Czy ktoś też ma takie dziecko?

[lusia8]

Mam dwóch synków. Starszy ma cztery latka i jest aniołem. Zadnych problemów
wychowawczych. Młodszy ma 15 miesięcy. Jest starsznie ruchliwy, wszędzie
wejdzie,dotknie, wysypie, rozwali. Potrafi przystawić sobie stołek i wejść na
parapet, do pralki. Jak tylko wstaje to zaczyna bałaganić. Wywala wszystkie
zabawki, przyprawy w kuchni, proszki do prania, buty z szafek . Wszystko co
się dało to już zabazpeczyliśmy ale nasz dom zaczyna wyglądać jak więzienie.
Od rana sprzątam do wieczora. Najbardziej jest mi szkoda mojego starszego
syna, który nie może się spokojnie pobawić, bo młodszy syn ciągle mu wszystko
niszczy.
Oprócz tego nie można mu zmienić spokojnie pampersa bo od razu się wyrywa.
Nie poleży minutki w spokoju nawet kiedy go staram się zabawić. A usypianie
to tragedia. 40 minut układania do spania, aż w końcu ze zmęczenia pada. Nie
wiem czy mu to przejdzie, czy się wyciszy w końcu? Jestem konsekwenta w swoim
zachowaniu do dzieci. Ale syn jest wyjątkowo trudnym dzieckiem. Już braknie
mi sił. Czy ktoś też ma takie dziecko?

[justimic]

.......... też mielismy trudne chwile, gdy Ola była w różnych etapach
rozwoju.... ale nie aż takie.... a była bardzo ruchliwa...
... więc jeśli faktycznie jesteś konsekwentna to porozmawiaj ze specjalistą...
może Twój synek jest nadpobudliwy ruchowo i potrzebna Mu odpowiednia terapia...

[cocosek1]

wiesz, to tak jakbym czytała o swoim dziecku. teraz ma 13 m-cy i jest dokładnie
taki sam. Cały dzień chodzę za nim i sprzątam, dziś postanowiłam posprzątać na
koniec, więc siedzę właśnie w domu po którym przeszedł huragan. Przyprawy,
makarony walają się pomiędzy zabawkami, mały biega z chochlą w jednej ręce i
ubijaczką w drugiej, jak mu zabronię do kosza na śmieci to jest awantura, ach
te dzieci. Ale powiem ci ze on jest taki tylko w domu i u babci. W gościach
jest raczej nieśmiały. Jak miał kilka miesięcy to neurolog stwierdziła że jest
nadpobudliwy. Modlę się żeby nie było to ADHD. Ale to podobno można stwierdzić
w wieku 4-5 lat. Sama jestem czasem zadziwiona co takiemu maluchowi może
strzelić do głowy, a najgorsze jest to że gdy mu czegoś zabronię albo sam nie
daje rady np. otworzyć czegoś to robi straszliwą awanturę.

[antonina_74]

Podobne dziecko. Z wyjątkiem usypiania bo Zosia (19 mies.) od zawsze usypia
szybciutko i sama.
Ale - wszędzie wejdzie, wszystko zepsuje, rozsypie, otworzy i porozwala. Zmiana
pampersa to wrzask i gonitwa. Zabawki starszego (5,5) porozwalane, flamastry
wyrywa i rysuje po wszystkim, nawet garaż mu rozwaliła! Też starszy jest
biedny, nie da się np. pobawić z nim bo siostrunia natychmiast zabiera,
przeszkadza, wyrywa a jak nie pozwolić to w ryk. Chyba taki wiek młodszego
dziecka plus charakter bo mój starszy synek był cichutki i spokojny.

[lusia8]

Może to dziwnie zabrzmi, ale cieszę się, że nie jestem sama. Tu chyba
rzeczywiście chodzi o temperament dziecka. Starszy syn jest naprawde spokojny
od urodzenia, młodszy to typowy choleryk. U nas też flamastry walają się po
całym mieszkaniu. Średnio co miesiąć naprawiamy wieżę, komputer itp.
Konsekwetnie wpajam mu zasady, czego nie wolno. Ale powoli mam dosyć. A jeśli
przestaje sprzątać choćby przez godzinę to do domu wejść się nie da. Około 18
jestem już tak zmęczona, że padam z nóg, a mój syn jeszcze do 21 jest aktywny.
Pozdrawiam.

[antonina_74]

Co do sprzątania to my sprzątamy wieczorem jak oboje już padną. Wrzucamy
zabawki do pudeł.
Aha i mam to szczęście że pracuję, pół dnia. Więc częściowo niania ogarnia.
Ale po długim weekendzie marzyłam tylko - pójść do pracy i WRESZCIE odpocząć
O dziwo Zosia jest straszna przy mnie (akcje typu w pół sekundy wejdę na stół
stanę, zatańczę i zwalę wszystko na pdłogę albo 5 minut wyrywania się pzy
zmianie pampersa - przy niani się nie odbywają).
I chyba też myślę że młodsze dziecko może być zazdrosne o uwagę poswięcaną
starszemu... i okazywać to złością i wyskokami, żeby skupić uwagę na sobie.

[sylvia2005]

Witam w klubie.
Ja też mam takie dziecko, też chłopczyk i też 15 miesięcy.
Nic nie piszesz o swoim i męża charakterze. U nas dobraliśmy się świetnie - ja
zestresowany nerwus, mąż wiecznie "głośno mówiący", wię nikt w naszym otoczeniu
nie dziwi się zachowaniu Pawełka. Pociesza mnie tylko fakt, że na razie mam
jego tylko jednego i że z tego wyrośnie. Chociaż jak spotyka się ze swoją
kuzyneczką (3,5 roku), to też dziewczynka nie może sie przy nim bawic, nawet
ostatnio zauważyłam, że zaczyna go naśladować!!!
Co moge poradzić? Ja po prostu zaczynam sobie odpuszczać. Co mogłam to
zabezpieczyłam, szafki w kuchni zamknięte na gumki wekowe więc talerzy już nie
rozbija. Nauczyłam się już przewidywać niektóre rzeczy i np. przed
uruchomieniem pralki sprawdzam jej zawartość (ostatnio wyciągnęłam 3
marchewki). Szafki na buty pozaklejałam taśmą (bo już nie mogłam patrzeć jak
nosi buciki w zębach), ale zostawiłam 3 pary za małych kapciuszków do zabawy.
Proszki do prania stawiam wysoko, tak aby nie dosięgnął, telefon i inne cenne
rzeczy też.Przy przebieraniu pamersa opowiadam bajki a jak to nie pomaga to
podaję zabawki lub proszę o "kosi łapci" albo przesłanie buziaczka dla mamy -
zawsze coś poskutkuje. A przede wszystkim staram się nie tracić kontroli nad
sobą, co niestety nie zawsze mi wychodzi...
Sprzątanie zostawiam na koniec dnia lub w przypadku całkowitej demolki, staram
się też włączać małego do np. zbierania klocków (chociaż muszę szybko chować
pudełko bo za chwilę cała zawartość jest rozsypana).
Zasypianie też niestety pozostawia wiele do życzenia, czasami trwa godzinę lub
dłużej. I też zdarzają mi się chwile załamania, i też mam czasami dosyć, ale
myślę wtedy, że może Bozia mi w drugim wynagrodzi...?
miło wiedzieć,że nie jestam osamotniona. Powodzenia i wytrwałości.

[musia2002]

Ja tez witam w klubie.Moj syn w lipcu skonczy 3 latka i przechodzilam juz
codzienne odkurzanie proszku do prania itp.Teraz jedynie ten "sajgon" w domu
[zabawki].Ja jestem pedantka i nienawidze balaganu ale coz przy takim
teperamecie dziecka mozna "wyleczyc" sie nawet z pedanterii.Rano ledwie wstanie
juz tylko slysze jak na srodek pokoju laduje wielkie pudlo
resoraczkow,nastepnie klocki itd.Przez dlugosc mieszkania nie da sie przejsc w
ciagu dnia ale coz to podobno "swiat dziecka".Czekam cierpliwie az mu to
przejdzie.Wiec czekajmy wszystkie razem moze za kilka lat bedzie nam tego
brakowalo.Pozdrawiam.

[asiaasia1]

Ja mam starszą córę - diabełka i młodszą - aniołka znam ten bół ..

[edytkus]

musia2002 napisała:

> Ja tez witam w klubie.Moj syn w lipcu skonczy 3 latka i przechodzilam juz
> codzienne odkurzanie proszku do prania itp.Teraz jedynie ten "sajgon" w domu
> [zabawki].Ja jestem pedantka i nienawidze balaganu ale coz przy takim
> teperamecie dziecka mozna "wyleczyc" sie nawet z pedanterii.

U nas jota w jote to samo! Mysle ze dzieci z tego nie wyrastaja, taki charakter i tyle. Moja Mama mowi
ze ja w dziecinstwie bylam niedobra, tesciowa to samo o mezu, ale obie sie zgadzaja ze Alexandra bije
nas obydwoje na glowe ) Ja sie smieje ze to kara za problemy jakie sprawialismy rodzicom ) Nie
uwazam ze mala jest nadpobudliwa ani nic w tym stylu, po prostu jest ciekawa swiata i ma
niesamowite podklady energii (ktorej mmie coraz bardziej ubywa, ale jak to mowia rownowaga w
przyrodzie byc musi ).

[lusia8]

Fajnie, że nie jestem sama. Mam do was jeszcze jedno pytanie. Jak sobie
radzicie w sytuacjach, kiedy macie już wszystkiego dosyć?. Ja wczoraj włączając
odkurzacz po raz pięćdziesiąty płakałam jak bóbr. Ja już po porostu nie nadążam
ze sprzątaniem. Od rana do wieczora sprzątam bez chwili wytchnienia. Kiedy mały
idzie spać po południu zaczynam doprowadzać mieszkanie do ładu a jak tylko
niuniuś wstanie to po kwadransie już wogóle nie widać efektów mojego sprzątania.
Kiedyś sobie odpuściłam i przez cały dzień nie sprzątałam wogóle. Jak mąż
wrócił z pracy to się przeraził. Sprzątaliśmy do północy.

[cocosek1]

nie sprzątaj za nim co chwilę. Dziecko traktuje to za świetną zabawę, on nabroi
ty sprzątasz. Posprzątaj zanim mąż wróci z pracy ale raz a porządnie. Ja tak
robię od wczoraj i jak mały już wszystko wywlecze to siada na środku tej kuby i
trochę się bawi. Przestałam się przejmować że jest brudny on, że podłoga się
lepi i wszystko lata wokół. Pilnuję tylko żeby coś nie połknął a tak pozwalam
mu na wszystko bo i tak bym nie dała rady. I nawet znalazłam wczoraj chwilę na
czytanie książki, co do tej pory było nie dopuszczalne. Prpblem w tym ze pogoda
juest byle jaka i nie można wyjść na spacer, bo jak wychodzimy to jest mniejszy
bałagan, bo większość czasu jesteśmy na powietrzu.
nie wiem jakie masz duże mieszkanie, ale ogranicz do jednego, dwóch pokoi
będziesz miała mniej sprzątania. Pozaklejaj wszystko z sypkimi rzeczami albo
przenieś tam gdzie nie dostanie. Musisz się z tym pogodzić bo takie są dzieci,
jak widzisz nie ty jedna to przeżywasz. A nawet jeśli nie zdążysz dokładnie
posprzątać zanim mąż wróci to trudno, nie może być wszystko na twojej głowie.
Mężczyżni z reguły nie zdają sobie sprawy jakie dzieci potrafią być męczące i
ile jest z nimi roboty.
Ja też mam masę roboty z moim małym, ale jakoś udaje mi sie zachować przy tym
dobry humor. Robię ile moge i już a jak nie zdążę to trudno. Pozdrawiam

[kasia0303]

Cocosek1 ma rację, bałagan jest "wliczony w szczęcie posiadania dziecka". Ja
mojego bałaganiarza zapraszam do sprzątania po sobie, tj. biorę za rączkę i
razem zbieramy np. zabawki, no oczywiście on jedną a ja 3 przy okazji bawiąc
się w kto pierwszy posprząta. Jak odkurzam, to najpierw on "odkurza" przez
chwilkę a jak mu się nudzi (co nastepuje po ok. 3 min.) to ja mogę odkurzać. A
takie większe sprzątanie robimy przed dziennym spaniem. A jak mąż wraca z pracy
to jest bałagan, ale chociaż duże kawałki ciastek czy innego jedzenia nie
walają się pod nogami. Ale czasem brakuje już cierpliwości i na to sprzątanie.
Ale jak czytam posty od innych to nie czuję się już taka samotna w tym
wszystkim, a na prawdę często czułam się bezradna i okropnie samotna. Dzięki za
rozpoczęcie takiego tematu.

[k_aska]

Ktoś napisał że przebieg ciązy ma wpływ. Być może to zbieg okoliczności a może
coś w tym jest. Z pierwszym dzieckiem byłam w domu, jeżdziłam nad może, byłam
radosna, wyciszona i pewna siebie. I dziecko jak aniołek, spokojne radosne, nie
płaczliwe, od urodzenia. A i poród bez komplikacji, szybki i mały trafił od
razu na brzuszek i do cyca. Dopiero po 30 min badał go lekarz. A druga ciąża
podczas pracy w szkole ponadgimnazjalnej, gdzie wszystkie rodzaje szkól nawet
gimnazjum i zawodowe specjalne. Wiadomo stres. I poród trudny, próżnociągiem i
mały najpierw do inkubatora, a i ja bałam się porodu jak diabli, bo już
wiedziałam co mnie czeka. Pewnie jedo układ nerwowy rozwija się "dzięki" temu
mniej prawidlowo cokolwiek mialo by to znaczyć. Pozdrowienia

[gpat]

Moje dziecko nie ma dostępu do proszków, mąki,itp. wobec tego po domu walają
się tylko zabawki starzsej siostry. Tych nie sprzątam. Jak starsza wraca z
przedszkola i chce się sama pobawić, to się zamyka w pokoju. Młodsza (14
miesięcy) na szczęście drzwi nie jeszcze nie otwiera. A temepramencik ma.
Doszło do tego, że upodobała sobie siostrę bić. No i też już wszędzie włazi.
Teraz próbuje z łóżka na ławę, albo na parapet. A jak jej się zabroni to
wrzeszcy i wali głową o podłogę albo z wściekłością rzuca przedmiotami.
Ze spaniem mam nieco mniejszy problem. Polulam i śpi.

[sylvia2005]

Przychylam sie do rady: nie sprzątaj cały czas. Mój urwis też uważa, że moje
sprzątanie i jego rozwalanie to fajna zabawa. A właściwie dlaczego zawsze ty
masz sprzątać? Może chociaż co trzeci dzień zrób to z mężem.
Ja dziś też sobie odpuściłam, jak mały poszedł w dzień spać to po raz pierwszy
od czasu gdy się urodził ZACZĘŁAM CZYTAĆ KSIĄŻKĘ.
A jak masz już dosyć i zaczynasz płakać (mi też się to zdarza) to poczekaj aż
mały wkońcu zaśnie i popatrz na niego: czy nie wygląda jak aniołek?

[weronikarb]

Oj skad ja to znam. Synek 1,5 roku, diabelek w sumie od urodzenia. Tak pelen
energii i ciekawy swiata, ze niema czasu nawet spac.
U mnie maly na szczescie pojal ze nie wolno zrzucac z polek ksiazek i
wwyrzucach z szaf ubran - choc zdarza mu sie od czasu do czasu.
Zabawki, balagan i odkurzanie nieraz ze 3 razy dziennie tez znam.
Wszedzie go pelno, wszedziue sie wdrapie wszystko wyciagnie. Obled.
Niewiele lepiej na dworze. I on nie jest nigdy zmeczony, usypiam go prawie na
sile
Sprzątamy razem - choc jak jedna juz z emam napisala - szybko chowam
sprzatniete zabawki bo zaraz wywala z powrotem.
U mnie goscie sa przyzwyczajeni ze pomieszczenia na ogol wygladaja jak po
tajfunie
Kiedys mi numer wywinal - przyszedl kolega eza a moj synus podszedl do pufy
gdzie mam bielizne wyciagnal stringi zaniosl do kolegi i mowi "ło"????
Pokazujac mu je w calej okazalosci )

[amj2]

O dobrze mamy ,że jesteście.I,że macie takie dzieci),bo myślałam,że mój taki
wyjątkowy.Dokładnie to wszystko o czym piszecie.A u mmnie dochodzą problemy ze
spacerem i pójsciem do sklepu.Specerek w wózku to już raczej odpada,za rączkę
też nie -najlepiej sam i w odwrotnym kierunku.A jak próbuję przytrzymac to sie
rzuca na ziemię.Totalnie go nie interesuje,czy jestem w pobliżu.Wejscie do
jakiegokolwiek sklepu kończy się wrzaskiem,histerią i wyrywaniem z wózka.Na
rękach też nie-on chce stanąć na ziemi i ucieka natychmiast do drzwi.Może macie
jakieś sposoby ,bo brakuje mi już sił.Doszło do tego,że po prostu nie mam
ochoty z nim nigdzie wychodzić((

[cocosek1]

a to zabawne, dokładnie tak, o tym nie wspominałyśmy wcześniej. Mój mi się
wyrywa z wózka i chce zawsze iść w przeciwnym kierunku. Do sklepu z nim nie
chodzę. Jak nie chce iść to siada na ziemi a ja go zostawiam i mówię mu papa i
idę(nie odchodzę za daleko), wkońcu wstaje i człapie za mną, czasem z awanturą
ale nie chcę mu pokazać, że moze ze mną robić co chce.

[kajka68]

jeju no to nie jestem sama))))))))mój starszy syn był aniołem -rok temu
przestał...bo zaczął dojrzewać)a na "stare lata" mam diabełka wcielonego
identycznie jak wasze łobuziaki...ze mnie juz patyczek został...jak się tak
cały dzień za nią nabiegam to diety cud mi nie trzebaja moją przechytrzyłam
żelkami kupuję jej wczesniej paqczkę i juz sobie zakodowała że w wózku są żelki
więc grzecznie siada i mogę zrobić zakupy...)

[magjo]

Ja tez!!!Dzisiaj chcialam byc konsekwentna i nie pozwolic soba kierowac(bo moj
Michas teraz chce rzadzic swiatem) i mały płakał przez prawie godzine.Koszmar.W
domu ciągle bałagan ale mam nadzieje, ze to nie ADHD i ,ze wyrośnie.Trzymajmy
sie...

[musia2002]

Ja jeszcze kilka miesiecy temu sprzatalam caly czas-maly wysypal klocki[tylko
dla wysypania]a ja juz sprzatalam.Teraz dalam sobie na luz[i chociaz mam
kolezanke ktora wciaz to krytykuje]to ja caly dzien mam "sajgon" w domu
[denerwuje mnie to bardzo,bardzo]ale mam to gdzies.Maz przychodzi z pracy to
najczesciej trzeba troche"upchnac" zabawki aby dzrzwi mu otworzyc.Kiedys sie
tym przejmowalam albo szybko sprzatalam bo maz z pracy zaraz przyjdzie.Teraz
mamy balagan caly dzien i dopiero jak maly idzie spac to maz sprzata[wkoncu to
tez jego syn].Daj sobie na luz i zostaw kiedys meza z dzieckiem[ciekawe czy
bedzie mial posprzatane-ja juz to testowalam-nie dawal rady-maz oczywiscie].A
co do sypkich rzeczy to lepiej zmienic miejsce[u nas codziennie rozne rzeczy
zmienialy miejsce spowodu malego lub jezdzilam do sklepow i szukalam co raz to
nowych zabezpieczen do szafek,lodowki,itp.].A co do uciekania,siadania przed
sklepami ja przeczekalm ten okres nie jezdzac z malym nigdzie albo tylko z
mezem.Wiele razy wracalam ze sklepu placzac bo juz nie dawalam rady sobie z
malym.Pociesza mnie tylko to,ze nie tylko moj ma taki "trudny"okres.

[cocosek1]

a ja wam załączam fajny tekst, który dostałam w mailu:
Ojciec wraca z pracy i widzi, jak trójka jego dzieci siedzi
> przed
> > >> domem,
> > >ciągle ubrana w piżamy i bawi się w błocie wśród pustych
> pudełek po
> > >chińszczyźnie, porozrzucanych po całym ogródku. Drzwi do auta
> żony były
> > >otwarte, podobnie jak drzwi wejściowe do domu i nie było
> najmniejszego śladu
> > >po psie. Mężczyzna wszedł do domu i zobaczył jeszcze większy
> bałagan.
> > >Lampa leżała przewrócona, a chodnik zawinięty pod samą ścianę.
> Na środku
> > >pokoju głośno grał telewizor na kanale z kreskówkami, a
> jadalnia była
> > >zarzucona zabawkami i różnymi częściami garderoby. W kuchni
> nie było
> > >lepiej: w zlewie stała góra naczyń, resztki śniadania były
> porozrzucane po
> > >stole, lodówka stała szeroko otwarta, psie jedzenie było
> wyrzucone na
> > >podłogę, stłuczona szklanka leżała pod stołem, a przy tylnich
> drzwiach była
> > >usypana kupka z piasku. Mężczyzna szybko wbiegł na schody,
> depcząc przy
> > >okazji kolejne zabawki i kolejne ciuchy, ale nie zważał na to,
> tylko szukał
> > >swojej żony. Zaniepokoił się, że może jest chora, albo że
> stało się coś
> > >poważnego. Zobaczył, że spod drzwi do łazienki wypływa woda.
> Zajrzał do
> > >środka i zobaczył mokre ręczniki na podłodze, rozlane mydło i
> kolejne
> > >porozrzucane zabawki. Kilometry papieru toaletowego leżały
> porozwijane
> > >między tym wszystkim, a lustro i ściany były wymalowane pastą
> do zębów.
> > >Przyspieszył kroku i wszedł do sypialni, gdzie znalazł swoją
> żonę, leżącą na
> > >łóżku w piżamie i czytającą książkę. Spojrzała na niego,
> uśmiechnęła się i
> > >zapytała jak mu minął dzień. Popatrzył na nią z niedowierzaniem i
> > >zapytał:
> > >> - Co tu się dzisiaj działo?
> > >> Uśmiechnęła się ponownie i odpowiedziała:
> > >> - Pamiętasz, kochanie, że codziennie jak wracasz z pracy do
> domu, to
> > >pytasz mnie, co ja do cholery dziś robiłam?
> > >> - Tak - odpowiedział z niechęcią.
> > >> - Więc dziś tego nie zrobiłam - odpowiedziła kobieta.

[musia2002]

To powinien przeczytac kazdy maz ktory gada,ze baba siedzi w domu i nic nie robi
[osobiscie znam takiego-jego zona wychowuje mu 6 dzieci i wiecie:"nic nie robi
w domu".

[edytkus]

musia2002 napisała:

> To powinien przeczytac kazdy maz ktory gada,ze baba siedzi w domu i nic nie rob
> i
> [osobiscie znam takiego-jego zona wychowuje mu 6 dzieci i wiecie:"nic nie robi
> w domu".

Moj niestety po polsku czytac nie umie, a szkoda. Wczoraj, wciaz przeziebiona i z chorym marudzacym
dzieckiem, probowalam calutki dzien doprowadzic mieszkanie do porzadku i poprasowac w koncu te 8
koszy ubran uzbieranych przez tydzien. Przychodzi maz z pracy, oznajmia ze wychodzi z kumplami, ja
na to ze tez bym chciala sie zrelaksowac, on pyta czym sie tak zmeczylam i czy moglabym wyprasowac
mu spodnie ktore wlasnie wygniotl wybierajac garderobe? I jeszcze mial czelnosc zartowac ze
powinnam bycdla niego mila ze wzgledu na tutejszy Dzien Matki Gdybyscie widzialy w jakim tempie
opuszczal mieszkanie ))... w pierwszych lepszych spodniach ktore byly pod reka ))) ... a dzisiaj byl
taki slodki

[kajka68]

oj szkoda ,że mój tego nie przeczyta((za długieDDDD ..piękny-i całkowity
obraz naszego "lenistwa"i nicnierobienia

[lusia8]

Dziś od rana jestem sama z dziećmi w domu. Mąż z przyjacielem na rybach a ja,
choć niedziela, od rana biegam po mieszkaniu i jak zwykle sprzątam. Moje
dziecko już właśnie zdążyło powywalać wszystkie płyty z szafki a ja
postanowiłam włączyć komputer i poczytać co napisałyście. Bardzo rozbawiła mnie
twoja opowieść cocosek 1. Od razu mi lepeij. Jeszcze raz dzięki. A z nowych
pomysłow mojego dziecka- wczoraj mój 15 miesięczny urwis stwierdził, że
jeżdżenie na samochodziku po podłodze jest nudne, więc wciągnął swój pojazd na
oparcie wersalki i jeździł sobie po niej. Jak spadał to zrobił ze trzy obroty.
Wstał i zaczął wciągać swój pojazd jeszcze raz.

[amj2]

Hej.No to jak widzę wyłonił nam sie całkowity obraz naszych brzdąców )Ale i
tak je kochamy -prawda? Tylko czasami brak sił i cierpliwości...A jeszcze nie
był poruszany jeden wątek-mianowicie podróż w foteliku samochodowym.Mojemu
starcza cierpliwości na góra 10 minut.I to tylko w przypadku ,kiedy zajada
paluszki...

[kajka68]

ha ha...moja fotelik przeżyje pod warunkiem ze leci fajna muzyka jak nie ma
muzyki jest krzyk...a wózków w sklepach nie znosi od maleńkości....i tez
zdecydowanie najbardziej lubi byc na moich rękach -mimo,że chodzi to w sklepie
wolę ją już nosić niż wpuscić w półeczkiDD

dziś w kościele

[cocosek1]

witajcie towarzyszki niedoli w kolejnym dniu "zbója" (jak nazywam swojego
malucha). Byliśmy dziś w kościele (pierwszy raz się odważyłam) na mszy dla
dzieci gdzie dużo jest rodziców z maluchami, zapowiadało się dobrze ale
skończyło się na tym że latałam po kościele i przepraszałam wszystkich. Mój nie
mógł usiedzieć w wózku i musiałam go wypuścić, grzebał ludziom w wózkach i
wywlekał wszystko, dzieciom wyrywał pluszaki, jak ktos chciał coś od niego to
go popychał, a jak go zabierałam to się kładł na podłodze i wrzeszczał ze
złości. Po kim on taki naprawdę nie wiem, i boję się co z niego wyrośnie,
przecież ma dopiero nie całe 14 m-cy.....

[polibius]

KOchana. Ja o kościele zapomniałam już dawno.. Po smierci papieża nie byłam w
stanie się nawet pomodlić(( Ania od razu chciała wyjść z wózka - pomimo 14
miesięcy nie potrafi jeszcze chodzić. Jak jej nie chcę wyciągnąć z wózka, to
jest wycie, wrzaski, wykręcanie się itp. W domu tylko na ręce - myślałam, ze to
kiedyś przejdzie, ale skąd. Najgorsze jest to, ze do noszenia upodobała sobie
mnie. Mąż pomimo usilnych starań nie dostąpił zaszczytu noszenia naszej
córeczki, pomimo tego, że przebywamy z Anią dokładnie tyle samo. Co się dzieje
w sklepie lepiej nie mówić. Miesiąc temu zaczęliśmy zabierać Anię do sklepu, na
początku było w porządku, jeździła w specjalnym siedzisku dla dziecka. Ostatnio
można ją włożyć na parę sekund, mimo wręczenia jej różnych zabawek, książeczek
dostępnych w sklepie, wszystko woli oglądać będąc noszona ( oczywiście przeze
mnie). Jak się rozglądam po sklepie, to wszystkie dzieci OBOWIĄZKOWO jeżdżą w
wózkach, tylko moje nie ((( Dzisiaj próbowaliśmy na siłę ją wsadzić do wózka
był taki wrask, ze ludzie zatrzymywali się i patrzyli z zaciekawieniem. Jakaś
młoda para poinformowała mnie, ze wyleczyli się od dzieci jak zobaczyli tę
wojnę. A ja już nie wiem, czy to ja popełniłam gzieś błąd, czy po prostu mam
takie dziecko.

[sylvia2005]

Zawsze mam w wózku picie i coś do jedzenia, bułeczke lub biszkopty. Mały jest
łasuchem więc jak ma pełną buzie to mniej broi.
Ja najczęściej chodze do kościoła jak Pawełek jest zmęczony i pora na drzemke,
gorzej jak nie trafie... wtedy to mam cyrk, a nie kościół.
Dzisiaj też byliśmy w sklepie. Na początku było OK, w sklepowym wózku świat był
chyba ciekawszy, ale do czasu. Biszkopty już nie pomagały a kubeczek z piciem
dawno pusty. Gdy mąż napełnił go (nie zważając na moje protesty) TRZECI RAZ
Paweł rzygnął na podłoge nie tylko soczkiem...

Kuba - Ryby- duże miasto

[cocosek1]

słuchajcie a może by zrobić sondaż na temat przyczyn takiego zachowania naszych
dzieci. Może to genetyczne albo "w gwiazdach zapisane" (nie bardzo wierzę w
takie rzeczy ale spróbować można). Może będziemy podawać Imię dziecka, znak
zodiaku miejsce zamieszkania (duże miasto, średnie, mała miejscowość, wieś),
może uda nam się stworzyć jakąś statystykę. Jeśli macie jakiś pomysł co jeszcze
podawać to piszcie. Może coś o rodzicach? ja naprawdę nie wiem dlaczego mój
jest taki bo my z mężem raczej jesteśmy spokojni a jako dzieci byliśmy
grzeczni, u mnie to chyba po wujku (czy to możliwe?).
no to zaczynam:
Kuba - Ryby - Duże miasto

[kasia0303]

Maciek-Panna-duże maisto
To super pomysł, może znajdziemy jakiś środek na nasze "diabołki". Uważam, że
też duże znaczenie ma czy podczas ciąży pracowałysmy i czy miałyśmy duży stres.
Moja ciąża wyglądała tak: od 8.30 do 18.30 (chociaż moje godz. pracy były od 10
do 18, ale pracowałam w prywatnej firmie) w pracy przy komputerze z ogromną
ilością obowiązków i w ciągłym OGROMNYM stresie. Więc tak sobie tłumaczę to że
mój Maciuś jest właśnie taki.

[kajka68]

Baran,miasto ,w ciazy nie pracowałam ale zyłam w ogromnym stresie-problemy
małzeńskie

[polibius]

Ania znak zodiaku ryby, Wroclaw. W dzieciństwie bylam bardzo spokojnym
dzieckiem, ale nie chcialam jeść, mój mąż jest z bliźniaków,któreostro daway
popalic teściowej, ale mój mąż byl ciut spokojniejszy, niestety do 7 roku zycia
teściowa nie wyjeżdżala z bliźniakami na wczasy, praktycznie nigdzie. Nawet
rodzina stawiala warunek odwiedzin, przyjezdzacie sami albo wcale. Kiedy mąż z
bratem skończyli 7 lat upokoili się i stali b. dobrymi uczniami
Moja Ania byla spokojnym dzieckem ( chwailam sie, ze zlotym, ale do 3 miesiąca).
Aha slyszalam jeszcze, ze to jakie jest dziecko uzleżnione jest od nastrojów
ciężarnej. Otóz ja nie mialam zlych nastrojów, bylam wręcz chodzącą radością (
fakt, Ania jest pogodna, ale co z tego jak lobuz).
Pozdrawiam towarzyszki lobuzerskiej niedoli

[polibius]

ps. w ciąży nie pracowalam, wylegiwalam się( spalam po 15 godzin na dobe), dużo
czytalam, relaksowalam sie i zarówno mąż jak i znajomi mowili, że fajnie by by,
gdybm zawszze tai or miala. ha i wglądalam ślicznie ( w odróżnieniu od dnia
dzisiejszego)

Zośka - Waga - Warszawa

[antonina_74]

brat Zośki też Waga i też z Warszawy. Brat stosunkowo spokojny a siostra
szatanek

Dominik-Skkorpion

[weronikarb]

Mieszkamy pod miastem, w ciazy pracowalam i faktycznie mialam sporo steru.
Praca i niestety akurat w czasie ciazy spore problemy finansowe i rodzinne. Byc
moze to jest powodem ?

[lusia8]

Cieszę się, że na mój wątek odpowiada tyle osób. Już nie czuję się taka
osamotniona. Myślę, że charakter naszych dzieci jest związany z temperamentem,
który niestety jest wrodzony. To określona budowa systemu nerowego, na który
niestety nie mamy wpływu. Po części temperament jest dziedziczny. Istotny wpływ
mają także czynniki w których dziecko się wychowuje, atmosfera w domu, sytuacja
materialna rodziców.. Ja w ciązy byłam bardzo spokojna, nie pracowałam, nie
miałam zmartwień, ale sama jestem osobą wybuchową, energiczną, typ choleryka, a
więc moje dziecko odziedziczyło to po mnie.
Chciałabym poruszyć jeszcze jedną kwestię, o której jeszcze nie pisałyście,a
mianowicie stosunek rodziny do waszego dziecka. Siostra mojego męża urodziła
chłopca prawie w tym samym czasie co ja. Kacper jest dzieckiem spokojnym,
potrafi siedzieć sam w łóżeczku przez dwie godziny i się bawić. I wszyscy
oczywiście zapatrzeni w to dziecko. Mojego Piotrusia nie nazywają po imieniu
tylko łobuz, trzpiot i takie inne epitety. Ostatnio nie wytrzymałam i
powiedziałam, że moje dziecko to nie łobuz tylko chłopak z charakterem, który w
życiu sobie zawsze poradzi.

[kasia0303]

Masz rację, że duży wpływ na temperament ma atmosfera i stosunek najbliższej
rodziny do dziecka. Moi rodzice zawsze tak samo ciepło i delikatnie odnoszą się
do Maciusia, chociaż mój ojciec żartobliwie nazywa go "spsuj", ale mówi to w
sposób łagodny i z usmiechem i tylko wtedy jak naprawdę narozrabia. Natomiast
rodzice męża a szczególnie jego matka, bardzo częst odnosi się do dziecka
ordynarnie,dla zabawy rzuca klockami o ścianę i cieszy się jak synuś to samo
zrobi. Przy niej jest agresywny i niegrzeczny, a ona wygłasza mądrości, że nie
wiadomo dlaczego on taki. Też kiedyś nie wytrzymałam i powiedział, że to jej
wina.Więc na pewno i to ma duży wpływ na mojego skarba.A dzięki podjetemu
tematowi łatwiej mi. Jak czytam posty od innych to nie czuję się już taka
samotna w tym wszystkim, a na prawdę często czułam się bezradna i okropnie
samotna. Dzięki za rozpoczęcie takiego tematu.
Mama Maciusia.

[cocosek1]

a ja w ciązy pracowałam ale miałam takie nastawienie że jak tylko coś mnie
zdenerwuje to idę na zwolnienie, chodziłam do pracy bo chciałam coś robić i
mieć kontakt z ludźmi, nie stresowałam się. Co do rodziny to wszyscy Kubusia
bardzo kochają i mi powtarzają że on jest aniołek a że żywotny no trudno, tak
bywa. Nie ma nikogo kto by jakoś na niego krzyczał, denerwował się. Chyba tylko
ja czasem. To ja nazywam go zbójem ale dopiero od niedawna, choć zawsze taki
był. Ale nigdy nie krzyczę na niego. Jak miał parę m-cy to neurolog uznała że
to ADHD a ja się oburzyłam na nią twierdząc, że poprostu żywe dziecko a nie
jakaś mimoza i cieszyło mnie że on taki ruchliwy i mądry. A teraz się modlę
żeby tylko nie ADHD...

[kasia0303]

a co to ADHD, aż się boję. Gdzie mam szukać informacji o tej chorobie?

[lusia8]

Dziecko które wykazuje symptomy choroby ADHD, generalnie jest dzieckiem nie
tylko ruchliwym i żywiołowym, ale także nerwowym. Mało tego, dziecko takie jest
ciągle niezadowolone, płaczliwe, apatyczne. Nie potrafi się skupić na jednej
rzeczy przez chwilkę. Obserwujcie swoje maluchy. Czy potrafi się czasami bawić
jedną zabawką? czy potrafi obejrzeć książeczkę, choć przez chwilkę? A poza tym
ADHD jest bardzo trudne do zdiagnozowania, wymaga wielu badań psychologicznych,
opinii kilku specjalistów. Mój synek choć jest naprawde bardzo ruchliwy i
wszędzie go pełno potrafi zająć się jedną zabawką, pooglądać książeczkę. Jest
również dzieckiem pogodnym, psoci z uśmiechem na twarzy.
Acha, dzieci z ADHD nie lubią być przytulane, żadnego kontaktu fizycznego. Mój
synek to pieszczoszek. A jak jest u Was?

[kasia0303]

Dzięki, trochę mnie uspokoiłaś, bo mój synuś tez potrafi się zająć czym przez
kilka chwil a najbardziej uwielbia książki, sam bierze i przychodzi i
mówi "mama cita". A pieszczoch, uwielbia być przytulany często sam podchodzi
do mie jak coś robię i przytula się i mówi "moja mama". Więc może nie mam co
się tak bardzo bać tej choroby?

[cocosek1]

mój też im więcej spsoci tym głośniej się śmieje. Psoci, psoci, leci do mamusi
się przytulić sekundę, psoci dalej, potem leci ukochać tatusia a potem psoci
dalej. Z tym skupieniem uwagi na książeczce albo zabawce to różnie bywa, czasem
mu się to udaje ale nie dłużej niż minutę. Zgadzam się z lusią8 że ADHD ciężko
zdiagnozować i podobno jest to możliwe dopiero w wieku ok 4-5 lat. Takie dzieci
zazwyczaj są bardzo sprawne ruchowo, bardzo inteligentne ale mają problemy w
szkole bo nie potrafią się skupić. Odpowiada za to jakaś substancja w mózgu,
której jest chyba za mało u dzieci nadpobudliwych. To zostaje na całe życie
niestety... takie dziecko nie wie co to ryzyko, robi rzeczy, które inne dzieci
bałyby się zrobić. Takie dziecko wymaga wiele poświęcenia i pracy ze strony
rodziców i nauczycieli. Jak my byłśmy dziećmi to się o tym nie mówiło a w
szkole takie dzieci uważano za łobuzów i winę zwalano na rodziców. To nie jest
ani dziedziczne ani nie wynika z wychowania, to jest wada.
Miejmy nadzieję że nasze dzieci nie mają ADHD, a jeśli któreś ma to pamiętajcie
że teraz są już poradnie dla dzieci i rodziców, nauczyciele mają świadomość
choroby, a rodzice nie są sami ze swoim problemem.

[lusia8]

I wbrew pozorom niewiele dzieci choruje na tę chorobę. W większości przypadków
jest to po prostu nadpobudliwość, którą udaje się stłumić przy współpracy z
psychologiem. Znam taki przypadek, kiedy od urodzenia było wiadomo, że dziecko
ma ADHD. Płakało zawsze wtedy gdy mama go przytulała, uspokajało się gdy było
odkładane do łóżeczka. Nie martwcie się dziewczyny o swoje dzieciaczki. ADHD
jest obecnie po prostu przereklamowane. Jak tylko dziecko jest ruchliwe to od
razu mówi się o ADHD, a to wielki błąd. Szkoda tylko, że niektórzy lekarze tego
nie wiedzą, jak pisała tu jedna z mam.

Marcel-Strzelec-duże miasto

[amj2]

W ciąży to była sielanka...Samo leniuchowanie ,zero stresu.Ale przyszła mi do
głowy inna myśl...Mój mały w trzecim tygodniu życia dostał okropnej kolki.Stan
ciągły-hospitalizowany.Ja przez dłuży czas miałam wrażenie ,że to od tych kolek
on taki nerwowy się zrobił.My z mężem należymy do spokojnych ludzi,teraz jak i
w dzieciństwie.

[weronikarb]

No, to tak jak u mnie. Trzy m-ce po mnie urodzila szwagierka meza coreczke
(mieszkamy w jednym domu) - dziecko poprostu aniol, przesypia noce, nie
marudzi, nie gada, jedna rzecza potrafi sie bawic nawet godzine. Kazdy woli z
nia zostawac niz z moim synkiem - porpstu boja sie z nim zostawac, bo nie
wiedza czy daja rade - jedynie moja mama i tesciowa sa na tyle odwazne

[maniol4]

U mnie trójeczka w domu - te same geny rodziców , to sama środowisko , a każde
inne. Środkowy synek najbardziej dał nam popalić. Dziś ma juz 7 lat ale nadal
nie jest łatwy . Pozdrawiam

[sylvia2005]

Przypomniało mi się coś jeszcze: znajoma pani nauczycielka,matematyczka
powiedziała mi kiedyś, że uwielbia dzieci ruchliwe, psocące, gadające i
przeszkadzające. Cytuję: przynajmniej wiadomo, że takie to żyje.
Ha! Mówie Wam, nasze dzieci będą jeszcze kiedyś wyróżnione. A te wszystkie
spokojne znajome, czy kuzynostwo wtopi się w szary tłum.
Pozdrawiam, mama Pawełka, Koziorożec, Szczecin.

A tak przy okazji, czy wy macie na coś czas przy "takich" dzieciach? (gazetka,
aerobik, samotne wyjścia z domu, itp) Dajcie znać!!!

pocieszcie - mam kryzys

[cocosek1]

dziś mam spadek odporności, nie daję rady. Mały zakatarzony, na dworze leje,
nie mam pomysłu na zabawy a on marudzi. Dzis udało mu się otworzyć lodówkę i
wyjmowac rzeczy z zamrażalnika. Ile on musi mieć siły. Albo co chwilę ciągnie
mnie do drzwi i woła tata tata. Pokazuję mu że tam nie ma taty to on w ryk.
Wogóle niczym go nie mogę zająć chyba ze pozwolę mu rozsypywać mąkę po domu.
Liczę do dziesieciu a on wrzeszczy. Pocieszcie........

[asia422]

Jutro już nie będzie lało Dasz radę. To tylko taki miauczurowaty dzień.

[polibius]

Dzisiaj czytałam w kasiążce "Rozwój mózgu dziecka" ( nie jestem pewna nazwy,
jak kupię, to podam dokładny tytuł), że dzieci, które nie potrafia się zbyt
długo bawić jedną rzeczą są obdarzone niezwykłą pamięcią i jeśli wierzyc
badaniom, to takie dzieci wyrastają na wyjątkowo zdolne dzieci. Chciałabym ,aby
to była prawda. Słuchajcie dzieciństwo szybko minie, może później będziemy
miały coś w zamian )
POzdrawiam mamy małych geniuszów

[betina28jan]

Jestem mamą dwuletniej Karoliny i wiem co to znaczy mieć tak ruchliwe
dziecko.Rzadko kiedy mam czas dla siebie chyba że śpi a wcześniej nie zdążyła
wszystkiego rozwalić.Na nic nie ma czasu ,musze ją gonic po całym mieszkaniu
żeby ją przebrać a o spaniu nawet nie mówie.Zdażało się już że ja zasypiałam
wcześniej bo byłam wykończona .Musisz się uzbroić w cierpliwosć i ustalić pewne
reguły.Ja ze spaniem już sobie poradziłam i mam nadzieje że tobie też się
uda.Powodzenia.

już mi lepiej

[cocosek1]

dzieki. Małemu pojawił się katarek i kaszelek a więc rozwija się choroba to
dlatego był dziś taki upierdliwy. Ale po 40 min histerycznego płaczu ja rwałam
włosy z głowy, łzy mi kapały i myślałam że oszaleję. Nie ma na szczęście
goraczki ale dzięki temu energie ma taką samą jak jest zdrowy.

[liberteforever]

U mnie jest tak , że gdy w domu jest wieeelki bałagan : zabawki na ziemi ,
wyrzucone płyty cd i dvd z półki, ksiązki i inne rzeczy bardziej i mniej
wartościowe,pokruszona i wysmarowana podłoga od herbatników i chleba, które
daje dzieciom w trakcie zabawy,poza tym histerie w sklepie gdy nie chce kupić
mu kolejnego auta to mąż uważa ,że dzieci nie mają dla mnie respektu
(rzeczywiście przy nim tak sie nie zachowują ),że pozwalam im na wszystko,
poprostu ...nie umiem wychowywac dzieci...A to ,że musze chodzić i cały dzień
sprzątać za dziećmi to tylko z własnej winy...
Jest mi naprawde ciężko samemu bez niczyjej pomocy dzień w dzień 24 godz na
dobę opiekować się moimi chłopcami (prawie 3 lata i drugi -14 miesięcy)a
jeszcze ciężej jak po całym dniu "ciężkiej pracy" słysze prawie dzień w dzień
takie słowa od własnego męża...

[weronikarb]

U mnie akurat ze sluchaniem jest odwrotnie synek wchodzi mezowi na glowe - i to
on mnie podziwia jak ja przy NIM zrobie obiad, posprzatam, wypiore i jeszcze
zdarze wypic kawe
A to jest proste. Przede wszystkim syn wie ze wrzaski, krzyki, kopanie to nie
dziala na mame. Pozatym jest rozgranietym synkiem i gdy ja np. myje naczynia -
on wywala z szafki naczynia (na polkach ktore doosiegnie mam nietlukace), gdy
ja przechodze do robienia obiadu - namawiam go zeby posprzatnal to co wywalil -
juz czas zyskany. Ja np. wycieram kurze daje malemu sciereczke i karze wycierac
jego stolik, autko itp.
Ja odkurzam - on zamiata kuchnie. On odkurza (wlaczony odkurzacz zajmuej go az
15 min.) ja zamiatam i myje kuchnie
Nieraz uda mi sie w spokoju kawe wypic i przejzec gazete (nie przeczytam bo
maly niecierpi jak cos odwraca uwage moja od niego)

[polibius]

Wyrzy wspólczucia odnśnie męża. Co za typ !. A zostaw go najlepiej z dziećmi na
sobotę albo niedzielę zobaczymy jak sobie będzie radzil. My na szczęcie
wychowujemy razem Anię ( po powrocie z pracy oczywiście) i mój mąż nie wyjeżdża
z takimi tekstami ( niechby spróbowal!)
Podrawiam

[lusia8]

U nas dzisiaj też tragedia. mały ma ospę i bardzo cierpi. Nie spał całą noc, od
rana wyje,a ja jesetm już tak rozdrażniona, że wszystko mnie wyprowadza z
równowagi. Inne dzieci jak są chore to zazwyczaj przesypiają pół dnia, a moje
dziecko na odwrót. Nie dość że spać nie chce to jeszcze się drze w nieboglosy.
Wreszcie mały zasnął, a ja postanowiłam, że nie będę sprzątała. Najważniejsze,
że obiad ugotowany i mamy co jeść. A reszta jest nie ważna. Muszę się troszkę
zrelaksować.

[cocosek1]

wiem lusia co przeżywasz, ja wczoraj miałam kryzys. Dziś poszliśmy z małym do
lekarza i ma zapalenie oskrzeli i po raz 5 w życiu bierze antybiotyk. Nie wiem
dlaczego ma taką słabą odporność, ale oczywiście mnie też zaraził (ja po ciąży
nie mogę wrócić do dawnej odporności i co on chory to ja też. Dziś musiałam
załatwiać sprawy i z małym była opiekunka kilka godzin, mówiła że był jak
aniołek, wogóle nie krzyczał, ładnie się bawił. Może on przy rodzinie musi
pokazać jaki jest ważny?

[ewka100]

Wiem doskonale o co chodzi. Moj ma niecale 12 miesicey, ale enrgii mnostwo.
Pracuje wiec czesc tego wszystkiego ogarnia niania, ale i tak jest niezle. Adas
nie bawi sie sam, przemieszcza szybko na czworakach i zycie jest dla niego
bardzo frustrujace - zawsze chce tego, czego mu wlasnienie wolno, kiedy
napoytka jakakolwiek przeszkode zaraz dostaje szalu. Ale do 7 miesiaca nie
wykrto u niego nietolerancji laktozy, ktora ma wiec zdolal sie przyzwyczaic do
noezenia i zabawiania 24 godziny na dobe. Teraz jak dodam do tego jego
charakter mam swietna mieszanke Ale zauwazylam, ze prawie wszystkie zasdady
dotyczace wychowywania dzieci zastosowalam, zadzialaly Wiec wierze, ze
jakos mozna sobie z tym poradzic (zadzialaly dopiero jak poradzilismy dobie z
nietolerancja laktozy o wczesniej trudno bylo uczyc dziecko, ktore ciagle boli
brzuch, czegokolwiek. Ale potem udalo sie. I tak nauczylam go m.in. zasypiania
samodzielnego w lozeczku, reagowania na slowa: "nie wolno" wiec problem
komputera, kontaktow itp. mam z glowy. MWciaz licze na to, ze sa jednak metody
by "ujarzmic" nasze dzieci. Pewnie z takimi zywymi istotami zawsze bedzie
trudniej, ale slyszalam, ze takie, bardziej wymagajace dzieci, sa bardziej
inteligentne niz te, ktore siedza i dwie godziny bawia sie jedna zabawka.
Wiecej wymagaj, wiecej dostaja, sa bardziej ciekawe swiata, wiecej poznaja itp.

[k_aska]

Mam bardzo podobną sytuację. Starszak (w lipcu 6 lat)anioł nie dziecko, młodszy
14 miesięcy, istny szatan. Podobnie dom wygląda jak więzienie, a on i tak
zawsze znajdzie miejsce gdzie coś mozna zbroić.Pampersa nie da sobie przewinąć
bo ucieka, a jak go trzymam to wrzeszczy w niebogłosy. Ze spaniem nie mam tylko
problemów bo nauczyłam go jak miał 6-8 miesięcy że odkłaDAMY DO ŁÓŻECZKA I
ZASYPIA SAM.Troche to trwało ale chociaż z tym nie mam problemów. Czasem jak
jest wyjątkowo rozdrażniony to potrzebne 2 podejscia ale jak na niego to i tak
nie jest żle. Ale wiadomo jak jest coś czego nie powinien ruszać albo nie
powinien wchodzić, to on wlaśnie to zrobi.Ja na szczęście pracuję w szkole i
mam nianię więc te kilka godzin dziennie się oderwę. I choć rodzice mieszkają
na dole, to nie zajmują się małym, bo nie dają rady, włazi im na głowę, tym
bardziej, że nie są konsekwętni. Ale jak ostatnio byłam kilka dni w domu z
malym a duży w przedszkolu to jakby się trochę wyciszył. Dalej broi, ale jakby
troszkę potrafi skupić dłużej uwagę na czymś. Pozdrawiam i życze dużo
cierpliwości i wytrwałości. Bo się przyda! A i jeszcze jedno, nie wiem jak u
Pani, ale mój mąz bywa w domu tylko w weekendy, taką ma pracę, więc praktycznie
jestem z chłopcami sama. Pa Jesli znajdzie pani czas to prosze o kontakt

[lusia8]

Moja sytuacja jest prawie identyczna. Też jestem z chłopcami sama bo mój mąż
pracuje od rana do nocy. Niestety ja nie pracuję i dlatego nie mogę liczyć na
chwile wytchnienia, a bardzo by mi się to przydało. Raz na dwa tygodnie ide do
szkoły i wtedy mam luz. A co do usypiania. Jak mały skończył 12 miesięcy to
nauczył się wychodzić z łóżeczka górą i stwierdziliśmy z mężem, że
bezpieczniejsze będzie dla niego spanie na tapczaniku. I teraz to dopiero mamy.
Wie, że sam może z łóżeczka zejść i nie chce wcale leżeć. Nie wiem jak to jest,
ale moje dziecko wogóle nie ma potrzeby snu. Może biegać całą dobę i ciągle ma
energię do szaleństw.Pozdrawiam cieplutko.