktoś podarował Twojemu 3-letniemu dziecku grę Mortal Kombat
lub inne GrandTheftAuto, pozwoliłabyś dziecku w to grać w imię "prawa do
własności Twojego dziecka"? Wątpię...

Piękna to myśl, by małe dziecko darzyć szacunkiem miarą ludzi dorosłych, ale po
to są rodzice, by z poszanowaniem godności dziecka chronić je przed przekazami i
obrazami nieodpowiednimi dla ich wieku

[asia_i_p]

Nie zabrać.
Ustalić z dzieckiem - odłożenie gry na później, rezygnację z
gry/wymianę jeśli jest całkiem nieodpowiednia. W ostateczności -
zakazać gry w nią, ale to dalej nie oznacza, że zabrać - a jeśli ma
zamiar przechować ją do 18-tki i wtedy używac albo spieniężyć ?

[kotkowa1]

moja córka dostała telefon komórkowy od mojego ojca, gdy miała 7
lat. Wbrew temu, co mówiłam i ojcu i jej, ze nie zgadzam się, aby
już miała swój telefon.Gdy dziadek dał jej prezent, powiedziałam
jasno, ze nie jestem z tego zadowolona, komórkę schowam i dam za 2-3
lata. Usłyszałam od córki, ze to jej własnośc i ja nie mam prawa
itp. Otóż nieprawda - mam prawo, jestem twoją mamą i odpowiadam za
ciebie i wg mnie to nie czas na telefon.Telefonu nie wyrzuciłam ,
nie sprzedałam a pieniędzy nie przeznaczyłam na własne cele itp. Po
2 latach, gdy wiedziałam, ze juz na tyle dorosła, żeby zrobić z
niego odpowiedni uzytek dostała go z powrotem.

[srebrnarybka]

absolutnie nie zgadzam się z Waszymi opiniami. Jeżeli dziecko
dostało coś od kogoś innego, niż rodzice, z którymi pozostaje we
wspólnym gospodarstwie domowym, to taka rzecz jest JEGO i nikogo
więcej, a na pewno nie rodziców. Podejrzewam, że to potwierdzi każdy
prawnik i że, gdyby chodziło o własność droższą niz gra tv, zabranie
takiego prezentu dziecku mogłoby skutkować dochdzeniem
prokuratorskim.
Niezależnie od prokuratora - poskutkuje znacznie szybciej utratą
zaufania dziecka do rodziców i utratą poczucia bezpieczeństwa przez
dziecko, skoro rodzice, zamiast chronić jego własność, odbierają mu
ją.
Nie sądzę, żeb ta gra to było Mortal Combat, autorka wątku pisze
tylko o tym, że nie chce by dziecko oglądało za dużo tv, a nie o
treści gry. Wobec tego można pozwalać dziecku na zabawę w tę grę
rzadko, ale nie można odebrać całkowicie.
Czy moi znajomi podarowaliby mojemu 3letniemu dziecku Mortal
Combat? - Cóż, każdy ma takich znajomych, na jakich zasługuje,
normalni ludzie nie zrobią takiego prezentu 3letniemu dziecku.
Co do komórki dla 7latki też nie bardzo rozumiem, na czym polegało
zagrożenie płynące z jej posiadania, którego już nie ma u 9 latki.
Sama zostałam w ten sposób pozbawiona jako dziecko paru prezentów i
do dziś, jako stara baba, mam żal do rodziców. Nie róbcie takich
rzeczy swoim dzieciom.

[gavagai1]

"Nie sądzę, żeb ta gra to było Mortal Combat, autorka wątku pisze
> tylko o tym, że nie chce by dziecko oglądało za dużo tv, a nie o
> treści gry."

Tak?
Cytuję za autorką wątku:
"Grze jestem przeciwna bo mysle ze corka jest za mala na nia."

"Podejrzewam, że to potwierdzi każdy
> prawnik i że, gdyby chodziło o własność droższą niz gra tv, zabranie
> takiego prezentu dziecku mogłoby skutkować dochdzeniem
> prokuratorskim. "
Podejrzewam, że źle podejrzewasz Dziecko do pełnoletności nie jest osobą
prawną, a ograniczoną zdolność do czynności prawnych nabywa dopiero po
ukończeniu 13 roku życia. To rodzice dysponują i rozporządzają ewentualnym
majątkiem dziecka...
Ale nie o niuanse prawne przecież chodzi...

"Cóż, każdy ma takich znajomych, na jakich zasługuje"
Taaaaa... Bardzo miłe stwierdzenie, gratuluję dobrego samopoczucia i wyczucia
taktu

[srebrnarybka]

"Grze jestem przeciwna bo mysle ze corka jest za mala na nia."

- autorka nie wyjaśniła, na czym ta "zamałość" polega? Może np. gra
jest zbyt trudno i dziecko sobie z nią nie poradzi? Przedtem pisała,
że chodzi o wgapianie się w tv. Wystarczy po prostu regulować czas
gry, tak samo, jak reguluje się przecież czas innych zabaw.

[gavagai1]

"Przedtem pisała,
że chodzi o wgapianie się w tv."
O tym pisała Kotkowa1 w swoim poście jako odpowiedzi na post autorki wątku...

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> absolutnie nie zgadzam się z Waszymi opiniami. Jeżeli dziecko
> dostało coś od kogoś innego, niż rodzice, z którymi pozostaje we
> wspólnym gospodarstwie domowym, to taka rzecz jest JEGO i nikogo
> więcej, a na pewno nie rodziców. Podejrzewam, że to potwierdzi
każdy
> prawnik i że, gdyby chodziło o własność droższą niz gra tv,
zabranie
> takiego prezentu dziecku mogłoby skutkować dochdzeniem
> prokuratorskim.

Nieżle sie uśmiałam . Srebrnarybko pogadajże Ty z jakimkolwiek
prawnikiem na ten temat. Ja Cię proszę.

[srebrnarybka]

Spróbuj w takim razie sama, bez zgody sądu rodzinnego, sprzedać
mieszkanie, które bezdzietna ciociababcia zapisała Twojemu dziecku,
i zużyć te pieniądze na Twoje potrzeby, a nie np. wpłacić na
książeczkę dziecka, kontrolowaną przez sąd, to ciekawa jestem, czy
nie zajmnie się Tobą prokurator.

[kotkowa1]

sprawa oddania prezentu to sprawa jak najbardziej dla prokuratora!
toz to pogwałcenie praw obywatelskich, praw dziecka, wolności w
demokratycznym państwie1 brawo!! )

[srebrnarybka]

na pewno jest to dużo poważniejsza sprawa niż klaps, a za klapsa też
teraz rodzice mają być ciągani do prokuratora.

[gavagai1]

a tutaj to już się wcale nie zgodzę, że klaps jest mniejszym wykroczeniem niż
zabranie dziecku zabawki niedostosowanej do jego wieku...

[srebrnarybka]

O klapsie dziecko zapomni po chwili, o prezentach, które mi
odebrano, bo rodzice uznali za niewłaściwe, pamiętam do dzisiaj i do
dzisiaj mam żal, a było to sporo lat temu. Zabranie prezentu, który
dziecko otrzymało od kogoś innego, niż rodzice, burzy budowaną przez
dziecko relację z innymi osobami, dzięki której dziecko nabiera
poczucia własnej indywidualności i odrębności. No, i czasami zabrane
dziecku zabawki były naprawdę fajne.

[gavagai1]

"> O klapsie dziecko zapomni po chwili"
Eeee... Srebrnarybko, powiedz mi proszę czy piszesz to z doświadczenia własnego
bądź własnych dzieci?

"o prezentach, które mi
> odebrano, bo rodzice uznali za niewłaściwe, pamiętam do dzisiaj i do
> dzisiaj mam żal, a było to sporo lat temu"

Ale Twój przykład, nie jest od razu wykładnią dla ogółu.
Natomiast klaps jest zdecydowanie dotkliwy psychicznie i fizycznie, nie można go
wytłumaczyć niczym innym jak swoją bezradnością, porażką rodzica. Natomiast
odebranie dziecku zabawki (uznanej za nieodpowiednią przez mamę - to myślę jest
kluczowe stwierdzenie tej dyskusji) można dziecku wytłumaczyć racjonalnie i owo
wytłumaczenie dostosować do obrazu świata i rzeczywistości jaki ma dziecko
3-letnie...

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> Spróbuj w takim razie sama, bez zgody sądu rodzinnego, sprzedać
> mieszkanie, które bezdzietna ciociababcia zapisała Twojemu
dziecku,
> i zużyć te pieniądze na Twoje potrzeby, a nie np. wpłacić na
> książeczkę dziecka, kontrolowaną przez sąd, to ciekawa jestem, czy
> nie zajmnie się Tobą prokurator.

O ile ciotka nie spisze swojej woli w testamencie, ja jako
pełnoprawny opiekun dysponuję majatkiem mojego dziecka i jego
prezentami.

[srebrnarybka]

pełnoprawny opiekun to nie właściciel i jego działania nie mogą
prowadzić do zmniejszenia majątku dziecka. Ani opiekun nie może
sprzedać mieszkania, które dziecko odziedziczyło po ciotce, i
pojechać za to na Malediwy, bo to skończy się prokuratorem, ani nie
może oddać gry, bo pozbawia w ten sposób dziecko jego włąsności.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> pełnoprawny opiekun to nie właściciel i jego działania nie mogą
> prowadzić do zmniejszenia majątku dziecka. Ani opiekun nie może
> sprzedać mieszkania, które dziecko odziedziczyło po ciotce, i
> pojechać za to na Malediwy.
Otóz to rodzic zarządza w pełni majątkiem dziecka!/o ile oczywiscie
darczyńca nie zastrzegł inaczej/a wiesz dlaczego? bo poza
przypadkami patologicznymi nie ma lepszego opiekuna majatku dziecka
niz jego rodzic. Nikt przy zdrowych zmysłach nie pojedzie sobie na
Malediwy za sprzedane mieszkanie własnego dziecka no chyba że jest
do z korzyscia dla tegoż .
Zapewniam Cie że gre nieodpowiednią dla kilkulatka rodzic może jak
najbardziej oddać jeżeli uzna że gra ta jest np. szkodliwa dla
dziecka.

[srebrnarybka]

Otóz to rodzic zarządza w pełni majątkiem dziecka!/o ile oczywiscie
darczyńca nie zastrzegł inaczej/a wiesz dlaczego? bo poza
przypadkami patologicznymi nie ma lepszego opiekuna majatku dziecka
niz jego rodzic.

- to jeżeli można rodzicom bezgranicznie ufać w sprawie dużego
niekiedy majątku dziecka, to dlaczego nie ma zaufania, że rodzice
nie biją dzieci, tylko potrzebny jest prokurator sprawdzający
każdego siniaka?

[mama303]

srebrnarybka napisała:


> - to jeżeli można rodzicom bezgranicznie ufać w sprawie dużego
> niekiedy majątku dziecka, to dlaczego nie ma zaufania, że rodzice
> nie biją dzieci, tylko potrzebny jest prokurator sprawdzający
> każdego siniaka?

Ja tego prawa nie stanowiłam, nie do mnie pytanie aczkolwiek myślę
że były solidne podstawy.

[srebrnarybka]

Ja tego prawa nie stanowiłam, nie do mnie pytanie

- wiem, ale kiedyś na tym forum czytałam całą sekwecję wypowiedzi
matek zachwyconych faktem, że ktoś może je przesłuchać i, w razie
niepomyślnego rezultatu - odebrać dziecko, jak w Szwecji czy USA,
jak przyjdą z posiniaczonym dzieckiem do lekarza. Matki po prostu
wyły z zachwytu, jak to mądrze państwo troszczy się o dzieci. Nie
pamiętam, czy była tam akurat Twoja wypowiedź, ale wszystkie
dystantki były zachwycone możliwością kontroli przez prokuratora i
dodebrania im dziecka, które się np. potknęło, bo takie przecież
będą skutki tej ustawy. Teraz zaś słyszę, że kwestii tego, czy
majątku własnego dziecka rodzice nie używają do własnych celow, nikt
rzekomo (bo nie wierzę, by tak było) nie kontroluje i tak ma być
pysznie. Czyli tatuś może np. sprzedać zapisane dziecku mieszkanie i
wydać na pracownice agencji towarzyskiej i prokuraturze nic do tego,
ale niech tatuś da dziecku drobnego klapsa - prokuratura wkracza
natychmiast. Pora umierać.

[aniko16]

Zwracanie prezentu jest baaaardzo nieeleganckie. Fatalny przykład
złego zachowania dla dziecka. Nie wiem jak w ogóle coś takiego może
przyjść do głowy. A czy prezenty dla Ciebie gdy nie są odpowiednie
też zwracasz darczyńcom? Jeżeli porezent jest nie odpowiedni to go
schowaj, wyrzuć albo daj komuś innemu. Moje dziecko na swoje 2
urodziny otrzymało kasetę z filmem o Mysi. Nie mieliśmy i nie mamy
odtwarzacza ale do głowy by mi nie przyszło aby z tego powodu
prezent zwrócić lub informować, że jest "nieodpowiedni".

[verdana]

Oczywiscie, ze matka może prezent zabrac, schowac, zabronić. Pracuje
tym samym na to, by miec potem znacznie większe klopoty z dzieckiem,
niż gdyby pozwolila dwa lata wczesniej miec komorkę czy parę razy
zagrac w niewłasciwą grę.
Przestaję sie dziwic, ze nastolatki się buntują. Są bowiem
przyzwyczajone, ze rodzice mogą wszystko, nie umieją negocjowac ,
iść na kompromis, tylko robia to samo co rodzice - zalatwiaja sprawy
brutalnie i bez względow dla drugiej strony. Nauczyly sie tego
widzac, jak wymarzony przedmiot znika w czelusciach szuflady - kto
ma siłę, ten wygrywa.
A z nastolatkiem wygrac nie mozna.

[gavagai1]

A to nie ma już opcji "zabieram na czas określony - do osiągnięcia odpowiedniego
wieku itp." i tłumaczę to dziecku?
Dajecie tu dwa rozwiązania:
- nie, nie zabierać bo prawo dziecka, bo straci zaufanie, bo będą kopoty
- zabierać.

Czy któraś z Was rzeczywiście załatwiłaby to w ten sposób, że zabrałaby zabawkę
bez ceregieli, nic dziecku nie tłumacząc?
3-latek na prawdę wiele potrafi zrozumieć, jeśli nie wszystko! O ile dobrze się
mu kwestię wyjaśni.
Nie na tym wychowanie polega, oprócz dawania dobrego przykładu? Na pokazywaniu
dziecku swojej postawy poparcia lub sprzeciwu względem niektórych spraw?
Mama uważa, że gra nie jest odpowiednia dla jej 3-letniej córki, to w imię czego
miałaby pokazać dziecku coś innego?
Uważa, że jest nieodpowiednia, tłumaczy to dziecku, a gra może być wymieniona na
odpowiednią(jeśli jest paragon), lub schowana jako prezent "na później", 'skarb'
czy inna rzecz z serii "jak będziesz starszy"

[kotkowa1]

absolutnie się z Tobą zgadzam , a wracajac jeszcze do tego, co
napisalam o schowaniu komórki mojej córki, to absolutnie - jak ktoś
tu zasugerował- nie odebrałam jej dziecku brutalnie, nie ponizyłam
córki, nie skrzyczałam -bo i za co??Po prostu wytłumaczyłam,
porozmawiałam i o dziwo - też to zostało zasugerowane - moja córka
nie straciła do mnie zaufania.
Jako mama nie myślę o sobie, ze mam nieograniczoną władzę w rekach i
dziecko jest moją własnością! Ale wiem, ze moim zadaniem jest
ukształtować ją i własnie w takich- często drazliwych sytuacjach -
uczyc wartosci, które dla mnie są ważne.

[srebrnarybka]

Ale z 7laką inaczej się ngocjuje niż z 3latką, chociaż doprawdy nie
rozumiem, jakie zagrożenia mogły wynikać z faktu posiadania komórki
przez 7 latka.

[kotkowa1]

ale zebys mogła w przyszlosci negocjowac z 7 latka 13 latka i 17
latka musisz zaczac negocjacje, rozmowy i rozne ustalenia z 3latka
a nawet 2latka ( o ile nie wczesniej )
a sama komorka nie jest zagrozeniem, natomiast pisanie codziennie
rano i wieczorem"cześć" do 10 osob z klasy i 10 czlonków rodziny
jest duzym obciazeniem finansowym, granie w gry, ktore sa na komorce
albo chociazby zapominanie wyłaczania tel w czasie lekcji i/lub
sprawdzanie co 3 minuty, czy nowy sms nie przyszedł - to chyba
niezbyt dobrze spedzony czas 7 letniego dziecka, nie sadzisz?

[srebrnarybka]

pisanie codziennie
> rano i wieczorem"cześć" do 10 osob z klasy i 10 czlonków rodziny
> jest duzym obciazeniem finansowym,

- niech opłaca kartę z kieszonkowego, szybko nauczy się
oszczędności, poza tym to się znudzi.

granie w gry, ktore sa na komorce

- nie widzę problemu

> albo chociazby zapominanie wyłaczania tel w czasie lekcji

- tego powinna dopilnować szkoła, jak nie wyłączy - uwaga, parę
uwag - obniżone sprawowanie, wtedy sama z siebie się nauczy wyłączać

i/lub
> sprawdzanie co 3 minuty, czy nowy sms nie przyszedł -

- nie widzę problemu, chyba, że na lekcji. Znaczy, że szkoła
rozwiązuje to do kitu. Sama jestem wykładowcą wyższej uczelni,
zaczynam każde zajęcia od formuły: "wyłączamy komórki" i sama przy
studentach wyłączam swoją. Skoro uczniowie noszą teraz komórki do
szkoły, to szkoły powinnny uczyć kulturalnego posługiwania się nimi.

to chyba
> niezbyt dobrze spedzony czas 7 letniego dziecka, nie sadzisz?

- a

[sir.vimes]

niech opłaca kartę z kieszonkowego, szybko nauczy się
> oszczędności,

ja opłacam z pensji i nie nauczyłam się oszczędności chociaż mam nawet nieco
więcej niż 7 lat ;P

[srebrnarybka]

to Twój problem. A wydatki na komórkę można przecież limitować.

[sir.vimes]

Problem? Nie.

Limitować można, można nie limitować i się nie przejmować, można też nie mieć
komórki. Niezbędna jest do życia a rodzice, którzy jej 7 latkowi nie dają są źli?
Uczenie 7 letnich dzieci oszczędzania za pomocą wymuszania opłat za kartę z
kieszonkowego nieco mnie bawi. I założę się, że bardziej cierpi dziecko, które
musi oddać swoje miesięczne kilkadziesiąt złotych za abonament do kom. niż
dziecko, któremu mama zabrała zbędny telefon. A zakładanie, że "się nauczy
oszczędności" może spalić na panewce. Bo może się i nie nauczyć.

[srebrnarybka]

Niezbędna jest do życia a rodzice, którzy jej 7 latkowi nie dają są
źl
> i?

- tu nie chodzi o niekupowanie komórki przez rodziców, ale
skonfiskowanie komórki ofiarowanej dziecku przez dziadka, komórki,
która należała do dziecka, a nie do rodziców.

Natomiast uważam, że rodzice nie mają obowiązku ponosić dodatkowych
kosztów karty, więc dlatego kartę należy kupować z kieszonkowego.

I założę się, że bardziej cierpi dziecko, które
> musi oddać swoje miesięczne kilkadziesiąt złotych za abonament do
kom. niż
> dziecko, któremu mama zabrała zbędny telefon.

skoro telefon jest zbędny, to dziecko nie musi wydawać
kilkudziesięciu złotych, może przecież telefonu nie używać.

A zakładanie, że "się nauczy
> oszczędności" może spalić na panewce. Bo może się i nie nauczyć.

- może, ale jeśli jest uczone, jest jakaś szansa. Jak nie jest
uczone, z pewnością się nie nauczy.

[sir.vimes]

co do meritum - nie skonfiskowana tylko schowana na jakiś czas, za zgodą dziecka.

[kotkowa1]

oczywiście, że schowałam na jakiś czas, nie wyrywałam siłą. w ogóle
myślę, że wolność dzieciom jest potrzebna, ale nie samowola.bo się
gubią w świecie i w sobie samych

[srebrnarybka]

vza zgodą dzieck
> a.

- a dziecko miało jakąś szansę się nie zgodzić?

[mika_p]

srebrnarybka napisała:
> Natomiast uważam, że rodzice nie mają obowiązku ponosić dodatkowych
> kosztów karty, więc dlatego kartę należy kupować z kieszonkowego.

A jak dziecko nie dostaje kieszonkowego, albo dostaje 20 zł/mies? To w imię
nauki oszczędności ma zrezygnować z innych przyjemności, bo ktos miał fanaberię
podarować owemu dziecku zbędny mu gadżet?

[green_sofia]

Jeśli nie dostaje kieszonkowego to pewnie w domu jest umowa że jeśli
poprosi o pieniądze na coś co jest w miarę niedrogie to dostanie. A
kwestia śmiesznie niskiego kieszonkowego dzieciaków to już rozmowa
na osobny wątek

[kotkowa1]

nie każde 7 letnie dziecko nauczy sie tak szybko oszczednosci, jak
piszesz. nie każde starsze dziecko tez. To dorośli przewiduja,
liczą, planuja, a i tak czesto kupują cos, co przekracza ich
mozliwości finansowe. Nie zdarzylo Ci się to nigdy? owszem, w ten
spsob sie uczymy, ale jakże to gorzka nauka dla dziecka, gdy
blyskiem wyczerpie limit na swojej karcie, a koledzy maja i maja( bo
np ich rodzice sa zamożniejsi ), albo "wkęci" sie w głupie oferty
wróżek lub innych oszołomów którzy bardzo czesto wysylaja smsy (
3,66 z Vat ). Napiszesz, ze powinnam to kontrolowac? czy nie wolnio
mi kontrolowac, bo to tez krzywdzio dziecko? i krzywdzi bardziej niż
klaps?!a ja myslalam, ze coraz mniej osób tak mysli, brr..
no i raczej nie ma sensu porownywac 7 latka do studentów, którym
mówisz o wyłączeniu komórek!

[srebrnarybka]

To dorośli przewiduja,
> liczą, planuja, a i tak czesto kupują cos, co przekracza ich
> mozliwości finansowe. Nie zdarzylo Ci się to nigdy?

- nie, nie zdarzyło się. Właśnie dlatego, że od małego dostawałam
kieszonkowe, które musiało mi wystarczyć na przyjemności, że rodzice
nie byli bardzo zamożni i każdy grosz się wyliczało i wiedziałam, że
trzeba oszczędzać, a potem, jako dorosła, też wiedziałam, że pensja
musi mi wystarczyć, bo z nieba mi nie spadnie. Moim zdaniem to jest
dowód dojrzałości człowieka.

jakże to gorzka nauka dla dziecka, gdy
> blyskiem wyczerpie limit na swojej karcie, a koledzy maja i maja(
bo
> np ich rodzice sa zamożniejsi ),

- a jaka gorzka nauka, gdy koledzy mają komórki, a ja też mam, ale
mama zabroniła mi używać i schowała do szuflady. Nie uchronisz też
dziecka przed tym, że nie będzie miało pieniędzy na coś, na co mają
dzieci zamożniejszych rodziców, bo jak nie komórka, to ubranie, jak
nie ubranie, to jedzenie etc. Jedynym sposobem, by dziecka to nie
frustrowało, jest wychowanie go tak, by wiedziało, że pieniądze nie
stanowią o wartości człowieka.

[kotkowa1]

nie, nie zdarzyło się. Właśnie dlatego, że od małego dostawałam
> kieszonkowe, które musiało mi wystarczyć na przyjemności, że
rodzice
> nie byli bardzo zamożni i każdy grosz się wyliczało i wiedziałam,
że
> trzeba oszczędzać, a potem, jako dorosła, też wiedziałam, że
pensja
> musi mi wystarczyć, bo z nieba mi nie spadnie. Moim zdaniem to
jest
> dowód dojrzałości człowieka.

a mi sie zdarzylo i to wcale nie swiadczy o mojej niedojrzalosci, le
o tym, ze bywam spontaniczna i tak dziecieco czasami chce tu i teraz
czegos. podkreslam: czasami, zeby nie bylo, zem niedojrzala i głupia.

a jesli chodzi o zderzenie wartosci czlowieka z wartoscia pieniadza,
to akurat moje dziecko wie, co w takim układzie jest "wartością
nadrzedna".
Moja córka nie robiła problemu z odłozenia komórki do szafy -
zrozumiała, że musi dorosnąć- taj, jak do większej zjezdzalni na
placu zabaw,do szybszej karuzeli w wesołym miasteczku, do filmów, i
książek np dla nastolatków.Nie robiła z tego problemu własnie
dlatego, że mi ufa, ze nie raz przekonała się, że nie ze złości na
cos sie nie zgadzam,albo dlatego, że mam gorszy dzien, czy kiepski
nastrój.Nie robiła, bo podeszlam i nadal podchodze z szacunkiem do
niej i do ...siebie samej.

[srebrnarybka]

a mi sie zdarzylo i to wcale nie swiadczy o mojej niedojrzalosci, le
> o tym, ze bywam spontaniczna i tak dziecieco czasami chce tu i
teraz
> czegos. podkreslam: czasami, zeby nie bylo, zem niedojrzala i
głupia.

- a kto potem zapłacił za Ciebie? Bo za mnie nie ma kto zapłacić i
dlatego mi się nie zdarza. Nie mówiąc o tym, że bywania dziecięco
spontaniczną nie uważam za dojrzałe zachowanie.

Moja córka nie robiła problemu z odłozenia komórki do szafy -

- a miała inne wyście?

[kotkowa1]

no jak to kto zaplacil? ja sama.
a czy corka miala inne wyjscie - jasne: poskarżyc sie babci/
dziadkowi/ pani w szkole/ nic takiego sie nie stalo. W bardzo
krótkim czasie w ogole o niej zapomniala.
Na komunie dostala aparat cyfrowy - spokojnie nie zabralam go, tzn
nie zabralam od razu. Córka aparat rzuciła w kąt - ponieważ nie
bardzo ja taka zabawka rajcowala i wtedy schowalam, zeby nie zepsul
sie, nie polamal itp. Po roku! sobie o nim przypomniala i zaczela
robic zdjecia

[srebrnarybka]

no jak to kto zaplacil? ja sama.

- tzn., że było Cię na to stać.

a czy corka miala inne wyjscie - jasne: poskarżyc sie babci/
> dziadkowi/ pani w szkole/

- często córka tak się na Ciebie skarży? Pewnie nie. A wiesz
dlaczego: wcale nie dlatego, że zgadza się z wszystkimi Twoimi
decyzjami, tylko dlatego, że się BOI, bo jeśli sama z siebie
potrafiłaś być tak okrutna, żeby zabrać komórkę, to co zrobiłabyś,
gdyby się poskarżyła?

Na komunie dostala aparat cyfrowy - spokojnie nie zabralam go, tzn
> nie zabralam od razu. Córka aparat rzuciła w kąt - ponieważ nie
> bardzo ja taka zabawka rajcowala i wtedy schowalam, zeby nie
zepsul
> sie, nie polamal itp. Po roku! sobie o nim przypomniala i zaczela
> robic zdjecia

- tu nie ma mowy o konfiskacie, nie zabraniałaś jej używania
aparatu, którego ona w ogóle nie chciała używać.

[kotkowa1]

powtórze raz jeszcze to, co juz napisalam: wyciagasz wnioski z
jednej sytuacji nie znajac mnie ani mojej córki i coraz dalej
posuwasz sie w tej analizie. juz doszlas do tego, ze moje dziecko
sie mnie boi, jest zastraszona, nikomu sie nie poskarzy bo jej znow
cos zabiore. A nie spytalas mnie jeszcze czy sie nie zaczela moczyc
w nocy po tej tragedii z komórką.
tez juz to pisalam ,a le powtórze, bo sazde ze pewnych rzeczy nie
oprzyjmujesz do siebie:przelewasz swoje przykre doswiadczenia na
moja sytuacje stad takie twoje wnioski i mocne slowa. przykro mi, ze
ktos Cie kiesys skrzywdzil. naprawde

[srebrnarybka]

przelewasz swoje przykre doswiadczenia na
> moja sytuacje stad takie twoje wnioski i mocne slowa. przykro mi,
ze
> ktos Cie kiesys skrzywdzil.

- jakie przykre doświadczenia? Dostałam od babci dmuchanego
łabędzia, jak jechaliśmy nad morze i bardzo się z niego ucieszyłam.
Moi rodzice uznali łabędzia za niebezpieczną zabawkę (skądinąd
słusznie, dziecka na takim łąbędziu trzeba bardzo pilnować, ale da
się upilnować, niebezpieczny jest wtedy, gdy pozwoliś pływać samemu,
czas pływania na łabędziu można było ograniczyć, żeby rodzice nie
musieli stale mnie pilnować). Łabędzia nie zobaczyłam nigdy więcej.
Potem mając 10 lat dostałam na imieniny od koleżanki książkę, którą
moja Mama uznała za nieodpowiednią. Nie pamiętam nawet tytułu, bo
książka została natychmiast skonfiskowana, nikt mi nigdy nie
wytłumaczył, dlaczego. Twoim zdaniem to przecież normalne zachowania
rodziców podyktowane troską o dziecko, którzy mieli prawo odebrać mu
nieodpowiednie zabawki, bo są rodzicami, a ja do dziś mam poczucie
krzywdy. Moi rodzice też tego nie podejrzewają, bo bałam się im tego
kiedkolwiek powiedzieć i są zachwyceni tym, jak świetnie mnie
wychowywali.

[kotkowa1]

nie wiem, czym kierowali się Twoi rodzice, nie znam ich i nie mam
prawa ich osadzać.
Te zdarzenia miały miejsce tak dawno, a wciąż są obecne w Twojej
pamięci i sercu.
Ciężko i smutno jest żyć, kultywując w sobie poczucia krzywdy.

[srebrnarybka]

przecież napisałam, czym się kierowali: w wypadku łabędzia
bezpieczeństwem, w wypadku książki nie wiem, bo nawet tytułu nie
pamiętam, ale przypuszczam, że ksiażka mogła być istotnie
nieodpowiednia, tzn. zawierać jakieś treści "romansowe", ja miałam
10 lat, parę tygodni po tych imieninah matka uświadomiła mnie
seksualnie, ale mogła uważać, że książka jest nieodpowiednia do
wieku. Mieli poważne racje, ale uważam, że powinno to było zostać
załatwionoe inaczej: w wypadku łabędzia można go było zabrać nad
morze i pozwalać popływać na nim powiedzmy z pól godziny pod ścisłą
kontroą rodziców, bo rozumiem, że oni nie mieli obowiązku cały czas
sterczeć nade mną w morzu, też chcieli odpocząć, ale można było
pływanie na łabędziu potraktować jako atrakcję szczególną i wobec
tego rzadką, w wypadku książki: można było wyjaśnić, że jest
nieodpowiednia i albo kupić inną wzamian, albo tę oddać za 2 lata,
jak zrobiłaś z komórką. Po uświadomieniu seksualnym parę tygodni po
imieninach zrozumiałabym, co to znaczy książka nieodpowiednia i
byłoby po krzyku. Ale rodzice uznali, że oni są dysponentami mojego
majątku (prezenty otrzymane nie od nich) i mogą z tym zrobić, co
chcą, bo mają ważne powody i mieli rzeczywiście. No, i też do
dzisiaj nie wiedzą, że miałam poczucie krzywdy, bo nikomu się nie
poskarżyłam. A niechbym spróbowała ...

[sir.vimes]

Rybko, najpierw nazwałaś konfiskatę komórki okrucieństwem a teraz piszesz, że
mogli twoi rodzice postąpić tak samo z książką i byłoby lepiej. Zagalopowałaś
się chyba nieco.

Ja jako osoba nie przywiązująca wagi do przedmiotów dałabym komórkę na miesiąc -
żeby sprawdzić czy dziecko ją zgubi, czy w ogóle będzie używać. Gdyby zgubiła -
nie leciałabym odkupić, poczekałabym z rok co najmniej. Kotowa (kotkowa?)
postanowiła rok - dwa przechować - pewnie zna swoje dziecko lepiej niż my i ma
powody do takiej decyzji. Może chciała oszczędzić dziecku przykrości zgubienia
pierwszej tak cennej rzeczy? A może żadna koleżanka nie ma telefonu i dziecko
mogłoby najwyżej do mamy dzwonić?

Co do łabędzia - moje dziecko dostało kiedyś zabawkę , którą uznałam za źle
wykonaną i niebezpieczną - zanim ja zobaczyło zniknęła w odmętach kosza.
Wyrzutów sumienia zaprawdę nie mam. Może o łabędziu pamiętasz tylko to, że
zabrali a był właśnie źle wykonany i naprawdę niebezpieczny? Wiesz, jak dziecko
się zakrztusi, zadławi elementem zabawki czy ulegnie podobnemu wypadkowi to wini
się rodziców, nie chwali się ich, że tak ładnie dbali o pełnię wolności i
maksimum doświadczeń w krótkim życiu swojego dziecka.

[srebrnarybka]

Rybko, najpierw nazwałaś konfiskatę komórki okrucieństwem a teraz
piszesz, że
> mogli twoi rodzice postąpić tak samo z książką i byłoby lepiej.
Zagalopowałaś
> się chyba nieco.

- nie zgalopowałam się. Nie widzę żadnych zagrożeń wynikających z
używania komórki przez 7latkę, natomiast książka może
być "niemoralna" dla 10latki. Ponieważ byłam akurat u progu
zrozumienia, na czym ewentualna "niemoralność" może polegać, sprawa
była do załatwienia. Nie wiem, na czym polegała, bo książkę
skonfiskowano mi błskawicznie, więc nawet tytułu nie pamiętam. Może
rzeczywiście rodzice w ogóle nie mieli racji? Nie wiem i nigdy się
nie dowiem, bo zapewne nie pamiętają. Poza tym piszę o wyraźnej
rekompensacie, a tu cały czas się mówi o zabraniu dziecku zabawki
bez rekompensaty.

Gdyby zgubiła -
> nie leciałabym odkupić, poczekałabym z rok co najmniej.

- ja też. Przecież my nie dyskutujemy o tym, czy rodzice miei
obowiązek kupić komórkę 7latce, tylko czy mieli prawo skonfiskować
komórkę, którą kupił ktoś inny.

A może żadna koleżanka nie ma telefonu i dziecko
> mogłoby najwyżej do mamy dzwonić?

- to skąd wpadłaby na taki pomysł, żeby mieć komórkę?

Co do łabędzia - moje dziecko dostało kiedyś zabawkę , którą
uznałam za źle
> wykonaną i niebezpieczną - zanim ja zobaczyło zniknęła w odmętach
kosza.
> Wyrzutów sumienia zaprawdę nie mam.

- no, ale ja tego łabędzia zobaczyłam. Nikt nie zadbał o
znieczulenie, bo rodzice widać, tak jak Kotkowa, uznali, że skoro są
rodzicami, to maja prawo ...


Może o łabędziu pamiętasz tylko to, że
> zabrali a był właśnie źle wykonany i naprawdę niebezpieczny?

w morzu każdy łabądz (ryba, dmuchany fotelik, materac etc.) jest
niebezpieczny, jak się pływa luzem, bo prąd może porwać. Ale jeżeli
rodzic bęzi holował dziecko pływające na łabędziu, to nic się nie
stanie. Tylko, że takie holowanie zabiera czas, który przyjemniej
spędzić leżąc na kocu i czytając. Więc łąbędzia won, a że dziecku
przykro - trudno, my jesteśmy rodzicami i dbamy o bezpieczeństwo.

Wiesz, jak dziecko
> się zakrztusi, zadławi elementem zabawki czy ulegnie podobnemu
wypadkowi to win
> i
> się rodziców, nie chwali się ich, że tak ładnie dbali o pełnię
wolności i
> maksimum doświadczeń w krótkim życiu swojego dziecka

Inna sprawa, że rodziców często obwinia się o najróżniejsze
nieszczęśliwe wypadki, których absolutnie nie da się przewidzieć i
uniknąć i ludzie dlatego na zapas ograniczają swoje dzieci, wcale
ich zresztą nie chroniąc.

[sir.vimes]

Nie widzę żadnych zagrożeń wynikających z
> używania komórki przez 7latkę

Ty nie widzisz zagrożeń - inna matka widzi. Choćby takie, że można stać się
centrum zainteresowania niespecjalnie miłych dzieci, które lubią cudze błyskotki
i fanty. Nie każda szkoła jest w końcu idealna. A siedmioletnie dziecko może
takiego zagrożenia nie rozumieć i wpakować się w niesympatyczną sytuację.

Natomiast ja nie widzę żadnego zagrożenia powodowanego przez zbyt dorosłą
książkę. Nawet jeśli byłby to Zwrotnik raka w prezencie dla ośmiolatki. Nie
przeczytałaby , co najwyżej.

> - to skąd wpadłaby na taki pomysł, żeby mieć komórkę?

Dziadek wpadł, jak zrozumiałam. A poza tym - można chcieć być "tą pierwszą co ma
komórkę". O istnieniu telefonów dzieci raczej wiedzą?

> - no, ale ja tego łabędzia zobaczyłam. Nikt nie zadbał o
> znieczulenie,

Uważam, ze to błąd, że zobaczyłaś. Jeśli łabędź był chłamem raczej najlepiej
byłoby gdybyś nie wiedziała o jego istnieniu. Ale może nie dało się inaczej?

rodziców często obwinia się o najróżniejsze
> nieszczęśliwe wypadki, których absolutnie nie da się przewidzieć i
> uniknąć i ludzie dlatego na zapas ograniczają swoje dzieci,

No i dlatego czasem boją się niewinnego łabędzia. Czasem to irracjonalne ale
trudno, nie da się postępować zawsze bezbłędnie.

[srebrnarybka]

Ty nie widzisz zagrożeń - inna matka widzi. Choćby takie, że można
stać się
> centrum zainteresowania niespecjalnie miłych dzieci, które lubią
cudze błyskotk

- a 9latce już to nie grozi? Poza tym tym należy uczyć pewnych
bezpiecznych zachowań: nie odsłuchuje się komórki w miejscu
publicznym, nosi w torbie, najlepiej przypiętą, a jeżeli już
telefonuje na dworze i bandzior ją wyrywa, to oddać bez walki. Ta
wiedza niestety każdemu prędzej czy później się przyda.

Natomiast ja nie widzę żadnego zagrożenia powodowanego przez zbyt
dorosłą
> książkę. Nawet jeśli byłby to Zwrotnik raka w prezencie dla
ośmiolatki. Nie
> przeczytałaby , co najwyżej.

- np. Wielki las Nienackiego (to na pewno nie był Wielki las, bo
napisano go wiele lat później).

Dziadek wpadł, jak zrozumiałam. A poza tym - można chcieć być "tą
pierwszą co m
> a
> komórkę". O istnieniu telefonów dzieci raczej wiedzą?

- nie dziadek wpadł, tylko dziadek spełnił marzenie córki, która
używa komórki głównie do pisania "cześć" kolegom z klasy. O
istnieniu telefonów 7latki wiedzą, ale jeśli w ich otoczeniu używają
ich tylko dorośli, to nie musi im przyjść do głowy, że i one mogłyby
chcieć telefonu. 7latki rzadko np. proszą o kupienie im samochodu,
bo tatuś ma, chociaż też wiedzą o istnieniu samochodów.

Uważam, ze to błąd, że zobaczyłaś. Jeśli łabędź był chłamem raczej
najlepiej
> byłoby gdybyś nie wiedziała o jego istnieniu. ... Czasem to
irracjonalne ale
> trudno, nie da się postępować zawsze bezbłędnie.

Nie da się. Ale wiedząc o błędach popełnionych przez innych ludzi
można ich unikać. Dlatego podałam ten przykład do przemyślenia na
forum.

[sir.vimes]

9 latka nie jest debiutantką na szkolnym korytarzu. Trochę różnicy doświadczeń jest.

"oddać bez walki."

Ja tam nie uczę oddawania bez walki.

> - np. Wielki las Nienackiego (to na pewno nie był Wielki las, bo
> napisano go wiele lat później).

Im wcześniej człowiek pozna co to grafomania i chłam tym lepiej będzie potrafił
to odsiać ;P
Naprawdę, zagrożenia książką nie jestem w stanie się dopatrzeć - jako 10 latka
czytałam niesłychane żówna na przemian z dobrą literaturą i jakoś pozostałam
przy tej ostatniej. A wiedza o literackim żównie przydaje się w życiu.

[srebrnarybka]

"oddać bez walki."
>
> Ja tam nie uczę oddawania bez walki.

- lepiej żeby dziecko pobili i następnie zabrali komórkę, której
przecież i tak nie obroni czy żeby tylko zabrali komórkę? Jak stałam
kiedyś na przystanku autobusowym wieczorem i stanął nade mną facet z
i igłą i strzykawką i zażądał pieniędzy, to je dałam, a nie
próbowałam walczyć, ryzykując zarażenie HIV w obronie 20 zł, bo tyle
miałam przy sobie.

Co do ksiązek: gdyby to była grafomania, to pal 6, Wielki las jest
pornografią, a grafomanią dopiero w drugiej kolejności (albo nawet
nie jest grafomanią, nie wiem), i ta zabrana książka zapewne była
zdaniem rodziców zbyt swobodna obyczajowo dla 10latki, mogę to
akurat zrozumieć, ale był to czas uświadamiania mnie seksualnego,
więc można było włączyć w to sprawę książki, tłumacząc, o to jest
pornografia i dlaczego nie powinno się jej czytać. Natomiast książkę
skonfiskowano błyskawicznie i nikt nie wpadł na pomysł, żeby ją np.
wymienić na coś innego.

[srebrnarybka]

nie wiem, czym kierowali się Twoi rodzice, nie znam ich i nie mam
> prawa ich osadzać.
> Te zdarzenia miały miejsce tak dawno, a wciąż są obecne w Twojej
> pamięci i sercu.
> Ciężko i smutno jest żyć, kultywując w sobie poczucia krzywdy.

- nawiasem mówiąc, pólgębkiem bronisz moich rodziców i sama wobec
córki postępujsze podobnie, a mnie winisz za to, że czuję się
skrzywdzona. Owszem, ciężko jest żyć w poczuciu krzywdy i dlatego
chcę chronić przed nim Wasze dzieci.

[kotkowa1]

ani bronie Twoich rodziców, ani nie bronie - nie znam ich tak jak
pisałam i osadzać nie będę.
Nie broń naszych dzieci, obroń sama siebie. Co mam na mysli?ano to,
żebyś może uwolniła się z tych wspomnień,metod jest sporo -jedna z
nich to np.zebys powiedziała teraz rodzicom, ze było Ci bardzo
przykro. Przeszlosci nie zmienisz, ale gdy sie wyjasni, albo WYPOWIE
pewne rzeczy na głos udaje się ukojenie w sercu.I tego Ci zyczę.

[srebrnarybka]

Kobieto, mnie ten łabądż w tej chwili guzik obchodzi, ale pamiętam
to poczucie krzywdy i dlatego chcę chronić Wasze dzieci przed czymś
podobnym. Bo moi rodzice są tak samo pewni siebie i przekonani o
swojej nieomylności rodzicielskiej, jak Ty.

[green_sofia]

Przepraszam że nie do końca w temacie o komórce będzie, ale czy jak
dostaje książki ponad jej wiek to też zabierasz? Bo piszesz że ona
wie że do książek dla nastolatków tez musi dorosnąć. To co, książki
też chowasz w szafie bo są dla 13latka a nie dla 7 latki? To biedne
to Twoje dziecko bo ja jako 10latka czytałam kryminały, wspomnienia
wielkich ludzi, biografie i inne książki które masowo kupowała moja
mama. I tylko mi to na dobre wyszło bo mając 10lat więcej wiedziałam
o świecie niż nie jeden 40latek.

Nie przywiązuj się do cyferki jaką jest wiek, może akurat Twoja
córka ma większy potencjał niż przeciętny 7latek? I może ten
potencjał właśnie umożliwi jej właściwie korzystanie z komórki co
nie jest zadaniem ponad siły 7latka.

[kotkowa1]

no widzisz a ja nie uwazam za "dobre", zeby wiedza o swiecie 10
letniego dziecka przerastala wiedze 40 latka. tym bardziej wiedza
zaczerpnieta z kryminałów.
odpowiadam tylko wybiorczo na to, co napisalas tak samo jak
wybiorczo potraktowalas moja wypowiedz

[srebrnarybka]

to co, będziesz ograniczać rozwoj intelektualny dziecka, żeby było
głupsze od Ciebie? Przecież to horror. Cóż, znam pewnego ojca, który
sam nie zna angielskiego, ale woiz regularnie 8 i 7letie dzieci na
lekcje prywatne tego języka, bo uważa, że to dla nich pożyteczne.
Mimo, że w zakresie angielskiego mają wiedzę większą od ojca.

[srebrnarybka]

no i raczej nie ma sensu porownywac 7 latka do studentów, którym
> mówisz o wyłączeniu komórek!

- w kwestii komórek można i nawet trzeba. Czy uważasz, że 7latki to
są jakieś zwierzątka, którym nie można kazać wyłączyć komórek i
przypominać o tym na każdej lekcji?

krzywdzi bardziej niż
> klaps?!a ja myslalam, ze coraz mniej osób tak mysli, brr..

- zastanów się - klaps dotyczy jednej dorażnej awantury i po paru
godzinach można o nim zapomnieć. Twoja córka CAŁE DWA LATA czekała
na to, żebyś pozwoliła jej używać tego, co było JEJ, nie Twoje. To
naprawdę okrutne.

[kotkowa1]

nie uwazam dzieci za zwierzatka- bez wzgledu na ich wiek, ale z
doswiadczenia wiem, jak wyglada poczatek szkoly a nawet jak dzieci
sa zagubione i rozkojarzone w 2czy 3 klasie.Dzieci Zdrowe i w normie
intelektualnej
NIE WOLNO BIC DZIECI! klaps to tez bicie, to przemoc i twoja
bezsilnosc - czy jesli twoj mązzrobi cos nie tak równiez go bijesz?
a twoja siostra/brat/matka? bo dziecko jest "twoje" - i tym
usprawiedliwiasz przemoc?!
A przez dwa lata jak to napisalas moja corka robila mnostwo innych
super fajnych rzeczy , a nie -jak sugerujesz - siedziala z oczami
wbitymi w szafe, w kórej uwieziona byla jej ukochana komórka.

[srebrnarybka]

nie uwazam dzieci za zwierzatka- bez wzgledu na ich wiek, ale z
> doswiadczenia wiem, jak wyglada poczatek szkoly a nawet jak dzieci
> sa zagubione i rozkojarzone w 2czy 3 klasie.Dzieci Zdrowe i w
normie
> intelektualnej

- właśnie szkoła powinna uczyć właściwych zachowan w miejscy
publicznym i jeżeli nie jest w stanie wyegzekwować wyłączania
komórek, to świadczy o jej niwydolności wychowawczej. Tak, jak uczy
się dzieci, że zgłaszają się do odpowiedzi przez podniesinie ręki, i
nie gadają, tak samo powinno się uczyć, że na lekcji wyłącza się
komórki. Można z tego zrobić pewien rytuał, który "osłodzi" dzieciom
nieużywanie ich.

NIE WOLNO BIC DZIECI! klaps to tez bicie, to przemoc i twoja
> bezsilnosc - czy jesli twoj mązzrobi cos nie tak równiez go
bijesz?
> a twoja siostra/brat/matka? bo dziecko jest "twoje" - i tym
> usprawiedliwiasz przemoc?!

- nigdzie nie zachęcałam do bicia dzieci. Uważam tylko, że
zmanipulowanie dziecka w taki sposób, by "zgodziło się" rzekomo
dobrowolnie na pozbawienie się używania wymarzonej komórki, która
stanowi własność jego, a nie rodziców, i następnie przez 2 lata
uniemożliwianie dziecku korzystania z tej właśności stanowi dużo
większą przemoc psychiczną. Usprawiedliwiasz ją tym, że Ty zawsze
wiesz lepiej, co dobre dla dziecka, co sprowadza się do tego, że
dziecko uważasz za swoje. Po prostu uważam to za dużo bardziej
wyrafinowanie poniżenie dziecka niż klaps.

[kotkowa1]

OK, to moze inaczej - pozwalałabys swoim dzieciom na niekontrolowane
korzystanie z komputera i internetu? wszystkie programy, ktore maja
chronic dzieci przed przemoca i zboczencami w sieci sa niepotrzebne?
komórke moja córka chciala miec, ale to nie bylo jedyne wymarzone
cudo jej zycia i nie pisalam tu w zadnym miejscu, ze to dla niej
byla sprawa zycia i smierci - tylko Ty swoimi wypowiedziami taka
range tej sprawie nadalas.
Nie zmianipulowalam swojego dziecka, ani nie "przekonalam" jej do
swojej jedynej prawdy. Dyskusja polega na przedstawianiu
argumentów, słuchaniu i na dochodzeniu lub czasami nie do
porozumienia. Było mnóstwo sytuacji, w których to ja jej
ustepowalam, bo wiedzialam, ze ma racje. byly te takie, gdy ona
ustepowala mi. ale tez takie, gdy szlysmy na kompromis.

[srebrnarybka]

pozwalałabys swoim dzieciom na niekontrolowane
> korzystanie z komputera i internetu? wszystkie programy, ktore
maja
> chronic dzieci przed przemoca i zboczencami w sieci sa
niepotrzebne?

- co ma piernik do wiatraka?

Nie zmianipulowalam swojego dziecka, ani nie "przekonalam" jej do
> swojej jedynej

- nie żartuj. A co by było, gdyby córka się nie zgodziła na
konfiskatę komórki. Przecie tak czy owak byś skonfiskowała, tylko,
gdyby była zbyt oporna, byłaby większa awantura. Więc wolała oddać
bez oporu, żeby przynajmniej się nie narazić mamusi.

Było mnóstwo sytuacji, w których to ja jej
> ustepowalam, bo wiedzialam, ze ma racje

- a ja uważam, że w sprawie komórki to córka miała rację. Nie widze
niczego zdrożnego w posiadaniu komórki przez 7latkę, chociaż nie
uważam, że było Waszym obowiązkiem ją kupować. Ale dziadkowie są m.
in. od tego, żeby spełniać marzenia extra. Więc skoro dziadek
komórkę kupił, to należało ją dziecu udostępnić.

[kotkowa1]

ano piernik do wiatraka ma, bo równie dobrze monza zrobic tragedie z
tego, ze pozwalam dziecku na korzystanie z komputera godzine, a nie
połtorej, że sprawdzam na jakiej jest stronie. Ale na takie moje
zachowanie można spojrzec jako na natreta i uzurpatora praw , albo
na kogos, kto dba o bezpieczenstwo.
A wiesz, co bym zrobiła, gdyby sie nie zgodzial na schowanie
komorki? dałabym jej na próbe,choc znając swoje dziecko (i troche
dzieci w ogole )wiedzialam czym ta próba sie skonczy.
Nie znasz mnie ani moich dzieci, wiec Twoje wnioski za daleko siegaja

[srebrnarybka]

dałabym jej na próbe,choc znając swoje dziecko (i troche
> dzieci w ogole )wiedzialam czym ta próba sie skonczy.

- no właśnie, czym? Aż jestem ciekawa

A wiesz, co bym zrobiła, gdyby sie nie zgodzial na schowanie
> komorki? Nie znasz mnie ani moich dzieci, wiec Twoje wnioski za
daleko siegaja

- po prostu Ty, znając swoją córkę,dobrze wiedziałaś, że się zgodzi.
Jeżeli 7latka tak łątwo zgodziła się oddać Ci wymarzoną komórkę, to
znaczy, że jest tak przez Ciebie zdominowana, że nie mogła się nie
zgodzić, a Ty, znając swoje dziecko, wiedziałaś o tym. Ja też parę
razy zostałam podobnie zmanipulowana i też "się zgodziłam", co nie
znaczy, że do dziś nie czuję żalu.

[kotkowa1]

Bardzo mi przykro, ze Twoi rodzice tobą manipulowali a Ty bedac
dorosła kobieta do dzis sie z tego nie wyleczyłas i nadala cierpisz,
że czegos Ci nie dali, schowali lub byli dla Ciebie niesprawiedliwi.
I wydaje mi się, ze swoja sytuacje przelewasz na sytuacje opisana
przeze mnie.

[srebrnarybka]

mnie też jest przykro, że moi rodzice mną manipulowali i dlatego
ostrzegam innych rodziców, by nie robili tego samego swoim dzieciom.
Moi rodzice do dziś są przekonani, że byli świetnymi rodzicami i
zawsze chcieli tylko mojego dobra. Sytuuacje z odebranymi zabawkami
opisałam wyżej,

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> pozwalałabys swoim dzieciom na niekontrolowane
> > korzystanie z komputera i internetu? wszystkie programy, ktore
> maja
> > chronic dzieci przed przemoca i zboczencami w sieci sa
> niepotrzebne?
>
> - co ma piernik do wiatraka?


No jeśli np komputer jest własością dziecka to idąc Twoim tokiem
rozumowania - wara Ci rodzicu od własnosci dziecka

[srebrnarybka]

nie, bo komputer może służyć do różnych rzeczy, więc dziecko należy
nauczyć z niego korzystać. Porównywalne byłoby skonfiskowanie
komputera na 2 lata.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> nie, bo komputer może służyć do różnych rzeczy, więc dziecko
należy
> nauczyć z niego korzystać. Porównywalne byłoby skonfiskowanie
> komputera na 2 lata.

No więc w przypadku komórki uczysz dziecko, że jest mu ona jeszcze
zupełnie niepotrzebna a wręcz szkodliwa.

[srebrnarybka]

na czym polega szkodliwość komórki dal 7 latka?

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> - niech opłaca kartę z kieszonkowego, szybko nauczy się
> oszczędności, poza tym to się znudzi.

A jak kieszonkowego nie starczy? /mojemu koledze ledwo starczyło
kiedys pensji na opłacenie telefonu /stacionarnego/ po rozmowach
swojej córki/
To wtedy można już skonfiskować tę dziecka własność?

> - nie widzę problemu, chyba, że na lekcji.

Nie widzisz problemu poza lekcją? że dzieciak sie może uzależnić i
wiekszość jego mysli bedzie krążyc wokół komórki i sms-ów.

[srebrnarybka]

A jak kieszonkowego nie starczy?

- to nie kupi nowej karty i nie będzie mogła telefonować. Poczeka do
następnego miesiąca i za nowe kieszonkowe sobie kupi.

Nie widzisz problemu poza lekcją? że dzieciak sie może uzależnić i
> wiekszość jego mysli bedzie krążyc wokół komórki i sms-ów.

- znudzi mu się, jak każda nowa zabawka, nie mówiąc o tym, że
rodzice 7latka powinni dostarczyć mu tylu życiowych sprawności, żeby
umiało też znajdować radość w czym innym. Ot, chociażby wycieczka w
niedzielę do lasu i zbieranie grzybów albo liści jesiennych. Dziecko
uzależni się od komórki, jeżeli to jest jedyne jego ciekawe wrażenie
w życiu.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> - znudzi mu się, jak każda nowa zabawka.

Nie koniecznie - to jest między innymi zagrożenie jakie niesie za
sobą komórka w ręku siedmiolatka bez jakichkolwiek ograniczeń. Może
dawać laptopa siedmiolatkowi do dowolnego dysponowania - jesli
dostał od dziedka?

[srebrnarybka]

laptop w ogóle nie jest do dowolnego używania, ale używanie laptopa
dużo bardziej angażuje niż używanie komórki. Ja mam komórkę zawsze
przy sobie, także słuchawkę telefonu stacjnarnego, jak jestem w
mieszkaniu, żeby nie biegać, jak ktoś zadzwoni. Nie muszę sprawdzać,
czy przyszedł SMS, bo słyszę. To normalne, bo zależy mi na kontakcie
z ludźmi, a telefon do tego służy. Nie uważam się za osobę
uzależnioną i noszenie z sobą komórki na prawdę mnie nie angażuje.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> laptop w ogóle nie jest do dowolnego używania, ale używanie
laptopa
> dużo bardziej angażuje niż używanie komórki.

Jak to nie jest do dowolnego uzywania? a do jakiego?
Ponadto nie rozmawiamy o tym co kogo bardziej angażuje w używaniu
tylko o zasadzie: czy wolno rodzicom
skonfiskować/przechować/sprawować pieczę nad prezentem , który jest
dla ich dziecka nieodpowiedni lub szkodliwy.

> Ja mam komórkę zawsze
> przy sobie, także słuchawkę telefonu stacjnarnego, jak jestem w
> mieszkaniu, żeby nie biegać, jak ktoś zadzwoni.

Sorry ale to objaw uzaleznienia chyba że pracujesz non stop na
infolinii

> To normalne, bo zależy mi na kontakcie
> z ludźmi, a telefon do tego służy. Nie uważam się za osobę
> uzależnioną i noszenie z sobą komórki na prawdę mnie nie angażuje.

Dobrze wiesz że obecnie telefony nie służą wyłącznie do kontaktów z
ludźmi. Mają szereg innych ciekawych funkcji

[srebrnarybka]

Jak to nie jest do dowolnego uzywania? a do jakiego?

- do zabawy np. przez godzinę dziennie, a nie non stop, zablokowanie
nebezpiecznych stron mie powoduje zniszczenia całości.

Ja mam komórkę zawsze
> > przy sobie, także słuchawkę telefonu stacjnarnego, jak jestem w
> > mieszkaniu, żeby nie biegać, jak ktoś zadzwoni.
>
> Sorry ale to objaw uzaleznienia chyba że pracujesz non stop na
> infolinii

- nie, nie pracuję. Po prostu mam dużo przyjaciół i nie chcę mieć
kłopotu, jak ktoś zadzwoni, chcę być łatwo dostępna. Nie jestem
uzależniona, bo nie muszę o komórce w ogóle myśleć, właśnie dlatego,
że mam ją przy sobie. Jeżeli już jestem od czegoś uzależniona, to od
kontaktów z ludźmi, a nie od komórki, która je ułatwia. To chyba
dobre uzależnienie?

Dobrze wiesz że obecnie telefony nie służą wyłącznie do kontaktów z
> ludźmi. Mają szereg innych ciekawych funkcji

- moejgo używam też jako budzika i zegarka (szlag mi trafił pasek od
zegarka, na nowy trzeba wydać ze 30 zł, a komórka zawsze pod ręką,
więc kasy szkoda). Rozumiem, że Twoim zdaniem kwalifikuję się do
terapeuty.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> - moejgo używam też jako budzika i zegarka (szlag mi trafił pasek
od
> zegarka, na nowy trzeba wydać ze 30 zł, a komórka zawsze pod ręką,
> więc kasy szkoda). Rozumiem, że Twoim zdaniem kwalifikuję się do
> terapeuty.

Ale nie mówimy o Tobie tylko o kilkuletnim dzieciaku.
A uzależniona od komóry jesteś - spróbuj wyłączyć na kilka dni -
dobrze działa.

[verdana]

Doskonale - matka jest chora, a nie moze sie dodzwonić, ktos dzwoni
z kolejnym zleceniem, ale nie odbierasz, wiec zlecenie dostaje kto
inny. tak to jest , jak sie traktuje komorke nie jak telefon, ale
jak diabla wcielonego.
mamo 303 - jak czesto wyłaczasz telefon stacjonarny?

[mama303]

Zdarza mi się wyłaczyć także stacjonarny! w ogóle chyba zrezygnuje z
umowy na telefon stecjonarny ale mimo wszystko to jednak nie komórka
wszechobecna w każdym miejscu i kazdej sytuacji.

Owszem troche to diabeł wcielony, bo jak sama piszesz, jak wyłączysz
komórkę to zaraz rozchoruje Ci sie matka albo napewno coś ważnego
Cie w życiu obejdzie

[kotkowa1]

diabeł pełną gębą, bo w dodatku pamięć nam wykasował i już uwierzyć
nie da rady, że jakies 20 lat temu komorek ani sladu a i stacjonarny
telefon nie każdy posiadal, a cudem ( ale Kto sprawcą tego cudu? )
przezylismy ten koszmar ))

[srebrnarybka]

ja 13 lat czekałam na telefon stcjonarny i był to dla mnie koszmar.

Verdana, przesadzasz

[sir.vimes]

3 latek to nie nastolatek. 3 latek to nawet nie 7 latek. To jest malusieńkie
dziecko, któremu nieodpowiednia zabawka może zaszkodzić bardziej niż fakt, że
została schowana na później. Znajoma nie pomyślała, kupiła grę nieodpowiednią do
wieku, dziecko bawić się niestosowną zabawką nie musi - nie ma co robić dramatu.
Ja jestem w pełni za szanowaniem prywatności i własności małych dzieci ale
sugestia, że schowanie na odpowiedni wiek niestosownej zabawki to straszna
krzywda jest przesadą.

Czasem pozorny szacunek do świętej własności dziecka daje efekt odwrotny - tzn
nie służy dobru dziecka. Do dziś mi szkoda świetnej jakości ołówków i pasteli,
które przywożono mi jako maleństwu z zagranicy - gdyby poczekały chociaż dwa - 3
lata w szafie mogłabym je wykorzystać a nie wdeptać w dywan (chociaż pewnie
miałam chwilową radość z wdeptywania). Tak samo szkoda mi delikatnego
drewnianego domku, który dostała od ciotki i doszczętnie rozwaliła moja
ówcześnie dwuletnia córka - gdybym schowała go na 2-3 lata byłaby przeszczęśliwa
i miałaby szanse się nim sensownie pobawić.

[verdana]

Mnie raczej chodziło o zabranie komorki 7-latce, nie zabawki
trzylatce. A siedmiolatek to nie malutkie dziecko.

[sir.vimes]

Tak, siedmiolatek to rzecz inna. Myślałam, ze o problemie autorki piszesz. Ja
siedmiolatce komórkę dałabym na próbę (np. na miesiąc) i ustaliła, ze
zweryfikujemy czy potrzebna i czy sobie z nią radzi. jakby przez miesiąc nie
zgubiła - to i tak byłby sukces ;P

[mama303]

sir.vimes napisała:

> Tak, siedmiolatek to rzecz inna. Myślałam, ze o problemie autorki
piszesz. Ja
> siedmiolatce komórkę dałabym na próbę (np. na miesiąc) i ustaliła,
ze
> zweryfikujemy czy potrzebna i czy sobie z nią radzi. jakby przez
miesiąc nie
> zgubiła - to i tak byłby sukces ;P

No ale różne są siedmiolatki, na szczęście jest matka która decyduje
czy jej siedmiolatek komórke mieć powinien.
Ja skłaniałabym sie raczej do tego że to jeszcze za wcześnie. Może
zmienię zdanie gdy moja córka bedzie mieć 7 lat

[srebrnarybka]

na szczęście jest matka która decyduje
> czy jej siedmiolatek komórke mieć powinien.

- to nie matka, tylko dziadek zdecydował, że córka komórkę MA. Matka
zdecydowała o zaaresztowaniu dziecku komórki. Między POWINIEN a MOŻE
też jest pewna różnica. 7latka komórki mieć nie musi (chyba, że
porusza się gdzieś sama albo pod opieką jakichś opiekunów) i rodzice
nie mają obowiązku kupować jej takiego bajeru tylko jako zachcianki.
Ale jeżeli kupił dziadek, który "służy" do robiebia dziecku frajdy,
nie widzę problemu.

[verdana]

Problem w tym, ze rodzice rzadko mysla kategoriami "na wyrost".
Robia coś, co w tym momencie wydaje im się sluszne, jakby
zakladajac, ze dziecko doroslejac wymarze z pamięci te wszystkie
schowane komorki i skonfiskowane książki. A problem w tym, ze czasem
nieodpowiednia zabawka w rekach dziecka jest znacznie mniejszym
zagrozeniem, niż uswiadomienie dziecku (nie mowie o malutkich
dzieciach!), ze nic do niego nie nalezy, mama decyduje o wszystkim.
Takie dziecko oczywiscie sie ni poskarzy, bo komu? Widac, ze wszyscy
poaz mama wladzy nie maja - zabawke od dziadka można zabrać,
jednoczesnie - o czym się nie mysli - podwazajac autorytet dziadka.
Komu się poskarzyć, skoro sama matka uznaje dziadka za
nieodpowiedzialnego i najwyraxniej nie respektuje jego decyzji?
Przy okazju uczymy dziecko, ze wlasnych starszych rodziców można
lekcewazyć, ze oni nie mają nic do gadania.
takie zabranie zabawki ma znacznie głębsze konsekwencje, niz na ogół
sie mysli...
I przypomnijcie sobie wlasne dzieciństwo - zazwyczaj znacznie lepiej
pamieta się takie drobne niesprawiedliwosci, niz troske rodzicow.
czesto te drobiazgi potrafia skutecznie zepsuc kontakty z przyszlym
nastolatkiem.

[mama303]

Moim zdaniem to jest właśnie myslenie na wyrost. Prościej byłoby
pewnie dać dzieciakowi tę komórkę czy tę /nieopowiednia/ grę i niech
ma frajdę. Trudniej natomiast zaingerować. Jeśli czuje że komórka
jest z jakichs przyczyn nieodpowiednia dla mojego dziecka to nie
zawaham się zaingerować i np "przechować" nawet za cenę chwilowego
niezadowolenia dziecka i nie przesadzajmy siedmiolatek to jeszcze
małe dziecko i myślę że stosunkowo łatwo zaakceptuje decyzje
rodziców. Mało tego - uważam że dziecku potrzebny jest rodzic
przewodnik, który wskaże co jest właściwe i co służy dziecku a co
nie.
Komórka dla siedmiolatka to akurat kwestia dyskusyjna ale w
przypadku np jakiejś drogiej biżuterii albo dużej kwoty pieniędzy
chyba każdy roztropny rodzic jednak wykaże ingerencje we własność
swojej latorośli. Przeciez robimy to dla właśnie dla dobra dziecka.

[srebrnarybka]

nie sądzę, żeby marzeniem dziecka było posiadanie i używanie drogiej
biżuterii albo trzymanie pod poduszką 2 tysięcy zł. Natomiast
doskonale rozumiem, że 7latka może marzyć o komórce po to, by 10
koleżankom napisać co wieczór "cześć" i marzenie takie rozumiem.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> nie sądzę, żeby marzeniem dziecka było posiadanie i używanie
drogiej
> biżuterii albo trzymanie pod poduszką 2 tysięcy zł. Natomiast
> doskonale rozumiem, że 7latka może marzyć o komórce po to, by 10
> koleżankom napisać co wieczór "cześć" i marzenie takie rozumiem.

Moja Droga, nie uzurpuj sobie prawa do bycia specjalistką od marzeń
wszystkich dzieci. Myślę że 2 tysiaki byłyby niezłą frajdą dla
niejednego siedmiolatka.

[sir.vimes]

Jasne, znam takie dla których większą niż telefon. Nie wspominając o prawdziwej
kolii z brylantami. A choćby i skromnym topazem

Myślę że 2 tysiaki byłyby niezłą frajdą dla
> niejednego siedmiolatka.

[srebrnarybka]

jeżeli jest chowany w taki sposób, że samo posiadanie pieniędzy
sprawia mu przyjemność. Bo jaką przyjemność może komukolwiek
sprawiać posiadanie 2 tysięcy? Przyjemność może sprawiać posiadanie
rzeczy, które można za 2 tysiące kupić. I dopiero człowiek dorosły,
który zdaje sobie sprawę z wartości rożnych przedmiotów, przelicza
te 2 tysiące np. na narty. Poza tym jakoś nie wyobrażam sobie, żeby
mamusia oddała znajomej ofiarodawczynie 2 tysiące podarowane jej
synowi, bo jeszcze za mały na takie prezenty. I nikt wtedy pewnie
nie stwierdziłby, że mama jako opiekunka miała prawo. Chociaż
zgodnie z Twoją logiką - miałaby.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> jeżeli jest chowany w taki sposób, że samo posiadanie pieniędzy
> sprawia mu przyjemność.

Czyli przyznajesz że takie dzieci mogą jednak istnieć

> Poza tym jakoś nie wyobrażam sobie, żeby
> mamusia oddała znajomej ofiarodawczynie 2 tysiące podarowane jej
> synowi, bo jeszcze za mały na takie prezenty. I nikt wtedy pewnie
> nie stwierdziłby, że mama jako opiekunka miała prawo. Chociaż
> zgodnie z Twoją logiką - miałaby.

Ależ prawo zezwala na oddawanie prezentów
Inna sprawa że jest to niegrzeczne i z tego powodu ja bym tego nie
doradzała a nie z tego, że nie mama prawa.

[srebrnarybka]

Czyli przyznajesz że takie dzieci mogą jednak istnieć

- jak się je źle wychowa.

Ależ prawo zezwala na oddawanie prezentów
> Inna sprawa że jest to niegrzeczne i z tego powodu ja bym tego nie
> doradzała a nie z tego, że nie mama prawa.

- wiele lat temu w mojej rodzinie moja 6letnie kuzynka odziedziczyła
spadek pieniężny. Wiem, że rodzice musieli wpłacić go pod kontrolą
sądu na książeczkę i nie było mowy, żeby mogli ruszyć te pieniądze i
wydać np. na głodjące dzieci w Indiach, bo to byłoby okradanie
dziecka. I słusznie.

[mama303]

srebrnarybka napisała:


> - wiele lat temu w mojej rodzinie moja 6letnie kuzynka
odziedziczyła
> spadek pieniężny. Wiem, że rodzice musieli wpłacić go pod kontrolą
> sądu na książeczkę i nie było mowy, żeby mogli ruszyć te pieniądze
i
> wydać np. na głodjące dzieci w Indiach, bo to byłoby okradanie
> dziecka. I słusznie.

Bardzo słusznie jeśli tak zastrzegła spadkodawczyni.

[srebrnarybka]

spadkodawczyni nie miała zielonego pojęcia o istnieniu
spadkobierczyni, nie zostawiła testamentu. Sąd podzielił spadek
między siostrę, bratanków i ciostecznych wnuków zmarłej, a
niektórych szukano ogłoszeniem w prasie. Jednak z ciotecznych
wnuczek zmarłej była małoletnia i j.w. Jej cioteczna babka w chwili
śmierci nie bardzo wiedziała o jej istnieniu, nie przewidywała, że
jej bratanek, a ojciec małoletniej, odrzuci spadek i wobec tego jego
część przejdzie na małoletnią córkę etc. Po prostu rodzice mieli
nakazane opiekować się majątkiem małoletniej, a nie wolno im było z
niego KORZYSTAĆ i to tak, by go uszczuplić. I słusznie.

[mruwa9]

A co to za gra? Bo moze wcale nie jest az taka nieodpowiednia dla
dziecka (w umiarze dopuszczane do komputera czy gier dziecko szybko
uczy sie nie tylko zasad, regul gry, ale tez np. koordynacji
joystick/mysz-monitor, uczy sie wygrywac, przegrywac, cwiczy
sprawnosc manualna, czesto przy okazji- liczyc i czytac, etc etc).
Chyba, ze zalozylas, ze kazda gra komputerowa/telewizyjna to zlo
samow sobie z samej swojej definicji. Widac znajoma bylo stac na
taki prezent i chciala dziecku sprawic przyjemnosc. Oddanie jej
ofiarodawcy jest bardzo niegrzeczne , a skonfiskowanie dziecku-
jest po prostu swinstwem. Moze najpierw odpalcie te gre i zobaczcie,
co to za ustrojstwo. Jesli bedzie odpowiednia dla dziecka, mozesz
przeciez limitowac czas i warunki gry, jesli bedzie nieodpowiednia
(np. za trudna), dziecko najprawdopodobniej samo sie nia szybko
znudzi lub zmeczy i odlozy na pozniejsze czasy.

[martartek]

Ufff...
Zabawka przeznaczona dla dzieci 3+ wiec jak najbardziej stosowna do wieku mojej
corki. Jednak dla mnie to za wczesnie. Ktos zasugerowal godzinna sesje... jak ja
ledwo znajduje czas na godzinna sesje czytania.
Zdecydowalam ze zabawki nie oddam i tu sie zgodze ze fatalny dalabym przyklad
corce. Jak na razie corka o gre nie pyta, nawet nie wie ze ja schowalam.
Zamierzam jej powiedziec ze to nie jest dobra zabawka dla niej. " u nas w domu
dzieci nie graja na takich grach, jak pojdziesz do przedszkola pomyslimy nad
jakas ladna gra dla ciebie " (corka wie ze pojscie do przedszkola to cos w
niedalekiej przyszlosci)
Gra ma fatalna grafike, muzyke i wg mnie pisanie literek to najlepiej na kartce
z mama. Po pol godzinnej sesji corka mnie nie slyszala, odmawiala odejscia od
telewizora, i w ogole byla ospala wg mnie to typowe dzialanie gier tego typu -
nigdy wczesniej z nia takich problemow nie mialam. Dzieki, wole zabawe w kolko
graniaste i rysowanie. Nie sadze ze cos ja ominie jesli zabronie jej tego typu
rozrywki jeszcze przez jakis czas.Obiecam jej ze zabawka poczeka az bedzie duza
dziewczynka i wtedy zobaczy czy jej sie ta gra podoba czy nie.
Bardzo dziekuje za wszystkie opinie.

[martartek]

" Zdecydowalam ze zabawki nie oddam i tu sie zgodze ze fatalny dalabym przyklad
corce. "

Po namysle, nie taki znowu zly przyklad. Zlym przykladewm byloby udawanie ze
zabawka jest super.

[tere-sa22]

Cały problem polega na tym, że dzieci często otrzymuką rzeczy, które
naszym zdaniem są dla nich niwełaściwe. Jeśli dziecko dostanie i
zostanie mu to zabrane, to żeby nawet rodzice mieli rację i tak
obróci się to przeciw nim. Osobiście uważam , że gra komputerowa
nie jest najbardziej drastycznym przykładem nieodpowiedniego
prazentu. Z doświadczenia wiem, że taki zakazany owoc będzie bardzo
kusił, może lepiej pozwolić się dziecku naim nacieszyć i stopniowo
odwracać dziecka uwagę innymi zabawami. Jest duża sznsa ,że gra
okaże się dla 3- latki po prostu za trudna i sama z niej zrezygnuje.

I jeszcze jedno spostrzeżenie - nasze dzieci to zupełnie inne
pokolenie niż my. Jeśli wymyśliłaś sobie, że będziesz dziecku
czytać przez godzinę dziennie bo to lepsze niż komputer, to nie
tendy dtoga. MUSISZ się liczyć z tym, że technika w takiej czy innej
postaci będzie się wkradać w życe Twojego dzicka i nic na to nie
poradzisz. Trzeba umożliwić dzicku poznanie wszystkich możliwości i
to ono samo dokona wyboru. Rola rodzica nie polega na podejmowaniu
za dziecko decyzji co lubi a co nie.

[kol.3]

A więc jest to gra edukacyjna, odpowiednia dla wieku córki ale
jednak niewłaściwa bo nie posiada mistrzowskiej grafiki.
Doradzam wdrożenie córce nauki pisania gęsim piórem, bo to
znakomicie wykształca kaligrafię.

[xkx]

Zrobiłaś błąd nie ustalają pewnych spraw wczesniej. Podobnie jak
Twoja znajoma też uczyniłą bład nei konsultując rodzaju prezentu z
tobą. A powinno być zdecydowanie inaczej. Ja jako chresny zawsze
starams ie przed ewentualna okazją do kupienia chreśnicy prezentu
skonsultowac z rodzicami swoj pomysł. W końcy to oni są
odpowiedzalni za wychowanie swego dziecka i maja prawo do
ewentualnego veta. Dzieki temu ja naprzykłąd wiem iż wszelaki gry
tak telewizyjne jak i telewizyjne jak również wszelakiego rodzaju
bajki na DVD sa zdecydowanei zakazane jako prezent. 5 latka z
telewizji oglada jedynie dobranocke i czasem w weekend coś jeszcze.
gdybym ja zaoferował dla Cheśnicy na prezent gre komputerowa czy fim
na DVD przy najprawdopodobniej prezent został by mi zaraz nastepnego
dnia odesłany z odpowiednim komentarzem dotyczacym przestrzegana
zadady konsultacji rodzaju prezentu z rodzicami. Moze to i dziwne
zasady ale dziki temu ja i moja rodzina unikamy takich sytuacji jak
u ciebie. natomiast w tej sytuacji co zaszła po prostu odesłałbym
gre informujac swa znajomą iż jest mi bardzo przykro ale przosze o
zamiane zakupionego prezent na cos co uzyska moją akceptacje (jako
matki czy ojca - nieistotne) gdyż u mnei nie ma zwyczju aby tak małe
dzicko ślęczało przed telewizorem. Jesli znajoma jest osobą rozsądną
zrozumie zaistaniałą sytuacje jesli nie trudno zdrowie dziecka jest
ważnijsze.

[sir.vimes]

Zabawkę schować i dać córce gdy będzie starsza. A znajomej podziękować i
delikatnie wspomnieć, ze mała za kilka lat będzie miała nie lada uciechę bo
teraz jest jeszcze za mała na takie zabawki. Ważne, by znajoma wiedziała, ze
takich gier nie akceptujesz po co ma następnym razem wydawać pieniądze
niepotrzebnie? Jak umiesz taktownie to podpowiedz, że dziecko na takim etapie
bardziej ucieszy się z książeczki odp. do wieku lub czegoś tam innego.

A córce kupić coś w zamian za ten prezent

[sir.vimes]

bo nie powinna zostać bez niczego. Można jej też pokrótce wyjaśnić , ze ta fajna
zabawka , którą przyniosła ciocia poczeka w szafie/piwnicy aż będzie można się
nią bawić a na razie dostanie coś innego.

[kol.3]

Nie rozumiem motywów działania ani w sprawie gry ani w sprawie
telefonu dla 7-latka.
Obawiam się, że są mamy które zawsze wiedzą nieomylnie co jest
najlepsze dla ich dzieci, nawet gdy dzieci mają już 30 lat.

[srebrnarybka]

100/100

[mama303]

kol.3 napisała:

> Obawiam się, że są mamy które zawsze wiedzą nieomylnie co jest
> najlepsze dla ich dzieci.

I dobrze że tak jest. Jak matka jest pewna tego jak wychować swoje
dziecko to OK.

[srebrnarybka]

pozostaje mi tylko cieszyć się, że nie jestem Twoją córką.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> pozostaje mi tylko cieszyć się, że nie jestem Twoją córką.
E tam , nie wiesz co straciłaś

[kol.3]

Dalej było "nawet gdy dziecko ma 30 lat", pani manipulantko.

Efekt postępowania takich mamusiek jest taki, że ubezwłasnowolnione
dziecko od nich pryska jak tylko może i jak najdalej może i nie
chce ich znać. To ich dzieci uciekają w narkotyki i inne
uzależnienia. Toksyczne, mądrzące się, zatruwające wszystkim życie
babony, które narzucają otoczeniu, co ich zdaniem jest właściwe a co
nie, nie posługujące się żadną logiką, bo nie mają krzty rozumu,
niestety.

[mama303]

kol.3 napisała:

> Efekt postępowania takich mamusiek jest taki, że
ubezwłasnowolnione
> dziecko od nich pryska jak tylko może i jak najdalej może i nie
> chce ich znać. To ich dzieci uciekają w narkotyki i inne
> uzależnienia.

No prosze i zagadka, dlaczego ludzie uciekają w narkotyki nareszcie
rozwiązana
Wszystko przez babony

[kotkowa1]

Ponieważ to ja zaaresztowałam komórke mojej córki podam jeszcze inne
rzeczy, które robiłam, zeby zgnębić własne dziecko: 1.nie zgadzałam
się na gry komputerowe, w których jest przemoc fizyczna,
strzelanina,gdzie leje się krew i bohaterowie maja po 10 żyć, a więc
po przezjechaniu ich przez ciężarówke wstają i dalej nawalają kogo
się da ( az do kolejnej śmierci i kolejnego zycia )
2. od małego nie kupowałam czipsów,hamburgerów, coca coli i innych
gazowanych napojów
3. nie pozwalalam siedzieć godzinami przed telewizorem , komputerem
i innymi grami elektronicznymi
4. zaglądam na jakich stronach internetowych jest moje dziecko

Nie bede pisala, co daje wzamian, bo i tak już zostalam okrzyknieta
babonem,a mojej corce zabieram wolnośc i blokuje ja intelektualnie :-
)

[kol.3]

Mowa była po pierwsze o matce, która nie potrafi podać logicznych
powodów zabrania dziecku gry odpowiedniej do jego wieku, po drugie
o matce, która nie potrafi podać powodów zabrania dziecku telefonu w
wieku lat 7 a dania go w wieku lat 9.
Jedynym wytłumaczeniem było "nie bo nie" i "nie, bo ja tak uważam".
Badź uprzejma nie wyjeżdżać z niemającymi związku z wątkiem
argumentami o przemocy w grach, szkodliwości coca coli itp.
Przede wszystkim zdajcie sobie sprawę, że postępując tak, od małego
przez całe następne lata, wpajacie dziecku przekonanie, że ono o
niczym nie może decydować w swoim życiu, nie może mieć na nic
wpływu, bo inni ("mądrzejsi")wiedzą lepiej, co dziecko powinno
robić, czego używać, co nosić, co jeść, jak oddychać . Wychowujecie
przyszłe ofiary - przede wszystkim Wasze, a także kolegów w pracy,
szefów, partnerów życiowych, bo dzieciak się przyzwyczai, że decyzje
o nim samym podejmują inni ludzie. Jednak kiedyś zechce się z tego
łańcucha urwać i wtedy go nie zatrzymacie, raczej zrobi sobie
krzywdę niż do Was wróci.
Zdajcie sobie sprawę z własnej szkodliwości mimo, że jesteście
pewne, że chcecie dla dziecka jak najlepiej, co jest tylko
złudzeniem. Po prostu lubicie rządzić.

[kotkowa1]

nie, nie zagolopowałam się, poniewaz to ja jestem ta matka, która
zabrała dziecku komórkę, a w dodatku poparłam matke, która nie chce,
aby jej dziecko wgapialo się w telewizor. Powody zabrania telefonu
corce podalam, przedyskutowalysmy to, o tym tez pisalam.a cola jak
najbardziej jest w temacie.Czytaj ze zrozumieniem, prosze.
A asertywności mojej córce mozna tylko pozazdroscic.Wiec nie martw
sie o jej przyszlych facetów, szefów i innych ludzi, ktorych spotka
na swej drodze.

[kotkowa1]

tzn nie martw sie o nia w relacjach z innymi- tak to mialo zabrzmiec

[verdana]

Moja przyjaciółka prowadziła w swoim domu na wsi kolonie dla dzieci -
ogromne przestrzenie, pełen luz, wszystkie dzieci caly dzień na
dworze, na wycieczkach, graly, biegały, właziły na drzewa. Tylko
jednego chłopczyka (7-8 lat) nie można bylo wyciagnąć z domu. Byl
apatyczny, dwa tygodnie przesiedział przed telewizorem, a wyciagany
na spacer siłą plakał i marudził, ze chce wracać.
W końcu kolezanka zaniepokojona zadzwonila do matki chłopca, aby
dowiedziec sie, co ma robic i jakie sa przyczyny takiego zachowania.
Opowiadała mi o tym, bo to , co powiedziała matka bylo dokladnie
odwrotne do tego, czego oczekiwała. Spodziewala się,że chłopiec jest
wycofany, przyzwyczajony do biernego wgapiania się w telewizor, nie
przywykły do spacerow.
A to było dziecko wychowywane bez telewizora, bez komputera -
całkowity zakaz, bo to dla dzieci niewskazane. Wykorzystał jedyna
okazję, aby sobie pooglądac - i gdy miał wybór nic procz telewizji
dla niego już sie nie liczylo.
Może warto zastanowic sie nad tą , calkowicie prawdziwą ,
historyjką .

[kotkowa1]

umiar, umiar we wszystkim - oto moja odpowiedź

[srebrnarybka]

co ma zabranie komórki wspólnego z umiarem, trudno zgadnąć.

[kol.3]

To co opisałaś Verdano jest typowym objawem "zerwania się z
mamusionego łańcucha", tylko w wykonaniu jeszcze bardzo małego
dziecka.
W poźniejszym wieku "zerwanie się" przybiera bardziej dramatyczne
formy.

[mama303]

kol.3 napisała:

> Przede wszystkim zdajcie sobie sprawę, że postępując tak, od
małego
> przez całe następne lata, wpajacie dziecku przekonanie, że ono o
> niczym nie może decydować w swoim życiu, nie może mieć na nic
> wpływu, bo inni ("mądrzejsi")wiedzą lepiej

Moim zdaniem to Ty się mocno zagalopowałaś.
W wieku siedmiu lat dziecko może decydowac jedynie o pewnych
rzeczach, o wiekszości decydować powinni jednak jego rodzice.
Dzieci nie maja problemu z akceptacją tych decyzji i nawet oczekują
tego.
Dobrze także jeśli dziecie ma świadomość że w tym wieku jego rodzice
są jednak od niego mądrzejsi - jestem przekonana że z korzyścia dla
niego samego i jego zdrowia psychicznego.
Z czasem dziecko zaczyna być bardziej samodzielne, rozsąne itd i
dlatego może decydowac o sobie w coraz to większym zakresie aż w
końcu - odcina sie w decyzjach od rodziców chociaz czasem sie
jeszcze radzi. A w pewnym wieku dziecko zaczyna służyc radą rodzicom
a niekiedy i podejmować za nich decyzje.
Taka jest naturalna kolei rzeczy i porządek świata

[kotkowa1]

moze ciut nie w temacie, ale polecam film "33 sceny z życia"

[kol.3]

Rodzice decydują, tyle że w opisanych przypadkach nie posługują się
żadnymu logicznymi argumentami, nie wiem czy to do Ciebie dotarło.
Dlaczego matka odbiera dziecku grę edukacyjną, odpowiednią do jego
wieku, podając jako jedyny argument mało ambitną grafikę i to, że 3-
letnie dziecko powinno uczyć się pisać ręcznie. Jedno nie wyklucza
drugiego. Co do czasu spędzanego przed ekranem - można to
uregulować. Nie ma żadnych przesłanek do odebrania dzieciakowi gry -
żadnych, oprócz widzimisię matki, która po prostu hamuje dziecku
rozwój. Telefon w wieku 7 lat nie jest bardziej szkodliwy niż w
wieku lat 9 i też nie ma powodu, by dzieciaka odcinać od techniki.
Dziecko jest przekonane, że matka jest mądra, wtedy jeśli rozumie
powody jej działania, a nie wtedy, kiedy nie wiadomo dlaczego matka
chowa przed nim telefon na 2 lata, po 2 latach telefon będzie po
prostu przestarzałym, gruchotem do wyrzucenia, albo też kiedy w
wieku lat 3 zabiera grę komputerową, przeznaczoną właśnie dla wieku
3+, i zamierza dać jak będzie starsze, wtedy gra będzie po prostu
do wyrzucenia. Dzieci kiedyś te fakty ocenią prawidłowo.
Jeżeli matka ma tendencje do decydowania bez żadnych logicznych
argumentów, mam podstawy by podejrzewać, że będzie się starała
decydować za dziecko w wielu sprawach i to do późnego wieku.
Dzieci nie wszystko Wam powiedzą, ale oceniają Was bezwzględnie.

[mama303]

kol.3 napisała:

> Rodzice decydują, tyle że w opisanych przypadkach nie posługują
się
> żadnymu logicznymi argumentami, nie wiem czy to do Ciebie dotarło.
> Dlaczego matka odbiera dziecku grę edukacyjną, odpowiednią do jego
> wieku, podając jako jedyny argument mało ambitną grafikę i to, że
3-
> letnie dziecko powinno uczyć się pisać ręcznie.

Ale komu matka ma te logiczne argumenty przedstawiać? 3 latkowi?
Trzylatkowi z całą pewnoscia wystarczy prosty argument , że ta gra
jest dla niego nieodpowiednia. No wybacz, ale oprócz tego co
napisane na opakowaniu mamy prawo jako rodzice ocenić te grę, czy
spełnia nasze oczekiwania. Mamy nawet taki obowiązek. Jest mnóstwo
badziewia na rynku. To nie jest hamowanie rozwoju dziecka tylko
świadome kierowanie tym rozwojem.

> Telefon w wieku 7 lat nie jest bardziej szkodliwy niż w
> wieku lat 9 i też nie ma powodu, by dzieciaka odcinać od techniki.

Otóż ja uważam że jest to zupełnie zbędny cud techniki dla
siedmiolatka, który jest akurat w dosyć trudnym dla siebie czasie -
szkoła, nowe obowiązki, nowe znajomości, rowijanie samodzielności.
Naprawdę jest sie na czym skupić i czym zająć. Pewnie są dzieciaki w
tym wieku bardzo samodzielne i rozsądne którym taka komórka nie
zaszkodzi ale to juz rodzic powinien ocenić własne dziecko i jego
możliwości.
Jeśli uzna że taki telefon jest dla jego dziecka zbędny lub wręcz
szkodliwy to poprostu ma prawo podjąć decyzję w tej sprawie bo
odpowiada za swoje dziecko.

[kol.3]

Skoro matka zakłada wątek na temat gry na forum i radzi się w tej
sprawie, to powinna umieć powiedzieć, dlaczego jej gra nie
odpowiada. Niestety nie zrobiła tego. Mimo, że forumowiczki
podejrzewały, że dziecko dostało jakąś koszmarną "strzelankę", albo
grę dla dzieci starszych, okazało się że jest to niewinna gra ucząca
literek, w sam raz dla wieku dziecka. Ale nie - mama wie lepiej. Jej
argumenty: Nie pozwalam na takie prezenty, gra jest za droga itp.
Przyciśnięta przez forumowiczki wyznała, że gra ma fatalną grafikę.
Coś trzeba było wymyślić. No proszę, gdyby tak dbano o rozwój
estetyczny dzieci, przypuszczasm, że połowa z nich musiałaby się
wyprowadzić z własnych mieszkań, koszmarnie urządzonych przez
rodziców, a jednak żyją one w tych mieszkaniach i mają się dobrze. A
tu jedna gra zniszczyłaby dzieciaka na amen. Może lepiej byłoby
usiąść z dzieckiem i przeanalizować słabe i mocne strony gry, żeby
wyrobić w dziecku krytyczne podejście do zabawek i umiejętność ich
oceny.
Ale po co - przecież można zabronić i nic 3 latkowi nie tłumaczyć,
bo czy to jest partner? (rozumowanie mamy 303).
Oczywiście zawsze można się posługiwać takimi argumentami
jak "dziecko się może bez tego obyć". Tylko, jak powiedziałam zwykle
takie mamusie wiedzą lepiej co dziecię powinno robić do 30-tki,
albo i dłużej - co studiować albo z kim się ożenić, ponieważ mamusie
świadomie nim kierują i niestety nie potrafią przestać.
Pozdrawiam.

[mama303]

kol.3 napisała:

> Skoro matka zakłada wątek na temat gry na forum i radzi się w tej
> sprawie, to powinna umieć powiedzieć, dlaczego jej gra nie
> odpowiada. Niestety nie zrobiła tego. Mimo, że forumowiczki
> podejrzewały, że dziecko dostało jakąś koszmarną "strzelankę",

No ale czy to ma znaczenie? Przeciez jeśli taka "strzelanka" byłaby
opatrzona etykietką "od trzech lat" - to w/g Ciebie matka nie ma nic
do gadania.
Ja twierdzę że nieodpowiednia grafika jak najbardziej jest
argumentem który może zdyskwalifikować grę /także książkę/i koniec,
a decyzja należy do matki.

Trzylatek oczywiscie partnerem dla matki nie jest i nie powinien
być - z korzyścia dla obojga

[kol.3]

To nie jest tak, że firma produkuje sobie grę i jakiś prywatny
osobnik wymyśla sobie dowolnie dla jakiej grupy wiekowej może być
gra. Proponuję Ci wrzucić w wyszukiwarkę hasełko "Pegi". Jest to
ogólnoeuropejska organizacja, która reguluje sprawy oznaczania dla
jakiego wieku jest gra. Proponuję poczytać.

[melania-to-ja]

co za bzdury piszesz!! to, ze jacyś niby specjalisci ustalili, że
gra jest odpowiednia dla dzieci 3,6 czy 12 letnich, to mamy slepo im
ufac?!a co ci specjalisci wiedza akurat o moim dziecku? patzra na
przecietna dojrzalosc dzieci w danym wieku, ale mojego nie znają!
zarówno autorka watku ajk tez mama kotkowa1 maja prawo zgadzac sie
badz nie na gry, telefony itp cuda. Wychowuja dzieci wg swoich regul
jak kazdy zreszta. tylko nie kazdy o tym mowi.ciekawa tez jestem czy
wiekszosc osob wypowiadajacych sie tu ma swoje dzieci czy tylko tak
sobie teoretyzuje.

[kol.3]

Rozumiem, że wg Ciebie gra edukacyjna przeznaczona dla dzieci lat 3+
mająca nauczyć pisania literek nie jest odpowiednia dla 3 letniej
dziewczynki? Czy możesz to wyjaśnić, podać jakikolwiek racjonalny
argument?
Ilekroć kupowałam dziecku grę, zawsze byłam przepytywana przez
sprzedawcę, ile dziecko ma lat i informowana o treści gry, a także o
ewentualnym ładunku agresji. To nie jest tak, że wszyscy dookoła są
idiotami, a tylko Ty jedna masz rozum.
Telefon może w krytycznej sytuacji uratować dziecku zdrowie, życie.
Poczytaj, ile na forum jest przypadków o małych chorych dzieciach, z
temperaturą 39st. C, zostawionych na łasce boskiej w szkole czy w
świetlicy po godzinach. Każda dbająca o dziecko matka przynajmniej
raz dziennie się z dzieckiem kontaktuje, czy wszystko w porządku,
czy nic złego się nie dzieje. Traktowanie własnego dzieciaka
a priori jak idioty, który nie potrafi racjonalnie posługiwać się
telefonem jest jednak nadużyciem. Takie sprawy jak korzystanie z
telefonu można szybko uregulować, umówić się co do miesięcznego
limitu. Nie ma problemu, żadnego.

[mama303]

kol.3 napisała:

> Rozumiem, że wg Ciebie gra edukacyjna przeznaczona dla dzieci lat
3+
> mająca nauczyć pisania literek nie jest odpowiednia dla 3 letniej
> dziewczynki? Czy możesz to wyjaśnić, podać jakikolwiek racjonalny
> argument?

Konkretny argument to można podac jak sie grę przejrzy. Niektórzy,
moja droga uważają np. że 3 lata to za wczesnie na gry komputerowe i
na naukę literek. Moja do tego święte prawo!

> Każda dbająca o dziecko matka przynajmniej
> raz dziennie się z dzieckiem kontaktuje, czy wszystko w porządku,
> czy nic złego się nie dzieje.

To jest dopiero bzdura i nie odcięta pępowina.

[srebrnarybka]

Ale 7latka mając telefon może się z matką skontaktować, jeżeli
odczuje taką potrzebę. Mówimy o 7latce.
A co do gry: sam fakt, że jest komputerowa, nie musi jej
przekreślać, jeśli jest sensowna. A u 3latki i tak regulujemy czas
zabawy, więc można ograniczyć czas grania w nią.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> Ale 7latka mając telefon może się z matką skontaktować, jeżeli
> odczuje taką potrzebę. Mówimy o 7latce

Może tez sie uzależnić od tych kontaktów i z byle pierdołą dzwonić
do matki, chciaż gdyby nie miała telefonu zmuszona byłaby poradzić
sobie sama. To zresztą często działa w drugą stronę - matka lubi
mieć non stop dziecko pod kontrolą. Niepotrzebnie.

> A co do gry: sam fakt, że jest komputerowa, nie musi jej
> przekreślać, jeśli jest sensowna. A u 3latki i tak regulujemy czas
> zabawy, więc można ograniczyć czas grania w nią.

No ale różne są na ten temat poglądy. Pozostawmy jednak rodzicom
decyzję i dajmy wybór zarówno tego, w jakim wieku można dziecku
pozwolić grać jak i tego która gra będzie odpowiednia dla
konkretnego dziecka.

[srebrnarybka]

Może tez sie uzależnić od tych kontaktów i z byle pierdołą dzwonić
> do matki, chciaż gdyby nie miała telefonu zmuszona byłaby poradzić
> sobie sama.

- przypominam, że mówimy o 7latce.

To zresztą często działa w drugą stronę - matka lubi
> mieć non stop dziecko pod kontrolą. Niepotrzebnie.

- sądzę, że matka, która konfiskuje 7latce tak niewinny prezent jak
komórka i manipuluje dziecko tak, że ono "zgadza się" z tą decyzją,
nie jest w stanie już bardziej dziecka kontrolować. Komórka jest jej
niepotrzebna, bo ona w pełni panuje nad dzieckiem mentalnie.

Pozostawmy jednak rodzicom
> decyzję i dajmy wybór zarówno tego, w jakim wieku można dziecku
> pozwolić grać jak i tego która gra będzie odpowiednia dla
> konkretnego dziecka.

- nie postuluję przecież, by państwo obowiązkowo nakazywało rodzicom
3latków kupować gry komputerowe. Ale uważam, że jeśli dziecko już
taką grę dostało, można pozwolić mu od czasu do czasu pograć, a przy
okazji wymyślić inne atrakcje, by nie była to dla dziecka atrakcja
jedyna.

[xkx]

Nie mniej ja cały czas twierdze, iż to nie osoba dająca prezent
powinna w miarę możliwości ustalić, co jest odpowiednie dla
obdarowywanego dziecka. Od tego są rodzice i to oni ustalają zasady.
Jeśli rodzice nie życzą sobie, aby ich dziecko grało to nietaktem i
to grubym jest dawanie dziecku gry na prezent. Właśnie, aby uniknąć
takich nieprzyjemnych sytuacji ZAWSZE staram się skonsultować
ewentualny rodzaj prezentu z rodzicami obdarowywanego dziecka.
Unikam dzięki temu nieprzyjemnych sytuacji. I moim skromnym zdaniem
tak powinno się postępować zawsze, jeśli jest tylko taka możliwość.
To nie osoba z zewnątrz osoba obca nieznająca sytuacji jest od tego,
aby dyskutować o metodach wychowania nie swojego dziecka i zasad
panujących w danym konkretnym domu czy też o metodach
wychowawczych. Dlatego w moje rodzinie tak jak pisałem panuje
zwyczaj konsultowania z rodzicami ewentualnych własnych pomysłów na
prezent na tę czy inną okazje. To kosztuje niewiele albo nic a dziki
temu nie ma problemów z tym, iż kupiło się rzecz niewłaściwą czy
niemile wdzianą przez rodziców obdarowywanej osoby.

[srebrnarybka]

Oczywiście nie mam nic przeciwko konsultowaniu prezentów z rodzicami
i nie raz to robię, ale niektóre wypadki wydają się niewątpliwe. Owa
gra dla 3+ jest wyrażnie odpowiednia dla trzylatki, więc nie
miałabym żadnych wątpliwości. Poza tym ta gra jest ponoć droga: może
ofiarodawczyni byłoby niezręcznie pytać o to matkę, bo matkę
stawiałoby to w głupiej sytuacji, że prosi o taki drogi prezent?

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> - przypominam, że mówimy o 7latce.

Doskonale o tym pamiętam. Mam koleżankę w pracy do której wydzwania
11-latek po kilka razy dziennie z byle pierdołą. Ona narzeka że jest
taki niesamodzielny ale w sumie dziecko jest pod ciągłą kontrolą i
temu chłopakowi wyraźnie komórka nie służy.

[srebrnarybka]

Temu dziecku nie służy nie komórka, ale nadopiekuńcza matka. Komórka
jest tylko środkiem. Problemem nie jest to, że dziecko ma komórkę,
tylko, że odczuwa potrzebę dzwonienia do matki z byle głupstwem. A
to już problem ich relacji psychicznych, a nie komórki.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> Temu dziecku nie służy nie komórka, ale nadopiekuńcza matka.
Komórka
> jest tylko środkiem. Problemem nie jest to, że dziecko ma komórkę,
> tylko, że odczuwa potrzebę dzwonienia do matki z byle głupstwem. A
> to już problem ich relacji psychicznych, a nie komórki.

No i w tym układzie komórka nie pomaga a wręcz szkodzi. Jej brak
wyraźnie by pomógł.
Ten cud techniki ma tez swoją ciemną stronę jak chociazby to że
niektórzy nie wyobrażają sobie już życia /albo wychowania
dziecka/bez niej!

[srebrnarybka]

sądzę, że 7latki, która "dobrowolnie" godzi się na skonfiskowanie
jej wymarzonej komórki przez matkę, nie można już bardziej uzależnić
od matki, bo ona jest już marionetką matki. I czy sądzisz, że matka
odebrała jej komórkę po to, by dziecko było bardziej samodzielne?

[verdana]

Komorka nie szkodzi, matka szkodzi. Bo zamiast powiedzieć - radź
sobie sam i nie wydzwaniaj - potulnie pomaga. Rozumiem, ze w takim
wypadku zalecałałabys zlikwidowanie także telefonu stacjonarnego w
domu - dziecko bez komorki prawdopodobnie dzwoniloby z niego, bo
matka nie nauczyla go podejmowac decyzji.
Nie w komorce tu problem. Tylko w relacjach.

[mama303]

verdana napisała:

> Komorka nie szkodzi, matka szkodzi. Bo zamiast powiedzieć - radź
> sobie sam i nie wydzwaniaj - potulnie pomaga.

Ma telefon to wydzwania - po to go ma. W tym konkretnym przypadku
komórka szkodzi i w wielu podobnych zależnych relacjach
międzyludzkich - to jest poprostu "długa smycz", która nigdy sie nie
urywa.

[srebrnarybka]

Długa smycz to kwestia relacji psychicznych, a nie komórki. Długie
smycze bywały i w czasach, w których komórek nie było, a nawet
zwykłych telefonów. Komórki można używać też np. po to, by umawiać
się na randkę albo zmówić się z kolegami na wagary, wtedy nie będzie
narzędziem "długiej smyczy", ale oczywiście też stwierdzisz, że jest
szkodliwa.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> Długa smycz to kwestia relacji psychicznych, a nie komórki. Długie
> smycze bywały i w czasach, w których komórek nie było, a nawet
> zwykłych telefonów.

Podaj przykład takiej innej "długiej smyczy", nie ma takiej
łatwodostępnej
Ja ogólnie uważam że poza plusami wszechobecnych komórek, mają one
także poważne minusy. Ograniczają i uzależniają - nawet
dorosłych /ludziska nie potrafia wyłaczyc komórki nawet w kinie,
teatrze, u lekarza, na ważnym spotkaniu w pracy itd./i są świetnym
narzędziem manipulacji i ingerowania. Dlatego siedmiolatek /może nie
każdy/ma jeszcze czas na ten "cud techniki"

[srebrnarybka]

Podaj przykład takiej innej "długiej smyczy", nie ma takiej
> łatwodostępnej

- proszę bardzo. Mój ojciec, obecnie lAt 86, do chwili śmierci
swojej matki, miał wtedy 68 lat, codziennie musiał napisać do niej
kartkę pocztową, w której informował ją, co było w domu na obiad, co
aktualnie czyta, etc. Babcia, mieszkająca w innym mieście, była
znacznie bardziej obecna w jego życiu, niż moja matka i ja, póki
jeszcze mieszkałam z rodzicami, bo nam tyle uwagi codziennie nie
poświęcał.

[mama303]

Sorry, ale to nie jest trafny przykład gdyż kontakt było sporo
odroczony w czasie a do tego jednostronny.

[srebrnarybka]

kontakt był jak najbardziej dwustronny, bo Babcia też pisywała takie
kartki codziennie do Ojca i co najważniejsze - oczekiwała ich. Ale
nie w tym problem, problem w tym, że dorosły, a nawet stary,
mężczyzna czuł się w obowiązku codziennie opowiadać mamusi, co robił
przez cały dzień i co jadł na obiad. A środki, jakie mu do tego
służyły, to rzecz drugorzędna, mój Ojciec i jeszcze bardziej Babcia
wychowali sie w świecie, w którym telefon stacjonarny był luksusem,
a komórki nie istniały. W tamtym czasie większość kontaktów
międzyludzkich podtrzymywało się za pomocą korespondencji.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> kontakt był jak najbardziej dwustronny, bo Babcia też pisywała
takie
> kartki codziennie do Ojca i co najważniejsze - oczekiwała ich.

Strach pomysleć co by było gdyby mieli telefony komórkowe do
dyspozycji

[srebrnarybka]

byłoby mniej więcej to samo. Problemem nie jest środek służący do
nadmiernych kontaktów, tylko patologiczna relacja psychiczna tych
dwóch osób. A kwestia, czy porozumiewali się za pomocą poczty, czy
komórki, jest nieistotna. Zresztą dziecko nieuzależnione od matki
może przecież dzwonić z komórki także do kolegów, komórka znacznie
poszerza jego możliwości kontaktu także z innymi osobami niż rodzice
i to służy odpępowieniu. Zresztą w ogóle komórka jest tylko
narzędziem, a sposób jej używania zależy od psychiki.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> byłoby mniej więcej to samo. Problemem nie jest środek służący do
> nadmiernych kontaktów, tylko patologiczna relacja psychiczna tych
> dwóch osób.

Bardziej "mniej" niz "więcej". Patologia jest bezdyskusyjna. Komórka
jej wyjątkowo sprzyja a żadne kartki pocztowe jej nie dorównają.

[srebrnarybka]

Mój Ojciec dlatego używał kartek pocztowych, że nie lubi
telefonować, oczywiście z telefonu stacjonarnego, w chwili śmierci
Babci o komórkach jeszcze się nikomu nie śniło. Ale mój Ojciec,
wychowany przed wojną na wsi, a następnie w dużym, ale nie
największym mieście, gdzie telefon nie zawsze był w mieszkaniu, nie
jest przyzwyczajony np. do prowadzenie rozmów czy dyskusji przez
telefon. To woli załątwiać na piśmie. W każdym razie Babcia musiała
wiedzieć o każdym jego kichnięciu, a także Mamy i moim, chociaż ja
Ojca nie upoważniałam do przekazywania takich wiadomości.

[kol.3]

Nie można Ci zarzucić konsekwencji. Z jednej strony jesteś za
ostrym kontrolowaniem dzieciaka w co gra, w jakim wieku itp. z z
drugiej uważasz, że telefoniczne kontaktowanie się z dzieckiem
7 letnim raz dziennie to nieodcięta pępowina. Dowcip sezonu!

[mama303]

kol.3 napisała:

> Z jednej strony jesteś za
> ostrym kontrolowaniem dzieciaka w co gra, w jakim wieku itp. z z
> drugiej uważasz, że telefoniczne kontaktowanie się z dzieckiem
> 7 letnim raz dziennie to nieodcięta pępowina.

No w zasadzie Ty masz podobnie tylko ciut na odwrót - nie
kontrolujesz trzylatka a nadmiernie kontrolujesz siedmiolatka

[srebrnarybka]

kol3. ani nie mówił o niekontrolowaniu 3latka, zezwolenie mu na
granie w grę, którą dostał, nie musi oznaczać braku kontroli, a
komórka 7latka nie służy wyłącznie, ani nawet przede wszystkim do
kontrolowania dziecka tylko do podtrzymywania przez nie kontaktów
międzyludzkich.

[kol.3]

Wiesz, Srebrna Rybko, chyba szkoda naszego czasu. Dyskusja ta
przypomina gadanie do obrazu. Ja się wyłączam.
Pozdrawiam.

[mama303]

srebrnarybka napisała:

> kol3. ani nie mówił o niekontrolowaniu 3latka.
> granie w grę, którą dostał, nie musi oznaczać braku kontroli

Podobnie jak kierowanie sie własnym rozumem oraz przede wszystkim
znajomością psychiki swojego dziecka przy doborze zabaw dla niego w
wieku trzech lat nie onacza nadmiernej kontroli.

> komórka 7latka nie służy wyłącznie, ani nawet przede wszystkim do
> kontrolowania dziecka tylko do podtrzymywania przez nie kontaktów
> międzyludzkich.

A kto mówił że służy wyłącznie do kontrolowania dziecka. Jest to
przykład niebezpieczeństwa jakie może ze sobą nieść.

[xkx]

Z uwagi na to iż to nie ja ani nikt z moje rodziny nie odpowiadamy
za wychowanie mojej chrześnicy a odpowiedzialni są za to rodzice
jestem byłem i będę zdania iż w sprawach prezentów zwłaszcza dla
maluchów dobrym zwyczajem jest konsultacja z rodzicem tego co się
planuje i chce kupić. Dziki temu unika się nieporozumień. W wyżej
wymienionym przypadku, jeśli bym ja (jak zresztą pisałem) przyszedł
z czymś nieuzgodnionym, co by nie uzyskało wcześniej akceptacji
rodziców naraziłbym się na przynajmniej komentarz cytuje: „Wybacz
proszę, ale to się nie nadaje dla mojego / naszego dziecka byli
byśmy wdzięczni za zamienienie tego prezentu na to a to”. To nie
dziecko, które jest tylko dzieckiem decyduje o sobie a decydują o
nim rodzice i to oni mają prawo ustalania zasad. Dlatego jeśli w
omawianym przypadku znajoma chciała być do końca w porządku winna
uzgodnić typ prezentu z matka obdarowywanego dziecka czy taka rzecz
może być zwłaszcza, jeśli nie zna dziecka.

[melania-to-ja]

popieram! popoieram! popieram!madry facet z Ciebie!

[kol.3]

Dywagując - obdarowująca mogła stwierdzić, że matka w sposób
irracjonalny ogranicza rozwój dziecka i dlatego kupiła grę, aby
pokazać, że gry bywają edukacyjne i w niczym nie przeszkadzają.

[xkx]

Problem inaczej wygląda jesli się ma do czynienia z nastolatkiem a
inaczej jesli to jest maluch. W pierwszym przypadku dzicko ma juz
coś nicoś do ppwiedzenai w drugim o 99% rzeczy decyduja rodzice. To
oni ustalają zasady a rolą obdarowujących jest ich rezpektowanie. Bo
to nie ten obcy chocby nawet z rodziny odpowiada i jest w ten czy
inncy sposób rozliczany z wychowania dziecka tylko jego rodzice.
Jesli oni uznali iż wychowujemy dzicko bez telewizora czy komputera
to jest ICH wybór i ja powinienem go uszanować przynjmniej na etapie
ponimowlęcym czy przedszkolaka. Dlatego u mnei w rodzinie konsultuje
sie proezenty z rodizacmi i dziki temu niema potem zgrzytów ani
sytuacji kuriozalnych w rodzaju zapieranai dzicku niewłaściwego
prezentu (niezgodnegoz zasadami jakie panuja w tej rodzinie).
Tu nastąiło całkowite rozminiecie sie z prezentem co doprowadziło do
sytuacji nieprzyjemnej dla obu stron. Dlatego ja w takiej sytuacji
kulturalnie przedzwoniłbym do swojej znajomej i w sposób berdzo
grzeczny ale zarazem stanowczy poprosiłbym o zamiane prezentu na coś
innego akceptowango w przez moja osobe jako rodzica - wytłumaczyłbym
iż u mnie na tym etapie dzicko nie używa takiej rzeczy w zwiazku z
tym jesli to nie problem prosiłbym o zamianę na to a to lub tamto bo
szkoda aby sie prezent zapewne dany z nieswiadomości i w dobrych
intencjach nie mniej w tym przypadku nie trafony zmarnował. Jesli
ktos jest osobą rozsadną zrozumie sytuacje jesli nie to trudno.

[kol.3]

Kulturalnie to by to akurat nie wypadło. Prezent jest odpowiedni do
wieku, edukacyjny i nie zawiera nic zdrożnego. Mamy natomiast do
czynienia z fobiami matki. Oddając prezent, trzeba by było
wytłumaczyć,dlaczego się go oddaje, podać racjonalne argumenty a
tych brakuje. W opisanym przypadku matka po prostu zrobiłaby z
siebie idiotkę. Przypuszczam, że znajomi już zauważyli, że ona
ogranicza dziecko i podejmują działania ze swojej strony by
dzieciaka wyrwać z tej głupawki.